, jest niższe od przeciętnego wynagrodzenia ogłoszonego za drugi kwartał roku poprzedzającego - przyjmuje się podstawę ustalenia wynagrodzenia zasadniczego sędziego w dotychczasowej wysokości. Takie uregulowanie, w ocenie powoda, służyć miało pełniejszej realizacji normy zawartej w art. 178 ust. 2 Konstytucji RP oraz obiektywizacji ustalania wynagrodzeń sędziowskich. Obiektywizację tę, jak wskazał powód, ustawodawca osiągać miał poprzez unormowanie mnożników służących kalkulacji wynagrodzenia sędziów w ustawie, nie zaś, jak to miało miejsce przed rokiem 2009, w którym wprowadzono wyżej powołane przepisy, w rozporządzeniu Prezydenta RP. W przekonaniu powoda w latach 2021-2023 r. ustawodawca w sposób nieuzasadniony odstąpił od wyżej wskazanego sposobu wyliczania wynagrodzenia sędziów, obliczając wynagrodzenie powoda za rok 2021 - na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2021. a wynagrodzenie za 2022 ustalono na podstawie art. 8 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 17.12.2021 r o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2022 r. Na poparcie swojego stanowiska powód wskazał, że stosowany w latach 2020-2023 system wynagradzania sędziów nie zależał od obiektywnych kryteriów ekonomicznych, a arbitralnej oceny Rady Ministrów. Powołała także szereg orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego, w których ten analizował normy wynikające z art. 178 Konstytucji RP. Z uwagi na powyższe w ocenie powoda sposób wyliczania jego wynagrodzenia za lata 2021-2023 r. stanowi naruszenie art. 178 ust. 2 Konstytucji RP. W odpowiedzi na pozew pozwany wniósł o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powódki na swoją rzecz kosztów procesu, w tym zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Pozwany zaprzeczył, aby był uprawniony do wypłacenia powódce wynagrodzenia wbrew ustawom okołobudżetowym z lat 2020-2023 oraz by był odpowiedzialny za „zamrożenie” waloryzacji wynagrodzeń sędziowskich we wskazanym okresie. Wskazał, że nie miał możliwości arbitralnej i uznaniowej ingerencji w zasady wynagradzania sędziów. Ponadto zaprzeczył, aby był podmiotem uprawnionym do odmowy zastosowania przepisu ustawy okołobudżetowej i stwierdzenia jego niezgodności z konstytucją (rozproszona kontrola konstytucyjności). Pozwany nie miał wpływu na to jak kształtowało się wynagrodzenie powódki zobligowany był więc do wypłaty zgodnie z obowiązującymi go ustawami. Pozwany wnosił ponadto o wezwanie do udziału w sprawie Skarbu Państwa – Szefa Kancelarii Sejmu oraz wnosił o zawieszenie postępowania na podstawie art. 177 § 1 pkt. 1 k.p.c. W ocenie pozwanego odpowiedzialność odszkodowawczą w niniejszej sprawie ponosi Skarb Państwa. Pozwany kwestionował wyliczenie przez powódkę odsetek od wartości brutto „dodatkowego wynagrodzenia rocznego” tzw. 13- tki. Pozwany podnosił również że ewentualna kwota początkowo naliczania odsetek od wynagrodzenia powinna być ustalona w oparciu o zasady wynikające z Regulaminu pracy tj od 29 każdego miesiąca. Sąd ustalił, co następuje: Powódka w okresie od 1 stycznia 2021 r do 27 stycznia 2022 r była sędzią Sądu Okręgowego w Warszawie delegowanym do pełnienia czynności administracyjnych w Ministerstwie Sprawiedliwości w Departamencie Współpracy Międzynarodowej i Praw Człowieka. Przez okres objęty sporem wysokość wynagrodzenia powódki ustalona była według ósmej stawki awansowej. Ponadto powódce przysługiwał dodatek stażowy w wysokości 20 %, dodatek funkcyjny z zastosowaniem mnożnika 0,42 i dodatek specjalny w wysokości 25 % wynagrodzenia zasadniczego i dodatku funkcyjnego. W marcu (9 dni) , w lipcu (10 dni) i w październiku (2 dni) powódka korzystała ze zwolnień