← Polska

VII Pa 180/24

Sygn. akt VII Pa 180/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 7 marca 2025 r. Sąd Okręgowy w Krakowie VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: Sędzia Sądu Okręg

§ 1pkt 2 oraz pkt 5 k.p.c.

w zw. z przepisem art. 380 k.p.c., poprzez pominięcie w postanowieniu z 24 kwietnia 2024 r. dowodu z przesłuchania świadków, zawnioskowanych przez stronę pozwaną w odpowiedzi na pozew pkt 3 lit a-c, podczas gdy fakty wskazane w tezach dowodowych do tych wniosków dowodowych miały na celu wykazanie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy; 4. przepisu art.

§ 1pkt 2 i § 2 k.p.c.

w zw. z przepisem art. 380 k.p.c., poprzez niewskazanie przez Sąd I instancji w postanowieniu z 24 kwietnia 2024 r., co było konkretną podstawą prawną pominięcia dowodu z przesłuchania świadków wskazanych w odpowiedzi na pozew pkt 3 lit a-c., podczas gdy przepis art. art.

§ 1pkt 2 k.p.c.

zawiera trzy niezależne od siebie przesłanki: bezsporność, nieistotność dla rozstrzygnięcia sprawy lub faktu już udowodnionego; 5. przepisu art.

§ 1pkt 2 i § 2 k.p.c.

w zw. z przepisem art. 380 k.p.c. w zw. z przepisem art. 327 1 k.p.c., poprzez niewskazanie przez Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku, które konkretnie fakty wskazane w tezie dowodowej wniosków dowodowych o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków wskazanych w odpowiedzi na pozew pkt 3 lit a-c, Sąd I instancji uznał za bezsporne, a które za nie mające rozstrzygnięcia dla przedmiotowej sprawy; 6. przepisu art.

§ 1pkt pkt.

5 i § 2 k.p.c. w zw. z przepisem art. 380 k.p.c. w zw. z przepisem art. 327 1 k.p.c., poprzez zaniechanie uzasadnienia przyczyny odmowy mocy dowodowej przez Sąd I instancji wnioskom dowodowe o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków - zawarte w odpowiedzi na pozew pkt 3 lit a-c. W uzasadnieniu skarżonego wyroku Sąd I instancji, uzasadniając pominięcie dowodu z zeznań świadków (strona

