kk rodzajowo łagodniejszej kary grzywny oraz środka karnego w postaci podania wyroku do publicznej wiadomości jako rażąco łagodnej i nie spełniającej przez to swoich ustawowych zadań w zakresie prewencji ogólnej i szczególnej. ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Sąd II instancji zgodził się z prokuratorem, że orzeczona w stosunku do oskarżonego P. G. kara grzywny w wymiarze 200 stawek dziennych przy ustaleniu stawki dziennej na kwotę 20 zł za przypisany mu czyn z art. 211 kk była rażąco łagodna. Sąd Rejonowy zastosował bowiem przepis art.
kk i zrezygnował z kary pozbawienia wolności, jaką ustawodawca przewiduje za przestępstwo z art. 211 kk (kara od 3 miesięcy do 5 lat pozbawienia wolności), niedostatecznie uwzględniając okoliczności obciążające występujące po stronie tego oskarżonego, niezasadnie wyolbrzymiając okoliczność pozytywną w postaci skruchy oskarżonego, przez co doszło do wymierzenia kary rażąco niewspółmiernej do wagi popełnionego przestępstwa. Rację miał apelujący oskarżyciel publiczny, że Sąd Rejonowy sięgając po instytucję z art.
G., błędnie ocenił, że kara grzywny będzie wystarczająca dla wypełnienia ustawowych zadań kary tak w zakresie prewencji indywidualnej, jak i generalnej. Sąd odwoławczy zwraca uwagę na specyfikę przepisu art.
kk, który ujęty został w rozdziale dotyczącym kar, a nie obejmującym zasady i dyrektywy wymiaru kary. Wykładnia systematyczna wskazuje na jego ścisły związek z przepisami znajdującymi się w tym rozdziale. Można z tego wyprowadzić wniosek, że ustawodawcy chodziło o podkreślenie możliwości zamiany kary pozbawienia wolności na kary wolnościowe, co spowodować ma redukcję orzekania kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania za przestępstwa zaliczane do średniej przestępczości. Jednak te "wolnościowe alternatywy" mają ramy wyraźnie i znacznie dookreślone i powodują, że przepis art.
kk może być stosowany jedynie przy niezbyt wysokim stopniu szkodliwości społecznej popełnionego przestępstwa, stanowiąc zaporę przed nadużywaniem takiej możliwości, wyraźnie łagodzącej odpowiedzialność karną ( zob. Komentarz do art.
Kodeksu karnego 2024, wyd. 8, red. prof. dr hab. Alicja Grześkowiak, prof. dr hab. Krzysztof Wiak, Legalis). Dyrektywy wymiaru kary ustawodawca określił zaś w art. 53 § 1 kk, wskazując, że sąd wymierza karę według swojego uznania, w granicach przewidzianych w ustawie, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu, okoliczności obciążające i okoliczności łagodzące, cele kary w zakresie społecznego oddziaływania, a także cele zapobiegawcze, które ma ona osiągnąć w stosunku do skazanego, a dolegliwość kary nie może przekraczać stopnia winy. W ocenie Sądu Okręgowego kara wolnościowa w postaci grzywny nie odzwierciedla właściwie stopnia społecznej szkodliwości czynu oskarżonego i nie spełniłaby oczekiwanych celów. Należy podkreślić, że czyn oskarżonego stanowił uprowadzenie dziecka i polegał na samowolnym, jednostronnym dokonaniu zmian w ustalonym sądownie stosunku opieki nad małoletnią Z. G.. Zachowanie oskarżonego było egoistyczne i niedojrzałe. Zabrał 6 - cio letnie dziecko z pod opieki dziadków, znienacka, na ulicy, wyrywając z rąk babci, nie zważając na płacz i krzyki córki ani obecność drugiej dziewczynki, kuzynki uprowadzanej. Oskarżony wprowadził też w błąd pełnomocnika matki dziecka, zaprzeczając aby córeczka była z nim w tym czasie, co dla wspomnianej matki było psychiczną katorgą, gdyż nie wiedziała gdzie jest jej dziecko. Prawdą jest, że sytuacja dość szybko została wyjaśniona i oskarżony opiekował się córką Z. podczas wakacyjnego wspólnego z nią pobytu nad morzem. Jednak wyjazdowe atrakcje dostarczone jej za sprawą oskarżonego - ojca, nie mogą przesłaniać traumy jaką jej zafundował, siłowo zabierając ją ze sobą, bez wiedzy osoby uprawnionej do sprawowania opieki. Zgodzić się jednocześnie trzeba było z apelującym, iż Sąd Rejonowy zbyt ufnie podszedł do oświadczenia jakie oskarżony złożył w ostatnim słowie przed wyrokowaniem, wyraziwszy skruchę za swoje zachowanie. Nie przekreślało to bowiem faktu, iż w toku procesu oskarżony nie przyznawał się do popełnienia zarzucanego mu przestępstwa, czując się w prawie do zabrania córki na wakacje na swoich zasadach. Obrońca formułując odpowiedź na