lekarskich i za dni nieobecności z powodu choroby wypłacono jej wynagrodzenie chorobowe. Z dniem 28 stycznia 2022 r powódka przeszła w stan spoczynku w związku z czym począwszy od tej daty przysługuje jej uposażenia podstawie art. 100 § 2,3, i 4 ustawo Prawo o ustroju sądów powszechnych. W związku z przejściem w stan spoczynku została powódce przyznana odprawa równa ostatniemu sześciomiesięcznemu wynagrodzeniu, Ustawodawca wysokość wynagrodzeń sędziów powszechnych na rok 2021 ustalił w oparciu o art. 12 ust. 1 ustawy z 19 listopada 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2021 (Dz. U. z 2020 r. poz. 2400; dalej jako ustawa okołobudżetowa na rok 2021), tj. przeciętnego wynagrodzenia w drugim kwartale 2019 r. ogłoszonego w komunikacie Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, które opiewało na kwotę 4.839,24 zł. Prezes GUS w komunikacie z dnia 11 sierpnia 2020 r. ogłosił, że przeciętne wynagrodzenie w drugim kwartale 2020 r. wyniosło 5.024,48 zł. Różnica pomiędzy przeciętnym wynagrodzeniem w drugim kwartale 2020 r., a przeciętnym wynagrodzeniem w drugim kwartale 2019 r. wynosiła 185,24 zł. Różnica wynikająca z zastosowania do obliczenia wynagrodzenia sędziego art. 12 ust. 1 ustawy okołobudżetowej na 2021 r zamiast zasady wyrażonej w art. 91 § 1 Pr USP spowodowało iż wynagrodzenie miesięczne które było wypłacone sędziemu czynnemu według stawki 8 awansowej z uwzględnieniem 20 % dodatku stażowego od stycznia 2021 r było niższe o 648,10 (tj; 184,96 zł x 2,92 plus 20% dodatku stażowego ) brutto miesięcznie. Ustawodawca wysokość wynagrodzeń sędziów powszechnych na rok 2022 ustalił w oparciu o art. 8 ust. 1 i 2 ustawa z dnia 17 grudnia 2021 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2022 (Dz. U. poz. 2445 ze zm.; dalej jako ustawa okołobudżetowa na rok 2022), tj. w oparciu o przeciętne wynagrodzenie w drugim kwartale 2020 r. ogłoszone w komunikacie Prezesa GUS z dnia 11 sierpnia 2020 r. |(5024,48 zł (podstawa wynagrodzenia plus 26 złotych, razem 5050,48 zł). Prezes GUS w komunikacie z dnia 11 sierpnia 2021 r. ogłosił, że przeciętne wynagrodzenie w drugim kwartale 2021 r. wyniosło 5504,52 zł. Różnica pomiędzy przeciętnym wynagrodzeniem w drugim kwartale 2021 r. a przeciętnym wynagrodzeniem w drugim kwartale 2020 r. wynosiło 454,04 zł. Różnica wynikająca z zastosowania do obliczenia wynagrodzenia sędziego art. 8 ust. 1 ustawy okołobudżetowej na 2022 r zamiast zasady wyrażonej w art. 91 § 1 PrUSP spowodowało iż wynagrodzenie miesięczne które było wypłacone sędziemu czynnemu według stawki 8 awansowej z uwzględnieniem 20 % dodatku stażowego od stycznia 2021 r było niższe o 1.590,94 zł (tj; 454,04 zł x 2,92 plus 20% dodatku stażowego ) brutto miesięcznie aniżeli w przypadki gdyby wynagrodzenie to było ustalone w oparciu o przepisy PRUSP. Dla sędziego w stanie spoczynku była to kwota niższa o 1123,75 złotych (1498,34 x 0,75%) W 2021 i 2022 roku była różnica między wynagrodzeniem jakie powódka otrzymałaby gdyby wyliczano je na podstawie art. 91 § 1c ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych, a tym jakie otrzymała za cały okres. Były to różnice w wynagrodzeniu za poszczególne miesiące 2021 i 2022 r wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od : - kwoty 881,64 złotych - od dnia 29 stycznia 2021 r do dnia zapłaty; - kwoty 881,64 złotych - od dnia 28 lutego 2021 r do dnia zapłaty; - kwoty 830,61 złotych - od dnia 29 marca 2021 r do dnia zapłaty; - kwoty 881,64 złotych- od dnia 29 kwietnia 2021 r do dnia zapłaty; - kwoty 881,64 złotych - od dnia 29 maja 2021 r do dnia zapłaty; - kwoty 881,64 złotych - od dnia 29 czerwca 2021 r do dnia zapłaty; - kwoty 824,31 złotych - od dnia 29 lipca 2021 r do dnia zapłaty; - kwoty 881,64 złotych - od dnia 29 sierpnia 2021 r do dnia zapłaty; - kwoty 881,64 złotych - od dnia 29 września 2021 r do dnia zapłaty; - kwoty 869,93 złotych - od dnia 29 października 2021 r do dnia zapłaty; - kwoty 881,64 złotych - od dnia 29 listopada 2021 r do dnia zapłaty; - kwoty 881,64 złotych - od dnia 29 grudnia 2021 r do dnia zapłaty; - kwoty 848,48 złotych - od dnia 1 kwietnia 2022 r do dnia zapłaty; -kwoty 153,96 złotych - od dnia 29 stycznia 2022 r do dnia zapłaty; -kwoty 1.193,20 złotych - od 28 lutego 2022 r do dnia zapłaty; -kwoty 1.193,20 złotych - od 29 marca 2022 r do dnia zapłaty; -kwoty 1.193,20 złotych - od 29 kwietnia 2022 r do dnia zapłaty; -kwoty 1.193,20 złotych - od 29 maja 2022 r do dnia zapłaty; -kwoty 1.193,20 złotych - od 29 czerwca 2022 r do dnia zapłaty; -kwoty 1.193,20 złotych - od 29 lipca 2022 r do dnia zapłaty; -kwoty 1.193,20 złotych - od 29 sierpnia 2022 r do dnia zapłaty; -kwoty 1.193,20 złotych - od 29 września 2022 r do dnia zapłaty; -kwoty 1.193,20 złotych - od 29 października 2022 r do dnia zapłaty; -kwoty 1.193,20 złotych - od 29 listopada 2022 r do dnia zapłaty; -kwoty 1.193,20 złotych - od 29 grudnia 2022 r do dnia zapłaty; W roku 2023 r wynagrodzenie w stanie spoczynku powódki zostało ustalone na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 01.12.2022 r o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 r zgodnie z którym to przepisem w roku 2023 podstawę wynagrodzenia zasadniczego sędziego o której mowa w art. 91 § 1 Prawa o ustroju sądów powszechnych stanowić miała kwota 5444,42 zł. Ostatecznie w dniu 11 grudnia 2023 r powódka otrzymała wyrównanie wynagrodzenia za rok 2023 r do pełnej wysokości wyliczonej prawidłowo określonych w art. 91 § 1 Prawa o ustroju sadów powszechnych ( na skutek wyroku TK z dnia 8.11.2023 r). Ponieważ podstawa miesięcznego wynagrodzenia powódki została w roku 2023 bezpodstawnie obniżona za co powódce należą się skapitalizowane odsetki za opóźnienie wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od kwot:. - 195,09 złotych - od 29 stycznia 2023 r do dnia zapłaty; - 175,63 złotych - od 28 lutego 2023 r do dnia zapłaty; -158,05 złotych - od 28 marca 2023 r do dnia zapłaty; - 138,58 złotych - od 29 kwietnia 2023 r do dnia zapłaty; - 119,75 złotych - od 29 maja 2023 r do dnia zapłaty - 100,29 złotych - od 29 czerwca 2023 r do dnia zapłaty; - 81,45 złotych - od 29 lipca 2023 r do dnia zapłaty; - 61,99 złotych - od 29 sierpnia 2023 r do dnia zapłaty; - 43,34 złotych - od 29 września 2023 r do dnia zapłaty; - 25,95 złotych - od 29 października 2023 r do dnia zapłaty; - 8,07 złotych - od 29 listopada 2023 r do dnia zapłaty; Dodatkowe wynagrodzenie roczne za 2021 rok tj; różnica między tym jakie powódka otrzymałby gdyby wyliczano je na podstawie art. 91 § 1c ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych, a tym jakie otrzymała wynosiła łącznie 163,80 złotych. W związkiem przejścia powódki w stan spoczynku została powódce przyznana odprawa równa ostatniemu sześciomiesięcznemu wynagrodzeniu, która została obniżona o kwotę 12.966,00 złotych i którą powódka otrzymała 28 stycznia 2022 .r Zgodnie z § 39 Regulaminem pracy w Sądzie Okręgowym w Warszawie w Warszawie stanowiącego załącznik do Zarządzenia nr (...) Prezesa I Dyrektora Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 30 września 2019 r wynagrodzenie za pracę wypłacane jest wszystkim pracownikom raz w miesiącu w terminie do 29 – go dnia każdego miesiąca z dołu. Jeżeli dzień ten jest wolny od pracy, wypłata odbywa się w poprzedzającym go dniu roboczym. Powyższy stan faktyczny był co do zasady niesporny między