Nie kwestionuje tego zresztą sam skarżący. Przede wszystkim nie budziła wątpliwości Sądu Apelacyjnego okoliczność, że (...), w oparciu o który Sąd Okręgowy podjął decyzję o wydaniu ściganego z terytorium R. na terytorium R.
i 607r (por. postanowienie Sądu Apelacyjnego w K. w sprawie o sygn. II AKz 257/04, KZS z 2004 r., z. 9, poz. 41; zob. też postanowienie Sądu Apelacyjnego w Szczecinie w sprawie o sygn. II AKz 123/06, niepubl.; M. H., (...)..., s. 25-27; przeciwko weryfikacji opowiedziała się D. R., Prawne..., s. 88). Kwestia ta była rozważana również w orzecznictwie sądów innych państw członkowskich (np. belgijski Sąd Kasacyjny - C. de C. uznał, że sędzia orzekający w przedmiocie wykonania (...) nie ma kompetencji do badania legalności (...) orzeczenie z (...) r., P.05. (...).N, www.ecba-eaw.org). W tym zakresie za trafne co do zasady należy uznać wyważone stanowisko polskiego Sądu Najwyższego, że organ sądowy państwa wykonania (...) może odmówić przekazania osoby ściganej, jeśli ustali, że (...) wydany został wbrew przesłankom dopuszczalności jego wydania. Kontrolne badanie tych przesłanek musi poprzedzić ocenę, czy nie zachodzą podstawy odmowy jego wykonania (zarówno obligatoryjne, jak i fakultatywne). Dopuszczalność negatywnej weryfikacji przesłanek wydania (...) w państwie jego wykonania jest ograniczona do zupełnie wyjątkowych wypadków, o czym przesądza zasada wzajemnego zaufania, stanowiąca fundament współpracy sądowej między państwami członkowskimi U.. Dlatego też nie jest dopuszczalne weryfikowanie zasadności decyzji organu sądowego państwa wydania (...), które mają charakter ocenny. Kontroli organu sądowego państwa wykonania (...) podlega natomiast kompetencja konkretnego organu do wydania (...) oraz cel, w jakim (...) został wydany. Nie ulega bowiem wątpliwości, że (...) nie może być wydany w celu przeprowadzenia przeciwko osobie ściganej innego postępowania niż postępowanie karne. W takich sytuacjach odmowa przekazania osoby ściganej następuje nie z powodu wystąpienia negatywnych przesłanek wykonania (...), ale z tego powodu, że (...) wydano pomimo braku spełnienia przesłanek jego wydania w państwie żądającym przekazania osoby ściganej. Ocena spełnienia lub niespełnienia przesłanek wydania (...) musi być w każdym wypadku dokonywana przez pryzmat prawa krajowego państwa, w którym (...) ten wydano, jednak zawsze przy uwzględnieniu treści decyzji ramowej o (...) (por. postanowienie Sądu Najwyższego w sprawie o sygn. I KZP 21/06, OSNKW z 2006 r., nr 9, poz. 77 z glosą aprobującą A. Lacha, OSP 2007, z. 6; aprobująco również A. Górski, A. Sakowicz (w:) K.T. Boratyńska i in., Kodeks..., 2009, s. 1395-1396; M. Wąsek-Wiaderek, Dopuszczalność..., s. 134-135; por. też M. Hudzik, Europejski..., s. 25-26). Trzeba podkreślić, że kontrola warunków formalnych (...) nie może przebiegać w oparciu o przepis art. 607c k.p.k., lecz w oparciu o odpowiednie uregulowania prawa państwa wydającego nakaz, będące wynikiem implementacji do krajowego porządku prawnego tego państwa (por. postanowienie Sądu Najwyższego w sprawie o sygn. V KK 332/08, LEX nr 524238). Sąd Najwyższy w uchwale wydanej w sprawie o sygn. (...) opowiedział się przeciwko dopuszczalności weryfikacji przez sąd orzekający w przedmiocie wykonania (...), czy zachodzi uzasadnione przypuszczenie popełnienia przestępstwa przez osobę, której dotyczy (...) (stanowisko takie Sąd Najwyższy podtrzymał w postanowieniu w sprawie o sygn. V KK 332/08, LEX nr 524238). Wydaje się, że nie można jednak wykluczyć takich wyjątkowych sytuacji, gdy weryfikacja tej przesłanki okaże się konieczna. Chodzi tu zwłaszcza o przypadki, gdy w świetle materiału dowodowego uzyskanego już po wydaniu i przekazaniu (...) (np. na skutek informacji uzyskanych od przebywającego na terytorium Polski domniemanego pokrzywdzonego) jest oczywiste, iż do popełnienia przestępstwa przez osobę ściganą nie doszło (podobnie M. W.-Wiaderek, Dopuszczalność..., s. 139-140; por. też postanowienie Sądu Apelacyjnego w K. w sprawie o sygn. II AKz 518/06, KZS z 2007 r., z. 1, poz. 99; postanowienie Sądu Apelacyjnego w K. w sprawie o sygn. II AKz 56/08, KZS z 2008 r., z. 4, poz. 56; za dopuszczalnością odmowy wykonania (...) na podstawie art.