  1. uzasadnienia skarżonego wyroku), nie powołał się na okoliczność, że w/ w wnioski dowodowe zmierzają jedynie do przedłużenia postępowania, a tym bardziej nie wyjaśnił, dlaczego przyjął, że w/w wnioski dowodowe zmierzają jedynie do przedłużenia postępowania;
  2. przepisu art. 327 1 § 1 pkt 1 k.p.c., poprzez brak wskazania w uzasadnieniu skarżonego wyroku na podstawie których dowodów Sąd I instancji ustalił okoliczności faktyczne stanowiące podstawę dla rozstrzygnięcia zawartego w wyroku, to jest w szczególności okoliczności, że to kwalifikacje posiadane przez powódkę należy uznać za kwalifikacje wymagane na zajmowanym przez powódkę stanowisku pracy (strona
  3. uzasadnienia skarżonego wyroku); jednocześnie Sąd I instancji nie wskazał dlaczego w zakresie ustalenia w/w faktu odmówił wiarygodności dowodom przedstawionym przez stronę pozwaną - m.in. dowód z Regulaminu Wynagradzania i Zarządzeń Dyrektora załączonych do odpowiedzi na pozew;
  4. przepisu art, 148 § 1 k.p.c. w związku z przepisem 148 1 § 1 i 3 k.p.c., poprzez rozpoznaniu sprawy na posiedzeniu niejawnym i nie wyznaczeniu w przedmiotowej sprawie rozprawy, pomimo wniosku strony pozwanej o przeprowadzenie rozprawy (pkt 6 odpowiedzi na pozew), jak również pomimo faktu, że mając na względzie całokształt przytoczonych przez strony twierdzeń i zgłoszonych wniosków dowodowych - przeprowadzenie rozprawy w przedmiotowej sprawie było konieczne, m.in. w celu przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadków;
  5. przepisu art. 233 § 1 k.p.c., poprzez wyciągnięcie mylnych i niewłaściwych wniosków ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, nie uwzględnienie wszystkich okoliczności, brak wszechstronnego rozważenia zebranego materiału dowodowego oraz ocenę dowodów w sposób niezgodny z zasadami doświadczenia życiowego, co w konsekwencji doprowadziło do niewłaściwego ustalenia stanu faktycznego i przyjęcia, że w przedmiotowej sprawie od 01 lipca 2022 r.; powódka powinna zostać zaszeregowana według posiadanych przez nią kwalifikacji do
  6. grupy zaszeregowania zgodnie z załącznikiem do Ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych, zamiast zaszeregowania według kwalifikacji wymaganych na stanowisku zajmowanym przez nią, to jest do
  7. grupy zgodnie z załącznikiem do w/w ustawy, jak zostało to prawidłowo uczynione; fakty ustalone przez Sąd I instancji niezgodnie z rzeczywistym stanem faktycznym, to: a. „Zgodnie z danymi przekazanymi przez stronę pozwaną do NFZ powódka od 1 lipca 2021 r. była zakwalifikowana do ówczesnej 7 grupy zawodowej, ze współczynnikiem 1,06." (strona
  8. uzasadnienia wyroku), podczas gdy z pisma Narodowego Funduszu Zdrowia (...) Oddziału Wojewódzkiego w K. z 7 kwietnia 2023 r., znak: (...) (...) (załączonego do pozwu) wynika, że pozwany w okresie od 1 stycznia 2021 r. do 5 kwietnia 2023 r. nie wykazał powódki pod żadną z umów zawartych przez pozwanego z (...) NFZ; opisane w przedmiotowym piśmie przekazanie danych powódki do (...) NFZ celem uzyskania dodatkowych środków na podwyżkę wynagrodzenia nie ma znaczenia dla przedmiotowej sprawy, gdyż środki przekazywane przez(...) NFZ były przekazywane wyłącznie za okres lipca 2021 r. do czerwca 2022 r., podczas gdy niniejsza sprawa obejmuje roszczenia powódki począwszy od lipca 2022 r., czyli okresu za który nie były już przekazywane przez (...) NFZ środki.; fakt zgłoszenia danych powódki do (...) NFZ nie stanowi źródła roszczeń powódki względem pozwanego. b. „Do końca czerwca 2022 roku wskaźnik pracy powódki wynosił 1,06 (grupa 7)" (strona
  9. uzasadnienia wyroku), podczas gdy przed 1 lipca 2022 r. ani grupa zaszeregowania określona w załączniku do ustawy z 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2139), ani współczynnik pracy określony w załączniku do ustawy ustawa z 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych nie były elementami łączącego strony (powódkę i pozwanego) stosunku pracy; Sąd I instancji nie wskazał na podstawie jakiego dokumenty ustalił w/w okoliczność faktyczną; jednocześnie, obowiązek ustalenia grupy zaszeregowania określonej w załączniku do ustawy ustawa z 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych obowiązywał dopiero od 01 lipca 2022 r., zgodnie z przepisem art. 5a o ustawy z 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych, który wszedł w życie w ramach nowelizacji dokonanej ustawą z 26 maja 2022 r. o zmianie ustawy o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Poz. 1352); fakt otrzymywania przez powódkę wynagrodzenia zasadniczego w kwocie 5.478 zł w okresie od lipca 2021 r. do czerwca 2022 r. (ustalonego w piśmie z 7 lipca 2021 r., znak: (...)) nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, gdyż ustawa z 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych określa jedynie wysokość najniższego wynagrodzenia zasadniczego dla określonej grupy zawodowej, a więc pozwany jako pracodawca miał możliwość ustalenia wysokości wynagrodzenia zasadniczego powódki na wyższym poziomie niż najniższe wynagrodzenie zasadnicze; c. „Aneksem z 25 lipca 2023 r. pozwany Szpital zaproponował powódce z datą wsteczną tj. począwszy od dnia 1 lipca 2022 roku wynagrodzenie zasadniczego w wysokości 6 474 zł brutto miesięcznie wedle kategorii zaszeregowania do XVII, bez wskazania grupy zawodowej według kwalifikacji wymaganych na zajmowanym stanowisku." (strona