stronami, poza kwestiami dotyczącymi wymagalności roszczeń o wynagrodzenia a tym samym daty od kiedy powinny być liczone ustawowe odsetki za opóźnienie. Sąd oddalił wniosek pozwanego o wezwanie do udziału w sprawie Skarbu Państwa – Szefa Kancelarii Sejmu . Sąd zważył, co następuje: Zasady kształtowania wysokości wynagrodzenia sędziego miesięcznie i rokrocznie określa przepis art. art. 91 § 1c ustawy z 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 z późn. zm.). Z kolei zgodnie z przepisem art. 100 § 2 ustawy z dnia 27 lipca 2022 r Prawo o ustroju sądów powszechnych sędziemu przechodzącemu w stan spoczynku z powodu wieku, choroby lub utraty sił przysługuje uposażenie w wysokości 75% wynagrodzenie zasadniczego i dodatku za wysługę lat, pobieranych na ostatnio zajmowanym stanowisku . W myśl § 3 tego artykułu uposażenie,
i 2 podwyższa się stosowanie do zmian wysokości wynagrodzeń zasadniczych sędziów czynnych zawodowo. Z kolei zgodnie z przepisem art. 100 § 4 ustawy z dnia 27 lipca 2022 r Prawo o ustroju sądów powszechnych sędziemu przechodzącemu w stan spoczynku przysługuje jednorazowa odprawa w wysokości sześciomiesięcznego wynagrodzenia. Podstawę ustalenia wynagrodzenia zasadniczego sędziego w danym roku stanowi przeciętne wynagrodzenie w drugim kwartale roku poprzedniego, ogłaszane w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie art. 20 pkt 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1251, 1429 i 1672), z zastrzeżeniem § 1d. Ustawodawca, co niesporne, w latach 2021-2023 zmodyfikował wysokość wynagrodzeń sędziów: - w 2021 r. w oparciu o art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2021, - w 2022 r. w oparciu o art. 8 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 17 grudnia 2021 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2022 oraz - w 2023 r. w oparciu o art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023, stosując w to miejsce art. 91 § 1c ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych. Analiza przepisów kształtujących sposób wynagradzania sędziów w latach 2021-2023 pozwala stwierdzić, że w każdym z ostatnich trzech lat budżetowych ustawodawca przyjął inną koncepcję co do konstrukcji tego mechanizmu. Każda z modyfikacji zasad wynagradzania sędziów na mocy ustawy okołobudżetowej miała w istocie rzeczy charakter tymczasowy, ponieważ co do zasady podstawa zasadniczych wynagrodzeń sędziowskich ustalana jest na podstawie przepisów prawa o ustroju sądów powszechnych. Tymczasem od przeszło trzech lat reguła ta była "tymczasowo" modyfikowana, za każdym razem w inny sposób. Taki stan rzeczy sprawia, że poddać można w wątpliwość sens istnienia norm regulujących podstawę zasadniczego wynagrodzenia sędziów w wyżej wspomnień ustawie. Stosowanie jednorocznych rozwiązań tymczasowych w perspektywie wieloletniej, dodatkowo o zmiennym charakterze, sprawia, że nie został spełniony warunek brzegowy wymieniony w pkt 1 czyli wykluczenie jego uznaniowego kształtowania przez ustawodawcę w stosunku do grupy sędziów. Wynagrodzenia sędziów w ostatnich latach (2021 – 2023) kształtowane były przez ustawodawcę w sposób całkowicie uznaniowy - zarówno co do konstrukcji mechanizmu wynagradzania jak i tempa wzrostu płac. Taka praktyka nie zapewnia konstytucyjnej ochrony wynagrodzenia odpowiadającego godności urzędu sędziego oraz zakresowi jego obowiązków. Sędziowie nie mogą w żaden sposób przewidzieć, jak będzie kształtować się ich wynagrodzenie. Jest to jedynie możliwe w przypadku stosowania przepisów ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych, a nie ustaw szczególnych. Pozwany w 2021 roku naliczył i wypłacił powódce wynagrodzenie za pracę w oparciu o