) wystąpiła, gdyż poziom inflacji był w ostatnich latach znaczny. Jednak nie zachodzą podstawy do zastosowania waloryzacji sądowej z uwagi na brzmienie art.
, który przewiduje, że z żądaniem tym nie może wystąpić strona prowadząca przedsiębiorstwo, jeżeli świadczenie pozostaje w związku z prowadzeniem tego przedsiębiorstwa. Nawet, gdyby przyjąć, że art.
nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, to jednak i tak powództwo oparte na treści art.
jest niezasadne. Należy bowiem wskazać, że dopuszczenie waloryzacji świadczenia powoda stałoby w sprzeczności z celem przepisów, które mają na celu ochronę konsumentów przed niedozwolonymi postanowieniami umownymi, czyli art. 385 1 § 1 k.c. implementującego art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy 93/13/EWG. Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w orzeczeniu z dnia 15 czerwca 2023 r. (C-520/21), stwierdził, że w razie nieważności umowy kredytu wynikającej z zawarcia w jej treści nieuczciwych warunków umownych, bank nie może żądać od konsumenta jakiejkolwiek rekompensaty wykraczającej poza zwrot wypłaconego kapitału i odsetki za opóźnienie (pkt 84). Wskazanie na kwotę „wypłaconego kapitału” oznacza, że chodzi zatem o kapitał kredytu w wysokości nominalnej, a nie zwaloryzowanej. Co więcej, Trybunał rozróżnia czerpanie korzyści gospodarczych za zachowanie niezgodne z prawem od odszkodowania za niedogodności wywołane tym zachowaniem (pkt 81). Skoro te pojęcia nie są tożsame to uzasadniony jest wniosek, że przez „korzyści gospodarcze” należy rozumieć wynagrodzenie za korzystanie z kapitału, a za odszkodowanie za niedogodności” - waloryzację. Z kolei postanowieniem z 11 grudnia 2023 r. wydanym w sprawie C-756/22 TSUE potwierdził, że w przypadku unieważnienia umowy frankowej, banki nie mogą żądać od kredytobiorców zwrotu kwot wyższych niż wypłacony kapitał i ustawowe odsetki za opóźnienie . Natomiast w postanowieniu w sprawie C-488/23, TSUE orzekł, że przepisy artykułu 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że stoją na przeszkodzie wykładni sądowej prawa państwa członkowskiego, zgodnie z którą instytucja kredytowa ma prawo żądać od konsumenta - poza zwrotem kwot kapitału wypłaconego z tytułu wykonania tej umowy oraz ustawowych odsetek za opóźnienie od dnia wezwania do zapłaty - rekompensaty polegającej na sądowej waloryzacji świadczenia wypłaconego kapitału w przypadku istotnej zmiany siły nabywczej danego pieniądza po wypłaceniu tego kapitału rzeczonemu konsumentowi. Z tych wszystkich względów Sąd oddalił powództwo w pozostałej części, a więc w zakresie pozostałych żądań głównych, jak i żądań ewentualnych, o czym orzekł, jak w pkt 2 wyroku. Z uwagi na to, że powód przegrał sprawę w całości - nie było podstaw do żądania zwrotu kapitału, gdyż doszło do jego potrącenia na skutek złożenia zarzut przez powoda w sprawie toczącej się przed Sądem Okręgowy w Sieradzu o ustalenie nieważności umowy i zapłatę, a także nie było podstaw do uwzględnienia pozostałych żądań, w tym żądań ewentualnych, Sąd nie zasądził na jego rzecz kosztów procesu. Ponieważ powód cofnął skutecznie powództwo o kwotę 399 000,00 zł, Sąd nakazał zwrócić mu część opłaty stosunkowej w wysokości 9 945,00 zł (po odliczeniu opłaty podstawowej w wysokości 30,00 zł), na podstawie art. 79 ust. 1 pkt 3 a ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (tekst jedn., Dz. U. z 2024 r., poz. 959 ze zm.).
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.