oraz art. 266 § 2 k.p.k. Reasumując wniósł o :
kpk, art.6 § 2 kpk (prawdopodobnie omyłka pisarska o autor zażalenia miał na myśli art.6 § 2 kk, albowiem art.6 kpk nie posiada paragrafów i dot. prawa do obrony – dop. SA P-ń), art.20 kk, art.607z kpk, art.257 § 1 kpk. Reasumując, wniósł zwrócenie się do władz n. o udzielenie odpowiedzi na trawiące go pytania oraz równocześnie o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez odmówienie przekazania ściganej, zastosowanie wobec ściganej środka w postaci poręczenia majątkowego w kwocie 100.000 zł; zakazu opuszczania kraju oraz dozoru policji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w zakresie pkt 1 i 2 oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W dniu(...) obrońca adw. P. S. nadesłał dokumentację dot. V. K. i A. Ł., która miała pochodzić od n. obrońcy ww. i dowodzić, że postępowanie w niniejszej sprawie prowadzone przez władze niemieckie zostało umorzone. Z tego powodu wnosił o uchylenie zaskarżonego postępowania ( prawdopodobnie obrońcy chodziło o „postanowienie” – dop. SA P-ń ) i przekazanie sprawy sądowi I instancji w celu zbadania przedmiotowej kwestii. Obrońca dopuszczał także możliwość wyjaśnienie zaistniałej sytuacji przez Sąd Apelacyjny w P.. Kierując się powyższymi wskazaniami obrońcy zwrócono się do władz n. o stosowne wyjaśnienia. Pismem z dnia (...)Prokuratura Generalna w B. – Wydział ds. Ekstradycji i Przyjęć poinformowała tut. Sąd, że istotny dla sprawy europejski nakaz aresztowania A. Ł. jest nadal aktualny. Umorzone postępowanie zostało bowiem podjęte w dniu(...) i obecnie kontynuowane a wkrótce wniesione będzie oskarżenie. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: W ocenie Sądu Apelacyjnego zarzuty obu zażaleń obrońców okazały się bezzasadne. Przed odniesieniem się do wywodów w nich zawartych sąd odwoławczy pragnie przypomnieć, że w myśl art. 8 § 1 i 2 k.p.k. sąd karny rozstrzyga samodzielnie zagadnienia faktyczne i prawne oraz nie jest związany rozstrzygnięciem innego sądu lub organu. Jedynie prawomocne rozstrzygnięcia sądu kształtujące prawo lub stosunek prawny są jednak wiążące. Sytuacja taka nie miała jednak miejsca w niniejszej sprawie, stąd też argumentacja adw. J. R.
kpk. Przepis ten w § 1 stanowi, że odmawia się wykonania nakazu europejskiego, jeżeli: 1) przestępstwo, którego dotyczy nakaz europejski, w wypadku jurysdykcji polskich sądów karnych, podlega darowaniu na mocy amnestii; 2) w stosunku do osoby ściganej zapadło w innym państwie prawomocne orzeczenie co do tych samych czynów oraz, w wypadku skazania za te same czyny, osoba ścigana odbywa karę lub ją odbyła albo kara nie może być wykonana według prawa państwa, w którym zapadł wyrok skazujący; 3) w stosunku do osoby ściganej zapadło prawomocne orzeczenie o przekazaniu do innego państwa członkowskiego U. 4) osoba, której dotyczy nakaz europejski, z powodu wieku nie ponosi według prawa p.
Jak wynikało z ustaleń poczynionych na etapie postępowania odwoławczego przedmiotowy europejski nakaz aresztowania jest, wbrew odmiennym twierdzeniom obrońcy, nadal aktualny. Strona niemiecka w cyt. powyżej piśmie z dnia (...)klarownie wyjaśniła przy tym okoliczności w jakich postępowanie przeciwko skazanej zostało podjęte i jest ono obecnie kontynuowane. Mając na uwadze materiał załączony do akt sprawy uznać należy, że pogląd wyrażony w pkt 1 zażalenia adw. R. K. oraz w pkt 1-3 zażalenia drugiego obrońcy jest chybiony w stopniu oczywistym. Zarzuty obu zażaleń nakierowane były na przesłankę odmowy wykonania (...), o której mowa w art.
Zarzuty te nie są jednak uzasadnione. Z pewnością istniejący w aktach materiał pozwala na podjęcie decyzję in meritum i nie wymagał uzupełnienia w kierunku sugerowanym przez obrońcę ( pkt 4 zażalenia adw. J. R. ). Wskazuje on w dostateczny sposób na miejsce w jakim ścigana miała działać i okoliczności jej czynu. Bezpodstawny okazał się postulat tego skarżącego sugerujące konieczność pozyskania od władz n. dodatkowych informacji. Z tego też powodu nie sposób racjonalnie uznać, że doszło do naruszenia art. 607z k.p.k. Pogląd autorów obu zażaleń, że czyny zarzucane ściganej, których nakaz europejski dotyczy, zostały popełnione – choćby w części – przez nią na terytorium R. nie wytrzymuje krytyki. Z opisu zawartego w (...) wynika bowiem jednoznacznie, że A. Ł. działała wyłącznie na terenie R.. Brak jest przy tym podstaw do uznania, że „… ścigany popełnił czyn zabroniony na terenie P.. Brał on udział w grupie, która powstałą w Polsce…” ( vide: s.4 zażalenia adw. J. R. – pisownia oryginalna ). Obrońca zdaje się przy tym zapominać, że jego kategoryczne stwierdzenia w tym zakresie pozostają nie tylko w opozycji do dyrektyw z art. 86 § 1 k.p.k. ale i wyjaśnień samej A. Ł. z dnia (...) która kwestionowała przecież swoją winę i sprawstwo ( vide: k.69 akt 3032-1.Oz.369.2022 ). Uwaga ta odnosi się także do przynależności do grupy przestępczej. Z treści (...) nie sposób wywieść, że ww. zarzuca się jakikolwiek czyn popełniony choćby w części na terenie R.. Z zarzutów na s.4-5 (...) wnika, że wszystkie czyny zostały popełnione przez ściganą na terenie B., gdzie doszło do oszustwa. Brak jest natomiast przejawów sprzecznego z prawem zachowania ww. w P. Dywagacje na temat „ miejsca pozyskania, zamiaru popełnienia przestępstwa, jego planowania, pomocy innym sprawcom, rozliczeń kosztów, podziału łupów” mają obecnie postać wyłącznie spekulacji i nie są poparte dowodami. Sąd Apelacyjny niejednokrotnie zwracał uwagę, że fakt gdzie sprawca zamierza korzystać z „owoców przestępstwa” nie ma znaczenia dla określenia miejsca w jakim przestępstwo to zostało uprzednio popełnione. Dla odpowiedzialności ww. a więc i możliwości wykonania (...) wobec ściganej nie ma też znaczenia, że inny sprawca działał z terytorium p.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.