odrębne regulacje, tj. art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 19.11.2020 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2021 zgodnie z którym, w roku 2022 podstawę ustalenia wynagrodzenia zasadniczego sędziego, o której mowa w art. 91 § 1c u.s.p. stanowi przeciętne wynagrodzenie w drugim kwartale 2019 roku ogłoszone w komunikacie z 09.08.2019 r r. Prezesa GUS tj w kwocie 4839,24 W konsekwencji podstawa miesięcznego wynagrodzenia powoda została w roku 2021 r bezpodstawnie obniżona z kwoty 5024,48 złotych do kwoty 4839,24 to jest o 185,24 złotych. Pozwany w 2022 roku naliczył i wypłacił powódce wynagrodzenie za pracę w oparciu o odrębne regulacje, tj. art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 2021 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2022 (Dz. U. poz. 2445 z późn. zm., dalej zwanej ustawą okołobudżetową na 2022 rok), zgodnie z którym, w roku 2022 podstawę ustalenia wynagrodzenia zasadniczego sędziego, o której mowa w art. 91 § 1c u.s.p. stanowi przeciętne wynagrodzenie w drugim kwartale 2020 roku ogłoszone w komunikacie z 10.08.2020 r. Prezesa GUS tj w kwocie 5024,48 powiększone o kwotę 26 złotych. W konsekwencji podstawa miesięcznego wynagrodzenia powoda została w roku 2022 r bezpodstawnie obniżona z kwoty 5504,52 złotych do kwoty 5050 to jest o 454,04 złotych. Skutkiem ustalenia wynagrodzenia na podstawie w/w przepisów było obniżenie należności powódki w całym okresie roku 2021 i 2022 oraz odprawę pieniężną o kwotę 39.656,35 złotych w stosunku do wysokości wynagrodzenia wyliczonego wg zasad określonych w art. 91 § 1c u.s.p. Przepisy u.s.p. dotyczące treści stosunku pracy sędziów, w tym prawa do ich wynagrodzenia, nie stanowią wyłącznie jednej z wielu obowiązujących w polskim porządku prawnym pragmatyk pracowniczych. Mają one bowiem charakter ustrojowy i w kompletny sposób wypełniają treścią normy rangi konstytucyjnej, w szczególności art. 178 ust. 2 Konstytucji RP, który stanowi, że sędziom zapewnia się warunki pracy i wynagrodzenie odpowiadające godności urzędu oraz zakresowi ich obowiązków. Przepisy u.s.p. dotyczące sposobu ustalania wysokości wynagrodzenia sędziego opierają się na obiektywnym i wymiernym mierniku w postaci przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w drugim kwartale roku poprzedzającego, będąc tym samym pozbawionymi uznaniowości i zależności względem władzy ustawodawczej i wykonawczej. Wobec tego dokonywanie przez ustawodawcę ingerencji w tę sferę musi skłaniać do refleksji natury konstytucyjnej. Z przywołanego przepisu wynikają dwie kluczowe dla niniejszej sprawy zasady, tj. zasada niezawisłości sędziowskiej oraz zasada zapewnienia sędziemu wynagrodzenia odpowiadającego godności urzędu oraz zakresowi pełnionych przez sędziego obowiązków. Co szczególnie istotne, Konstytucja kreuje taką gwarancję wyłącznie w odniesieniu do sędziów. Wskazać należy, że umiejscowienie ww. zasad w ramach jednego przepisu jest nieprzypadkowe, warunkiem bowiem niezawisłości sędziowskiej (zdolności do niezawisłego orzekania) jest zapewnienie sędziemu wynagrodzenia, które jest adekwatne do godności piastowanego urzędu, a także odpowiadające zakresowi jego obowiązków. Celem takiego rozwiązania jest zmniejszenie szansy na to, aby sędzia był skłonny ulegać naciskom bądź propozycjom korupcyjnym. Zapewnienie sędziom odpowiedniego poziomu wynagrodzenia jest warunkiem właściwego działania wymiaru sprawiedliwości. (Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 4 października 2000 r., sygn. akt: K 8/00, Opublikowano: OTK 2000/6/189.) Analiza powyższego prowadzi do konkluzji, że powinnością władzy ustawodawczej oraz władzy wykonawczej jest stworzenie takiego mechanizmu wynagradzania sędziów, który uwolniłby sędziów od niepewności co do wysokości ich przyszłych dochodów i eliminowałby jakiekolwiek manipulacje kierowane w ich stronę. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie K 1/12 (OTK-A 2012, nr 11, poz. 134), odnosząc się do problemu zamrożenia waloryzacji wynagrodzeń sędziów, zaakcentował, że sędziowie są jedyną grupą zawodową w Polsce, której Konstytucja gwarantuje prawo do wynagrodzenia odpowiadającego godności urzędu oraz zakresowi ich obowiązków Norma ta stanowi szczególną gwarancję ochrony wynagrodzeń sędziowskich na poziomie konstytucyjnym, co ogranicza dopuszczalność ingerencji ustawodawcy w system ich kształtowania. Art. 178 ust. 2 Konstytucji jest przy tym nie tyle gwarancją wynagrodzenia sędziego jako sui generis pracownika, ile elementem ustroju sądownictwa – istotną materialną gwarancją niezawisłości sędziego. Nie jest bowiem przypadkiem, że unormowanie to znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie postanowienia ustanawiającego zasadę niezawisłości sędziów (art. 178 ust. 1 Konstytucji). Najważniejszym aspektem wynagrodzenia godnego urzędu sędziego jest, by sposób ustalania jego wysokości był oparty na obiektywnych, wymiernych przesłankach i działał z mocy samej ustawy - niejako "automatycznie", bez potrzeby podejmowania w tej sprawie ocennych decyzji, które mogłyby być instrumentem nacisku na sędziów. Istotna jest, oczywiście, także sama wysokość wynagrodzenia, które powinno zapewniać bezpieczeństwo finansowe sędziemu i jego rodzinie, rekompensować rygorystyczne ograniczenia w podejmowaniu innej działalności zarobkowej oraz sprzyjać budowaniu prestiżu urzędu sędziego. Zdaniem Trybunału, wynagrodzenie to powinno być znacząco wyższe od przeciętnego wynagrodzenia w kraju. Spełniający powyższe założenia, zobiektywizowany, mechanizm kształtowania wynagrodzeń sędziowskich zaczął funkcjonować w 2009 r., w wyniku porozumienia przedstawicieli wszystkich trzech władz, pod auspicjami Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, a stosowne regulacje znalazły się w u.s.p., u.S.N., ustawie z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, z późn. zm.) oraz ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. - Prawo o ustroju sądów wojskowych (Dz. U. z 2012 r. poz. 952, z późn. zm.). (...) wynagradzania wszystkich sędziów oparty jest na takich samych zasadach i został wyodrębniony z systemu wynagrodzeń pozostałych pracowników sfery budżetowej. Wysokość wynagrodzenia sędziego zależy w nim od następujących obiektywnych przesłanek: zajmowanego stanowiska, stażu pracy (łącznego oraz na danym stanowisku sędziowskim) oraz pełnionych w sądownictwie funkcji. (...) ten nie zawiera żadnych elementów uznaniowych, w rodzaju nagród lub premii, które mogłyby być uzależnione od oceny wyników czy jakości pracy sędziego i stanowić instrument wpływu na niego. Mechanizm ustalania wynagrodzeń sędziów został uregulowany w art. 91 § 1c u.s.p. Kształtuje on wynagrodzenie sędziego jako iloczyn ustawowo określonego mnożnika (wynoszącego dla sędziów sądów powszechnych i sędziów sądów administracyjnych - zależnie od zajmowanego stanowiska - od 2,05 do 3,23) oraz mnożnej - podstawy wynagrodzenia zasadniczego w danym roku, którą stanowi wynagrodzenie w II kwartale, ogłaszane komunikatem Prezesa GUS w Monitorze Polskim. Takie powiązanie wynagrodzeń sędziów z przeciętnym wynagrodzeniem (w miejsce wcześniejszego odniesienia do przeciętnego wynagrodzenia w sferze budżetowej) - chroni je przed związanym z inflacją spadkiem siły nabywczej, dzięki mechanizmowi swoistej samoczynnej podwyżki wynagrodzenia zasadniczego i dodatków funkcyjnych - gwarantując, że wynagrodzenia sędziów będą zmieniały się in plus w wypadku dobrej kondycji gospodarki narodowej. Zarazem, w razie pogorszenia koniunktury gospodarczej i obniżenia przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej, ustawodawca przewidział, że wynagrodzenia sędziów mają pozostawać na tym samym poziomie (art. 91 § 1d u.s.p. oraz art. 42 § 3 u.S.N.). Mechanizm ten jest reakcją na dezyderat sejmowej Komisji Sprawiedliwości i Praw Człowieka z 23 lipca 2008 r. i elementem zmian systemowych prowadzących do wykonania art. 178 ust. 2 Konstytucji, a jego celem jest odniesienie zasad kształtowania wynagrodzeń sędziów do obiektywnego wskaźnika i uniezależnienie tego procesu od ingerencji władz wykonawczej i ustawodawczej. Ingerencja ustawodawcy w wysokość wynagrodzenia sędziów winna uwzględniać także ograniczone możliwości dodatkowego zarobkowania przez sędziów. Zgodnie bowiem z art. 86 § 1-3 u.s.p. sędzia nie może podejmować dodatkowego zatrudnienia, z wyjątkiem zatrudnienia na stanowisku dydaktycznym, naukowo-dydaktycznym lub naukowym w łącznym wymiarze nieprzekraczającym pełnego wymiaru czasu pracy pracowników zatrudnionych na tych stanowiskach, jeżeli wykonywanie tego zatrudnienia nie przeszkadza w pełnieniu obowiązków sędziego. Sędziemu nie wolno także podejmować innego zajęcia ani sposobu zarobkowania, które przeszkadzałoby w pełnieniu obowiązków sędziego, mogło osłabiać zaufanie do jego bezstronności lub przynieść ujmę godności urzędu sędziego. Sędzia nie może: 1) być członkiem zarządu, rady nadzorczej lub komisji rewizyjnej spółki prawa handlowego, 2) być członkiem zarządu, rady nadzorczej lub komisji rewizyjnej spółdzielni, 3) być członkiem zarządu fundacji prowadzącej działalność gospodarczą, 4) posiadać w spółce prawa handlowego więcej niż 10% akcji lub udziały przedstawiające więcej niż 10% kapitału zakładowego, 5) prowadzić działalności gospodarczej na własny rachunek lub wspólnie z innymi osobami, a także zarządzać taką działalnością lub być przedstawicielem bądź pełnomocnikiem w prowadzeniu takiej działalności. TK uznał, że najważniejszym aspektem wynagrodzenia godnego urzędu sędziego jest, by sposób ustalania jego wysokości był oparty na obiektywnych, wymiernych przesłankach i działał z mocy samej ustawy – niejako „automatycznie” bez potrzeby podejmowania w tej sprawie ocennych decyzji, które mogłyby być instrumentem nacisku na sędziów. W omawianym orzeczeniu sformułowano następujące „warunki brzegowe” wynagrodzenia odpowiadającego godności urzędu sędziego i zakresowi jego obowiązków, stanowiące pewną granicę zakresu ich kształtowania przez ustawodawcę, po przekroczeniu której działania legislacyjne należy uznać za sprzeczne z Konstytucją:
i 2 podwyższa się stosowanie do zmian wysokości wynagrodzeń zasadniczych sędziów czynnych zawodowo. Z kolei zgodnie z przepisem art. 100 § 4 ustawy z dnia 27 lipca 2022 r Prawo o ustroju sądów powszechnych sędziemu przechodzącemu w stan spoczynku przysługuje jednorazowa odprawa w wysokości sześciomiesięcznego wynagrodzenia. Skoro powódka otrzymała mniejszą kwotę niż wynikająca z USP to sąd uwzględnił również żądanie powódki w zakresie wyrównania części odprawy pieniężnej o czym orzeczono jak w punkcie drugim wyroku Ponadto konsekwencją wypłaty przez pozwanego wynagrodzenia zasadniczego w zmniejszonej wysokości było również pomniejszenie dodatkowego wynagrodzenia rocznego,
