2 K.c., stwierdził, że A. G. podlega jako pracownik obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowym, chorobowemu i wypadkowemu u płatnika składek (...) z o.o. z tytułu wykonywania zawartej umowy o pracę z (...) sp. z o.o. w okresie od 1 grudnia 2012 roku do 2 listopada 2017 roku. W uzasadnieniu organ rentowy wskazał, że pracownicy, w tym ubezpieczony występujący w niniejszej sprawie, pomimo że formalnie zawierali umowy o pracę i umowy cywilnoprawne z dwiema spółkami ( (...) sp. z o.o. i (...) sp. z o.o.), to faktycznie świadczyli pracę na rzecz (...) z o.o., która jest właścicielem (...) z o.o.. (decyzja – a.r.) Odwołanie od powyższej decyzji złożył płatnik składek (...) sp. z o.o., zaskarżając je w całości i wnosząc o jej zmianę poprzez uznanie, że ubezpieczony nie podlega jako pracownik obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym w(...) z o.o.. Ponadto odwołująca się spółka wniosła o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. (odwołanie, k. 3-7v.) Zakład Ubezpieczeń Społecznych III Oddział w W. w odpowiedzi na odwołanie potrzymał decyzję i wniósł o oddalenie odwołania oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. (odp. na odwołanie – k. 9-15 a.s.) Sąd zawiadomił (...) sp. z o.o. o toczącym się postępowaniu i możliwości przystąpienia do sprawy w charakterze zainteresowanego. (postanowienie z 15 grudnia 2020 roku - k. 17 a.s.) Spółka (...) sp. z o.o. przystąpiła do udziału w sprawie w charakterze zainteresowanego. (pismo procesowe k. 24 a.s.). Ustalenia faktyczne: (...) sp. z o.o. jest zarejestrowana w Rejestrze Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego pod nr (...). Siedziba spółki znajduje się w W. przy ul. (...). (...) sp. z o.o. jest jedynym (...) sp. z o.o., zarejestrowanej w Rejestrze Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego pod nr KRS (...), której siedziba również znajduje się w W. przy ul. (...). Głównym przedmiotem działalności obu spółek jest działalność ochroniarska, z wyłączeniem obsługi systemów bezpieczeństwa. Odwołująca spółka posiada koncesję w zakresie usług ochrony osób i mienia realizowanych w formie bezpośredniej ochrony fizycznej. Obie spółki zatrudniają pracowników na podstawie umowy o pracę, jak też osoby świadczące usługi w oparciu o umowę zlecenie. Obie spółki zatrudniają pracowników, których zadaniem jest nadzór nad pracownikami i zleceniobiorcami, przy czym inspektorzy obu spółek zajmują wspólne biuro pod tym samym adresem. Obie firmy należą do jednej grupy kapitałowej, mają tego samego prezesa zarządu, w ich organach zasiadają te same osoby. (bezsporne) (...) sp. z o.o. posiada koncesję na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia realizowanych w formie bezpośredniej ochrony fizycznej. Ponadto od 1 marca 2013 roku (...) sp. z o.o. ma przyznany status zakładu pracy chronionej. (koncesja i decyzja Wojewody (...) - dołączone do akt sprawy, ponadto koncesja – k. 67 a.s.) (...) sp. z o.o. jest wspólnikiem (...) sp. z o.o., z którym zawierała szereg umów o współpracy m.in. w zakresie monitoringu czy patroli i pojazdów. Ponadto z umów o świadczenie usług ochroniarskich, które jako zleceniobiorca zawierał (...) sp. z o.o. albo wspólnie jako zleceniobiorcy zawierały (...) sp. z o.o. i (...) sp. z o.o. wynikało, że zleceniobiorca może powierzyć wykonanie zobowiązań wynikających z zawieranych umów w całości lub w części, na podstawie cesji lub umowy zlecenia, innej spółce z grupy (...). W ramach umów o pracę, jak i umów zlecenia, ubezpieczeni wykonywali pracę na stanowiskach: pracownik ochrony fizycznej stałej, kwalifikowany pracownik ochrony, asystent