w dniu 2 września 2023 roku w G. (...) przy ulicy (...), umyślnie uszkodził telefon komórkowy marki A. (...) B. o numerze seryjnym (...) z kartą SIM o numerze (...), gdzie wysokość strat opiewa na kwotę 3000 złotych na szkodę K. D., tj. o przestępstwo z art. 288 § 1 kk IV. w dniu 20 września 2023 roku w G. (...) przy ulicy (...), umyślnie uszkodził drzwi do mieszkania w bloku wielorodzinnym poprzez ich kopanie, gdzie wysokość strat opiewa na kwotę 1500 złotych na szkodę K. D., tj. o przestępstwo z art. 288 § 1 kk V. w okresie od 1 stycznia 2023 roku do 9 października 2023 roku w G. (...), woj. (...)- (...), działając w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej co najmniej 5-krotnie odpłatnie udzielił P. J. substancji psychotropowej w postaci amfetaminy w łącznej ilości co najmniej 5 gram za łączną kwotę co najmniej 100 zł oraz co najmniej 6-krotnie odpłatnie udzielił G. D. substancji psychotropowej w postaci amfetaminy w łącznej ilości co najmniej 6 gram za łączną kwotę co najmniej 120 zł tj. o przestępstwo z art. 59 ust. 1 Ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 § 1 kk ORZEKA: I. uznaje oskarżonego K. O. za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie I aktu oskarżenia, tj. przestępstwa z art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii i za to na mocy art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii wymierza mu karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; II. na mocy art. 70 ust. 4a ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii orzeka wobec oskarżonego świadczenie pieniężne w wysokości 1.500 (jednego tysiąca pięćset) złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej (nr konta (...)); III. na mocy art. 70 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii orzeka przepadek na rzecz Skarbu Państwa dowodu rzeczowego w postaci substancji proszkowej koloru białego, częściowej zbrylonej (masa po badaniach 107,47 grama), przechowywanego w Składnicy Substancji Psychotropowych i Środków Odurzających KWP w B.; IV. na mocy art. 44 § 2 kk orzeka przepadek na rzecz Skarbu Państwa dowodów rzeczowych w postaci worka foliowego z czterema zawiniątkami oraz dwóch woreczków strunowych, w których znajdowała się substancja proszkowa koloru białego i wagi elektronicznej, przechowywanych w Składnicy Dowodów Rzeczowych tut. sądu pod pozycją 14/24; V. uznaje oskarżonego K. O. za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt II aktu oskarżenia tj. przestępstwa z art.
kk i za to na mocy art.
na mocy art. 41a § 1, 4 i 6 kk orzeka wobec oskarżonego zakaz kontaktowania się z pokrzywdzoną K. D. na okres 4 (czterech) lat oraz zakaz zbliżania się do niej na odległość mniejszą niż 100 (sto) metrów na okres 4 (czterech) lat; VII. na mocy art. 44 § 2 kk orzeka przepadek na rzecz Skarbu Państwa dowodu rzeczowego w postaci gazu pieprzowego, przechowywanego w Składnicy Dowodów Rzeczowych tut. sądu pod pozycją 14/24; VIII. uznaje oskarżonego K. O. za winnego popełnienia czynów zarzucanych mu w pkt III i IV aktu oskarżenia tj. dwóch występków z art. 288 § 1 kk i przyjmując, iż zostały popełnione w warunkach ciągu przestępstw, po myśli art. 91 § 1 kk na mocy art. 288 § 1 kk wymierza mu karę 5 (pięciu) miesięcy pozbawienia wolności; IX. na mocy art. 46 § 1 kk zobowiązuje oskarżonego do naprawienia szkody wyrządzonej czynem z pkt IV aktu oskarżenia poprzez zapłatę na rzecz K. D. kwoty 1.500 (tysiąc pięćset) złotych; X. uznaje oskarżonego