← Polska

XXV C 1641/21

Obsah (4)§ 5§ 6§ 8§ 7

Sygn. akt XXV C 1641/21 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 11 lutego 2025 r. Sąd Okręgowy w Warszawie XXV Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący: Sędzia Edyta Bryzgalska (spr.) Sędziow

art. 98 § 1 1 k.p.c. W uzasadnieniu pozwu powódka jako reprezentant grupy przedsiębiorców prowadzących działalność gospodarczą z tej samej branży rekreacyjno-rozrywkowo-sportowej ujętej w Polskiej Klasyfikacji Działalności w dziale 93.0 wskazała, że wymienione wyżej akty prawne wprowadzające ograniczenia polegające na całkowitym zakazie prowadzenia działalności, w tym m.in. związanej ze sportem, rozrywkowej i rekreacyjnej (ujętej w Polskiej Klasyfikacji Działalności w dziale 93.0), a także wprowadzające zakazy, ograniczenia i nakazy w życiu społecznym, w tym nauczanie zdalne zostały wydane niezgodnie z prawem. Rozporządzenia Ministra Zdrowia i Rady Ministrów wydano na podstawie nieprawidłowo skonstruowanej delegacji ustawowej, a ponadto wykraczały poza zakres materii, która może być uregulowana rozporządzeniem. W dodanych przepisach art. 46a i 46b ustawy o chorobach zakaźnych nie wprowadzono w wymagany i dopuszczalny prawem sposób ograniczeń w zakresie korzystania z praw lub wolności jednostki poprzez przyjęcie stosownych, merytorycznych rozwiązań ustawowych przewidujących takie ograniczenia wraz z możliwością doprecyzowania jedynie zagadnień technicznych na poziomie rozporządzenia. Ustawa – aby mogła stanowić podstawę do wydania rozporządzenia w tego rodzaju materii – musi kompletnie i samodzielnie określać wszystkie podstawowe elementy ograniczenia danego prawa i wolności, tak aby już na podstawie lektury przepisów ustawy można było wyznaczyć kompletny zarys tego ograniczenia. Niedopuszczalne jest natomiast przyjmowanie w ustawie uregulowań blankietowych, pozostawiających organom władzy wykonawczej swobodę normowania ostatecznego kształtu owych ograniczeń, a w szczególności wyznaczania zakresu tych ograniczeń (tak Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z 12 stycznia 2000 r., sygn. akt PI 1/98, część 6.B). Jak wynika z orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego obowiązek zawarcia zasadniczych elementów regulacji prawnej bezpośrednio w ustawie, połączony z zakazem regulowania tego typu spraw w rozporządzeniu oznacza, że w aktach wykonawczych mogą zostać zawarte jedynie kwestie techniczne i wykonawcze związane z ograniczeniami wprowadzonymi przez ustawę (por. m. in. wyrok z dnia 10 marca 2010 r., sygn. akt U 5/07, OTIC z 2010 r. Nr 3/A, poz. 20; wyrok z dnia 29 października 2013 r., sygn. akt U 7/12, OTK z 2013 r. Nr 7/A, poz. 102; wyrok z dnia 21 kwietnia 2015 r., sygn. akt U 8/14, OTK z 2015 r. Nr 4/A, poz. 49). Reprezentant grupy wskazała, że wszystkie wymienione wyżej regulacje wprowadzały rozwiązania daleko wykraczające poza zwykłe środki konstytucyjne, zmieniły zasady działania organów władzy i w ekstremalny sposób ograniczyły podstawowe wolności i prawa człowieka, tj. w sposób naruszający istotę praw i wolności, w tym w szczególności zasadę wolności gospodarczej wyrażoną w art. 20 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. Zgodnie z art. 2 ustawy – Prawo przedsiębiorców podejmowanie, wykonywanie i zakończenie działalności gospodarczej jest wolne dla każdego na równych prawach. Z kolei art. 8 powyższej ustawy wskazuje, że przedsiębiorca może podejmować wszelkie działania, z wyjątkiem tych, których zakazują przepisy prawa. Przedsiębiorca może być obowiązany do określonego zachowania tylko na podstawie przepisów prawa. Są to jedne z podstawowych zasad obejmujących nie tylko Prawo przedsiębiorców, ale także cały system prawa powszechnie obowiązującego w Polsce i nawiązujące w swojej treści do wyrażonej w Konstytucji zasady społecznej gospodarki rynkowej, której jednym z filarów jest wolność działalności gospodarczej (art 20 Konstytucji RP). Strona powodowa podkreśliła też, że Konstytucja dopuszcza jedynie ograniczenie prowadzenia działalności gospodarczej w przypadkach wskazanych w ustawie, a nie całkowite jej zakazanie. W konsekwencji zdaniem reprezentanta grupy przepis art. 92 ust. 1 Konstytucji RP naruszają rozporządzenia Ministra Zdrowia i Rady Ministrów, gdyż: 1) nie zostały wydane w celu wykonania ustawy, lecz w celu uzupełnienia ustawy o treści jej nieznane; 2) nie spełniają konstytucyjnych warunków wymaganych dla relacji zachodzących pomiędzy ustawą a rozporządzeniem. W konsekwencji niezachowanie formy ustawy dla wprowadzanych zakazów i ograniczeń w korzystaniu z konstytucyjnych praw i wolności należy uznać za działanie bezprawne. Z tych samych względów, tj. niezachowania wymaganej formy ustawy, uzasadnione wątpliwości co do legalności budzą, w ocenie strony powodowej, również rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej wydane na podstawie art. 30b ustawy – Prawo oświatowe dodanego ustawą – COVID 19, gdyż naruszają prawo do nauki zagwarantowane w art. 70 Konstytucji. W akcie rangi rozporządzenia, a nie ustawy wprowadzono całkowicie nowy sposób organizacji szkół przy użyciu metod i środków, które do tej pory nie były powszechnie stosowane, tj. z wykorzystaniem metod i technik kształcenia na odległość, wykluczając z nauki dużą część uczniów z powodu niezapewnienia właściwego zabezpieczenia technicznego umożliwiającego realizację programu nauczania i gwarantującego dostęp do nauki dla wszystkich dzieci i młodzieży. W ocenie powódki jako reprezentanta grupy bezprawność działań Ministra Zdrowia, Rady Ministrów oraz Ministra Edukacji (wcześniej Ministra Edukacji Narodowej) polegała również na stanowieniu prawa w sposób naruszający art. 2 Konstytucji RP. Ograniczenia, zakazy i nakazy zmieniały się dynamicznie, co powodowało powszechną niepewność prawa i aktualnej sytuacji prawnej, zarówno wśród przedsiębiorców, jak i osób fizycznych, co z kolei przekładało się na funkcjonowanie gospodarki i życia społecznego. Co więcej, wprowadzanym przez Ministra Zdrowia i Radę Ministrów zmianom towarzyszył często chaos informacyjny ze strony organów polegający bądź na braku wcześniejszych informacji o planowanych zmianach, zbyt późnego przekazywania opinii publicznej informacji, uniemożliwiającego odpowiednie przygotowanie się poszczególnych sektorów gospodarki na zmiany, czy przekazywania przez organy wprowadzającej w błąd interpretacji przepisów. W przypadku branży z działu 93.0, w której działali członkowie grupy było to ciągłe oczekiwanie w niepewności związanej ze zniesieniem bezwzględnego zakazu prowadzenia działalności gospodarczej. Przedsiębiorcy nie wiedzieli, czy i kiedy umożliwi im się wznowienie działalności. To wpływało również na ich zachowania i reakcje. Przedsiębiorcy nie wiedzieli jak długo nie będą mogli prowadzić działalności, a także jak będzie wyglądała sytuacja innych branż, aby w ogóle podjąć działania w celu przebranżowienia. Strona powodowa podniosła, że wprowadzane przez Ministra Zdrowia i Radę Ministrów rozporządzenia nie były poprzedzone żadnymi konsultacjami z przedsiębiorcami. W ocenie strony powodowej przesądzenie odpowiedzialności Skarbu Państwa za niezgodne z prawem działanie przy wykonywaniu władzy publicznej polegające na wydaniu niezgodnych z prawem rozporządzeń nie jest uzależnione od wydania przez Trybunał Konstytucyjny wyroku stwierdzającego niezgodność z Konstytucją i/lub ustawami rozporządzeń Ministra Zdrowia, Rady Ministrów oraz Ministra Edukacji i Nauki (poprzednio Ministra Edukacji Narodowej). Powyższe wynika przede wszystkim z braku kompetencji Trybunału Konstytucyjnego do orzekania w sprawie przedmiotowych rozporządzeń, gdyż zostały już uchylone, a także z faktu, że kontrolę taką mogą – a w tym stanie faktycznym i prawnym powinny – przeprowadzić sądy cywilne sprawując tzw. rozproszoną kontrolę konstytucyjną. Uprawnienie sądów do jej sprawowania wynika z art. 8, art. 178 ust. 1 i art. 193 Konstytucji. Przepis art. 417