apelację prokuratora również nie dostarczył takich argumentów, które potwierdzałyby trafność wymierzonej przez Sąd Rejonowy kary. Przeciwnie, jego stanowisko wyrażone w imieniu oskarżonego wręcz skłaniało do wniosku, że pozytywna postawa procesowa P. G. tuż przed wydaniem wyroku, nie była do końca szczera i ugruntowana. Skoro obrona stwierdza, że na skutek zachowania oskarżonego nie ucierpiało dobro matki dziecka, a jedynie jej duma, z racji istniejącego między rodzicami konfliktu, to znaczy że kara grzywny nie jest odpowiednio surową reakcją organów wymiaru sprawiedliwości i aby uzmysłowić sprawcy faktyczny stopień społecznej szkodliwości jego czynu wymagała wyraźnego zaostrzenia. Przy takim nagromadzeniu i sile okoliczności obciążających jedynie wymierzenie temu oskarżonemu kary izolacyjnej jest w stanie spełnić cele prewencji indywidualnej, ale również generalnej. Orzeczony bowiem środek karny w postaci podania wyroku do publicznej wiadomości mógłby wręcz przynieść efekt odwrotny, tj. sugerować pobłażliwe traktowanie tego rodzaju przemocowego przestępstwa przeciwko rodzinie i opiece. Potrzebę takiej kary wzmacniała jeszcze słusznie zaakcentowana przez apelującego prokuratora okoliczność dotychczasowej, wielokrotnej karalności podsądnego. Analiza danych z Krajowego Rejestru Karnego pozwalała na stwierdzenie, że stosowane wobec oskarżonego kary o charakterze wolnościowym, w postaci grzywny i ograniczenia wolności, nie powstrzymały go przed popełnianiem kolejnych występków, co jest przejawem jego demoralizacji. Wszystkie te okoliczności rozważane łącznie potwierdziły trafność stanowiska oskarżyciela publicznego o konieczności bardziej zdecydowanej i wyraźnie surowszej reakcji karnej na czyn jakiego dopuścił się P. G.. Zdaniem Sądu odwoławczego karą odpowiednią do wagi i okoliczności popełnionego czynu będzie zawnioskowana przez skarżącego kara 5 miesięcy pozbawienia wolności. Dopiero bowiem kara tego rodzaju i w takim wymiarze jest w stanie spełnić wszystkie stawiane jej cele. Wniosek Zmiana zaskarżonego wyroku w części dotyczącej orzeczenia o karze i wymierzenie oskarżonemu za zarzucane mu przestępstwo kary 5 miesięcy pozbawienia wolności. ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Omówiony wyżej zarzut rażącej niewspółmierności kary orzeczonej w stosunku do P. G. okazał się w pełni uzasadniony. Organ odwoławczy po przeanalizowaniu wszystkich okoliczności mających wpływ na wymiar kary doszedł do wniosku, że zawnioskowana w apelacji kara w wymiarze 5 miesięcy pozbawienia wolności będzie odpowiednią reakcją na bulwersujące zachowanie P. G., jako sprawcy występku z art. 211 kk. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Poza zmianami opisanymi poniżej w pkt 5.2. wyrok Sądu I instancji utrzymano w mocy w pozostałej części, o czym orzeczono w punkcie 2 wyroku Sądu Okręgowego. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Powodem utrzymania wyroku w mocy był brak podstaw wskazanych w art. 439, 440 i 455 kpk, uzasadniających zmianę lub uchylenie wyroku poza granicami zarzutów i wniosków apelacji. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany Zaskarżony wyrok został zmieniony w punkcie 1, w zakresie orzeczenia o karze: za podstawę wymiaru kary przyjęto art. 211 kk, wymierzono oskarżonemu P. G. karę 5 miesięcy pozbawienia wolności. Zwięźle o powodach zmiany Orzeczona wobec P. G. przez Sąd Rejonowy kara 200 stawek dziennych grzywny po 20 zł, przy zastosowaniu art.
Sąd I instancji postąpił niewłaściwie umniejszając liczbę i wagę okoliczności obciążających, przez co nie nadano im odpowiedniego znaczenia w wymiarze kary. Wspomniane uchybienie doprowadziło do wymierzenia kary rażąco niewspółmiernej do wagi i okoliczności popełnionego przestępstwa. Po ponownej analizie wszystkich okoliczności mających wpływ na wymiar kary, w tym przede wszystkim stopnia winy i społecznej szkodliwości osądzanego zachowania, Sąd Okręgowy doszedł do wniosku, że w tym wypadku dopiero kara na poziomie 5 miesięcy pozbawienia wolności, będzie odpowiednio dolegliwa i pozwoli spełnić wszystkie stawiane jej cele. Przede wszystkim pozwoli oskarżonemu zrozumieć naganność jego postępku i powstrzyma go od podobnych zachowań w przyszłości. 5.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.