K. O. za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt V aktu oskarżenia, tj. występku z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29.07.2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 § 1 kk i za to po myśli art. 57b kk na mocy art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29.07.2025 roku o przeciwdziałaniu narkomanii wymierza mu karę 1 (jednego) roku i 1 (jednego) miesiąca pozbawienia wolności; XI. na mocy art. 70 ust. 4a ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii orzeka wobec oskarżonego świadczenie pieniężne w wysokości 1.500 (jednego tysiąca pięćset) złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej (nr konta (...)); XII. na mocy art. 45 § 1 kk orzeka przepadek na rzecz Skarbu Państwa korzyści majątkowej osiągniętej z przestępstwa opisanego w pkt V aktu oskarżenia w kwocie 220 (dwieście dwadzieścia) złotych; XIII. na mocy art. 91 § 2 kk w zw. z art. 86 § 1 kk w miejsce jednostkowych kar pozbawienia wolności orzeczonych w pkt I, V, VIII i X wyroku wymierza oskarżonemu karę łączną 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; XIV. na mocy art. 63 § 1 kk na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności zalicza oskarżonemu okres zatrzymania w dniu 18 sierpnia 2023 roku w godz. od 6.05 do godz. 11.35 oraz okres tymczasowego aresztowania od dnia 9 października 2023 roku, godz. 6.50 do dnia 6 sierpnia 2024 roku; XV. na mocy art. 63 § 3 kk na poczet środków karnych orzeczonych w pkt VI wyroku zalicza okres stosowania odpowiadających im rodzajowo środków zapobiegawczych zastosowanych na podstawie postanowienia Prokuratury Rejonowej w Golubiu-D. z dnia 18 sierpnia 2023 roku (karta 104 akt) od 18 sierpnia 2023 roku do 9 października 2023 roku; XVI. na mocy art. 230 § 2 kk dowód rzeczowy w postaci telefonu komórkowego I. z etui, przechowywany w Składnicy Dowodów Rzeczowych tut. sądu pod pozycją 14/24 zwrócić oskarżonemu; XVII. zwalnia oskarżonego od obowiązku uiszczenia opłaty sądowej, zaś wydatkami poniesionymi w sprawie obciąża Skarb Państwa. UZASADNIENIE UZASADNIENIE Formularz UK 1 Sygnatura akt II K 75/24 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza. 1. USTALENIE FAKTÓW 1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.1.1. K. O. 1. Czyn przypisany - art. 62 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii (pkt I aktu oskarżenia); 2. Czyn przypisany - art.
Czyn przypisany - art. 288 § 1 kk (pkt III aktu oskarżenia);
Czyn przypisany - art. 288 § 1 kk (pkt III aktu oskarżenia);
O.. Jej relacja nie zmienia jednak optyki sądu co do prawnej oceny zachowania oskarżonego wobec pokrzywdzonej. Świadek I. O. starała się przedstawić pokrzywdzoną w złym świetle, jako osobę manipulującą oskarżonym, wykorzystującą jego uczuciowe zaangażowanie. Związek stron opisała jako burzliwy i pełen zwrotów. Akcentowała, iż jeszcze w trakcie toczącego się postępowania przygotowawczego, pokrzywdzona odwiedzała ją i zabiegała o kontakt z oskarżonym. Zważyć w związku z tym trzeba, iż z całą pewnością I. O. nie miała wiedzy na temat zachowania oskarżonego wobec pokrzywdzonej, które miało miejsce podczas jej nieobecności. Jej depozycje nie przekreślają wszak ustaleń dotyczących wywoływanych awantur, nachodzenia pokrzywdzonej oraz przesyłania wiadomości tekstowych i nawiązywania połączeń telefonicznych. Nie mogły zatem prowadzić do uwolnienia oskarżonego od przedstawionego mu zarzutu. Nie kwestionując tych zeznań, nie sposób przesądzić, iż mają one decydujące znaczenie w rozważanych kwestiach.