(1)§ 1 k.c. wskazuje, że niezgodność aktu z Konstytucją powinna być stwierdzona we właściwym postępowaniu. Przepis nie uzależnia zatem wprost żądania naprawienia szkody po uprzednim stwierdzeniu niezgodności aktu z prawem przez Trybunał Konstytucyjny. W ocenie powódki jako reprezentanta grupy zakazy i ograniczenia wprowadzone rozporządzeniami Ministra Zdrowia i Rady Ministrów oraz Ministra Edukacji Narodowej naruszają podstawowe zasady legislacyjne, zostały wprowadzone w sposób bezprawny, tj. naruszający istotę praw i wolności konstytucyjnych, co w konsekwencji rodzi odpowiedzialność odszkodowawczą Skarbu Państwa za bezprawne działania władzy publicznej wywołujące szkodę wśród przedsiębiorców. Zastosowanie środków przekraczających zwykłe środki konstytucyjne jest bowiem możliwe wyłącznie w przypadku wprowadzenia odpowiedniego stanu nadzwyczajnego: stanu wojennego, stanu wyjątkowego lub stanu klęski żywiołowej, co wynika z art. 228 ust. 1 Konstytucji, który nie został formalnie wprowadzony. Strona powodowa nie kwestionuje faktu wystąpienia na obszarze całego kraju choroby zakaźnej wymagającej wprowadzenia odpowiednich regulacji o szczególnym charakterze. Powyższa sytuacja nie upoważnia jednak organów władzy do wydawania aktów normatywnych naruszających najwyższy rangą akt prawny, tj. Konstytucji. W sytuacji zagrożenia, legalność działania władzy ma wartość nadrzędną i powinna gwarantować obywatelom, że ich podstawowe prawa i wolności w tym szczególnym czasie nie będą naruszone. Reprezentant grupy wskazała, że na skutek wydania wymienionych wyżej aktów prawnych, a także zaniechania podjęcia wskazanych wyżej działań członkowie grupy doznali szkody obejmującej straty, które ponieśli oraz korzyści, które mogliby osiągnąć, gdyby im szkody nie wyrządzono. Wprowadzone zakazy i istotne ograniczenia w prowadzeniu działalności gospodarczej nie były bowiem powiązane z adekwatną pomocą dla poszkodowanych. W odpowiedzi na pozew (k.2393-2443) Skarb Państwa reprezentowany przez: Radę Ministrów reprezentowaną przez Prezesa Rady Ministrów, Ministra Zdrowia, Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Ministra Edukacji wniósł o odrzucenie pozwu, a w przypadku odmowy odrzucenia pozwu o oddalenie powództwa i o zasądzenie od strony powodowej na rzecz Skarbu Państwa kosztów procesu, w tym na rzecz Skarbu Państwa – Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Pozwany zarzucił: ⚫ brak spełnienia przesłanek odpowiedzialności odszkodowawczej, ⚫ brak szkody wskutek działania/zaniechania pozwanego, ⚫ brak okoliczności faktycznych uzasadniających wprowadzenie w marcu 2020 r. stanu klęski żywiołowej. Pozwany podniósł, że działania władzy publicznej były podejmowane w celu ochrony życia i zdrowia ludzkiego w trakcie narastającego zagrożenia śmiertelną chorobą i bez uprzednich doświadczeń w tym zakresie. W ocenie pozwanego ochrona życia i zdrowia ludzkiego ma nadrzędny charakter nad obowiązkami Państwa Polskiego w zakresie ochrony dóbr i stanowi realizację obowiązków wynikających z art. 38 Konstytucji (prawna ochrona życia) i art. 68 ust. 4 Konstytucji (obowiązek zwalczania chorób epidemicznych i zapobiegania negatywnym dla zdrowia skutkom degradacji środowiska), a także art. 2 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka. Pozwany wskazał, że rozwiązania przyjmowane w Rzeczypospolitej Polskiej były podobne do tych, lub tożsame, które przyjmowały inne państwa Unii Europejskiej. Pozwany zarzucił brak prejudykatu Trybunału Konstytucyjnego stwierdzającego niezgodność kwestionowanych aktów prawnych, co uzasadnia oddalenie pozwu a limine. W ocenie pozwanego przepis art. 46b pkt 2 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2019 r., poz. 1239, z późn. zm.), zwanej dalej: „ustawą o chorobach zakaźnych”, upoważnia Radę Ministrów do ustanawiania ograniczeń określonych zakresów działalności gospodarczej, a także do ingerencji w podstawowe wolności i prawa człowieka. Pozwany zakwestionował twierdzenie strony powodowej, że rozporządzenia wprowadzały zakaz prowadzenia działalności gospodarczej, wskazując, że ograniczenia miały charakter czasowy, a nie stały. Pozwany podniósł też, że unikanie kontaktu fizycznego i utrzymywanie fizycznej odległości 1-2 m zostało uznane za kluczowy środek zapobiegawczy transmisji koronawirusa, a takiej odległości nie można dochować w branży rozrywko-sportowo-rekreacyjnej. Pozwany zarzucił również brak podstaw do skutecznego przypisania Skarbowi Państwa odpowiedzialności za tzw. zaniechanie legislacyjne. W ocenie pozwanego art. 46 ustawy o chorobach zakaźnych realizuje podstawowy obowiązek ustanowiony w art. 68 ust. 4 Konstytucji, zobowiązujący władze publiczne do zwalczania chorób epidemicznych i zapobiegania negatywnym dla zdrowia skutkom degradacji środowiska. Jednocześnie art. 228 ust. 1 Konstytucji formalnie wyklucza wprowadzenie stanu nadzwyczajnego, gdy zgodnie z zasadą proporcjonalności państwo polskie skutecznie realizuje obowiązki konstytucyjne na ogólnych podstawach w zwykłym trybie. Ponadto art. 46a i art. 46b ustawy o chorobach zakaźnych ograniczają zakres swobodnego uznania Rady Ministrów przy ocenie konieczności ogłoszenia stanu nadzwyczajnego wyznaczony w art. 228 Konstytucji. Upoważnienie Rady Ministrów do wydawania rozporządzeń ustanawiających czasowe ograniczenia, zakazy i nakazy przeciwepidemiczne zgodnie z zasadą proporcjonalności z art. 228 ust. 1 Konstytucji ogranicza możliwość stwierdzenia przez Radę Ministrów, że w ogóle celowe i dopuszczalne jest wprowadzenie stanu nadzwyczajnego ze względu na zagrożenie epidemiczne. Zdaniem pozwanego w świetle powyższej analizy uregulowań wprowadzenie stanu klęski żywiołowej nie było uprawnionym działaniem. Niewprowadzenie stanu klęski żywiołowej na terytorium kraju nie było też działaniem bezprawnym, gdyż: ⚫ z powszechnie obowiązujących przepisów nie wynika obowiązek wprowadzenia przez Radę Ministrów w drodze rozporządzenia stanu klęski żywiołowej, w szczególności takiego obowiązku nie można wyprowadzić z art. 228 ust. 2 Konstytucji oraz art. 5 ustawy o stanie klęski żywiołowej, ⚫ nie istnieje ustawowy nakaz podjęcia przez państwo określonych działań legislacyjnych, na podstawie którego możliwe byłoby zrekonstruowanie powinnego działania państwa, ⚫ nie jest możliwe określenie terminu wywiązania się przez państwo z rzekomego obowiązku podjęcia działań legislacyjnych, które miałyby polegać na wprowadzeniu stanu klęski żywiołowej, ⚫ istniejący od wielu lat system reagowania na sytuację epidemiczną pozwalał na wprowadzenie skutecznych działań w tym zakresie, ⚫ zarzucany charakter naruszenia, który dotyczy jedynie zaniechania wprowadzenia określonych zakazów sanitarnych w określonej formie wyklucza uznanie, że hipoteczne naruszenie miało wystarczająco istotny charakter dla przyjęcia bezprawności cywilnej. W ocenie pozwanego o zaniechaniu legislacyjnym powodującym odpowiedzialność odszkodowawczą Skarbu Państwa można mówić tylko wówczas, gdy jak określa to art. 417 1 § 4 k.c. nie został wydany akt normatywny, którego obowiązek wydania przewiduje przepis prawa. Art. 228 ust. 2 w zw. z art. 232 Konstytucji oraz art. 5 ustawy o stanie klęski żywiołowej nie zawierają nakazu (obowiązku) wydania rozporządzenia o wprowadzeniu stanu klęski żywiołowej, a jedynie wskazują na możliwość podjęcia takiej decyzji przez Radę Ministrów. Jest to zatem kompetencja, a nie obowiązek. Ponadto w ocenie pozwanego cechą charakterystyczną konstytucyjnych przepisów dotyczących stanów nadzwyczajnych jest ich subiektywizm, objawiający się tym, że zarówno sam fakt wystąpienia zdarzenia, które miałoby uzasadniać wprowadzenie stanu nadzwyczajnego, jak i potrzeba jego wprowadzenia pozostawione są opinii i decyzji stosownych organów. Podobnie interpretowany jest art. 5 ust. 1 ustawy o stanie klęski żywiołowej stanowiący, że Rada Ministrów w drodze rozporządzenia może wprowadzić stan klęski żywiołowej z własnej inicjatywy lub na wniosek właściwego wojewody. W doktrynie nie budzi żadnych wątpliwości, że wprowadzenie stanu nadzwyczajnego nie jest obligatoryjne zaś Rada Ministrów samodzielnie ocenia czy sytuacja, która wystąpiła uzasadnia wprowadzenie stanu klęski żywiołowej na danym obszarze. Ponadto wynikający z określonego przepisu prawa obowiązek wydania aktu normatywnego musi mieć charakter jednoznaczny i konkretny tak aby treść niewydanego aktu była możliwa do zrekonstruowania bez wkraczania w kompetencje legislacyjne organów prawodawczych, gdyż odmienne ujęcie tego zagadnienia mogłoby doprowadzić do niedopuszczalnej ingerencji władzy sądowniczej w sferę uprawnień zastrzeżonych dla władzy ustawodawczej. W konsekwencji przepisy ustawy lub Konstytucji powinny w sposób niebudzący wątpliwości wskazywać na treść aktu normatywnego, który ma być wydany, aby na podstawie przepisu obligującego do wydania tego aktu normatywnego, można było zrekonstruować normę prawną, którą prawodawca miał obowiązek wprowadzić do systemu prawnego, w tym w szczególności jej konkretnego adresata oraz kształt treści jego praw i obowiązków. Art. 5 ust. 2 ustawy o stanie klęski żywiołowej zawiera jedynie wskazanie, że rozporządzenie wprowadzające stan klęski żywiołowej powinno określać obszar i czas trwania tego stanu, a także rodzaj niezbędnych ograniczeń wolności i praw człowieka i obywatela. W ustawie o stanie klęski żywiołowej brak jest jednak jakichkolwiek wytycznych, na jakim obszarze i na jaki okres czasu miałby być wprowadzony stan klęski żywiołowej, a przede wszystkim brak jakichkolwiek wytycznych, które ograniczenia wolności i praw człowieka i obywatela spośród wskazanych w art. 21 tej ustawy oraz w jakim zakresie miałyby być wprowadzone. Treść rozporządzenia wprowadzającego stan klęski żywiołowej jest uzależniona od oceny dokonanej przez Radę Ministrów i podjęciu ad casu przez ten organ uznaniowej decyzji jakiego rodzaju ograniczenia z katalogu zawartego w art. 21 ustawy należałoby wprowadzić. Brak możliwości zrekonstruowania treści niewydanego aktu normatywnego bez wkraczania w kompetencje legislacyjne organów prawodawczych wskazuje jednoznacznie na brak przesłanek odpowiedzialności odszkodowawczej Skarbu Państwa na podstawie art. 417 1 § 4 k.c. Ponadto obowiązek wydania aktu normatywnego wynikający z przepisów prawa musi być skonkretyzowany zarówno co do treści jak i co do terminu wydania. Obowiązujące przepisy nie pozwalają na rekonstrukcję terminu w jakim Rada Ministrów miałaby być zobowiązana do wydania rozporządzenia o wprowadzeniu stanu klęski żywiołowej. Dla potrzeb roszczeń odszkodowawczych z art. 417 1 § 4 k.c. niedopuszczalne jest wywodzenie obowiązku wydania jakiegoś aktu normatywnego z ogólnych założeń ustrojowych lub aksjologicznych czy też ogólnych norm konstytucyjnych przewidujących możliwość działania władzy publicznej, w tym norm programowych lub zasad polityki państwa, ponieważ prowadziłoby to do wkraczania władzy sądowniczej w kompetencje władzy prawodawczej i naruszenia podziału władzy. W ocenie pozwanego przesłanki odpowiedzialności Skarbu Państwa z tytułu zaniechania wydania aktu normatywnego powinny być interpretowane ściśle, co jest wynikiem tego że z art. 77 ust. 1 Konstytucji nie wynika bezpośrednie roszczenie o wynagrodzenie szkody wynikającej z bezczynności (zaniechania) prawodawcy. Pozwany podniósł też, że prawodawca miał obowiązek wynikający z art. 68 ust. 4 Konstytucji stworzyć system szybkiego reagowania na wypadek nagłego wzrostu zapotrzebowania na pewną grupę świadczeń. Realizując powyższy obowiązek konstytucyjny na wiele lat przed pandemią została uchwalona ustawa z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi. Ustawa ta zawiera mechanizmy organizacyjno-prawne dedykowane zapobieganiu i przeciwdziałaniu wszystkim zakażeniom i chorobom zakaźnym, także poważnym zagrożeniom epidemiologicznym, w tym w drodze możliwości wprowadzenia na części lub całości kraju stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii (art. 46 ustawy o chorobach zakaźnych). Z uwagi na wystąpienie pandemii COVID-19 Minister Zdrowia skorzystał z ustawowej kompetencji do niezwłocznego wdrożenia działań ukierunkowanych na zapobieganie i zwalczanie epidemii wirusa SARS-CoV-2, najpierw ogłaszając na obszarze kraju stan zagrożenia epidemicznego, a następnie stan epidemii. Nie można również pominąć, że powód nie kwestionuje zasadności wprowadzonych przez państwo ograniczeń sanitarnych, a jedynie uważa, że nie nastąpiło te we właściwej formie prawnej. W ocenie pozwanego nie każda niezgodność z prawem działania władzy publicznej prowadzi do przyjęcia bezprawności cywilnoprawnej. Dlatego też w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej wprost wskazuje się, że przesłanką odpowiedzialności państwa jest wystarczająco poważny charakter naruszeń. Z uwagi na jedynie fakultatywny charakter wprowadzenia stanu klęski żywiołowej, tym bardziej nie sposób kwalifikować jako zaniechania legislacyjnego braku wystąpienia ze stosowną inicjatywą Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji czy Ministra Zdrowia, nienakazanego wprost prawem. W odniesieniu do kwestionowanych rozporządzeń Ministra Edukacji i Nauki pozwany podniósł, że zostały one wydane na podstawie przepisów prawa. Zarzucił, że powódka nie wskazała w jaki sposób czasowe ograniczenie funkcjonowania szkół czy też nauka w formie zdalnej miały rzekomo ograniczyć zasadę wolności gospodarczej z art. 20 Konstytucji. Podniósł, że zgodnie z art. 170 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. – Prawo oświatowe prowadzenie szkoły lub placówki, zespołu, o którym mowa w art. 182 oraz innej formy wychowania przedszkolnego nie jest działalnością gospodarczą. W ocenie pozwanego wydaje się, że ograniczenie w stacjonarnym funkcjonowaniu jednostek oświaty przyczyniło się do poszerzenia możliwości prowadzenia działalności gospodarczej. Dzięki zorganizowaniu nauki zdalnej uczniowie i nauczyciele nie widywali się, przez co transmisja wirusa wywołującego chorobę COVID-19 uległa zmniejszeniu. Powyższe w konsekwencji umożliwiało bezpieczne prowadzenie działalności gospodarczej na szerszą skalę mimo trwającej pandemii. Pozwany zarzucił, że twierdzenia o powstałej szkodzie w związku z niekorzystaniem przez uczniów z obiektów sportowo-rekreacyjnych w ramach zajęć szkolnych lub wycieczek szkolnych nie stanowią utraconych korzyści, a co najwyżej utracone szanse. Ponadto żaden przepis prawa nigdy nie obligował jednostek systemu oświaty do organizacji wycieczek szkolnych czy zajęć szkolnych w ten sposób, by uczniowie korzystali w ich czasie z obiektów sportowo-rekreacyjnych. Ponadto podczas trwającej epidemii dostęp do obiektów sportowo-rekreacyjnych był ograniczony. Stąd też organizowanie nauki w formie stacjonarnej nie mogłoby przyczynić się do zwiększenia korzystania z obiektów sportowo-rekreacyjnych przez jednostki systemu oświaty. Z kolei za organizację wycieczek szkolnych odpowiadają dyrektorowie szkół, a nie Minister Edukacji i Nauki. Pozwany wskazał też, że z art. 70 Konstytucji ani z żadnego innego przepisu nie wynika obowiązek, aby nauka musiała być prowadzona stacjonarnie. Za bezzasadną pozwany uznał argumentację powódki dotyczącą ingerencji w podstawę programową w oparciu o akty prawne niższej rangi, gdyż pomimo trudności związanych z epidemią koronawirusa nauka została zorganizowana, zmienił się jedynie tryb nauki ze stacjonarnej na online. Samorządy mogły natomiast wnioskować o dodatkowe środki na zakup sprzętu niezbędnego do realizowania nauczania zdalnego. Ponadto tam gdzie nie było możliwości zorganizowania nauczania z wykorzystaniem metod i technik kształcenia na odległość, dyrektorzy szkół mieli możliwość organizowania nauczania przy użyciu innych metod. Pozwany zakwestionował również twierdzenia o niezapewnieniu dostępu do nauki dla osób ze szczególnymi potrzebami. Z ostrożności procesowej pozwany zakwestionował zaistnienie szkody wskazanej przez powódkę jak i związek przyczynowy między ową szkodą a zdarzeniem szkodzącym, którym hipotetycznie miałoby być niewydanie przez Radę Ministrów rozporządzenia o wprowadzeniu stanu klęski żywiołowej. Prawomocnym postanowieniem z dnia 4 marca 2022 r. Sąd postanowił rozpoznać sprawę w postępowaniu grupowym (postanowienie k.2574, postanowienie S.A. w Warszawie z 12/09/2022 r. wraz z uzasadnieniem k.2646-2649). Postanowieniem z dnia 2 lutego 2023 r. zarządzono ogłoszenie o wszczęciu postępowania grupowego (k.2663-2668). Skład grupy ustalono postanowieniem z dnia 18 stycznia 2024 r. zmienionym przez Sąd Apelacyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 16 maja 2024 r. (postanowienie SO k.2826-2826v, postanowienie S.A. w Warszawie wraz z uzasadnieniem k.2864 i k.2874-2878). Do czasu zamknięcia rozprawy strony podtrzymały dotychczasowe stanowiska w sprawie. Sąd ustalił, co następuje: U. W. – reprezentant grupy – od 1 lutego 2018 r. prowadziła działalność gospodarczą pod firmą(...) w B., której przedmiotem był wynajem sprzętu rekreacyjnego – dmuchane atrakcje dla dzieci i młodzieży, a także eurobungy i mechaniczne urządzenia. W CEiDG jako przeważającą działalność gospodarczą wskazano 93.29.Z – pozostała działalność rozrywkowa i rekreacyjna. U. W. była posiadaczem około 30 obiektów służących do rekreacji. Zapewniała obsługę imprez masowych. Na zlecenie agencji eventowych tworzyła strefę rozrywki, czyli mobilny park rozrywki. Odbiorcą jej usług były m.in. samorządy organizujące m.in. dożynki, pikniki, dni miasta (np. O., B., G.), a także szkoły organizujące pikniki szkolne, dni dziecka. Organizowała też pikniki firmowe dla dużych firm jak (...) czy (...). Działalność reprezentanta grupy miała charakter sezonowy maj-koniec września z uwagi na organizację imprez w plenerze. Dlatego też przez pozostałą część roku jej działalność była zawieszona. Czas ten wykorzystywała na konserwację i naprawę sprzętu. Z uwagi na ogłoszenie lockdownu w marcu 2020 r. U. W. straciła wszystkie kontrakty jakie miała zawarte na sezon 2020 r. W konsekwencji w 2020 r. straciła wszystkie przychody z uwagi na zakaz przemieszczania się i organizowania imprez masowych. Została pozbawiona źródła zarobkowania. Z uwagi na to, że prowadzona przez nią działalność gospodarcza wymagała wcześniejszego kilkumiesięcznego planowania i organizacji (gastronomia, nagłośnienie), a to nie było możliwe z uwagi na istniejący stan niepewności, brak rozmów z przedsiębiorcami przez rząd i częste zmiany przepisów, w dniu 1 czerwca 2020 r. zawiesiła działalność gospodarczą. Istniało zbyt duże ryzyko poniesienia kosztów, w sytuacji konieczności nagłego odwołania takiej imprezy w związku z decyzjami rządu. Reprezentant grupy nie otrzymała środków pomocowych w ramach kolejnych tarcz z uwagi na to, że w dniu 31 marca 2020 r. jej działalność była zawieszona, co jest praktyką w tej branży z uwagi na jej sezonowość. Jako argument wskazywano na brak ponoszenia kosztów. Tymczasem działalność tego typu wiąże się z koniecznością inwestowania w coraz nowsze, bardziej atrakcyjne dmuchańce z uwagi na potrzeby rynku. Często wymaga to zaciągnięcia kredytów i pożyczek, które należy spłacać niezależnie od tego czy działalność jest prowadzona czy też zawieszona. Do tego dochodzą koszty magazynowania sprzętu z uwagi na duże rozmiary tego typu obiektów (niektóre ważą nawet tonę, liczą kilkadziesiąt metrów), a reprezentant grupy miała ich około 30. To są też koszty leasingów, utrzymania samochodów niezbędnych do przewożenia sprzętu, stron internetowych, serwisu. Stałe koszty ponoszone przez reprezentanta grupy wynosiły kilka tysięcy złotych miesięcznie. W 2019 r. U. W. osiągnęła przychód w wysokości (...) zł. W 2020 r. – (...) zł, w 2021 r. – (...) zł. Obowiązujący wiosną i latem 2020 r. zakaz gromadzenia się został zniesiony jesienią 2021 r., jednakże w 2021 r. wprowadzono ograniczenia w organizowaniu imprez masowych z uwagi na konieczność zachowania dystansu 1,5 m. W związku z istniejącą sytuacją wiele agencji eventowych przestało istnieć, co utrudniało powrót do prowadzenia działalności. Branża, w której działała reprezentant grupy w tamtym czasie w zasadzie przestała istnieć. Wymagała ona bowiem przemieszczania się, gromadzenia ludzi, a to najpierw było całkowicie zakazane, a później dotknięte daleko idącymi ograniczeniami. Dopiero jesienią 2020 r. reprezentant grupy podobnie jak inni przedsiębiorcy z branży, w której działała otrzymała świadczenie postojowe. W 2021 r. reprezentant grupy zorganizowała wyłącznie jedną imprezę, której towarzyszyły obostrzenia, których przestrzegania pilnowała Policja. Niektóre dzieci na widok funkcjonariuszy reagowały płaczem bądź uciekały. W 2022 r. firma reprezentanta grupy zaczęła działać na poziomie 30-40% obrotów sprzed pandemii. dowód: oświadczenie reprezentanta grupy k.1379, oświadczenie członka grupy k.1381 -1392, informacja z CEiDG k.1393, zeznania U. W. jako reprezentanta grupy – transkrypcja protokołu elektronicznego k.3035-3039 J. R. – członek grupy – od 15 maja 2013 r. prowadził działalność gospodarczą pod firmą (...) w B., której przedmiotem był wynajem sprzętu rekreacyjnego. W CEiDG jako przeważającą działalność gospodarczą wskazano 93.21.Z – działalność wesołych miasteczek i parków rozrywki, a jako działalność wykonywaną m.in. 93.21.Z, 93.11.Z, 93.13.Z, 93.19.Z, 93.29.Z. Działalność zawiesił w dniu 10 października 2020 r. dowód: oświadczenie członka grupy k.1394 -1495, informacja z CEiDG k.1496, wydruki z (...) k.1407-1411 (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. – członek grupy – od 26 lutego 2020 r. prowadziła działalność gospodarczą, której przedmiotem było prowadzenie obiektu sportowo-rekreacyjnego wraz z usługami towarzyszącymi. Przeważającą działalność gospodarczą oznaczono kodem 93.11.Z – działalność obiektów sportowych. W ramach w/w działalności spółka prowadziła (...) wraz z wypożyczalnią sprzętu (wrotki, kaski, ochraniacze). Wrotkarnie nie są ujęte w PKD. Działalność była prowadzona w zamkniętej hali o powierzchni ponad 1000 m