  10. uzasadnienia wyroku), podczas gdy aneks z 25 lipca 2023 r. dotyczył podwyższenia wynagrodzenie zasadniczego powódki od 1 lipca 2023 r., a nie 1 lipca 2022 r. - zgodnie z treścią samego aneksu z 25 lipca 2023 r. w aktach osobowych powódki, cz. B, karta: 155; d. „Wynagrodzenie powódki pozwany pracodawca naliczał i wypłacał w oparciu o wynagrodzenie zasadnicze wynoszące: za czerwiec 2022 roku - 4.777,00 zł (...)" (strona
  11. uzasadnienia wyroku), podczas gdy wynagrodzenie zasadnicze brutto powódki za miesiąc czerwiec 2022 r. wynosiło 5.478 zł brutto, co wynika z pisma Powoda z dnia 07.07.2021 r., znak: (...)- w aktach osobowych Powódki- cz. B, karta: 144); e. „Zgodnie z łączącą strony umową o pracę powódce oraz danymi przekazanymi do NFZ do końca czerwca 2022 r. przysługiwało wynagrodzenie zasadnicze według zaszeregowania do grupy ze współczynnikiem pracy - 1,06 (grupa 7), premia i dodatki na zasadach i warunkach określonych w przepisach o wynagrodzeniu i w układzie zbiorowym pracy" (strona
  12. uzasadnienia wyroku), podczas gdy łącząca powódkę z pozwanym umowa o pracę określała w okresie od lipca 2021 r. do czerwca 2022 r. wyłącznie wysokość wynagrodzenia zasadniczego brutto powódki, bez określania grupy zaszeregowania powódki, określonej w załączniku do ustawa z 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych; ani strona powodowa w pismach procesowych, ani Sąd I instancji w uzasadnieniu skarżonego wyroku nie wskazał w jakim dokumencie (w okresie od lipca 2021 r. do czerwca 2022 r.) została określona grupa zaszeregowania powódki określona w załączniku do ustawa z 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych.; jednocześnie, Sąd I instancji po raz kolejny w sposób nieprawidłowy nadał znaczeniu zgłoszeniu powódki do (...) NFZ dokonanemu przez pozwanego. II. Mające wpływ na treść rozstrzygnięcia naruszenie prawa materialnego, a mianowicie:
  13. przepisu art. 3 ust 1 w zw. z ust 4 (w zakresie okresu od lipca 2022 r. do czerwca 2023 r.) oraz przepisu art 3a ust 1 w zw. z ust 4 (w zakresie okresu od lipca 2023 r. do września 2023 r.) ustawy z 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych w związku z załącznikiem do w/w ustawy, poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu przez Sąd I instancji, że kryterium determinującym zaszeregowanie pracownika do konkretnej grupy zawodowej są kwalifikacje posiadane przez pracownika, podczas gdy kryterium determinującym zaszeregowanie pracownika do konkretnej grupy zawodowej według kwalifikacji wymaganym na zajmowanym stanowisku są kwalifikacje wymagane na zajmowanym stanowisku, czego konsekwencją było uznanie przez Sąd I instancji, że Pozwany zobowiązany był zaszeregować Powódkę do
  14. (zamiast 5.) grupy zaszeregowania zgodnie z załącznikiem, czego konsekwencją było uznanie, przez Sąd I Instancji, ze Pozwany zobowiązany był wypłacać Powódce wynagrodzenie według współczynnika pracy 1,29 (zamiast współczynnika 1,02). W ocenie strony pozwanej, zaprezentowana interpretacja w/w przepisów godzi w zasadę racjonalnego prawodawcy, poprzez nieuprawnione utożsamienie dwóch pojęć: pojęcia „kwalifikacji wymaganych" oraz pojęcia „kwalifikacji posiadanych";
  15. przepisu art 5a ustawy z 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych w związku z załącznikiem do w/w ustawy, poprzez jego błędną wykładnie polegającą na przyjęciu przez Sąd I instancji, że po dniu 1 lipca 2022 r. w umowie o pracę zawartej pomiędzy powódką, a pozwanym, pozwany zobowiązany był wskazać grupę zawodową określoną w załączniku do tej ustawy do której zaliczane było zajmowane przez powódkę stanowisko pracy „Pielęgniarka Specjalista" według kwalifikacji posiadanych przez powódkę, a nie według kwalifikacji wymaganych na zajmowanym przez powódkę stanowisku pracy „Pielęgniarka Specjalista"; tym samym Sąd I Instancji w sposób nieuprawniony utożsamił dwa pojęcia - „kwalifikacji posiadanych" i „kwalifikacji wymaganych", co jak wskazała strona pozwana na podstawie przebiegu procesu legislacyjnego, nie było zgodne z wolą ustawodawcy, a tym samym stanowi przykład wykładni contra legem;
  16. przepisu art. 5a ustawy z 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych w związku z przepisem art. 29 § 1 ustawa z 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1465), poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu przez Sąd I instancji, że przed 1 lipca 2022 r. częścią łączącego powódkę z pozwanym stosunku pracy musiał być element współczynnika pracy (określonego w załączniku do Ustawy z 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych). Podczas gdy, przed 01 lipca 2022 r. w/w element nie był obligatoryjnym elementem umowy o pracę z pracownikiem wykonującym zawód medyczny. Jednocześnie, w żadnym dokumencie dotyczącym zatrudnienia powódki przed 01 lipca 2022 r. nie została określona ani grupa zawodowa ani współczynnik pracy powódki zgodnie z załącznikiem do ustawa z 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych;