do spraw ochrony, instalator – serwisant, menadżer bezpieczeństwa, licencjonowany pracownik ochrony OFD, koordynator alarmowy, koordynator do spraw ochrony, operator kontroli bezpieczeństwa, audytor do spraw ochrony, dowódca zmiany, szef ochrony obiektu, menedżer patroli, menedżer ochrony fizycznej stałej, podinspektor nadzoru, inspektor nadzoru, specjalista zabezpieczeń, asystent biura. Wynagrodzenie zasadnicze z tytułu wykonywanych umów ustalono według stawki godzinowej lub stałej płacy zasadniczej za miesiąc. (bezsporne) A. G. zawarł z (...) sp. z o.o. w W. następujące umowy o pracę: 1 grudnia 2012 roku na czas określony od 1 grudnia 2012 roku do 30 listopada 2014 roku; 14 listopada 2014 roku na czas określony od 1 grudnia 2014 roku do 31 października 2016 roku; 13 października 2016 roku na czas nieokreślony od 1 listopada 2016 roku. Na ich podstawę ubezpieczony wykonywał pracę w pełnym wymiarze czasu pracy, jako pracownik ochrony fizycznej stałej w obiektach chronionych przez spółkę na terenie województwa (...). (umowa o pracę z 1 grudnia 2012 roku, 14 listopada 2016 roku, 13 października 2016 roku oraz k. 25-27 a.s.) A. G. pozostawał w zatrudnieniu od 1 grudnia 2012 roku do 2 listopada 2017 roku. Przed przystąpieniem do pracy ubezpieczony był kierowany na badania lekarskie oraz przechodził szkolenia z zakresu bhp. Spółka ponosiła koszty związane z tymi badaniami zarówno wstępnymi jak i okresowymi. (świadectwo pracy, orzeczenie lekarskie, karta szkolenia z bhp, oświadczenie ukończenia kursu z pierwszej pomocy – akta osobowe) Spółka (...) sp. z o.o. od całości wypłacanego pracownikowi wynagrodzenia za pracę opłacała wszystkie należne składki na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, FP i FGŚP. Od wypłacanego pracownikowi wynagrodzenia były odprowadzane zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych, a za każdy rok trwania umowy o pracę pracownik otrzymywał informację PIT-11 i na tej podstawie rozliczał się z Urzędem Skarbowym z podatku dochodowego. (PIT-11 za lata 2013-2017 – k. 68-78 a.s.) Z tytułu umowy o pracę ubezpieczony otrzymał następujące wynagrodzenie brutto: (...) (karta wynagrodzenia – k. 70-71 tom 15 akt kontroli na płycie Cd) 1 grudnia 2012 roku A. G. (jako zleceniobiorca) zawarł z (...) sp. z o.o. w W. (jako zleceniodawca) umowę zlecenia na czas nieokreślony. Na tej podstawie ubezpieczony zobowiązał się do wykonania czynności polegających na zabezpieczeniu mienia przed kradzieżą z włamaniem, zniszczeniem na terenie obiektu chronionego. (umowa zlecenia – k. 43-44 a.s.) 1 lipca 2013 roku A. G. (jako zleceniobiorca) zawarł z (...) sp. z o.o. w W. (jako zleceniodawca) umowę zlecenia na czas nieokreślony. Na tej podstawie ubezpieczony zobowiązał się do wykonania czynności polegających na rozprowadzaniu ulotek i materiałów reklamowych w celu pozyskania kandydatów do zatrudnienia w dziale (...). (umowa zlecenia – k. 45-46 a.s.) Z tytułu umowy zlecenia ubezpieczony otrzymał następujące wynagrodzenie brutto: (...) (karta wynagrodzenia – k. 6091-6095 tom 7 akt kontroli) Decyzją z 25 lutego 2019 roku nr (...) ZUS określił podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne, rentowe, chorobowe, wypadkowe i zdrowotne A. G. za okres lutego 2013 roku do stycznia 2017 roku. W uzasadnieniu wskazano, że na podstawie dokumentów zgromadzonych w czasie kontroli wynika, że efekt finalny z tytułu zawieranych umów zlecenia uzyskiwał płatnik składek, z którym ubezpieczony miał zawartą umowę o pracę. W ocenie organu czynności wykonywane przez ubezpieczonego w ramach umów zlecenia zawartych w (...) sp. z o.o. należało