(2). Z oferty spółki korzystali klienci indywidualni, a także firmy i szkoły w ramach lekcji w-f. Spółka organizowała też własną szkółkę jazdy na rolkach i wrotkach. W dniu 13 marca 2020 r. spółka otrzymała informację o konieczności zamknięcia wrotkarni jeszcze tego samego dnia. W ciągu następnego tygodnia spółka otrzymała informację o anulowaniu wszystkich rezerwacji na 2 miesiące do przodu. Z uwagi na ponoszone koszty wynajmu hali i brak woli negocjacji ze strony wynajmującego, spółka wypowiedziała umowę najmu z zachowaniem 3-miesięcznego okresu wypowiedzenia, by nie ponosić dużych strat przez bliżej nieokreślony czas. Największe dochody tego typu działalność przynosi jesienią i zimą (ferie zimowe). Na ten czas przypada też największy okres zachorowań. Zarząd spółki obawiał się, że sytuacja może powtórzyć się jesienią. Z końcem lipca 2020 r. spółka zaprzestała prowadzenia wrotkarni. W czerwcu i w lipcu 2020 r. wrotkarnia działała z zachowaniem obostrzeń. Na jedną godzinę, na którą była wyznaczona tura, z wrotkarni korzystały 2-3 osoby, podczas gdy zwykle było to 50 osób. Spółka przestała prowadzić szkółkę. Spółka ograniczyła swoją działalność do prowadzenia sklepu internetowego. Spółka otrzymała pożyczkę bezzwrotną w kwocie 5.000 zł, nie występowała o środki z tarcz. Kwota pożyczki nie wystarczyła na pokrycie kosztów działalności. dowód: oświadczenie członka grupy k.1412-1425, informacja z KRS k.1426-1432, wydruki ze strony internetowej k.1433-1438, zeznania P. T. – członka zarządu (...) sp. z o.o. jako członka grupy – transkrypcja protokołu elektronicznego k.3029-3032 O. Ś. – członek grupy – od 1 stycznia 2013 r. prowadził działalność gospodarczą pod firmą (...) w P., której przedmiotem było prowadzenie innego rodzaju obiektu o charakterze rozrywkowo-rekreacyjno-sportowym. W CEiDG jako przeważającą działalność gospodarczą wskazano 93.29.A – działalność pokojów zagadek, domów strachu, miejsc do tańczenia i w zakresie innych form rozrywki lub rekreacji organizowanych w pomieszczeniach lub w innych miejscach o zamkniętej przestrzeni. Jako wykonywaną działalność gospodarczą wskazano m.in. 93.29.A, 93.21.Z, 93.29B. W ramach działalności gospodarczej prowadził obiekt, w którym są urządzane gry laserowego paintballa – poligon zewnętrzny i poligon wewnętrzny. Ponadto świadczył usługi w postaci wynajmu sali i pola ogniskowego, a także organizacji imprezy u klienta. Z jego oferty korzystali klienci indywidualni, firmy, szkoły w ramach wycieczek szkolnych. W okresie od marca do maja 2020 r. działalność nie była prowadzona z uwagi na zakaz prowadzenia tego rodzaju działalności gospodarczej. Pod koniec maja/początek czerwca członek grupy wznowił działalność na zewnątrz z ograniczeniami. Jesienią 2020 r. ponownie zaprzestał działalności w związku z zakazem prowadzenia działalności gospodarczej. Działalność wznowił wiosną 2021 r. Z uwagi na niejednoznaczną treść wchodzących w życie kolejnych rozporządzeń wprowadzających zakazy, nakazy i ograniczenia bardzo często korzystał z pomocy prawnika by ustalić czy może prowadzić działalność i w jakim rygorze. Obawiał się kontroli Policji, sanepidu i kar finansowych z uwagi na dużą aktywność służb w tamtym czasie. Pomimo nieprowadzenia działalności gospodarczej bądź prowadzenia działalności w warunkach obostrzeń członek grupy ponosił stałe koszty działalności: czynsz 20.000-30.000 zł (wynegocjowano niższą stawkę), wynagrodzenia pracowników, opłaty leasingowe. O. Ś. skorzystał ze zwolnień z ZUS-u, wsparć pomostowych, bezzwrotnej pożyczki w kwocie 5.000 zł, dotacji, grantu z WARP. Pomoc ta nie wystarczyła na pokrycie wszystkich kosztów. Dopiero w lutym 2022 r. działalność gospodarcza zaczęła funkcjonować w sposób jak przed pandemią. Powróciły wycieczki szkolne. Największe dochody tego rodzaju działalność przynosi w okresie jesienno-zimowym (z wyłączeniem stycznia) oraz wiosną, a najmniejsze w miesiącach lipiec-sierpień (okres urlopowy, brak wycieczek szkolnych). dowód: oświadczenie członka grupy k.1439-1450, informacja z CEiDG k.1451-1452, wydruki ze strony internetowej k.1453-1459, zeznania świadka A. K.
(2)– transkrypcja protokołu elektronicznego k.3026-3029, zeznania O. Ś. jako członka grupy – transkrypcja protokołu elektronicznego k.3032v-3034v L. G. – członek grupy – od 1 sierpnia 2010 r. prowadził działalność gospodarczą pod firmą (...) w K.. Był wspólnikiem (...) s.c. (...), której przedmiotem działalności było prowadzenie innego rodzaju obiektu o charakterze rozrywkowo-rekreacyjno-sportowym. W CEiDG jako przeważającą działalność gospodarczą wskazano 93.29.A – działalność pokojów zagadek, domów strachu, miejsc do tańczenia i w zakresie innych form rozrywki lub rekreacji organizowanych w pomieszczeniach lub w innych miejscach o zamkniętej przestrzeni. Jako wykonywaną działalność gospodarczą wskazano m.in. 93.29.A, 93.21.Z, 93.29B. W ramach działalności gospodarczej prowadził laserowe centra rozrywki w K., B., R., S. i C.. dowód: oświadczenie członka grupy k.1460-1472, informacja z CEiDG k.1473-1474, wydruki ze strony internetowej k.1475-1482 R. D. – członek grupy – od 22 lipca 2009 r. prowadził działalność gospodarczą pod firmą (...). Był wspólnikiem (...) s.c. (...) której przedmiotem działalności było prowadzenie innego rodzaju obiektu o charakterze rozrywkowo-rekreacyjno-sportowym. W CEiDG jako przeważającą działalność gospodarczą wskazano 93.29.A – działalność pokojów zagadek, domów strachu, miejsc do tańczenia i w zakresie innych form rozrywki lub rekreacji organizowanych w pomieszczeniach lub w innych miejscach o zamkniętej przestrzeni. Jako wykonywaną działalność gospodarczą wskazano m.in. 93.29.A, 93.21.Z, 93.29B. W ramach działalności gospodarczej prowadził laserowe centra rozrywki w K., B., R., S. i C.. dowód: oświadczenie członka grupy k.1483-1495, informacja z CEiDG k.1496-1497, wydruki ze strony internetowej k.1498-1506 (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. – członek grupy – od 11 października 2019 r. prowadziła działalność gospodarczą, której przedmiotem było prowadzenie obiektu sportowo-rekreacyjnego wraz z usługami towarzyszącymi. Przeważającą działalność gospodarczą oznaczono kodem 93.29.Z, a pozostałą działalność gospodarczą m.in. kodem 93.21. W ramach w/w działalności spółka prowadziła park trampolin. dowód: oświadczenie członka grupy k.1506-1518, informacja z KRS k.1519-1525, wydruki ze strony internetowej k.1526-1530 S. M. – członek grupy – od 20 października 2016 r. prowadziła działalność gospodarczą pod firmą (...) w K., której przedmiotem było prowadzenie sali zabaw wraz z usługami towarzyszącymi. W CEiDG jako przeważającą działalność gospodarczą wskazano 86.90.A – działalność fizjoterapeutyczną. Jako wykonywaną działalność gospodarczą wskazano m.in. 93.21.Z, 93.29.A, 93.29B. W ramach działalności gospodarczej prowadziła salę zabaw dla dzieci (...) w W.. dowód: oświadczenie członka grupy k.1531-1543, informacja z CEiDG k.1544, wydruki ze strony internetowej k.1545-1565 P. D. – członek grupy – od 2 marca 2017 r. prowadziła działalność gospodarczą pod firmą (...) w G., której przedmiotem było prowadzenie sali zabaw wraz z usługami towarzyszącymi. W CEiDG jako przeważającą działalność gospodarczą wskazano 93.29.B – pozostała działalność rozrywkowa i rekreacyjna, gdzie indziej niesklasyfikowana. Jako wykonywaną działalność gospodarczą wskazano m.in. 93.29B, 93.21.Z, 93.29.A. W ramach działalności gospodarczej prowadziła salę zabaw (...) w G.. dowód: oświadczenie członka grupy k.1566-1577, informacja z CEiDG k.1578, wydruki ze strony internetowej k.1579-1586 B. K. – członek grupy – od 1 stycznia 2017 r. prowadziła działalność gospodarczą pod firmą FIRMA USŁUGOWA (...) w L., której przedmiotem był wynajem sprzętu rekreacyjnego oraz prowadzenie innego rodzaju obiektu o charakterze rozrywkowo-rekreacyjno-sportowym. W CEiDG jako przeważającą działalność gospodarczą wskazano 93.29.B – pozostała działalność rozrywkowa i rekreacyjna, gdzie indziej niesklasyfikowana. Jako wykonywaną działalność gospodarczą wskazano m.in. 93.29B. W ramach działalności gospodarczej prowadziła obiekt (...) dowód: oświadczenie członka grupy k.1587-1598, informacja z CEiDG k.1599 P. K. – członek grupy – od 11 października 2007 r. prowadził działalność gospodarczą pod firmą (...) w W., której przedmiotem było prowadzenie sali zabaw wraz z usługami towarzyszącymi, prowadzenie obiektu sportowo-rekreacyjnego wraz z usługami towarzyszącymi, wynajem sprzętu rekreacyjnego. W CEiDG jako przeważającą działalność gospodarczą wskazano 93.21.Z – działalność wesołych miasteczek i parków rozrywki, a jako działalność wykonywaną m.in. 93.21.Z i 93.29.Z. W ramach działalności gospodarczej prowadził obiekt – salę zabaw, wrotkarnię, wynajem sprzętu rekreacyjnego pod nawą Centrum zabaw dla dzieci (...) w W.. dowód: oświadczenie członka grupy k. k.1600-1611, informacja z CEiDG k.1612, wydruki ze strony internetowej k.1613-1616 A. B. – członek grupy – od 1 lipca 2019 r. prowadził działalność gospodarczą pod firmą (...) w S., której przedmiotem było prowadzenie sali zabaw wraz z usługami towarzyszącymi. W CEiDG jako przeważającą działalność gospodarczą wskazano 56.10.A – restauracje i inne stałe placówki gastronomiczne, a jako działalność wykonywaną m.in. 56.10.A i 93.29.B. W ramach działalności gospodarczej prowadził obiekt – salę zabaw połączoną z kawiarnią pod nazwą (...) w S.. dowód: oświadczenie członka grupy k.1617-1628, informacja z CEiDG k.1629, wydruki ze strony internetowej k.1630-1632 P. J. – członek grupy – od 20 października 2008 r. prowadził działalność gospodarczą pod firmą (...) w J., której przedmiotem było prowadzenie sali zabaw wraz z usługami towarzyszącymi. W CEiDG jako przeważającą działalność gospodarczą wskazano 56.10.A – restauracje i inne stałe placówki gastronomiczne, a jako działalność wykonywaną m.in. 56.10.A i 93.29.A. W ramach działalności gospodarczej od 2016 r. prowadził obiekt – salę zabaw (...) w G.. Sala była prowadzona w wynajmowanym lokalu o powierzchni 685 m
(2). Z sali zabaw korzystali klienci indywidualni, a także szkoły, przedszkola oraz firmy. Wycieczki szkolne oraz przedszkolne odbywały się regularnie od września do czerwca w godzinach porannych. W sali zabaw była też prowadzona kawiarenka. Z uwagi na zakaz prowadzenia działalności gospodarczej sala była zamknięta od 13 marca do 6 czerwca 2020 r., a następnie od 24 października do 10 listopada 2020 r. i od 8 grudnia 2020 r. do 18 lutego 2021 r. Pomiędzy okresami zamknięcia sala była otwarta z obostrzeniami, a utarg był niewielki 20/30%. W okresie obostrzeń z sali zabaw nie korzystały szkoły i przedszkola z uwagi na naukę zdalną. Poza tym luzowanie obostrzeń następowało w okresach letnich kiedy jest małe zainteresowanie korzystaniem z tego typu obiektów zamkniętych. Urlopy oraz ładna pogoda zachęcają do spędzania czasu na świeżym powietrzu. Członek grupy ponosił natomiast stałe koszty w wysokości około (...) zł miesięcznie (czynsz (...) zł, opłaty leasingowe, media, prąd, internet, gaz, zamówienia związane z gastronomią – wielomiesięczne umowy cały czas musiały być realizowane i towar był dostarczany zgodnie z kontraktem, składki ZUS, PIT, (...), itp.). W 2020 r. i 2021 r. działalność przyniosła bardzo duże straty. Bezzwrotna pożyczka w kwocie 5.000 zł oraz pomoc z tarcz były niewystarczające. Działalność była poddawana kontroli Policji i Sanepidu pod kątem przestrzegania zakazów, nakazów i ograniczeń. Wizyty Policji wywoływały lęk i strach u dzieci. Dopiero w styczniu 2022 r. działalność gospodarcza zaczęła funkcjonować w sposób jak przed pandemią. dowód: oświadczenie członka grupy k.1633-1644, informacja z CEiDG k.1645-1646, wydruki ze strony internetowej k.1647-1662, zeznania świadka E. J. – transkrypcja protokołu elektronicznego k.3021-3026 A. K.
(1)– członek grupy – od 1 września 2017 r. prowadziła działalność gospodarczą pod firmą (...) w T., której przedmiotem było prowadzenie sali zabaw wraz z usługami towarzyszącymi. W CEiDG jako przeważającą działalność gospodarczą wskazano 93.29.A – działalność pokojów zagadek, domów strachu, miejsc do tańczenia i w zakresie innych form rozrywki lub rekreacji organizowanych w pomieszczeniach lub w innych miejscach o zamkniętej przestrzeni. Jako wykonywaną działalność gospodarczą wskazano m.in. 93.29.A, 93.21.Z, 93.29B. W ramach działalności gospodarczej prowadziła obiekt – salę zabaw (...) w T.. dowód: oświadczenie członka grupy k.1663-1675, informacja z CEiDG k.1676, wydruki ze strony internetowej k.1677-1694 (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w K. – członek grupy – od 5 marca 2019 r. prowadziła działalność gospodarczą, której przedmiotem było prowadzenie sali zabaw wraz z usługami towarzyszącymi oraz prowadzenie innego rodzaju obiektu o charakterze rozrywkowo-rekreacyjno-sportowym. Przeważającą działalność gospodarczą oznaczono kodem 93.21.Z, a pozostałą m.in. kodem 93.11.Z i 93.29.Z. W ramach w/w działalności gospodarczej prowadziła sale zabaw w K. i O., a także obiekt rekreacyjno-rozrywkowy – laserowy paintball oraz ninja park w O.. dowód: oświadczenie członka grupy k.1695-1707, informacja z KRS k.1708-1715, wydruki ze strony internetowej k.1716-1731 (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ż. – członek grupy – od 6 grudnia 2016 r. prowadziła działalność gospodarczą, której przedmiotem było prowadzenie sali zabaw wraz z usługami towarzyszącymi. Przeważającą działalność gospodarczą oznaczono kodem 93.29.Z. W ramach w/w działalności gospodarczej prowadziła salę zabaw (...) w B.. dowód: oświadczenie członka grupy k.1732-1744, informacja z KRS k.1745-1750, wydruki ze strony internetowej k.1751-1756 K. C. – członek grupy – od 2 grudnia 2013 r. prowadziła działalność gospodarczą pod firmą (...) w B., której przedmiotem było prowadzenie sali zabaw wraz z usługami towarzyszącymi. W CEiDG jako przeważającą działalność gospodarczą wskazano 93.29.B – pozostała działalność rozrywkowa i rekreacyjna, gdzie indziej niesklasyfikowana. Jako wykonywaną działalność gospodarczą wskazano m.in. 93.29B i 93.29A. W ramach działalności gospodarczej prowadziła obiekt – salę zabaw „(...)” w B.. dowód: oświadczenie członka grupy k.1757-1768, informacja z CEiDG k.1769, wydruki ze strony internetowej k.1770-1772 T. G. – członek grupy – od 26 września 2016 r. prowadził działalność gospodarczą pod firmą PPHU (...) w K., której przedmiotem było prowadzenie sali zabaw wraz z usługami towarzyszącymi. W CEiDG jako przeważającą działalność gospodarczą wskazano 47.19.Z – pozostała sprzedaż detaliczna prowadzona w niewyspecjalizowanych sklepach. Jako wykonywaną działalność gospodarczą obok 47.19.Z wskazano m.in. 93.29.Z, 93.21.Z i 93.11.Z. W ramach działalności gospodarczej prowadził bawialnię (...) w R.. dowód: oświadczenie członka grupy k.2700-2712, informacja z CEiDG k.2713-2715, wydruki ze strony internetowej k.2716-2726 Z uwagi na problemy z wyodrębnieniem głównego przedmiotu działalności w PKD w ramach działu 93.0, a mianowicie czy jest to rekreacja, rozrywka czy sport, a także brak w przepisach jednoznacznych kryteriów według których należy zakwalifikować prowadzoną działalność, przedsiębiorcy kwalifikują działalność w ramach działu 93.0 według własnego uznania do trzech rodzajów podklas:
  1. podklasa 93.21.Z – działalność wesołych miasteczek i parków rozrywki obejmująca: ⚫ działalność wesołych miasteczek i parków rozrywki, ⚫ organizowanie różnych atrakcji rozrywkowych i rekreacyjnych takich jak zjazdy wodne, gry, pokazy, wystawy tematyczne i imprezy plenerowe;
  2. podklasa 93.29.Z, która obejmuje pozostałą działalność rozrywkową i rekreacyjną gdzie indziej niesklasyfikowaną (z wyłączeniem działalności wesołych miasteczek i parków rozrywki) taką jak: ⚫ eksploatacja automatów do gier zręcznościowych, ⚫ działalność parków rekreacyjnych (bez zakwaterowania), ⚫ transport rekreacyjny, np. działalność przystani jachtowych, ⚫ obsługa stoków narciarskich, ⚫ wypożyczanie sprzętu rekreacyjnego stanowiącego integralną część obiektu rekreacyjnego, ⚫ działalność jarmarków i widowisko charakterze rekreacyjnym, ⚫ działalność plaż, włączając wynajmowanie przebieralni, szafek na ubrania, wypożyczenie leżaków, itd., ⚫ działalność miejsc do tańczenia (np. dyskoteki, sale taneczne), ⚫ działalność producentów i sponsorów przedstawień na żywo, innych niż artystyczne lub sportowe, w obiektach lub poza nimi, przy czym z dniem 1 sierpnia 2020 r. podklasa 93.29.Z została zmieniona na podklasy: b 1) 93.29.A – działalność pokojów zagadek, domów strachu, miejsc do tańczenia i w zakresie innych form rozrywki lub rekreacji organizowanych w pomieszczeniach lub w innych miejscach o zamkniętej przestrzeni, b 2) 93.29.B pozostała działalność rozrywkowa i rekreacyjna, gdzie indziej niesklasyfikowana.
  3. podklasa 93.11.Z – działalność obiektów sportowych, która obejmuje: ⚫ działalność obiektów sportowych na otwartym powietrzu lub obiektów sportowych halowych (otwartych, zamkniętych lub zadaszonych z miejscami siedzącymi dla widzów lub bez), tj.: – stadiony do gry w piłkę nożną, – stadiony do gry w krykieta, rugby, – tory wyścigowe dla samochodów, psów, koni, – baseny, – stadiony lekkoatletyczne, – hale i stadiony przeznaczone dla sportów zimowych, włączając hale do gry w hokeja, – hale bokserskie, – pola golfowe, – tory do gry w kręgle, – pozostałe obiekty sportowe, ⚫ organizowanie i przeprowadzanie imprez sportowych dla sportowców zawodowych lub amatorów z wykorzystaniem własnych, otwartych lub zamkniętych obiektów sportowych, ⚫ zarządzanie i zapewnienia pracowników do obsługi tych obiektów. Do podklasy 93.11.Z przedsiębiorcy najczęściej kwalifikują obiekty sportowo-rekreacyjne takie jak: wrotkarnie czy parki trampoliny. W podklasach 93.21.Z albo 93.29.Z przedsiębiorcy najczęściej kwalifikują obiekty typu sale zabaw dla dzieci, kluby dla dzieci, parki rozrywki, parki rekreacyjne. Przedsiębiorcy często również kwalifikują swoją działalność w ramach kilku wyżej wymienionych podkategorii, gdyż PKD nie wskazuje jednoznacznie i w sposób wyczerpujący prowadzenie jakiego rodzaju obiektu mieści się w konkretnej podgrupie wymienionej w PKD, a ponadto brak jest definicji wesołego miasteczka, parku rozrywki i parku rekreacyjnego, co w praktyce powoduje problemy z kwalifikowaniem działalności przez przedsiębiorców. Kwalifikacja przedmiotowa powyższej działalności pod kątem wskazania jednego konkretnie kodu PKD jest o tyle kłopotliwa, że przedmiotowe obiekty łączą wiele różnych branż w jednym, gdyż poza rekreacją i rozrywką świadczą usługi gastronomiczne, opieki pozaszkolnej, zapewniają różnego rodzaju formy edukacji. Zakres działań jest szeroki, a brak jest jednego, adekwatnego kodu PKD, który rzetelnie opisywałby przedmiot działalności tych obiektów. Powyższe powodowało trudności interpretacyjne wydawanych aktów prawnych, w których normodawca posługiwał się PKD, choć często niekonsekwentnie, a także w uzyskaniu pomocy z poszczególnych tarcz. Pomoc zależała bowiem od konkretnego PKD, dla którego była dedykowana niezależnie od tego jaką faktycznie działalność wykonywał dany przedsiębiorca z szerokiej branży sportowo-rozrywkowo-rekreacyjnej. Dlatego też niektórzy przedsiębiorcy z tej branży kierując się wskazanym przez normodawcę PKD prowadzili działalność gospodarczą w sytuacji gdy ich PKD nie było wymienione w rozporządzeniu. Konsekwencją tych rozbieżności i omijania zakazów było wskazanie wprost w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 maja 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. z 2020 r. poz. 878) sal zabaw jako objętych zakresem działania rozporządzenia. dowód: zeznania świadka K. K. k.2977v-2978, zeznania świadka E. S. k.2978-2978v, zeznania świadka E. J. – transkrypcja protokołu elektronicznego k.3021-3026 , zeznania O. Ś. jako członka grupy – transkrypcja protokołu elektronicznego k.3032v-3034v , zeznania U. W. jako reprezentanta grupy – transkrypcja protokołu elektronicznego k.3035-3039 Usługi świadczone przez w/w przedsiębiorców były skierowane przede wszystkim do dzieci i młodzieży. W ciągu ostatnich kilku lat tego rodzaju obiekty stały się popularną formą aktywnego spędzania czasu przez całe rodziny, a także szkoły podstawowe i przedszkola z uwagi na łączenie funkcji rekreacyjnej i edukacyjnej. Odbiorcą świadczonych przez przedsiębiorców usług były zarówno indywidualne osoby fizyczne jak i podmioty gospodarcze, placówki publiczne (przede wszystkim szkoły i przedszkola), kluby sportowe, jednostki samorządu terytorialnego, stowarzyszenia i inne instytucje dziecięce, które organizowały dla dzieci wyjścia do obiektów w ramach zajęć WF, wycieczek, ferii, półkolonii, kolonii. Z uwagi na to, że są to również miejsca spotkań, w wielu obiektach tego rodzaju funkcjonują dodatkowo usługi tzw. małej gastronomii – kawiarni czy baru, w których można nabyć kanapki, słodycze, ciasta i napoje. Tak zorganizowana przestrzeń stanowiła również doskonałą bazę dla organizacji różnego rodzaju spotkań/imprez okolicznościowych (urodzin, imprez okolicznościowych, balów, dyskotek, imprez tematycznych, a także warsztatów tematycznych). W ostatnich latach było wyraźnie widać wzrastający trend organizowania uroczystości dla dzieci, przede wszystkim urodzin, z czego przedsiębiorcy uzyskiwali znaczne zyski. Poza wydarzeniami dla dzieci były również organizowane spotkania integracyjne dla rodziców czy pracowników firmy. W wielu obiektach były zlokalizowane także sale, które można było wynająć na indywidualne uroczystości i spotkania. Niezależnie od imprez zorganizowanych i zaplanowanych obiekty były otwarte dla gości indywidualnych na zasadzie wejściówek które można było nabyć na bieżąco i bezpośrednio w obiektach. Poza prowadzeniem działalności w zamkniętych obiektach przedsiębiorcy prowadzili też działalność poza nim − na otwartej przestrzeni (festyny szkolne, samorządowe, organizowane przez inne instytucje, a także imprezy firmowe) czy w innych obiektach podczas imprez okolicznościowych np. (wesel). dowód: wydruki ze stron internetowych k.1407-1411, k.1433-1438, k.1453-1459 , k.1475-1482, k.1498-1506, k.1526-1530, k.1545-1565, k.1579-1586, k.1613-1616 , k.1630-1632 , k.1647-1662, k.1677-1694, k.1716-1731, k.1751-1756, k.1770-1772, k.2716-2726, zeznania świadka K. K. k.2977v-2978, zeznania świadka E. S. k.2978-2978v, zeznania świadka E. J. – transkrypcja protokołu elektronicznego k.3021-3026 , zeznania świadka A. K.
(2)– transkrypcja protokołu elektronicznego k.3026-3029, zeznania P. T. – członka zarządu (...) sp. z o.o. jako członka grupy – transkrypcja protokołu elektronicznego k.3029-3032, zeznania O. Ś. jako członka grupy – transkrypcja protokołu elektronicznego k.3032v-3034v , zeznania U. W. jako reprezentanta grupy – transkrypcja protokołu elektronicznego k.3035-3039 W dniu 2 marca 2020 r. Sejm Rzeczypospolitej Polskiej z inicjatywy ustawodawczej Rady Ministrów uchwalił ustawę o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem przeciwdziałaniem i zwalczaniem (...)19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, zwanej dalej „ustawą o (...)19” (Dz. U. z 2020 r. poz. 374, z późn. zm.). Ustawą zmieniono m.in. ustawę z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2019 r., poz. 1239, z późn. zm.), zwanej dalej: „ustawą o chorobach zakaźnych”, m.in. poprzez dodanie art. 46a i art. 46b. Zgodnie z art. 46a ustawy o chorobach zakaźnych w przypadku wystąpienia stanu epidemii lub stanu zagrożenia epidemicznego o charakterze i w rozmiarach przekraczających możliwości działania właściwych organów administracji rządowej i organów jednostek samorządu terytorialnego, Rada Ministrów może określić, w drodze rozporządzenia, na podstawie danych przekazanych przez ministra właściwego do spraw zdrowia, ministra właściwego do spraw wewnętrznych, ministra właściwego do spraw administracji publicznej, Głównego Inspektora Sanitarnego oraz wojewodów: 1) zagrożony obszar wraz ze wskazaniem rodzaju strefy, na którym wystąpił stan epidemii lub stan zagrożenia epidemicznego, 2) rodzaj stosowanych rozwiązań – w zakresie określonym w art. 46b – mając na względzie zakres stosowanych rozwiązań oraz uwzględniając bieżące możliwości budżetu państwa oraz budżetów jednostek samorządu terytorialnego. W art. 46b powyższej ustawy wskazano, że w rozporządzeniu, o którym mowa w art. 46a, można ustanowić: 1) ograniczenia, obowiązki i nakazy,