  17. § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 20 lipca 2011 r. w sprawie kwalifikacji wymaganych od pracowników na poszczególnych rodzajach stanowisk pracy w podmiotach leczniczych niebędących przedsiębiorcami (Dz. U. Nr 151, poz. 896 z późn. zm.) w związku z cz. I, poz. 32 załącznika do w/w rozporządzenia, poprzez ich błędną wykładnię polegająca na przyjęciu przez Sąd I instancji, że kwalifikacje wymagane na stanowisku pracy zajmowanym przez powódkę, to kwalifikacje faktycznie posiadane przez powódkę w związku z faktem, że kwalifikacje wymagane w treści załącznika do w/w rozporządzenia dla stanowiska pracy zajmowanego przez powódkę ujęte są w sposób „alternatywny", a kwalifikacje posiadane przez powódkę mieszczą się w jednej z alternatyw; w ocenie strony pozwanej, w przypadku ujęcia w treści załącznika do w/w rozporządzenia kwalifikacji na danym stanowisku pracy w sposób „alternatywny", to pracodawca ustala poziom kwalifikacji wymaganych na stanowisku pracy funkcjonującym u tego pracodawcy - rzecz jasna w granicach określonych przez treść załącznika do w/w rozporządzenia; pozwany ustalił poziom kwalifikacji wymaganych na stanowisku „Pielęgniarka Specjalista" w załączniku do obowiązującego u pozwanego Regulaminu Wynagradzania (załączonego do odpowiedzi na pozew), gdzie kwalifikacje wymagane dla stanowiska „Pielęgniarka Specjalista" zostały ujęte w sposób identyczny jak w załączniku do w/w rozporządzenia; taki sposób sformułowania przez pozwanego kwalifikacji wymaganych na stanowisku pracy „Pielęgniarka Specjalista" jest uzasadniony okolicznością, że na w/w stanowisku Pozwany zatrudnia pracowników, którzy posiadają specjalizację w odpowiedniej dziedzinie pielęgniarstwa i wykształcenie średnie, wykształcenie wyższe na poziomie licencjackim, jak i wykształcenie wyższe na poziomie magisterskim; w świetle przepisów rozporządzenia, pozwany nie jest uprawniony do ustanawiania niższego poziomu kwalifikacji wymaganych na przedmiotowym stanowisku (np. pozwany nie mógłby zatrudnić na stanowisku pracy „Pielęgniarka Specjalista" osoby bez prawa wykonywania zawodu pielęgniarki lub specjalizacji); Jednocześnie, alternatywny sposób określenia kwalifikacji wymaganych przez pozwanego na przedmiotowym stanowisku wynika z faktu, że w praktyce pozwany zatrudnia na w/w osoby z różnym wykształceniem, co strona pozwana wykazała poprzez załączony do odpowiedzi na pozew wykaz pielęgniarek specjalistów z wykształceniem średnim i licencjatem; tym samym, zgodnie z treścią w/w rozporządzenia, na stanowisku pracy „Pielęgniarka Specjalista" nie jest wymagane wykształcenie wyższe na poziomie magisterskim. Utożsamianie przez Sąd I instancji poziomu kwalifikacji wymaganych dla wszystkich pracowników zatrudnionych u pozwanego na stanowisku „Pielęgniarka Specjalista" z kwalifikacjami posiadanymi przez powódkę należy uznać za nieuprawnione;
  18. § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 20 lipca 2011 r. w sprawie kwalifikacji wymaganych od pracowników na poszczególnych rodzajach stanowisk pracy w podmiotach leczniczych niebędących przedsiębiorcami w związku z cz. I, poz. 32 załącznika do w/w rozporządzenia, poprzez ich błędną wykładnię polegająca na uznaniu, poziom kwalifikacji wymaganych na stanowisku „Pielęgniarka Specjalista" jest ustalany przez prawodawcę, a nie pozwanego jako pracodawcę; to pozwany w załączniku do Regulaminu Wynagradzania funkcjonującym u pozwanego ustanowił poziom kwalifikacji wymaganych na stanowisku „Pielęgniarka Specjalista", który to poziom kwalifikacji wymaganych jest zgodny z treścią w/w rozporządzenia; pozwany, jako pracodawca, zgodnie z przytoczonymi powyżej przepisami może ustanowić inny - wyższy poziom kwalifikacji wymaganych na stanowisku pracy „Pielęgniarka Specjalista"- np. w postanowić, że na tym stanowisku zatrudniać będzie tylko pielęgniarki ze specjalizacją i wykształceniem wyższym na poziomie magisterskim (jedna z alternatyw określona w załączniku do w/w rozporządzenia), czemu pozwany mógłby dać wyraz poprzez modyfikację funkcjonującego u pozwanego załącznika do Regulaminu Wynagradzania), jednakże pozwany tego nie uczynił, gdyż w ten sposób na „własne życzenie" Pozwany ograniczyłby w istotny sposób pulę potencjalnych kandydatów do zadudnienia na stanowisku „Pielęgniarka Specjalista";
  19. przepisu art. 9 § 1 Kodeksu pracy, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że fakt zgłoszenia danych Powódki przez Pozwanego do (...) Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia stanowi podstawę roszczeń powódki względem pozwanego, a więc w rzeczywistości w/ w zgłoszenie ma charakter źródła prawa pracy, z którego wynikają prawa obowiązki stron stosunku pracy, pomimo faktu, że w/w zgłoszenie nie jest źródłem prawa pracy w rozumieniu Kodeksu Pracy; Sąd I instancji nie wskazuje w uzasadnieniu skarżonego wyroku podstawy prawnej dla przyjęcia, że zgłoszenie przez pozwanego danych powódki do (...) NFZ rodzi po stronie pozwanego jakiekolwiek obowiązki względem powódki jednocześnie Sąd I instancji w fakcie dokonania przedmiotowego zgłoszenia upatruje źródła obowiązków po stronie pozwanego;
  20. przepisu art. 1830 § 1 w zw. z § 3 Kodeksu pracy, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że powódka powinna otrzymywać wynagrodzenie wynikające z zaszeregowania zgodnie z kwalifikacjami posiadanymi przez powódkę do
  21. grupy zawodowej określonej w załączniku do Ustawy z 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych, co w konsekwencji doprowadzi do naruszenia prawa do jednakowego wynagrodzenia innych pielęgniarek zatrudnionych u pozwanego na stanowisku „Pielęgniarka Specjalista", które posiadają (obok specjalizacji) średnie wykształcenie medyczne lub wyższe wykształcenie na poziomie licencjata pielęgniarstwa, a które mają jednakowy formalny zakres czynności, co powódka, a także wykonują faktycznie jednakowe czynności co powódka;
  22. przepisu art. 42 § 1 i § 2 Kodeksu pracy, poprzez jego błędną wykładnie polegająca na przyjęciu przez Sąd I instancji, że doszło do pogorszenia warunków zatrudnienia powódki u pozwanego, w związku z czym Pozwany zobowiązany był po 1 lipca 2022 r. złożyć powódce wypowiedzenie zmieniające w zakresie zaszeregowania powódki do