traktować jako pracę wykonywaną w godzinach nadliczbowych w ramach umowy o pracę dla płatnika składek (...) sp. z o.o. (decyzja – dołączona do akt sprawy) Następnie decyzją z 20 maja 2019 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych III Oddział w W. uchylił powyższą decyzję z 25 lutego 2019 r. W uzasadnieniu wskazano, że po przeprowadzeniu postępowania weryfikacyjnego, organ stwierdził, że wydanie decyzji było nieuzasadnione, z uwagi na odmienną ocenę któremu podmiotowi przysługuje przymiot płatnika. (bezsporne) (...) sp. z o.o. uiścił składki z tytułu umowy o pracę ubezpieczonego. Natomiast (...)sp. z o.o. nie odprowadzał składek z tytułu umów zlecenia zawartych z ubezpieczonym. (bezsporne) Powyższy, niesporny stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie wskazanych wyżej dokumentów zebranych w aktach sprawy, w tym rentowych, kontroli oraz osobowych. Dokumenty te zdaniem Sądu były autentyczne, ich treść nie budziła wątpliwości, ponadto nie były one także kwestionowane przez żadną ze stron. Sąd pominął dowód z przesłuchania ubezpieczonego A. G. z uwagi na jego nieusprawiedliwione niestawiennictwo na rozprawie 26 kwietnia 2022 roku (k. 106v. a.s.). Na podstawie art. 235 2 § 1 pkt 2 k.p.c. Sąd pominął wniosek o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego sądowego z zakresu rachunkowości (k. 106v. a.s.). W niniejszej prawie odwołująca się spółka wniosła o dopuszczenie wyżej wymienionego dowodu, celem wykazania faktu braku nadużywania odrębności podmiotowej spółki w celu korzyści podatkowej (k. 29v. a.s.). Jednak w ocenie Sądu wszystkie okoliczności sprawy zostały już dostatecznie wyjaśnione. W związku z tym bezzasadne byłoby uwzględnienie wniosku odwołującej spółki o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego sądowego z zakresu rachunkowości. Rozważania prawne: Odwołanie zasługiwało na uwzględnienie. Przedmiotem sporu pomiędzy stronami była ocena organu rentowego sprowadzająca się do ustalenia, czy (...) sp. z o.o. jako zleceniodawca w istocie pozostawał pracodawcą wobec ubezpieczonego, który miał zawarte umowy o pracę z (...) sp. z o.o. Konsekwencją stanowiska organu rentowego pozostawało stwierdzenie, że formalnie nie istniał stosunek pracy pomiędzy ubezpieczonym a (...) sp. z o.o., a obowiązki płatnika składek z tego tytułu na obowiązkowe ubezpieczenia emerytalne, rentowe, chorobowe i wypadkowe ponosił (...) sp. z o.o. Dla porządku przypomnieć należy, że organ rentowy na podstawie art. 83 ust. 1 pkt 1, w zw. z art. 6 ust.1 pkt 1, art. 8 ust. 2a, art.11 ust.1, art. 12 ust.1, art. 13 pkt 1 Ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych oraz art. 66 ust.1 pkt 1 Ustawy z 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych w zw. z art. 58 §
2 k.c., stwierdził, że ubezpieczony podlega jako pracownik obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowym, chorobowemu i wypadkowemu w (...)z o.o., z którym ubezpieczony związany był umowami zlecenia. Tym samym organ uznał, że pracodawcą ubezpieczonego nie jest spółka, z którą ubezpieczony był związany umową o pracę, ale zleceniodawca. W ocenie Sądu stanowisko organu rentowego nie zasługuje na aprobatę. Podkreślenia wymaga, że organ rentowy na podstawie art. 83 ust. 1 pkt 1, w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 1, art. 8 ust. 2a, art. 11 ust. 1, art. 12 ust. 1, art. 13 pkt 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych oraz art. 66 ust. 1 pkt 1 Ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych w zw. z art. 58 §