art. 46 ust. 4; 2) czasowe ograniczenie określonych zakresów działalności przedsiębiorców; 3) czasową reglamentację zaopatrzenia w określonego rodzaju artykuły; 4) obowiązek poddania się badaniom lekarskim oraz stosowaniu innych środków profilaktycznych i zabiegów przez osoby chore i podejrzane o zachorowanie; 5) obowiązek poddania się kwarantannie; 6) miejsce kwarantanny; 7) zakaz opuszczania miejsca kwarantanny; 8) czasowe ograniczenie korzystania z lokali lub terenów oraz obowiązek ich zabezpieczenia; 9) nakaz ewakuacji w ustalonym czasie z określonych miejsc, terenów i obiektów; 10) nakaz lub zakaz przebywania w określonych miejscach i obiektach oraz na określonych obszarach; 11) zakaz opuszczania strefy zero przez osoby chore i podejrzane o zachorowanie; 12) nakaz określonego sposobu przemieszczania się. Ustawą zmieniono też ustawę z dnia 14 grudnia 2016 r. – Prawo oświatowe (Dz. U. z 2019 r., poz. 1148, z późn. zm.) m.in. poprzez dodanie art. 30b i art. 30c. Zgodnie z art. 30b w przypadkach uzasadnionych nadzwyczajnymi okolicznościami zagrażającymi życiu lub zdrowiu dzieci i młodzieży minister właściwy do spraw oświaty i wychowania, w drodze rozporządzenia, może czasowo ograniczyć lub czasowo zawiesić funkcjonowanie jednostek systemu oświaty na obszarze kraju lub jego części, uwzględniając stopień zagrożenia na danym obszarze. W przypadku, o którym mowa w art. 30b, minister właściwy do spraw oświaty i wychowania, w drodze rozporządzenia, może wyłączyć stosowanie niektórych przepisów niniejszej ustawy, ustawy o systemie oświaty oraz ustawy o finansowaniu zadań oświatowych w odniesieniu do wszystkich lub niektórych jednostek systemu oświaty,