przepisach ustawy z dnia 12 grudnia 1997 r. o dodatkowym wynagrodzeniu rocznym dla pracowników jednostek sfery budżetowej (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1690 z zm.). Również w tym wypadku powództwo zasługiwało na uwzględnienie. Regulacja art. 481 KC wskazuje, że wierzyciel może żądać odsetek ustawowych za opóźnienie chociażby nie poniósł szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Odsetki stanowią opartą na uproszczonych zasadach rekompensatę typowego uszczerbku majątkowego doznanego przez wierzyciela wskutek pozbawienia go możliwości czerpania korzyści z należnego mu świadczenia pieniężnego i należne są za samo opóźnienie w spełnieniu świadczenia. Prawo wierzyciela do żądania od dłużnika zapłaty odsetek za czas opóźnienia w wykonaniu świadczenia pieniężnego nie jest zatem uzależnione ani od wykazywania po stronie wierzyciela szkody wynikłej z opóźnienia, ani że doszło do niego wskutek zachowań zależnych od dłużnika, noszących znamiona winy (wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 6 kwietnia 2006 r., I ACa 2087/05). Powstanie tego prawa jest niezależne od tego, czy roszczenie o odsetki zostało podniesione, czy też nie, wynikają one bowiem z samego faktu opóźnienia (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 sierpnia 2005 r., I CK 110/05). Co więcej, dłużnik nie może się zwolnić z obowiązku zapłaty odsetek przez wykazanie, że nie ponosi odpowiedzialności za okoliczności, które spowodowały opóźnienie (np. wyrok Sądu Najwyższego z 22.05.2003 r., II CKN 134/01; wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 6.06.2017 r., V ACa 292/17). Ustalenie prawa do odsetek i ich zasądzenie konsekwencja opóźnienia dłużnika w spełnieniu świadczenia pieniężnego. Zasadnym więc było zasądzenie odsetek ustawowych za opóźnienie od dnia następnego po dniu kiedy roszczenie o wynagrodzenie lub dodatkowe wynagrodzenie roczne były wymagalne do zapłaty w pełnej wysokości. Odnośnie terminów płatności wynagrodzenia za pracę Sąd wskazuje, że wynagrodzenie za dany miesiąc powinno być wypłacone do 29 dnia miesiąca z dołu zgodnie z twierdzeniem pozwanego który w odpowiedzi na pozew stwierdził, że ewentualna kwota początkowa naliczania odsetek powinna być ustalona w oparciu o zasady wynikające z Regulaminy pracy tj; od dnia 29 każdego miesiąca a nie tak jak żądała powódka od 28 każdego miesiąca, co jest zgodne z § 39 Regulaminu pracy w Sądzie Okręgowym w Warszawie w Warszawie stanowiącego załącznik do Zarządzenia nr (...) Prezesa I Dyrektora Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 30 września 2019 r wynagrodzenie za pracę wypłacane jest wszystkim pracownikom raz w miesiącu w terminie do 29 – go dnia każdego miesiąca z dołu. Jeżeli dzień ten jest wolny od pracy, wypłata odbywa się w poprzedzającym go dniu roboczym. W związku z tym odsetki zasądzona od dnia następnego od dnia wskazanego przez pozwanego, oddalając żądanie w pozostałym zakresie. Również odnośnie odsetek ustawowych za opóźnienie w wypłacie dodatkowego wynagrodzenia rocznego Sąd stwierdził, że powódka zażądała ich od nie prawidłowej daty, ponieważ powinno ono być wypłacone w przeciągu pierwszych trzech miesięcy roku – czyli pracodawca miał termin wypłaty do 31 marca 2022 r, więc pozostawał w zwłoce od dnia następnego czyli 1 kwietnia 2022 roku i za taki okres zasądził odsetki oddalając żądanie w pozostałym zakresie. Sąd uznał również powództwo za uzasadnione w zakresie ustawowych odsetek za opóźnienie w zapłacie niewypłaconej uprzednio w terminie części wynagrodzenia za poszczególne miesiące roku 2023 od dnia wymagalności poszczególnych tych wynagrodzeń do dnia 11 grudnia 2023 r. na podstawie art. 481 § 1 kc. Sąd nadał wyrokowi w punkcie pierwszym rygor natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 477 2 § 1 k.p.c. zgodnie z zaświadczeniem o wynagrodzeniu przedłożonym przez stronę ZARZĄDZENIE 1. (...)
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.