w sytuacji, gdy dla sądu orzekającego w przedmiocie jego wykonania oczywiste jest, że osoba ścigana nie dopuściła się czynu, w związku z którym (...) został wydany, opowiedział się również Trybunał Konstytucyjny w wyroku SK 26/08, OTK-A 2010, nr 8, poz. 73). Wydaje się bowiem, że zasada wzajemnego zaufania oznacza nakaz przyjęcia domniemania, iż istniały podstawy wydania (...) przez organ sądowy innego państwa członkowskiego U., z którego wynika zakaz prowadzenia przez sąd szczegółowego dochodzenia "weryfikacyjnego". Wzajemne zaufanie nie może być jednak podstawą rozstrzygania wówczas, gdy zajdą zdarzenia w sposób zasadniczy poddające w wątpliwość fakt istnienia podstaw wydania (...). Nie można bowiem przyjąć, że wskazane domniemanie ma charakter niewzruszalny. Jeżeli po wpłynięciu (...) ujawnią się okoliczności podważające wzajemne zaufanie, z których w sposób oczywisty wynika możliwość, że brak w ogóle podstaw do wydania (...), obowiązkiem sądu jest zweryfikowanie tych danych. Trzeba zaś podkreślić, iż współpraca sądowa w sprawach karnych między państwami członkowskimi U., w tym także w zakresie (...), opiera się na zasadzie wzajemnego zaufania. Sens jej polega na tym, że sądy krajów członkowskich U. wzajemnie uznają, że działają zgodnie z zasadami demokratycznego państwa prawnego i standardami praw obywatelskich, do których należy m. in. zakaz pozbawienia człowieka wolności bez wystarczających podstaw prawnych. Zakłada się zatem, że sąd, który wydał nakaz, dysponuje dowodami popełnienia przestępstwa, które gdyby nimi dysponował sąd wykonujący nakaz, uzasadniałyby wydanie orzeczenia tej samej treści. Oczywiście, gdy ujawnią się okoliczności podważające wzajemne zaufanie, z których w sposób oczywisty wynika możliwość, iż brak w ogóle podstaw do wydania (...), obowiązkiem sądu jest zweryfikowanie tych danych. O takiej sytuacji można by mówić na przykład wtedy, gdyby w danej sprawie wystąpiły przesłanki odmowy wydania nakazu określone w art. w art.
pkt 5 k.p.k., a zakazujące jego wykonania, jeżeli naruszałoby to prawa i wolności człowieka i obywatela. Trudno w świetle tego co przedstawiono powyżej uznać za zasadny zarzut opisany w pkt 2. Nie budzi wszak sporu, iż sprawa prowadzona przeciwko V. K. nie została jeszcze zakończona a zarzuca mu się popełnienie przestępstw zagrożonych według przepisów obowiązujących na terenie R.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.