przepisach wydanych na podstawie art. 30b, w szczególności w zakresie przeprowadzania postępowania rekrutacyjnego, oceniania, klasyfikowania i promowania uczniów, przeprowadzania egzaminów, organizacji roku szkolnego i organizacji pracy tych jednostek, a także wprowadzić w tym zakresie odrębne unormowania, tak aby zapewnić prawidłową realizację celów i zadań tych jednostek (art. 30c). Zgodnie z art. 37 ustawy o (...)19 ustawa weszła w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia, tj. w dniu 8 marca 2020 r. Ustawę opublikowano w Dzienniku Ustaw w dniu 7 marca 2020 r. Projekt ustawy o COVID-19 wpłynął do Sejmu w dniu 1 marca 2020 r. i otrzymał druk sejmowy nr 265. Projekt liczył 22 strony i 7 stron uzasadnienia. W dniu 2 marca 2020 r. projekt skierowano do I czytania do Komisji Zdrowia. I czytanie w Komisji Zdrowia miało miejsce w dniu 2 marca 2020 r. Tego samego dnia sporządzono sprawozdanie Komisji i odbyło się II czytanie na posiedzeniu Sejmu. Niezwłocznie przystąpiono do III czytania. W dniu 6 marca 2020 r. ustawę przekazano Prezydentowi RP i Marszałkowi Senatu. Senat w dniu 6 marca 2020 r. nie wniósł poprawek. Ustawę przekazano do podpisu Prezydentowi RP. dowód: przebieg procesu legislacyjnego oraz druk sejmowy na stronie internetowej Sejmu RP W uzasadnieniu projektu ustawy wskazano, że „w związku z zagrożeniem rozprzestrzeniania się zakażeń wirusem SARS CoV-2 istnieje konieczność wprowadzenia szczególnych rozwiązań, umożliwiających podejmowanie działań minimalizujących zagrożenie dla zdrowia publicznego stanowiące uzupełnienie podstawowych regulacji zawartych w szczególności w ustawie z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (…). Ustawa określa w szczególności zasady i tryb zapobiegania oraz zwalczania zakażenia i rozprzestrzeniania się choroby zakaźnej u ludzi, wywołanej wirusem SARS-CoV-2, w tym zasady i tryb podejmowania działań przeciwepidemicznych i zapobiegawczych w celu unieszkodliwienia źródeł zakażenia i przecięcia dróg szerzenia się choroby, zadania organów administracji publicznej w zakresie zapobiegania oraz zwalczania tej choroby, uprawnienia i obowiązki świadczeniobiorców, świadczeniodawców oraz osób przebywających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie zapobiegania oraz jej zwalczania oraz zasady pokrywania kosztów realizacji zadań związanych przeciwdziałaniem COVID-19, w szczególności tryb finansowania świadczeń opieki zdrowotnej dla osób z podejrzeniem zakażenia lub zakażeniem tą chorobą w celu zapewnienia tym osobom właściwego dostępu do diagnostyki i leczenia. (…) przedkładane regulacje wychodzą naprzeciw wszystkim sytuacjom, w których narasta zagrożenie epidemii i rozprzestrzeniania się chorób zakaźnych u ludzi i wprowadzają niezbędne mechanizmy działania.”. Jak wynika z wykazu prac legislacyjnych Rady Ministrów – nr w wykazie UD71 projekt ustawy został przygotowany przez Kancelarię Prezesa Rady Ministrów i został przyjęty przez Radę Ministrów w trybie obiegowym w dniu 1 marca 2020 r. Projekt nie przeszedł uzgodnień, konsultacji publicznych, opiniowania, nie był przedmiotem prac komitetów Rady Ministrów ani Komisji Prawniczej. W wykazie w rubrykach „Informacje o przyczynach i potrzebie wprowadzenia rozwiązań planowanych w projekcie” i „Istocie rozwiązań ujętych w projekcie” wskazano, że zapobieganie oraz zwalczanie zakażenia i rozprzestrzeniania się choroby zakaźnej u ludzi, wywołanej wirusem SARS-CoV-2 wymaga rozwiązania w postaci interwencji legislacyjnej, polegającej na wprowadzeniu niezbędnych mechanizmów działania związanych z przeciwdziałaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, wychodząc naprzeciw wszystkim sytuacjom, w których narasta zagrożenie epidemii i rozprzestrzeniania się chorób zakaźnych u ludzi. dowód: wykaz UD71 na stronie internetowej KPRM W dniu 13 marca 2020 r. Minister Zdrowia w drodze rozporządzenia w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego (Dz. U. z 2020 r. poz. 433) ogłosił na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej od dnia 14 marca 2020 r. do odwołania stan zagrożenia epidemicznego w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2 (§ 1 rozporządzenia). W § 2 rozporządzenia Minister Zdrowia wstrzymał od 15 marca 2020 r. do odwołania przemieszczanie się pasażerów w transporcie kolejowym wykonywanym z przekroczeniem granicy Rzeczypospolitej Polskiej i wprowadził obowiązkową kwarantannę dla osób przekraczających granicę państwową. W § 5 ust. 1 pkt 1 lit. d rozporządzenia w okresie od 14 marca 2020 r. do odwołania ustanowiono czasowe ograniczenie prowadzenia przez przedsiębiorców w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców oraz przez inne podmioty działalności związanej ze sportem, rozrywkowej i rekreacyjnej (ujętej w Polskiej Klasyfikacji Działalności w dziale 93.0), w szczególności polegającej na prowadzeniu miejsc spotkań, klubów, w tym klubów tanecznych i klubów nocnych oraz basenów, siłowni, klubów fitness. W § 6 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia wskazano, że ograniczenia,