  23. grupy zawodowej zgodnie z załącznikiem do ustawy z 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych, a także w zakresie współczynnika pracy powódki (1,02); strona pozwana po raz kolejny podnosi, że przed 1 lipca 2022 r. ani grupa zawodowa powódki wynikająca z załącznika do w/w ustawy, ani współczynnik pracy powódki wynikający z zastosowanej grupy zaszeregowania nie był częścią łączącego powódkę z pozwanym stosunku pracy, a tym samym brak było elementu stosunku pracy, który podlegałby wypowiedzeniu zmieniającemu; Strona apelująca wskazała równocześnie, że w świetle załącznika do w/w ustawy w wersji obowiązującej przed 1 lipca 2022 r. (to jest przed wejściem w życie przepisów ustawy z 26 maja 2022 r. o zmianie ustawy o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1352), ówczesna
  24. grupa zawodowa wiązała się ze współczynnikiem pracy 1,06, a nie współczynnikiem 1,29 który zastosował Sąd I instancji przy ustaleniu wynagrodzenia należnego Powódce; jeżeli przyjąć za prawidłową wykładnię Sądu I instancji w zakresie konieczności złożenie powódce przez pozwaną wypowiedzenia zmieniającego w zakresie grupy zawodowej i współczynnika pracy to powódką w dalszym toku zaszeregowana jest do
  25. grupy zawodowej ze współczynnikiem pracy 1,
  26. Brak w tym zakresie spójności wykładni Sądu I instancji z faktem, że w skarżonym wyroku powódce zasądzone zostało wynagrodzenie wg współczynnika pracy 1,29;
  27. Art. 4 ust. 3 Ustawa z 26 maja 2022 r. o zmianie ustawy o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Poz. 1352) w związku z przepisem art. 5a Ustawy z 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych, poprzez ich niezastosowanie przez Sąd I instancji, w zakresie w jakim Sąd I instancji ustalił, że Pozwany zobowiązany był od 1 lipca 2022 r. wskazać w umowie o pracę z powódką, do której grupy zawodowej zaliczone jest zajmowane przez powódkę stanowisko pracy, podczas gdy na mocy przepisów intertemporalnych, pozwany powinien był dostosować umowę o pracę powódki do w/w wymogów w okresie 6 miesięcy od wejścia w życie ustawa z 26 maja 2022 r. o zmianie ustawy o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych oraz niektórych innych ustaw. Mając powyższe zarzuty na uwadze, strona apelująca wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie powództwa w całości ewentualnie, uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji; zasądzenie od powódki na jej rzecz kosztów postępowania apelacyjnego według norm przepisanych; orzeczenie o zwrocie od powódki na jej rzecz spełnionego świadczenia w kwocie 8107 zł (kwota brutto), któremu Sąd pierwszej instancji nadał rygor natychmiastowej wykonalności w pkt II skarżonego wyroku, a które to świadczenie zostało wypłacone powódce przez pozwanego w dniu 6 czerwca 2024 r. w wysokości 5349,78 zł (kwota netto) - potwierdzenie przelewu i lista płac nr (...) „Pozwy sądowe" w załączeniu. W odpowiedzi na apelację powódka wniosła o jej oddalenie i zasądzenie od strony apelującej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych. Sąd zważył co następuje: Apelacja strony pozwanej nie zasługiwała na uwzględnienie. Sąd przyjmuje w całości ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd pierwszej instancji. W sytuacji gdy Sąd drugiej instancji nie uzupełnia postępowania dowodowego ani po rozważeniu zarzutów apelacyjnych nie znajduje podstaw do zakwestionowania oceny dowodów i ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia sądu pierwszej instancji, może ograniczyć się do sformułowania, że ustalenia te uznaje za własne, tj. czyni je podstawą również swojego rozstrzygnięcia (por. wyroki SN: z 27.04.2010 r., II PK 312/09, LEX nr 602700; z 17.07.2009 r., IV CSK 110/09, LEX nr 518138; z 24.09.2008 r., II CSK 119/08, LEX nr 470011). Odnosząc się do zarzutów dotyczących ustalenia stanu faktycznego należy stwierdzić co następuje: Skuteczne postawienie zarzutu naruszenia przepisu art. 233 § 1 k.p.c. wymaga wykazania, że Sąd uchybił przy ocenie dowodów zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego. W takim wypadku podważona skutecznie może być przeprowadzona przez Sąd ocena dowodów, a także będące jej konsekwencją ustalenie stanu faktycznego i jego subsumowanie pod określony przepis prawa. To natomiast, że określone dowody ocenione zostały niezgodnie z intencją strony skarżącej, nie oznacza jeszcze, iż Sąd dopuścił się naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. Dla należytego umotywowania swojego stanowiska strona apelująca powinna wykazać, jakich to konkretnych uchybień w ocenie dowodów dopuścił się Sąd I instancji, to jest - czy i w jakim zakresie ocena ta jest niezgodna z zasadami prawidłowego rozumowania, wiedzą lub doświadczeniem życiowym, względnie - czy jest ona niepełna (por. Wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 7 sierpnia 2024 r.III AUa 952/22). Odnosząc się do zarzutu nierozpoznania istoty sprawy, poprzez pominięcie dowodów z przesłuchania świadków zawnioskowanych w odpowiedzi na pozew w pkt. 3 lit a- c, należy stwierdzić, że nie zasługiwał on na uwzględnienie, gdyż wnioski te dotyczyły okoliczności bezspornych w sprawie. Okoliczność, iż na stanowisku „pielęgniarka specjalista” w Szpitalu Publicznym im (...) w K. zatrudnione są także pielęgniarki o niższym wykształceniu niż powódka, nie jest okolicznością kwestionowaną przez powódkę. Strona pozwana wykazała także poprzez załączony do odpowiedzi na pozew wykaz pielęgniarek, iż na zajmowanym przez powódkę stanowisku pracują także pielęgniarki nie legitymujące się wykształceniem wyższym i specjalizacją. Co prawda Sąd Rejonowy istotnie pominął w postanowieniu z 24 kwietnia 2024 r. podstawę prawną, która jest wymagana zgodnie z art.

