Sygn. akt VIII Ka 231/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 czerwca 2014 r. Sąd Okręgowy w Białymstoku VIII Wydział Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący- Sędzia SO Krzysztof Kamiński – spr. Sędziowie: SO Dariusz Niezabitowski SO Dariusz Gąsowski Protokolant Aneta Chardziejko w obecności prokuratora Bożeny Romańczuk, po rozpoznaniu w dniu 13.06.2014 r. sprawy A. C. oskarżonego o czyn z art. 209§1 k.k. w zw. z art. 64§1 k.k. na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego w Białymstoku z dnia 8 stycznia 2014 r. (sygn. akt VII K 893/13): I. Wyrok w zaskarżonej części zmienia w ten sposób, że za podstawę skazania oskarżonego przyjmuje art. 209§1 k.k. w zw. z art. 64§1 k.k. II. Zwalnia oskarżonego od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze i obciąża nimi Skarb Państwa. UZASADNIENIE A. C. został oskarżony o to, że: w okresie od 29 kwietnia 2011 roku do 28 marca 2013 roku w B. uporczywie uchylał się od wykonania ciążącego na nim z mocy ustawy i wyroku Sądu Rejonowego w Białymstoku sygn. akt V RC 829/98 obowiązku opieki nad swoimi dziećmi K. C.
(1)i K. C.
(2), poprzez niełożenie na ich utrzymanie, przez co naraził ich na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych, przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu pięciu lat po odbyciu co najmniej sześciu miesięcy kary pozbawienia wolności orzeczonej za podobne przestępstwo umyślne, tj. o czyn z art. 209§1 k.k. w zw. z art. 64§1 k.k. Sąd Rejonowy w Białymstoku wyrokiem z dnia 8 stycznia 2014 r. w sprawie o sygn. akt VII K 893/13 oskarżonego A. C. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za to na mocy art. 209§1 k.k. skazał go i wymierzył mu karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności. Zwolnił oskarżonego w całości od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych. Powyższy wyrok, na zasadzie art. 425§1 i 2 k.p.k. i art. 444 k.p.k. w całości na niekorzyść oskarżonego, zaskarżył prokurator i w oparciu o przepisy art. 427§1 i 2 k.p.k., art. 437§1 i 2 k.p.k. i art. 438 pkt 1 k.p.k. zarzucił wyrokowi obrazę przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 64§1 k.k. poprzez jego niewskazanie w podstawie skazania A. C., podczas gdy Sąd uznał wymienionego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu z art. 209§1 k.k. w zw. z art. 64§1 k.k. i winien art. 64§1 k.k. powołać w podstawie skazania. Wskazując na powyższe wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wskazanie w podstawie skazania A. C. art. 64§1 k.k. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja prokuratora jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie. Należy zgodzić się z rzecznikiem oskarżenia, iż Sąd I instancji pomijając w podstawie prawnej skazania art. 64§1 k.k. dopuścił się obrazy prawa materialnego. Nie ulega wątpliwości, że A. C. dopuścił się zarzuconego mu czynu w ciągu pięciu lat po dobyciu co najmniej sześciu miesięcy kary pozbawienia orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne. Znalazło to odzwierciedlenie w opisie przypisanego mu czynu. W tej sytuacji – jak słusznie podnosi prokurator – podstawa skazania winna uwzględniać art. 64§1 k.k. Nie budzi natomiast zastrzeżeń podstawa wymiaru kary. Zważywszy, że kara 10 miesięcy pozbawienia wolności mieści się w granicach przewidzianych w art. 209§1 k.k., przepis ten stanowi (samodzielnie) podstawę wymiaru kary. Dlatego na mocy art. 438 pkt. 1 k.p.k. należało orzec, jak w pkt. I sentencji. Z uwagi na to, że postępowanie odwoławcze było wynikiem uchybienia Sądu I instancji, na mocy art. 624§1 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k. – ze względów słusznościowych – należało zwolnić oskarżonego od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.