§ 5ust.

1 pkt 1 i 2, polegają na całkowitym zakazie prowadzenia wymienionych w tych przepisach rodzajów działalności. Zgodnie z § 11 rozporządzenia rozporządzenie weszło w życie z dniem ogłoszenia, tj. z dniem 13 marca 2020 r. Tego dnia opublikowano rozporządzenie. Na przestrzeni kilku dni rozporządzenie zmieniano trzykrotnie, tj.: i. rozporządzeniem z dnia 14 marca 2020 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego (Dz. U. z 2020 r. poz. 441), ii. rozporządzeniem z dnia 16 marca 2020 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego (Dz. U. z 2020 r. poz. 461), (...). rozporządzeniem z dnia 18 marca 2020 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego (Dz. U. z 2020 r. poz. 478). Każde z rozporządzeń zmieniających weszło w życie z dniem ogłoszenia. Każde z rozporządzeń zostało opublikowane tego samego dnia, w którym zostało wydane. W dniu 20 marca 2020 r. Minister Zdrowia na podstawie art. 46 ust. 2 i 4 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2019 r. poz. 1239, z późn. zm.) wydał rozporządzenie w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczpospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. z 2020 r., poz. 491, z późn. zm.), w którym ogłosił od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2 (§ 1 rozporządzenia). W § 2 rozporządzenia Minister Zdrowia wstrzymał od 20 marca 2020 r. do odwołania przemieszczanie się pasażerów w transporcie kolejowym wykonywanym z przekroczeniem granicy Rzeczypospolitej Polskiej i wprowadził obowiązkową kwarantannę dla osób przekraczających granicę państwową. W § 6 ust. 1 pkt 1 lit. d rozporządzenia w okresie od 20 marca 2020 r. do odwołania ustanowiono czasowe ograniczenie prowadzenia przez przedsiębiorców w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców oraz przez inne podmioty działalności związanej ze sportem, rozrywkowej i rekreacyjnej (ujętej w Polskiej Klasyfikacji Działalności w dziale 93.0), w szczególności polegającej na prowadzeniu miejsc spotkań, klubów, w tym klubów tanecznych i klubów nocnych oraz basenów, siłowni, klubów fitness. W § 7 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia wskazano, że ograniczenia,