§ 1

k.p.c., ale nie jest to okoliczność rzutująca na ważność postępowania czy prawidłowość rozstrzygnięcia. Nadto Sąd nie naruszył art. 148 1 k.p.c. rozpoznając sprawę na posiedzeniu niejawnym, gdyż strony nie złożyły wniosku o wysłuchanie na rozprawie a wobec faktu, iż wniosek o przesłuchanie świadków został pominięty, rozprawa nie była konieczna. Zgodnie z § 3 przepisu art. 148 1 k.p.c. (wprowadzonego nowelizacją z 9.03.2023 r.) zniesione zostały bariery związane z możliwością wydawania orzeczeń na posiedzeniu niejawnym. Zatem sytuacja, gdy strona wnosi o przeprowadzenie rozprawy pod jej nieobecność nie z uwagi na wolę przeprowadzenia rozprawy, ale z uwagi na to, aby uniknąć negatywnych następstw, jakie ustawa wiąże z jej niestawiennictwem, sam w sobie już nie powoduje konieczności wyznaczenia rozprawy. Przepis precyzuje przesłanki uniemożliwiające rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym i takie w niniejszej sprawie nie zaistniały. Odnosząc się do zarzutów w zakresie stanu faktycznego, które Sąd uznał za bezsporny należy zauważyć, że w piśmie z 7 kwietnia 2023 r. NFZ potwierdził, iż w lipcu 2021 r. pracodawca zakwalifikował powódkę do grupy zawodowej „pielęgniarka z tytułem zawodowym magister pielęgniarstwa, która uzyskała tytuł specjalisty w dziedzinie pielęgniarstwa objętej współczynnikiem pracy 1,06 w wymiarze 1 etatu.” Zarzut wskazany w pkt. 9 b i 9 e apelacji odnosi się do kwestii prawnej a nie to stanu faktycznego, bowiem strona apelująca zmierza do wykazania, iż współczynnik pracy powódki, który bezspornie do lipca 2022 r. kształtował się na poziomie 1,06, nie był podobnie jak grupa zaszeregowania elementem łączącego strony stosunku pracy. Zasadniczo jednak spór sprowadzał się nie do ustalenia stanu faktycznego ale do oceny prawidłowości zastosowania prawa materialnego - art. 3 oraz 5a stawy z 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2139 z późn. zm.) oraz art. 42 k.p. – tzn. wyjaśnienia kwestii czy w świetle obowiązujących przepisów pozwany prawidłowo zakwalifikował powódkę do piątej zamiast drugiej grupy zawodowej, a co za tym idzie stwierdzenia czy zachodziła konieczność wyrównania należnego jej wynagrodzenia począwszy od lipca 2022 r. Okolicznością bezsporną w niniejszym postępowaniu było to, iż w dniu 10 października 2014 r. roku powódka złożyła egzamin przed Państwową Komisją Egzaminacyjną uzyskując tytuł pielęgniarki specjalisty w dziedzinie pielęgniarstwa kardiologicznego. W związku z podniesieniem kwalifikacji zawodowych i uzyskaniem tytułu Pielęgniarki Specjalisty z dniem 1 listopada 2014 r. powierzono powódce stanowisko pielęgniarki specjalistki, przyznano dodatek za specjalizację w wysokości 300,00 złotych oraz XVII kategorię zaszeregowania wynagrodzenia zasadniczego (w miejsce dotychczasowej kategorii XVI). Od 1 lipca 2021 r. powódka otrzymywała wynagrodzenie zasadnicze w kwocie 5.478,00 zł. Zgodnie z danymi przekazany przez stronę pozwaną do NFZ powódka od 1 lipca 2021 r. była zakwalifikowana do ówczesnej 7 grupy zawodowej, ze współczynnikiem 1,