2 k.c. uznał, że ubezpieczony, jako pracownik podlega obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowym, chorobowemu i wypadkowemu u (...)z o.o. Formalnie ubezpieczony miał zawartą z tym podmiotem umowy zlecenia, natomiast umowa o pracę łączyła ubezpieczonego z (...) sp. z o.o. Tym samym organ rentowy stwierdził, że pracodawcą ubezpieczonego nie jest spółka, z którą był związany umową o pracę, ale zleceniodawca. Zgodnie z treścią art. 6 ust. 1 Ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 266 ze zm.), obowiązkowym ubezpieczeniom: emerytalnemu i rentowym podlegają osoby fizyczne, które na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej są: pracownikami z wyłączeniem prokuratorów (pkt 1) bądź osobami wykonującymi pracę na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do której zgodnie z Kodeksem cywilnym stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, zwanymi dalej "zleceniobiorcami", oraz osobami z nimi współpracującymi, z zastrzeżeniem ust. 4 (pkt 4). W przypadku tego typu zbiegu tytułów do ubezpieczenia społecznego art. 9 ust. 1 Ustawy systemowej stanowi, że osoby, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1, 3, 7b, 10, 20 i 21, spełniające jednocześnie warunki do objęcia ich obowiązkowo ubezpieczeniami emerytalnym i rentowymi z innych tytułów, są obejmowane ubezpieczeniami tylko z tytułu stosunku pracy, umowy agencyjnej, umowy zlecenia lub innej umowy o świadczenie usług, do której zgodnie z Kodeksem cywilnym stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, albo umowy o dzieło, jeżeli umowę taką zawarły z pracodawcą, z którym pozostają w stosunku pracy, lub jeżeli w ramach takiej umowy wykonują pracę na rzecz pracodawcy, z którym pozostają w stosunku pracy, członkostwa w spółdzielni, otrzymywania stypendium doktoranckiego, służby, pobierania świadczenia szkoleniowego, świadczenia socjalnego, zasiłku socjalnego albo wynagrodzenia przysługującego w okresie korzystania ze świadczenia górniczego lub w okresie korzystania ze stypendium na przekwalifikowanie. Jak wynika z art. 13 ust. 1 Ustawy systemowej, obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowym, chorobowemu i wypadkowemu podlegają pracownicy od dnia nawiązania stosunku pracy do dnia ustania tego stosunku. Zgodnie z art. 12 ust. 1 Ustawy, obowiązkowo ubezpieczeniu wypadkowemu podlegają osoby podlegające ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym. Zgodnie z art. 8 ust. 2a Ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, który został wskazany jako jedna z podstaw prawnych spornej decyzji, za pracownika, w rozumieniu ustawy, uważa się także osobę wykonującą pracę na podstawie umowy agencyjnej, umowy zlecenia lub innej umowy o świadczenie usług, do której zgodnie z Kodeksem cywilnym stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, albo umowy o dzieło, jeżeli umowę taką zawarła z pracodawcą, z którym pozostaje w stosunku pracy, lub jeżeli w ramach takiej umowy wykonuje pracę na rzecz pracodawcy, z którym pozostaje w stosunku pracy. W orzecznictwie przyjęto pogląd, że hipotezą normy prawnej wynikającej z art. 8 ust. 2a Ustawy systemowej objęte są dwa rodzaje relacji pomiędzy zainteresowanymi podmiotami. Pierwszą jest sytuacja, gdy oba stosunki prawne (pracowniczy i cywilnoprawny) dotyczą tych samych podmiotów jednocześnie występujących wobec siebie w roli pracodawcy-zleceniodawcy i pracownika-zleceniobiorcy, drugą zaś sytuacja, gdy na istniejący stosunek pracy nakłada się stosunek cywilnoprawny między pracownikiem i osobą trzecią, na podstawie którego pracownik wykonuje pracę na rzecz pracodawcy (zleceniobiorcy itp.) w ramach łączącej pracodawcę z ową osobą trzecią (zleceniodawcą i inną w rozumieniu prawa