§ 6ust.

1 pkt 1 i 2, polegają na całkowitym zakazie prowadzenia wymienionych w tych przepisach rodzajów działalności. Zgodnie z § 14 rozporządzenia rozporządzenie weszło w życie z dniem ogłoszenia, tj. z dniem 20 marca 2020 r. Tego dnia bowiem opublikowano rozporządzenie. Na przestrzeni 11 dni rozporządzenie zmieniano trzykrotnie, tj. i. rozporządzeniem z dnia 24 marca 2020 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. z 2020 r. poz. 522), ii. rozporządzeniem z dnia 25 marca 2020 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. z 2020 r. poz. 531), (...). rozporządzeniem z dnia 31 marca 2020 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. z 2020 r. poz. 565). Każde z rozporządzeń zmieniających weszło w życie z dniem ogłoszenia. Każde z rozporządzeń zostało opublikowane tego samego dnia, w którym zostało wydane. Rozporządzeniem zmieniającym z dnia 24 marca 2020 r. dodano m.in. § 3a ust. 1, w którym zakazano na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej przemieszczania się osób przebywających na tym obszarze w okresie od 25 marca 2020 r. do 11 kwietnia 2020 r., z wyjątkami określonymi w rozporządzeniu. Rozporządzeniem zmieniającym z dnia 31 marca 2020 r. uchylono rozdziały 2-6, w tym przepisy dotyczące zakazu przemieszczania, ograniczenia i zakazania prowadzenia działalności gospodarczej. W dniu 31 marca 2020 r. Rada Ministrów na podstawie art. 46a i art. 46b pkt 1-6 i 8-12 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi wydała rozporządzenie w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. z 2020 r. poz. 566). W § 1 rozporządzenia ustalono, że obszarem, na którym wystąpił stan epidemii wywołany zakażeniami wirusem SARS-CoV-2, jest terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W § 2 rozporządzenia w okresie od dnia 31 marca 2020 r. do odwołania wstrzymano przemieszczanie się pasażerów w transporcie kolejowym wykonywanym z przekroczeniem granicy Rzeczypospolitej Polskiej. W § 8 ust. 1 pkt 1 lit. d rozporządzenia w okresie od 31 marca 2020 r. do odwołania ustanowiono czasowe ograniczenie prowadzenia przez przedsiębiorców w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców oraz przez inne podmioty działalności związanej ze sportem, rozrywkowej i rekreacyjnej (ujętej w Polskiej Klasyfikacji Działalności w dziale 93.0), w szczególności polegającej na prowadzeniu miejsc spotkań, klubów, w tym klubów tanecznych i klubów nocnych oraz basenów, siłowni, klubów fitness. W § 9 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia wskazano, że ograniczenia,

§ 8ust.