Powołany przepis penalizuje uporczywe nękanie innej osoby lub osoby dla niej najbliższej, które wzbudza u niej uzasadnione okolicznościami poczucie zagrożenia, poniżenia lub udręczenia lub istotnie narusza jej prywatność. W tym miejscu należy jeszcze raz zwrócić uwagę na materiał dowodowy zgromadzony w trakcie postępowania przygotowawczego. Wbrew bowiem twierdzeniom obrony, o popełnieniu zarzucanego czynu nie świadczą wyłącznie zeznania pokrzywdzonej K. D.. Przekonuje o tym również obszerna dokumentacja zawierająca zapis wiadomości tekstowych przesyłanych pokrzywdzonej przez oskarżonego. Zawarte w niej groźby, zwroty obraźliwe i poniżające jednoznacznie wskazują na stosunek oskarżonego do pokrzywdzonej. Warto zarazem podkreślić, iż pokrzywdzona zasadnie odczuwała obawę spełnienia gróźb, skoro towarzyszyło im nachodzenie pokrzywdzonej w miejscu zamieszkania oraz stosowanie przemocy, której przejawem było zniszczenie drzwi wejściowych do jej mieszkania oraz wyrwanie i uszkodzenie telefonu. Na porządku dziennym były przy tym zapewnienia oskarżonego, że wywiezie pokrzywdzoną do lasu, zgoli jej głowę "na łyso", czy obleje kwasem. Sąd zważył także na natężenie tych wystąpień. Nie były to wystąpienia o charakterze incydentalnym, przeciwnie - ich częstotliwość prowadziła do swego rodzaju "osaczenia" pokrzywdzonej, która nie mogła się czuć bezpieczna nie tylko w miejscach ogólnodostępnych, ale także w zajmowanym mieszkaniu, do którego chciał wtargnąć oskarżony. Na uwagę zasługuje także treść wysyłanych wiadomości tekstowych oraz słów wypowiadanych przez oskarżonego pod adresem pokrzywdzonej. Nie budzi wątpliwości, iż były one wypowiadane z pozycji osoby silniejszej fizycznie, która zapowiadała wyrządzenie krzywdy pokrzywdzonej. Wiadomości te pełne są także wyzwisk i wulgarnych zwrotów. Świadczą o narastaniu nienawiści oskarżonego wobec byłej partnerki. Tak jak już wskazano, groźby te nie tylko werbalizowano. Oskarżony nachodził pokrzywdzoną, chcąc dostać się do jej mieszkania. Podczas jednego z takich najść uszkodził drzwi wejściowe do jej mieszkania. Innym razem wyrwał jej telefon i dokonał jego uszkodzenia. Mamy w tym wypadku do czynienia z ewidentną napaścią, której przebieg wywołał u pokrzywdzonej zasadne poczucie zagrożenia. Ilość prób nawiązania kontaktu telefonicznego oraz liczba przesyłanych wiadomości tekstowych, a zarazem ich treść, wskazują na zasadne przyjęcie o wywołaniu przez nie poczucia poniżenia i udręczenia. W tym stanie rzeczy wątpliwości sądu nie budzi przyjęta przez oskarżyciela publicznego kwalifikacja prawna opisanego czynu. Niewątpliwie bowiem postawa oskarżonego stanowi klasyczny przykład tzw. stalkingu, który w omawianym przypadku miał charakter kilkupłaszczyznowy. Przejawiał się wszak w kilku aspektach - nękaniu połączeniami telefonicznymi, wysyłaniu wiadomości tekstowych, nachodzeniu pokrzywdzonej w miejscu zamieszkania, zaczepianiu w innych miejscach, grożeniu jej pozbawieniem życia, oszpeceniem ("kwasem ryj ci opierdolą" - k. 46), ale też w licznych wyzwiskach i zwrotach poniżających ("szmato, kurwo, dziwko" - k. 50). III. W punkcie VIII wyroku uznano oskarżonego za winnego popełnienia czynów zarzucanych mu w punkach III i IV aktu oskarżenia, tj. występków z art. 288 § 1 kk. Sąd przyjął zarazem w tych wypadkach konstrukcję ciągu przestępstw, co pozwoliło na orzeczenie jednej kary (art. 91 § 1 kk). Należy w związku z tym wskazać, iż oskarżony w trakcie rozprawy głównej przyznał się do uszkodzenia drzwi wejściowych do mieszkania zajmowanego przez K. D. (k. 536). Okoliczność tę szczegółowo opisała pokrzywdzona, wskazując na dobijanie się oskarżonego do jej mieszkania, i to już w czasie prowadzonego postępowania przygotowawczego, w trakcie którego zastosowano wobec niego środek zapobiegawczy w postaci zakazu zbliżania się do pokrzywdzonej. Odmowa wpuszczenia oskarżonego do mieszkania pokrzywdzonej wywołała kolejny atak agresji, którą oskarżony wyładował kopiąc w drzwi wejściowe i dokonując ich wgniecenia. Skutki jego działania - widoczne wgniecenia - sfotografowano i dokumentację w tym zakresie dołączono do akt sprawy (k. 162-164). Przyjęcie kwalifikacji z art. 288 § 1 kk nie budzi w tym wypadku wątpliwości. W przekonaniu sądu oskarżony dokonał również