cywilnego) umownej więzi prawnej. W tym ostatnim przypadku to w istocie pracodawca jest rzeczywistym beneficjentem pracy świadczonej przez pracownika-zleceniobiorcę, bez względu na to, czy w trakcie jej wykonywania pracownik pozostawał pod faktycznym kierownictwem pracodawcy i czy korzystał z jego majątku (uzas. wyr. SA w Krakowie z 13.02.2013 r., III AUa 1142/12, LEX nr 1282660). Dodatkowo w judykaturze prezentowane jest jednolite stanowisko, że pojęcie „pracownika” w rozumieniu unormowania art. 8 ust. 2a Ustawy systemowej ma szerszy zakres znaczeniowy niż pojęcie pracownika w rozumieniu przepisów prawa pracy (art. 2 k.p. i art. 22 § 1 k.p.). Obejmuje ono również osoby wykonujące pracę na podstawie umów cywilnoprawnych lub umów, do których stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego, w sytuacji, gdy umowę tę zawarły z pracodawcą, z którym pozostają w stosunku pracy lub jeżeli w ramach tej umowy wykonują pracę na rzecz tego pracodawcy, choćby umowa cywilnoprawna została zawarta z osobą trzecią (por. post. SN z 26.01.2012 r. III UK 64/11, wyr. SN z 18.10.2011 r. III UK 22/11, uchw. SN z 02.09.2009 r. II UZP 6/09, oraz wyr. SA w Rzeszowie: z 11.10.2012 r. III AUa 711/12, z 23.08.2012 r. III AUa 647/12). W konsekwencji zastosowanie art. 8 ust. 2a Ustawy systemowej oznacza jednoczesne rozszerzenie pracowniczego tytułu obowiązkowego podlegania ubezpieczeniom społecznym, co wpływa na sposób ustalania podstawy wymiaru składek na to ubezpieczenie. Dyspozycja art. 8 ust. 2a Ustawy systemowej koresponduje z unormowaniem zawartym w art. 18 ust. 1a i w art. 20 ust. 1 tej Ustawy dotyczące problematyki podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne. Skoro w sytuacjach, do których odnosi się art. 8 ust. 2a Ustawy systemowej mamy do czynienia z jednym, szeroko ujętym pracowniczym tytułem obowiązkowego podlegania ubezpieczeniom społecznym, to konsekwentnie w art. 18 ust. 1a i następczo w art. 20 ust. 1 tej Ustawy nakazano w stosunku do tych ubezpieczonych uwzględnienie w postawie wymiaru składek również przychodu z tytułu umowy agencyjnej, umowy zlecenia lub innej umowy, do której zgodnie z Kodeksem cywilnym stosuje się przepisy dotyczące zlecenia albo umowy o dzieło. Podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne stanowi więc łączny przychód w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych uzyskany z tytułu zatrudnienia w ramach stosunku pracy oraz umów cywilnoprawnych. W myśl art. 17 ust. 1 Ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych na płatniku spoczywa obowiązek obliczania, rozliczania i przekazywania składek do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Pracodawca, ustalając podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne z tytułu stosunku pracy, powinien więc zsumować wynagrodzenie z umowy cywilnoprawnej z wynagrodzeniem ze stosunku pracy. Dokonując wykładni art. 18 ust. 1a Ustawy, Sąd Najwyższy w uzasadnieniu uchwały z 2 września 2009 r. (II UZP 6/09, OSNP 2010, Nr 3–4, poz. 46) zauważył, że z przepisu tego wynika logicznie, że w odniesieniu do pracowników w rozumieniu art. 8 ust. 2a Ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych płatnikiem jest pracodawca, a przychód z tytułu umowy cywilnoprawnej jedynie "uwzględnia się" w podstawie wymiaru składek z tytułu stosunku pracy. W ocenie Sądu Okręgowego w Warszawie wskazane powyżej przepisy ustawy systemowej nie dają podstaw do uznania, że inny podmiot niż pracodawca jako płatnik składek jest zobowiązany do prawidłowego naliczenia i odprowadzenie składek na ubezpieczenia społeczne z tytułu zatrudnienia przy uwzględnieniu