W uzasadnieniu uchwał odwołano się m. in. do oczywiście nieproporcjonalnego do kwoty pożyczki świadczenia prowizji. W ocenie Sądu taka jawna nieproporcjonalność w niniejszej sprawie nie zachodzi, tym samym nie ma miejsce obejście przepisów dot. maksymalnej wysokości odsetek, bowiem prowizja nie urastała do rangi świadczenia głównego, którym w rozumieniu art.
nie jest. W dalszej kolejności wskazać należy, iż umowa zawarta z pozwanym nie zawierała klauzul niedozwolonych bądź sprzecznych z zasadami współżycia społecznego. Powód nie ma obowiązku udowadniać faktycznych wydatków i kosztów, które składają się na prowizję czy inne pozostałe opłaty. Strona pozwana została zaznajomiona z warunkami i terminami spłaty pożyczki, w tym wysokości prowizji i zaakceptowała te warunki. Zgodnie zaś z art.
postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). Na wolnym rynku istnieje wiele banków lub innych instytucji kredytowo-pożyczkowych, u których pozwana mogła zaciągnąć zobowiązanie kredytowe – kierując się wysokością dodatkowych kosztów. Pożyczkodawca wbrew twierdzeniu pozwanej prawidłowo wyliczył dochodzone odsetki za wskazany okres. Zdaniem Sądu skoro pozaodsetkowe koszty pożyczki w umowie pożyczki nie przekraczają maksymalnych pozaodsetkowych kosztów kredytu przewidzianych ustawą o kredycie konsumenckim, a jednocześnie pożyczkodawca spełnił wszystkie ciążące na nim obowiązki informacyjne jak w niniejszej sprawie, to w ocenie sądu brak podstaw do przyjęcia, że naruszają one interes konsumenta czy są niedozwolone. Pozwany nie powoływał się na twierdzenia i nie wykazywał, by dokonał czynności prawnej w stanie wyłączającym świadome lub swobodne powzięcie decyzji i wyrażenie woli, by działał pod wpływem błędu lub podstępu, czy występowała jakakolwiek inna wada oświadczenia woli czy przymus z jej strony. W przypadku dochodzonego roszczenia nie przekroczono również limitu odsetek maksymalnych określonych w kodeksie cywilnym zarówno kapitałowych jak i za opóźnienie. Zdaniem sądu strona powodowa wykazała nabycie wierzytelności. W myśl art. 509 k.c. wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki, które w umowie zostały zastrzeżone w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie. Oznacza to, że do przejścia wierzytelności nie jest wymagana zgoda dłużnika. W sprawie nie występują również przesłanki negatywne, albowiem przelew nie sprzeciwia się ustawie, zastrzeżeniu umownemu ani właściwości zobowiązania. Uregulowany w art. 509 k.c. przelew wierzytelności należy do czynności prawnych rozporządzających, bowiem przenosi na nabywcę wierzytelność przysługującą zbywcy, bez konieczności uzyskania zgody dłużnika. Zauważyć należy, że warunkiem skutecznej cesji wierzytelności jest faktyczne istnienie tego prawa. Ponadto, aby określona wierzytelność mogła być przedmiotem umowy cesji, winna być zindywidualizowana w sposób dostateczny, tj. poprzez dokładne określenie stosunku zobowiązaniowego, z którego wynika. Do prawidłowego oznaczenia wierzytelności należy wskazanie stron tego stosunku, świadczenia i jego przedmiotu. Elementy te w momencie zawierania umowy przelewu winny być oznaczone lub co najmniej oznaczalne ( vide: wyrok Sądu Najwyższego z 11 maja 1999 r. sygn. akt: III CKN 423/98, LEX). W ocenie Sądu strona powodowa dołączając do pozwu ramową umowę przelewu wierzytelności 11 października 2023 r. oraz akt cesji nr 4 z 2.11.23 r. wraz z wyciągiem z załącznika nr 2 do aktu cesji zawierającym wykaz wierzytelności, z których wynika, iż na podstawie tejże umowy doszło do przeniesienia wierzytelności przysługującej pierwotnemu wierzycielowi – wobec pozwanego D. F. na rzecz strony powodowej - w zakresie umowy pożyczki nr (...), wystarczająco zindywidualizowała przedmiot cesji. W wyciągu załącznika pod poz. 22 dostatecznie sprecyzowano przenoszoną wierzytelność podając imię i nazwisko dłużnika, numer pesel, określenie stosunku zobowiązaniowego poprzez wskazanie numeru umowy pożyczki i zaległych kwot kapitału, odsetek, zatem strona powodowa wykazała prawnie skuteczne przeniesienie konkretnej wierzytelności objętej umową cesji na rzecz strony powodowej. Tym samym wykazana została legitymacja czynna. Zapłata ceny nabycia i skutek rozporządzający przelewu wierzytelności wynika wprost z treści aktu cesji nr 4 z 02.11.22 r. gdzie wskazano, że cedent przeniósł wierzytelności wymienione w wykazie wierzytelności oraz pliku danych o nazwie „R._PL_T._4_2023-11-02”, które przekazane zostały przez sprzedającego kupującemu i stanowią załączniki do niniejszej umowy cesji. Wyciąg z załącznika nr 2 odwołuje się wprost do aktu cesji nr 4 z 02.11.2022 r., stron umowy i ramowej umowy przeniesienia wierzytelności z 11.10.22 r., więc Sąd nie miał co do nich wątpliwości. Reasumując pozwany zawarł z pierwotnym wierzycielem umowę pożyczki z 27.09.2022 r. i aneks do umowy z 28.09.22 r. na podstawie których udzielono i wypłacono mu pożyczkę w łącznej kwocie 3000 zł. Pozwany natomiast zobowiązany był do zwrócenia pożyczki wraz z odsetkami i prowizją nie uczynił tego. Powód skutecznie nabył wierzytelność. Wobec tego Sąd zasądził na rzecz powoda kwotę 2924,12 zł wraz z odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie liczonymi od dnia 28.10.22 r. (to jest po dniu wymagalności roszczenia) zgodnie z żądaniem pozwu. Orzeczenie w tym zakresie uzasadnia art. 481 k.c. Koszty procesu zostały zasądzone zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik sprawy z art. 98 § 1 i 1 1 k.p.c. Strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). Na koszty procesu składa się 200 zł tytułem opłaty sądowej od pozwu, 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa i 900 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego według stawki minimalnej przy tej wartości przedmiotu sporu zgodnie z § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. 2018 r., poz. 265 t.j.). Mając na uwadze powyższe, należało orzec jak w sentencji.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.