umyślnego uszkodzenia telefonu komórkowego należącego do pokrzywdzonej K. D.. Oskarżony wyrwał telefon z rąk pokrzywdzonej, a następnie rzucił nim o chodnik, co spowodowało jego zniszczenie. Również i w tym wypadku uszkodzenia dokonane przez oskarżonego zostały udokumentowane poprzez wykonanie fotografii (k. 188-193). Przyjęcie, iż swoim zachowaniem oskarżony wyczerpał znamiona czynu spenalizowanego w art. 288 § 1 kk nie może budzić wątpliwości. IV. W punkcie X wyroku uznano oskarżonego za winnego popełnienia czynu z art. 59 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 § 1 kk. Fakt popełnienia tego czynu nie stanowił przedmiotu sporu w sprawie. Oskarżony przyznał się do jego popełnienia (k. 536). Wątpliwości w tym zakresie nie budziły także zeznania osób, które kupowały amfetaminę od oskarżonego. Swoim zachowaniem oskarżony wyczerpał znamiona czynu z art. 59 ust. 1 powołanej ustawy, który penalizuje udzielenie innej osobie środka odurzającego, substancji psychotropowej lub nowej substancji psychoaktywnej w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej. W sprawie ustalono, iż oskarżony sprzedawał amfetaminę ustalonym odbiorcom, co świadczy o celu osiągnięcia korzyści majątkowej. Robił to systematycznie, kilkunastokrotnie na przestrzeni 2023 roku, co przesądza o konieczności przyjęcia w przypadku opisanego procederu konstrukcji czynu ciągłego z art. 12 § 1 kk. ☐ 3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej ☐ 3.3. Warunkowe umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania ☐ 3.4. Umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania ☐ 3.5. Uniewinnienie Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia 4. KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności K. O. I I Uznając oskarżonego za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie I aktu oskarżenia, tj. występku z art. 62 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, sąd na podstawie powołanego przepisu wymierzył mu karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności. W przekonaniu sądu orzeczona kara - tak co do rodzaju, jak i wymiaru jest adekwatna do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu. Uwzględnia zarazem uprzednią karalność oskarżonego. Czyn z art. 62 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii jest zagrożony karą pozbawienia wolności od 1 roku do 10 lat. W świetle tak ustalonego ustawowego zagrożenia, wymierzona kara pozbawienia wolności nie razi swą surowością. Oscyluje wszak w granicach dolnego ustawowego zagrożenia. K. O. II I Na podstawie art. 70 ust. 4a ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii orzeczono wobec oskarżonego świadczenie pieniężne w kwocie 1.500 złotych. Orzeczenie w tym zakresie miało charakter obligatoryjny, w związku ze skazaniem za czyn z art. 62 ust. 2 ustawy. Wymiar świadczenia uwzględnia obecną sytuację życiową i zarobkową oskarżonego, który przez ostatnie miesiące przebywał w warunkach izolacji penitencjarnej. Dodać należy, iż w myśl art. 70 ust. 4a ustawy świadczenie pieniężne orzeka się w wysokości co najmniej 1.000 złotych do wysokości 60.000 złotych. K. O. III I Na mocy art. 70 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii orzeczono o przepadku amfetaminy ujawnionej podczas przeszukania. K. O. IV I Na mocy art. 44 § 2 kk orzeczono przepadek przedmiotów służących do popełnienia przestępstwa z art. 62 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w postaci worka foliowego z czterema zawiniątkami oraz dwóch worków strunowych i wagi elektronicznej. K. O. V V Uznając oskarżonego za winnego popełnienia czynu z art.
kk, sąd na mocy tegoż przepisu wymierzył mu karę 8 miesięcy pozbawienia wolności. Także i w tym wypadku, przy ustawowym zagrożeniu od 6 miesięcy do 8 lat pozbawienia wolności, kara nie razi swą surowością. Wyważa w sposób obiektywny elementy zachowania oskarżonego oraz wcześniejszą znajomość stron, które pozostawały w związku. Sąd musiał wziąć także pod uwagę natężenie złej woli oskarżonego, który w bezceremonialny sposób nachodził, groził obrażał i poniżał swą byłą partnerkę. W tak ustalonym stanie faktycznym tylko kara pozbawienia wolności w pełni oddaje zawartość kryminalną czynu. K. O. VI V W związku ze skazaniem za czyn z art.