przychodu uzyskiwanego z umowy cywilnoprawnej, jeżeli w ramach tej umowy ubezpieczony wykonuje pracę na rzecz tego pracodawcy, choćby umowa cywilnoprawna została zawarta z osobą trzecią. W odniesieniu do umów analizowanych w przedmiotowej sprawie pracodawcą, który formalnie miał obowiązek takiego naliczenia składek pozostaje (...) sp. z o.o., która to spółka była pracodawcą ubezpieczonego, podczas gdy (...) sp. z o.o. (odwołujący się) pozostawał jedynie zleceniodawcą dla ubezpieczonego pracownika (...) sp. z o.o. Nieprawidłowa subsumpcja dokonana przez organ rentowy w odniesieniu do odwołującej oraz zainteresowanej spółki skutkuje więc nieprawidłowym zastosowaniem art. 8 ust. 2a Ustawy systemowej, gdyż (...) sp. z o.o. nie pozostawał w spornym okresie pracodawcą ubezpieczonego. Podsumowując, zgodnie z powołaną podstawą prawną z art. 8 ust. 2a Ustawy nie można uznać, że inny podmiot niż pracodawca (...) sp. z o.o. musiałby dokonać stosownego naliczenia i odprowadzenia składek na ubezpieczenia społeczne. Taką zresztą prawidłową interpretację wskazanego przepisu na gruncie formalnie zawartych, spornych umów, przedstawił organ rentowy w decyzjach z 25 lutego 2019 r. W decyzji tej Zakład Ubezpieczeń Społecznych słusznie wskazywał, że odpowiedzialnym za prawidłowe naliczenie składek z tytułu zawieranych umów zlecenia pozostawał płatnik składek ( (...) sp. z o.o.), z którym ubezpieczony miał zawartą umowę o pracę. Organ rentowy ocenił zresztą, że czynności wykonywane przez ubezpieczonego w ramach umów zlecenia zawartych w (...) sp. z o.o. należało traktować jako pracę wykonywaną w godzinach nadliczbowych w ramach umowy o pracę łączącej ubezpieczonego z płatnikiem składek (...) sp. z o.o. Taka dodatkowa interpretacja pozostawała jednak bez znaczenia prawnego, gdyż dla prawidłowego zastosowania art. 8 ust. 2a nie dokonuje się stwierdzenia fikcyjność (nieważności) umowy cywilnoprawnej. Wręcz przeciwnie stosunek cywilnoprawny powinien istnieć, a jedynie organ rentowy bada czy w ramach takiej umowy zleceniobiorca (pracownik) wykonuje czynności na rzecz swojego pracodawcy. Wskazana decyzja z 25 lutego 2019 r. pomimo rozbudowanego uzasadnienia, została następnie uchylona przez organ rentowy decyzją z 20 maja 2019 r. Decyzja uchylająca zawierała wyłącznie enigmatyczne stwierdzenie, że powodem uchylenia pozostaje odmienna ocena, któremu podmiotowi przysługuje przymiot płatnika. W kontekście dotychczasowych rozważań co do zastosowania art. 8 ust. 2a Sąd Okręgowy w Warszawie stwierdził, że (...) sp. z o.o. na tej podstawie prawnej nie mógł zostać uznany za płatnika składek zobowiązanego do uiszczenia składek od przychodu uzyskiwanego przez ubezpieczonego z umów zlecenia zawartych z odwołującą się spółką oraz umowy o pracę łączącej go z (...) sp. z o.o. Sąd zwrócił przy tym uwagę na niejasność argumentacji prawnej organu rentowego w odniesieniu do powołanego przepisu art. 58 § 1 K.c. pozwalającego ocenić nieważność umowy. Przede wszystkim z decyzji organu rentowego nie wiadomo, która umowa w ocenie ZUS pozostawał nieważna – umowa o pracę zawarta z (...) sp. z o.o. czy też umowa zlecenia zawarta z (...) sp. z o.o. Wydaje się, że jeżeli umowa o pracę zawarta z (...) sp. z o.o. miałaby zostać uznana za nieważną, to ubezpieczony pozostawałby objęty obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym jako osoby wykonujące pracę jedynie na podstawie umowy zlecenia zawartej z (...) sp. z o.o. (art. 6 ust. 1 pkt 4). Wówczas jednak nie ma zastosowania powoływany przez organ rentowy art. 8 ust. 2a Ustawy systemowej, a (...) sp. z o.o. nie byłaby traktowana jako pracodawca