1 pkt 1 lit. a-j oraz pkt 2, polegają na całkowitym zakazie prowadzenia wymienionych w tych przepisach rodzajów działalności. W § 17 rozporządzenia w okresie od dnia 1 kwietnia 2020 r. do dnia 11 kwietnia 2020 r. zakazano korzystania z pełniących funkcje publiczne i pokrytych roślinnością terenów zieleni, w szczególności: parków, zieleńców, promenad, bulwarów, ogrodów botanicznych, zoologicznych, jordanowskich i zabytkowych, a także plaż. Zgodnie z § 20 rozporządzenia rozporządzenie weszło w życie z dniem ogłoszenia, tj. z dniem 31 marca 2020 r. Tego dnia opublikowano rozporządzenie. Na przestrzeni tygodnia rozporządzenie zmieniano dwukrotnie, tj.: i. rozporządzeniem z dnia 1 kwietnia 2020 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. z 2020 r. poz. 577), ii. rozporządzeniem z dnia 7 kwietnia 2020 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. z 2020 r. poz. 624). Każde z rozporządzeń zmieniających weszło w życie z dniem ogłoszenia, z tymże § 1 pkt 1 rozporządzenia zmieniającego z dnia 1 kwietnia 2020 r. wszedł w życie z datą wsteczną, tj. od dnia 31 marca 2020 r. Każde z rozporządzeń zostało opublikowane tego samego dnia, w którym zostało wydane. W dniu 10 kwietnia 2020 r. Rada Ministrów wydała nowe rozporządzenie w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. z 2020 r. poz. 658). W § 1 rozporządzenia ustalono, że obszarem, na którym wystąpił stan epidemii wywołany zakażeniami wirusem SARS-CoV-2, jest terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W § 2 rozporządzenia w okresie do dnia 26 kwietnia 2020 r. wstrzymano przemieszczanie się pasażerów w transporcie kolejowym wykonywanym z przekroczeniem granicy Rzeczypospolitej Polskiej. W § 8 ust. 1 pkt 1 lit. j rozporządzenia w okresie do 19 kwietnia 2020 r. ustanowiono czasowe ograniczenie prowadzenia przez przedsiębiorców w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców oraz przez inne podmioty działalności związanej ze sportem, rozrywkowej i rekreacyjnej (ujętej w Polskiej Klasyfikacji Działalności w dziale 93.0), w szczególności polegającej na prowadzeniu miejsc spotkań, klubów, w tym klubów tanecznych i klubów nocnych oraz basenów, siłowni, klubów fitness. W § 9 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia wskazano, że ograniczenia,

§ 8ust.

1 pkt 1 lit. a-j oraz pkt 2, polegają na całkowitym zakazie prowadzenia wymienionych w tych przepisach rodzajów działalności. W § 16 rozporządzenia do dnia 19 kwietnia 2020 r. zakazano korzystania z pełniących funkcje publiczne i pokrytych roślinnością terenów zieleni, w szczególności: parków, zieleńców, promenad, bulwarów, ogrodów botanicznych, zoologicznych, jordanowskich i zabytkowych, a także plaż oraz pełniących funkcje publiczne terenów leśnych, w szczególności: parkingów leśnych, miejsc postoju pojazdów, miejsc edukacji leśnej, miejsc małej infrastruktury leśnej i miejsc biwakowania. W § 17 rozporządzenia nałożono obowiązek określonego sposobu przemieszczania się, a w § 18 obowiązek zakrywania, przy pomocy odzieży lub jej części, maski albo maseczki, ust i nosa nie tylko w pomieszczeniach zamkniętych, ale również w miejscach ogólnodostępnych, w tym na drogach i placach. Zgodnie z § 21 rozporządzenia rozporządzenie weszło w życie z dniem ogłoszenia, tj. z dniem 10 kwietnia 2020 r. Tego dnia opublikowano rozporządzenie. Jednocześnie w § 20 rozporządzenia uchylono rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 31 marca 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii. Na przestrzeni kilku dni rozporządzenie zmieniano dwukrotnie, tj.: i. rozporządzeniem z dnia 15 kwietnia 2020 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. z 2020 r. poz. 673), ii. rozporządzeniem z dnia 16 kwietnia 2020 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. z 2020 r. poz. 674). Każde z rozporządzeń zmieniających weszło w życie z dniem ogłoszenia. Każde z rozporządzeń zostało opublikowane tego samego dnia, w którym zostało wydane. W dniu 19 kwietnia 2020 r. Rada Ministrów wydała nowe rozporządzenie w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. z 2020 r. poz. 697), które zmieniła już rozporządzeniem z dnia 26 kwietnia 2020 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. z 2020 r. poz. 750). W § 2 rozporządzenia z dnia 19 kwietnia 2020 r. wstrzymano do odwołania przemieszczanie się pasażerów w transporcie kolejowym wykonywanym z przekroczeniem granicy Rzeczypospolitej Polskiej. W § 8 ust. 1 pkt 1 lit. j rozporządzenia do odwołania ustanowiono czasowe ograniczenie prowadzenia przez przedsiębiorców w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców oraz przez inne podmioty działalności związanej ze sportem, rozrywkowej i rekreacyjnej (ujętej w Polskiej Klasyfikacji Działalności w dziale 93.0), w szczególności polegającej na prowadzeniu miejsc spotkań, klubów, w tym klubów tanecznych i klubów nocnych oraz basenów, siłowni, klubów fitness. W § 9 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia wskazano, że ograniczenia,

§ 8ust.

1 pkt 1 lit. a-j oraz pkt 2, polegają na całkowitym zakazie prowadzenia wymienionych w tych przepisach rodzajów działalności. W § 16 ust. 1 rozporządzenia do dnia 19 kwietnia 2020 r. zakazano korzystania z pełniących funkcje publiczne i pokrytych roślinnością terenów zieleni, w szczególności: parków, zieleńców, promenad, bulwarów, ogrodów botanicznych, zoologicznych, jordanowskich i zabytkowych, a także plaż oraz pełniących funkcje publiczne terenów leśnych, w szczególności: parkingów leśnych, miejsc postoju pojazdów, miejsc edukacji leśnej, miejsc małej infrastruktury leśnej i miejsc biwakowania. Z kolei w § 16 ust. 2 rozporządzenia od dnia 20 kwietnia 2020 r. do odwołania zakazano korzystania z ogrodów zoologicznych, placów zabaw oraz ogrodów jordanowskich w części, w jakiej ten ogród ma plac zabaw lub urządzenia przeznaczone do zabawy dzieci, a także ze znajdujących się na terenach leśnych miejsc małej infrastruktury leśnej, urządzeń przeznaczonych do zabawy dzieci, wiat i miejsc biwakowania. W § 17 rozporządzenia do odwołania nałożono obowiązek określonego sposobu przemieszczania się, a w § 18 obowiązek zakrywania, przy pomocy odzieży lub jej części, maski albo maseczki, ust i nosa nie tylko w pomieszczeniach zamkniętych, ale również w miejscach ogólnodostępnych, w tym na drogach i placach. Zgodnie z § 21 rozporządzenia rozporządzenie weszło w życie z dniem ogłoszenia, tj. z dniem 19 kwietnia 2020 r. Tego dnia opublikowano rozporządzenie. Jednocześnie w § 20 rozporządzenia uchylono rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 kwietnia 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii. Także rozporządzenie zmieniające weszło w życie z dniem ogłoszenia, tj. 26 kwietnia 2020 r. W dniu 2 maja 2020 r. Rada Ministrów wydała nowe rozporządzenie w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. z 2020 r. poz. 792). W § 1 rozporządzenia ustalono, że obszarem, na którym wystąpił stan epidemii wywołany zakażeniami wirusem SARS-CoV-2, jest terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W § 2 rozporządzenia wstrzymano do odwołania przemieszczanie się pasażerów w transporcie kolejowym wykonywanym z przekroczeniem granicy Rzeczypospolitej Polskiej. W § 7 ust. 1 pkt 1 lit. j rozporządzenia do odwołania ustanowiono czasowe ograniczenie prowadzenia przez przedsiębiorców w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców oraz przez inne podmioty działalności związanej ze sportem, rozrywkowej i rekreacyjnej (ujętej w Polskiej Klasyfikacji Działalności w dziale 93.0), w szczególności polegającej na prowadzeniu miejsc spotkań, klubów, w tym klubów tanecznych i klubów nocnych oraz basenów, siłowni, klubów fitness, sal zabaw i parków rozrywki. W § 8 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia wskazano, że ograniczenia,

§ 7ust.

1 pkt 1 lit. a-i, polegają na całkowitym zakazie prowadzenia wymienionych w tych przepisach rodzajów działalności, a § 7 ust. 1 pkt 1 lit. j na całkowitym zakazie prowadzenia działalności, z wyłączeniem:

  1. a)czynności związanych z przygotowaniami kadry narodowej do igrzysk olimpijskich lub paraolimpijskich, prowadzonych w obiektach Centralnego Ośrodka Sportu,
  2. b)działalności sportowej (ujętej w Polskiej Klasyfikacji Działalności w dziale 93.0 w grupie 93.1) i rekreacyjnej w zakresie transportu rekreacyjnego oraz wypożyczania sprzętu rekreacyjnego stanowiącego integralną część obiektu rekreacyjnego (ujętej w Polskiej Klasyfikacji Działalności w dziale 93.0 w podklasie 93.29.Z), prowadzonej: – na stadionach sportowych, otwartych i półotwartych posiadających rozsuwane ściany boczne boiskach (w tym szkolnych, wielofunkcyjnych, typu Orlik), przy wykorzystaniu infrastruktury zewnętrznej do uprawiania sportów motorowych i lotniczych, na otwartych strzelnicach, skoczniach narciarskich, otwartych torach łuczniczych, otwartych torach wrotkarskich, otwartych torach rolkowych, otwartych skateparkach, otwartych torach gokartowych oraz otwartych torach kolarskich (w tym do kolarstwa górskiego), przy czym w tych obiektach może przebywać w tym samym czasie nie więcej niż 6 osób i 1 trener korzystających z tych obiektów, z wyłączeniem ich obsługi, – na otwartych i półotwartych posiadających rozsuwane ściany boczne kortach tenisowych, przy czym na jednym korcie tenisowym mogą przebywać w tym samym czasie nie więcej niż 4 osoby i 1 trener korzystające z tego kortu, z wyłączeniem jego obsługi, – na polach golfowych, przy czym przy jednym dołku golfowym może przebywać w tym samym czasie nie więcej niż 6 osób korzystających z dołka golfowego, z wyłączeniem obsługi pola golfowego, – przy wykorzystaniu infrastruktury zewnętrznej do uprawiania sportów wodnych i motorowodnych lub rekreacji, przy czym z jednego sprzętu (w tym kajaka, łódki, rowerka wodnego, motorówki, skutera wodnego) mogą korzystać w tym samym czasie nie więcej niż 2 osoby, z wyłączeniem osób zamieszkujących lub gospodarujących wspólnie, – na stadionach i boiskach w zakresie organizacji współzawodnictwa sportowego seniorów w rozgrywkach prowadzonych przez polski związek sportowy w drugiej i trzeciej klasie rozgrywkowej oraz Pucharze Polski lub ligę zawodową działającą w najwyższej klasie rozgrywkowej w sporcie piłka nożna – bez udziału publiczności, – na stadionach oraz przy wykorzystaniu infrastruktury zewnętrznej do uprawiania sportów motorowych w zakresie organizacji współzawodnictwa sportowego przez ligę zawodową działającą w najwyższej klasie rozgrywkowej w sporcie żużlowym – bez udziału publiczności,
  3. c)działalności sportowej lub rekreacyjnej prowadzonej w ośrodkach i klubach jeździeckich przeznaczonych do jazdy konnej, w tym łącznie ze szkołą

🔗 Do źródła urzędowego

Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.