kk oraz mając na uwadze zachowanie oskarżonego w odniesieniu do pokrzywdzonej rzeczą niebudzącą wątpliwości była konieczność orzeczenia środka karnego w postaci zakazu kontaktowania się z pokrzywdzoną na okres 4 lat oraz zakazu zbliżania się do niej na odległość mniejszą niż 100 metrów na okres 4 lat (art. 41a § 1, 4 i 6 kk). W związku z powyższym dodać należy, iż postępowanie oskarżonego wiązało się z wywołaniem u pokrzywdzonej poczucia zagrożenia i znacznego dyskomfortu w życiu codziennym. Pokrzywdzona wraz z kolejnymi wystąpieniami oskarżonego zaczęła się go obawiać, zwłaszcza, że po werbalizowaniu gróźb, oskarżony zaczął nachodzić byłą partnerkę w jej miejscu zamieszkania oraz używać siły fizycznej (zniszczenie drzwi wejściowych do mieszkania, wyrwanie i zniszczenie telefonu). Rozpylił do jej mieszkania gaz. W tym stanie rzeczy za konieczne uznać należało zastosowanie środków karnych o charakterze ochronnym, które w swoim zamyśle mają na celu uchronienie pokrzywdzonej przed niechcianym kontaktem z oskarżonym. Chodzi w tym wypadku nie tylko o zakaz kontaktowania się telefonicznego, za pośrednictwem portali społecznościowych etc., ale także o kontakt fizyczny. Stąd też zakaz zbliżania się do pokrzywdzonej na odległość mniejszą niż 100 metrów, co powinno zapewnić komfort życia i spokój pokrzywdzonej. Okres, na jaki orzeczono środki powinien doprowadzić do zakończenia sporu i ostatecznego wyciszenia emocji po zakończeniu związku. K. O. VII V Na mocy art. 44 § 2 kk orzeczono przepadek na rzecz Skarbu Państwa przedmiotu służącego do popełnienia przestępstwa w postaci gazu pieprzowego. K. O. VIII VIII Uznając oskarżonego za winnego popełnienia czynów z art. 288 § 1 kk, sąd po myśli art. 91 § 1 kk na mocy art. 288 § 1 kk wymierzył oskarżonemu karę 5 miesięcy pozbawienia wolności. Przy wyborze rodzaju i wymiaru kary wzięto pod uwagę stopień winy i społecznej szkodliwości obu czynów. Oskarżony podczas ich popełnienia był wzburzony, agresywny, cechowało go duże natężenie złej woli. Stąd też akty wandalizmu i braku poszanowania cudzej własności. Czyn z art. 288 § 1 kk zagrożony jest karą do 3 miesięcy do 5 lat pozbawienia wolności. W tym stanie rzeczy orzeczenie kary 5 miesięcy pozbawiania wolności nie stanowi represji wybiegającej poza stopień winy i społecznej szkodliwości. K. O. IX VIII Na podstawie art. 46 § 1 kk zobowiązano oskarżonego do naprawienia szkody wyrządzonej czynem opisanym z punkcie IV aktu oskarżenia (uszkodzenie drzwi) w całości poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonej kwoty 1.500 złotych. Sąd nie orzekł zarazem o obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej w związku ze zniszczeniem telefonu komórkowego, gdyż w tym wypadku pokrzywdzona uzyskała odszkodowanie od ubezpieczyciela. K. O. X X Uznając oskarżonego za winnego popełnienia czynu z art. 59 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 § 1 kk, sąd po myśli art. 57b kk na mocy art. 59 ust. 1 powołanej ustawy wymierzył mu karę 1 roku i 1 miesiąca pozbawienia wolności. W sprawie ustalono, iż na przestrzeni 2023 roku oskarżony co najmniej jedenastokrotnie udzielił odpłatnie swoim odbiorcom amfetaminę. Był przy tym do tego dobrze przygotowany - posiadał woreczki strunowe oraz wagę do rozważania porcji narkotyku. W tym stanie rzeczy nie może być mowy o przyjęci w tym przypadku wypadku mniejszej wagi. Co ważne, występek z art. 59 ust. 1 ustawy zagrożony jest karą pozbawienia wolności od roku do 10 lat. Mając na uwadze regulację art. 57b kk, wymierzona kara została ustalona na najniższym możliwym poziomie. Nie razi zatem swą surowością, trafnie oddając stopień winy i społeczną szkodliwość czynu, co w przypadku przestępczości narkotykowej należy w szczególności podkreślić. K. O. XI X Na mocy art. 70 ust. 4a ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii orzeczono wobec oskarżonego świadczenie pieniężne w kwocie 1.500 złotych. Także i w tym wypadku orzeczenie świadczenia miało charakter obligatoryjny. Jego wysokość jest niska z uwagi na obecną sytuację zawodową i możliwość uzyskania dochodów przez oskarżonego. K. O. XII X Ze sprzedaży amfetaminy oskarżony uzyskał korzyść majątkową, o której przepadku należało orzec po myśli art. 45 § 1 kk (kwota 220 złotych) K. O. XIII I, V, VIII i X Na mocy art. 91 § 2 kk w zw. z art. 86 § 1 kk w miejsce jednostkowych kar pozbawienia wolności orzeczonych w punktach I, V, VIII i X wyroku orzeczono wobec oskarżonego karę łączną 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. W przekonaniu sądu tak wymierzona kara łączna trafnie oddaje stopień winy i społeczną szkodliwość czynów przypisanych K. O.. Stanowi niejako podsumowanie jego przestępczego procederu ocenianego w niniejszej sprawie. Sąd pozostaje przy tym w przekonaniu, iż tylko kara pozbawienia wolności jest w stanie spełnić cele kary z zakresu resocjalizacji i prewencji indywidualnej. Stanowi zarazem czytelny sygnał, iż zachowanie oskarżonego spotkało się ze zdecydowaną i przykładną reakcją sądu, kształtując w ten sposób świadomość prawną społeczeństwa. Dodać trzeba, iż oskarżony był już uprzednio karany. Z wcześniejszego skazania na karę wolnościową nie wyciągnął właściwych wniosków, kontynuując przestępczy proceder. Na wymiar kary wpływ miała także postawa oskarżonego, który nie zastosował się do wolnościowych środków zapobiegawczych stosowanych wobec niego na wstępnym etapie postępowania. To było powodem zastosowania wobec niego tymczasowego aresztowania. Przebywając w warunkach izolacji penitencjarnej, nawiązał kontakt telefoniczny z członkiem rodziny, w którym groził świadkom występującym w sprawie. Namawiał członka rodziny, aby nakłonił świadków obciążających go do zmiany zeznań. Groził przy tym, iż podczas spotkania ze świadkami "rozliczy się z nimi" (k. 477). Okoliczności te świadczą o głębokiej demoralizacji oskarżonego i trudności w poddaniu się zabiegom resocjalizacyjnym. Oskarżony nie nabrał krytycznego stosunku do swojego zachowania względem pokrzywdzonej, bagatelizując swoje wystąpienia wobec niej. W przekonaniu sądu kara o charakterze wolnościowym nie odniosłaby skutku z punktu widzenia zapobieżenia powrotowi do przestępstwa. Kara łączna jest sprawiedliwa i wyważona. Uwzględnia przyznanie się do części czynów. Nie razi swą wysokością. K. O. XIV XIII Na poczet orzeczonej kary łącznej zaliczono oskarżonemu okres zatrzymania oraz tymczasowego aresztowania. K. O. XV VI Na poczet środków karnych orzeczonych w punkcie VI wyroku zaliczono okres stosowania odpowiadających im rodzajowo środków zapobiegawczych. 5. Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności K. O. XVI XVI Na mocy art. 230 § 2 kk orzeczono o zwrocie oskarżonemu dowodu rzeczowego w postaci telefonu komórkowego I. z etui. Stał on się zbędny na gruncie postępowania karnego i należało go zwrócić osobie uprawnionej. 6. inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę 7. KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności XVII O kosztach procesu orzeczono po myśli art. 624 § 1 kpk, zwalniając oskarżonego od obowiązku uiszczenia opłaty, zaś wydatkami w sprawie obciążając Skarb Państwa. Rozstrzygnięcie w tym zakresie uwzględnia obecną sytuację życiową, majątkową oraz możliwość osiągnięcia dochodów. Przez ostatnie miesiące oskarżony przebywał w izolacji penitencjarnej. W sprawie orzeczono karę pozbawienia wolności, co może się wiązać z koniecznością powrotu do zakładu karnego. Oskarżony nie osiąga obecnie dochodów, nie dysponuje majątkiem, który mógłby stanowić podstawę zapłaty kosztów. Ich zapłata obecnie narażałaby oskarżonego na istotny uszczerbek w jego utrzymaniu. 7. Podpis
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.