ubezpieczonego. Tym samym stwierdzić trzeba, że przyjęta konstrukcja prawna w sentencji decyzji organu rentowego nie odnosi się do takiej oceny istniejących umów, w kontekście tytułu do ubezpieczenia społecznego. Z sentencji oraz uzasadnienia decyzji możliwe jest natomiast uznanie, że organ rentowy stwierdził z jednej strony nieważność umowy zlecenia zawartej z (...) sp. z o.o. traktując ją jako umowę o pracę i jednocześnie uznał nieważność umowy o pracę zawartej przez ubezpieczonego z (...) sp. z o.o., traktując w takiej sytuacji całość pracy jako świadczenie jej w ramach umowę o pracę na rzecz (...) sp. z o.o. W takiej jednak sytuacji ubezpieczony pozostawałby objęty obowiązkowym ubezpieczeniem społecznym jedynie z tytułu zatrudnienia (art. 6 ust. 1 pkt 1), również bez konieczności powołania art. 8 ust. 2a Ustawy systemowej. Kolejna możliwość interpretacji organu rentowego zakłada swego rodzaju „podstawienie” (...) sp. z o.o. jako pracodawcy w miejsce (...) sp. z o.o. z powołaniem, że odwołująca spółka jest jedynym właścicielem spółki (...) sp. z o.o.. Jedynie w tym ostatnim przypadku podstawę obowiązkowego ubezpieczenia społecznego stanowiłby art. 6 ust. 1 pkt 1 oraz art. 8 ust. 2a Ustawy systemowej, gdyż odwołująca się spółka pozostawałby jednocześnie pracodawcą i zleceniodawcą dla ubezpieczonego. Odnosząc się do podnoszonej przez organ rentowy nieważności czy też pozorności jednej z umów (organ rentowy nie przedstawił argumentacji, która umowa została zawarta dla pozoru), Sąd stwierdził, że żadna z przedstawionych alternatyw nie pozwala na ustalenie, że za pracodawcę ubezpieczonego można uznać (...) sp. z o.o. Przede wszystkim Sąd Okręgowy w Warszawie nie zgadza się ze stwierdzeniem organu rentowego, że umowa o pracę podpisana przez ubezpieczonego z (...) sp. z o.o. została zawarta dla pozoru. W orzecznictwie sądowym z zakresu prawa pracy jako ugruntowany należy przyjąć pogląd prawny o możliwości zakwalifikowania umowy zlecenia jako faktycznego „przedłużenia” stosunku pracy, a więc zasadniczo obejścia prawa zawierając umowę cywilnoprawną w warunkach pracowniczego wykonywania obowiązków (a nie odwrotnie jak wydaje się przyjął organ rentowy). Sąd Najwyższy wyraził pogląd (wyr. SN z 3.06.2008 r., I PK 311/07) zgodnie, z którym art. 22 K.p. w §
1 obejmuje także sytuację, w której praca odpowiadająca cechom stosunku pracy została objęta formalnie umowa wiążącą jej wykonawcę z innym podmiotem niż pracodawca, na którego rzecz praca ta była faktycznie wykonywana. Sąd może zatem ustalić istnienie stosunku pracy nawet wtedy, gdy strony w dobrej wierze zawierają formalnie umowę cywilnoprawną, lecz jej treść lub sposób jej realizacji odpowiada cechom stosunku pracy. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd stwierdził, że z punktu widzenia art. 22 §
istotne jest bowiem jedynie to, czy faktycznie praca była świadczona w warunkach określonych w art. 22 § 1 K.p. Kwestią wtórną i nieobjętą art. 22 §
jest natomiast ocena skutków prawnych określenia umowy, na podstawie której była wykonywana praca, inną nazwą niż „umowa o pracę” lub formalnego jej ukształtowania jako umowy cywilnoprawnej. W tym ostatnim przypadku art. 22 K.p. stwierdza jedynie w § 1 2, że nie jest dopuszczalne zastąpienie umowy o pracę umową cywilnoprawną przy zachowaniu warunków wykonywania pracy, określonych w §
3 k.p.c. zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu. Wysokość kosztów zastępstwa procesowego została ustalona na podstawie § 9 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265), tj. w wysokości 180 zł.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.