  1. Aneksem z 29.08.2022 r. pozwany Szpital zaproponował powódce z datą wsteczną tj. począwszy od 1 lipca 2022 roku wynagrodzenie zasadnicze w wysokości 5 776 zł brutto miesięcznie wedle kategorii zaszeregowania XVII, zaliczając ją do grupy zawodowej według kwalifikacji wymaganych na zajmowanym stanowisku, tj. do grupy 5., ze współczynnikiem pracy 1,
  2. Powódka odmówiła podpisania pisma i tym samym odmówiła przyjęcia powyższych warunków na mocy porozumienia stron. Aneksem z dnia 26.07.2023 r. pozwany Szpital zaproponował powódce z datą wsteczną tj. począwszy od dnia 1 lipca 2022 roku wynagrodzenie zasadnicze w wysokości 6 474 zł brutto miesięcznie wedle kategorii zaszeregowania XVII, bez wskazania grupy zawodowej według kwalifikacji wymaganych na zajmowanym stanowisku. Powódka odmówiła podpisania pisma i tym samym odmówiła przyjęcia powyższych warunków na mocy porozumienia stron. Do końca czerwca 2022 roku wskaźnik pracy powódki wynosił 1,06 (grupa 7). Przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2021 roku wyniosło 5.662,53 zł. a w 2022 r. odpowiednio 6.346,16 zł. Od 1 lipca 2022 r. współczynnik pracy dla pielęgniarek posiadających wyższe wykształcenie z posiadaną specjalizacją w dziedzinie pielęgniarstwa lub dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie zdrowia wynosi 1,29 (grupa 2). Wynagrodzenie powódki pozwany pracodawca naliczał i wypłacał w oparciu o wynagrodzenie zasadnicze wynoszące: za czerwiec 2022 roku - 4.777,00 zł brutto, od lipca 2022 roku do czerwca 2023 r. – 5.776,00 zł, zaś od lipca 2023 r. – 6.474,00 zł. Poza sporem było, iż od 1 lipca 2022 r. pozwany nie naliczał wynagrodzenia powódki wedle zszeregowania jej do grupy
  3. Strony pozostają w sporze co do tego czy strona pozwana była uprawniona do jednostronnej czynności zmiany stawki zaszeregowania. Sąd Okręgowy podziela w tym zakresie ocenę Sądu Rejonowego, iż takie postępowanie strony pozwanej doprowadziło do niewątpliwego pogorszenia sytuacji powódki i wymagało wypowiedzenia zmieniającego w oparciu o art. 42 k.p. Faktem jest, iż wynagrodzenie powódki od lipca 2022 roku nominalnie nie zmalało, jednak nie oznacza to, iż nie doszło do pogorszenia warunków płacy powódki. Wysokość wynagrodzenia powódki jest bowiem istotowo związana ze stawką zaszeregowania i powinna wzrosnąć zgodnie z zaszeregowaniem przysługującym jej przed lipcem 2022 r. Nie zmienia tego fakt, iż obowiązek określenia w umowie o pracę, do której grupy zawodowej jest zaliczone stanowisko zajmowane przez pracownika, obowiązuje od 1 lipca 2022 r. Reasumując od lipca 2022 roku wynagrodzenie powódki powinno być podniesione i zgodne ze zmienioną tabelą, stanowiącą załącznik do ustawy z 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych według treści obowiązującej od 1 lipca 2022 r. - w ramach drugiej grupy zawodowej, tymczasem powódka otrzymała w tych miesiącach wynagrodzenie niższe - bez uwzględnienia przez pracodawcę korzystnych dla nich zmian ustawowych. Wprowadzenie niekorzystnych zmian warunków wynagradzania wymaga, zgodnie z 42 k.p. dokonania wypowiedzenia zmieniającego lub porozumienia stron stosunku pracy. Wobec tego, gdy pracodawca chce zmienić grupę zszeregowania pracownika, która rzutuje na zmianę (zwłaszcza na niekorzyść) należnego mu wynagrodzenia bezwzględnie wymagane jest zachowania procedury wynikającej z art. 42 § 1 i 2 k.p. Niezależnie od tego Sąd rozpoznający złożony środek odwoławczy nie zgadza się z twierdzeniami apelacji, iż w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego należało przyjąć, że prawidłowa była kwalifikacja powódki we wskazanym okresie do piątej grupy zawodowej ze współczynnikiem 1,
  4. Pozwany utrzymywał, że kwalifikacja powódki do piątej grupy kwalifikacji załącznika do ustawy zamiast do grupy drugiej wynikała z nowelizacji przepisów ustawy i załącznika do ustawy, a konkretnie posłużenia się w znowelizowanych przepisach stwierdzeniem "wymaganego" wykształcenia, a nie wykształcenia "posiadanego", jak było uprzednio - jako podstawowego czynnika dla zaszeregowania pielęgniarki pod dana grupę z przypisanym współczynnikiem pracy. Przy tym - jak podkreślał skarżący - wykształcenie wymagane należy interpretować zgodnie z regulacjami rozporządzenia Ministra Zdrowia z 20 lipca 2011 r. w sprawie kwalifikacji wymaganych od pracowników na poszczególnych rodzajach stanowisk w podmiotach leczniczych niebędących przedsiębiorcami (Dz. U. Nr 151, poz. 896 z późn. zm.). W ocenie strony apelującej powyższe, przy założeniu racjonalności ustawodawcy, prowadzi do oczywistej konkluzji, iż przy ustalaniu współczynników należy brać pod uwagę kwalifikacje, których wymagają przepisy powszechnie obowiązujące lub pracodawca. Zgodnie zaś z ww. rozporządzeniem pkt I ppkt 36 załącznika kwalifikacjami wymaganymi, niezbędnymi dla zajmowania stanowiska pielęgniarki nie jest posiadanie tytułu magistra pielęgniarstwa i specjalizacji. Wobec powyższego, od lipca 2022 r. należało, w opinii strony pozwanej wysokość wynagrodzeń dostosować do kwalifikacji wymaganych na danym stanowisku. Z twierdzeniem tym nie można się zgodzić. Podnieść należy, że brzmienie cytowanej ustawy o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych obowiązujące od 1 lipca 2022 r. nie zmieniło zasady powiązania współczynnika pracy z kwalifikacjami wymaganymi (a nie posiadanymi) na danym stanowisku. Błędnym jest więc twierdzenie skarżącego, iż nowelizacja nie miała charakteru wyłącznie porządkującego, lecz stricte - kształtujący i