a k.p.k. Sąd Okręgowy trafnie jednak przyjął, iż wobec skazanego nie zachodzą żadne przesłanki obligatoryjne i fakultatywne determinujące odmowę przejęcia kary do wykonania, o których mowa w przepisie art.
k.p.k. Ł. C. jest obywatelem p. i ma na terenie R. ostatnie miejsce zameldowania na pobyt stały, deklarując również, iż na stałe zamieszkuje w P.. Czyny, w związku z którymi wydano orzeczenie o przejęciu kary łącznej pozbawienia wolności do wykonania stanowią również przestępstwa według prawa p. i prawidłowo wskazano, iż wyczerpują one znamiona przestępstw z art. 279 § 1 k.k., z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i w zw. z art. 91 § 1 k.k., przyjmując, że podstawą kary łącznej są art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 2 k.k. Przejęte do wykonania orzeczenie nie dotyczy tego samego czynu, tej samej osoby, co do której postępowanie karne zostało prawomocnie zakończone w państwie członkowskim U., a orzeczenie w zakresie kary pozbawienia wolności zostało wykonane. W sprawie nie zachodzi również okoliczność, aby skazany z powodu wieku nie ponosił według prawa p. odpowiedzialności karnej za czyn będący podstawą wydania orzeczenia i aby wykonanie kary łączyło się z zastosowaniem terapii lub innych środków nieznanych ustawie, jak również nie sposób przyjąć, iż wykonanie orzeczenia naruszałoby wolności, prawa człowieka i obywatela. Wprawdzie w złożonym środku odwoławczym skarżący podniósł, iż skazany nie wyrażał zgody na odbywanie przez niego kary pozbawienia wolności w p. zakładzie karnym, jednak okoliczność ta nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia w sprawie. W piśmiennictwie powszechnie uważa się, że znaczenie praktyczne art.
Należy jednak podkreślić, że zgodnie z treścią art. 4 nowelizacji z 2011 r. przepisów rozdziału 66g nie stosuje się do orzeczeń wydanych przed (...) r., natomiast przewidzianego w art.
a wyjątku od obowiązku uzyskania zgody skazanego na przekazanie nie stosuje się do orzeczeń wydanych przed (...) r. wobec obywatela p. (tak Kodeks postępowania karnego... , t. 3, red. P. Hofmański, Legalis 2012, art.
), co jednak nie ma zastosowania w realiach niniejszej sprawy. W myśl art.
a k.p.k. zgoda skazanego na przejęcie kary do wykonania nie jest wymagana, jeżeli skazany jest obywatelem p. i jednocześnie posiada stałe lub czasowe miejsce pobytu na terytorium R., który to warunek w niniejszej sprawie został spełniony. Z akt sprawy wynika, iż P. U. posiada stałe miejsce pobytu na terytorium R., a przy tym od (...) r. zatrudniony jest na umowę na czas określony do (...) r. w firmie (...) w Ż. jako operator linii laminacyjnej. Zdumiewający jest z kolei zarzut skarżącego w zakresie braku obecności skazanego na posiedzeniu w dniu (...) r., a tym samym uniemożliwienia mu wypowiedzenia się przez Sądem w sprawie, celem przedstawienia argumentów oraz interesów przemawiających za brakiem wyrażenia zgody na przejęcie orzeczenia do wykonania. Należy bowiem zauważyć, iż pierwszy termin posiedzenia w ww. przedmiocie wyznaczony został na dzień (...) r., a przesyłka z wezwaniem oraz zawiadomieniem o składzie otrzymała status doręczenie po podwójnym jej awizowaniu. Kolejne posiedzenie wyznaczone zostało na dzień (...) r. i wówczas skazany wezwanie o terminie odebrał już w dniu (...) r. Mimo jednak tego, skazany dobrowolnie nie stawił się do Sądu Okręgowego w Z., a zatem sam pozbawił się możliwości wypowiedzenia się co do kwestii przejęcia do wykonania orzeczonej wobec niego kary łącznej pozbawienia wolności. Reasumując kontrola odwoławcza nie przyniosła odmiennych od sądu I instancji ustaleń faktyczno-prawnych, stąd należało orzec jak w części dyspozytywnej. G. N. Pouczenie Niniejsze postanowienie jest prawomocne i nie podlega zaskarżeniu
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.