zmieniający dotychczasowe zapisy. Bezwzględnie bowiem od chwili wejścia w życie powołanej ustawy, tj. od 16 sierpnia 2017 r. załącznik do ustawy obejmował tabelę, której tytuł niezmiennie brzmiał "Grupy zawodowe według kwalifikacji wymaganych na zajmowanym stanowisku". Ustawodawca zatem od samego początku zakładał, że z danym współczynnikiem pracy są związane kwalifikacje wymagane, a nie posiadane na danym stanowisku. Powyższe znajdowało potwierdzenie również w treści uzasadnienia rządowego projektu ustawy o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego pracowników wykonujących zawody medyczne zatrudnionych w podmiotach leczniczych, w którym podkreślono, że zgodnie z projektem ustawy wysokość najniższego wynagrodzenia zasadniczego przysługującego pracownikom wykonującym zawód medyczny, zatrudnionym na poszczególnych kategoriach stanowisk pracy będzie uzależniona od poziomu wykształcenia wymaganego na stanowisku pracy, na którym zatrudniony jest dany pracownik (wykształcenie na poziomie wyższym, średnim, posiadanie specjalizacji) i powyższa zasadę wprost odniesiono do treści art. 78 § 1 k.p., w myśl którego wynagrodzenie za pracę powinno być tak ustalone, aby odpowiadało w szczególności rodzajowi wykonywanej pracy i kwalifikacjom wymaganym przy jej wykonywaniu, a także uwzględniało ilość i jakość świadczonej pracy. Odmienna interpretacja nie wynika również z uzasadnienia rządowego projektu ustawy o zmianie ustawy o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych oraz niektórych innych ustaw (druk nr (...)), który w toku procesu legislacyjnego przybrał postać ustawy z 26 maja 2022 r. o zmianie ustawy o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych oraz niektórych innych ustaw. W konsekwencji, skoro brzmienie ustawy z 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych obowiązujące od 1 lipca 2022 r. nie zmieniło zasady powiązania współczynnika pracy z kwalifikacjami wymaganymi (a nie posiadanymi) na danym stanowisku, to argumentacja strony pozwanej uzasadniająca kwalifikacje powodów do innej grupy zawodowej, z tego właśnie powodu, nie zasługiwała na uwzględnienie. Należy zatem uznać, że strona pozwana do lipca 2022 roku w sposób korzystniejszy niż przewidywały to przepisy, kształtowała wynagrodzenie powódki, mając na uwadze nie tylko kwalifikacje wymagane na danym stanowisku, ale faktycznie przez nią posiadane. Zgodnie z art. 78 § 1 k.p. wynagrodzenie za pracę powinno odpowiadać w szczególności rodzajowi wykonywanej pracy i kwalifikacjom wymaganym przy jej wykonywaniu. Wyżej cytowana ustawa przewiduje minimalne wynagrodzenia zasadnicze poszczególnych grup zawodowych, co nie wyklucza możliwości przyjęcia przez pracodawcę korzystniejszego rozwiązania w konkretnym wypadku. Sąd Okręgowy oczywiście nie neguje kompetencji pracodawcy do wskazania wymagań formalnych dla konkretnego stanowiska pracy (z uwzględnieniem oczywiście minimum zakreślonym w rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 lipca 2011 r. w sprawie kwalifikacji wymaganych od pracowników na poszczególnych rodzajach stanowisk w podmiotach leczniczych niebędących przedsiębiorcami), nie należy jednak pomijać, iż w świetle okoliczności faktycznych apelant sam tak te standardy wyznaczał, skoro klasyfikował powódkę przed lipcem 2022 r. do XVII kategorię zaszeregowania, która obejmowała pielęgniarki z wyższym wykształceniem i specjalizacją. Na gruncie rozpoznawanej sprawy należy zauważyć, że faktyczna zmiana wyłącznie warunków płacy, bez zmiany warunków pracy powódki była determinowana nie zmianą przepisów, lecz arbitralnym działaniem pozwanego, który mając na uwadze jedynie potrzebę dokonania oszczędności, działał z pominięciem zasad kształtujących indywidualne stosunki pracy, które sam dotychczas stosował i respektował. Mając na względzie powyższe podkreślenia wymaga, że zarzut naruszenia przez Sąd Rejonowy prawa materialnego tj. punktu 1 ppkt 32 załącznika do rozporządzenia Ministra Zdrowia z 20 lipca 2011 r. w sprawie kwalifikacji wymaganych od pracowników na poszczególnych rodzajach stanowisk pracy w podmiotach leczniczych niebędących przedsiębiorcami poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na całkowitym pominięciu (niezastosowaniu) i w konsekwencji przyjęcie, iż pracodawca arbitralnie określa sposób przyporządkowania pielęgniarek do grup zawodowych podczas gdy rozporządzenie określa minimalne kwalifikacje niezbędne do zajmowania stanowiska pielęgniarki i nie wymaga bezwzględnie wykształcenia wyższego na zajmowanym przez powodów stanowisku oraz art. 3 oraz 5a ustawy z 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych oraz załącznika do ustawy poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, iż minimalne wynagrodzenie określone ustawa powiązane jest z posiadanym wykształceniem i pracodawca "arbitralnie" nie uznaje kwalifikacji zawodowych powodów, podczas gdy zmiana ustawy od 1 lipca 2022 r. powiązała już wprost współczynniki pracy poszczególnych grup zawodowych z wymaganym wykształceniem, nie jest zasadny. Nie znajdując zatem podstaw do uwzględnienia wniesionego środka odwoławczego - co do merytorycznej części rozstrzygnięcia Sądu I instancji - Sąd Okręgowy na podstawie art. 385 k.p.c. oddalił apelację. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 1 1 k.p.c. w zw. z § 9 ust. 1 pkt. 2 w zw. z § 10 ust. 1 pkt. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.10.2015 r.

🔗 Do źródła urzędowego

Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.