Zgodnie z art.
kw, kto, prowadząc pojazd mechaniczny, nie stosuje się do ograniczenia prędkości określonego ustawą lub znakiem drogowym, przekraczając je o ponad 30 km/h, podlega karze grzywny nie niższej niż 800 złotych Art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U.2022.988 t.j. z dnia 2022.05.11) stanowi, że prędkość dopuszczalna pojazdu lub zespołu pojazdów na obszarze zabudowanym wynosi 50 km/h. Obwiniony znajdując się w obszarze zabudowanym - jadąc obwodnicą miasta, w pobliżu skrzyżowania z ulicą (...), przekroczył dozwoloną prędkość. Podczas dokonanego przez funkcjonariusza Policji pomiaru, J. J. jechał z prędkością 95 km/h, tj. o 45 km/h większą niż prędkość dopuszczalna. Pomiar prędkości pojazdu został dokonany za pomocą przyrządu do pomiaru prędkości pojazdów w kontroli ruchu drogowego o nazwie fabrycznej: (...). Wskazać należy, że urządzenie te posiada świadectwo legalizacji ponownej wydane przez (...) Świadectwo zostało wystawione w dniu 14 stycznia 2022 roku. Legalizacja ważna jest natomiast do dnia do dnia 14 lutego 2023 roku. Przyrząd ten spełnia wymagania określone w Rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 17 lutego 2014 r., w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać przyrządy do pomiaru prędkości w ruchu drogowym, oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (tekst jednolity Dz. U. z 2019 t. poz. 1081). Rozporządzenie te określa wymagania w zakresie konstrukcji, wykonania, materiałów oraz charakterystyk metrologicznych, którym powinny odpowiadać przyrządy do pomiaru prędkości pojazdów w kontroli ruchu drogowego (§ 1 pkt 1 w/w Rozporządzenia). Skoro zatem przyrząd otrzymał świadectwo legalizacji ponownej, to nie budzi wątpliwości, że mógł zostać wykorzystane do wykonania pomiaru. Moment popełnienia wykroczenia został zarejestrowany przez w/w urządzenie. W związku z tym, nie budzi wątpliwości, że J. J. w pełni wyczerpał znamiona wykroczenia z art.
Sąd uznał obwinionego J. J. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, to jest wykroczenia z art.
kw i za to na podstawie art.
z art. 24 § 1 i 3 kw wymierzył mu karę grzywny w wysokości 1500 złotych. Przy wymiarze kary, Sąd miał na uwadze dyrektywy z art. 33 kw. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie kara grzywny w orzeczonym wymiarze jest adekwatna i spełnia kryteria z art. 33 § 1 kw. Kara ta nie jest nadmiernie surowa, a jednocześnie w pełni adekwatna do stopnia jego winy oraz społecznej szkodliwości przedmiotowego czynu. Jest oczywistym bowiem, że każdy kierujący pojazdem mechanicznym zobowiązany jest do przestrzegania limitów prędkości usankcjonowanych znakami drogowymi. W niniejszej sprawie Sąd uznał wymierzenie obwinionemu kary grzywny w minimalnej wysokości 800 złotych za niezasadne, z uwagi na fakt, że w sprawie nie było żadnych okoliczności łagodzących. Zachowanie obwinionego cechowało się umyślnością. Przekroczenie prędkości było znaczne, w trakcie kontrolki zachowywał się arogancko. Obwiniony posiada stały dochód w postaci renty. Kara w wymiarze 1500 złotych pozwoli na osiągnięcie celów kary tak w zakresie wychowawczego oddziaływania na obwinionego, jak i w płaszczyźnie społecznego jej oddziaływania. Sąd na podstawie art. 118 § 1 kpw i art. 119 § 1 kpw i art. 21 pkt 2 i art. 3 ust. 1 ustawy z 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych Sąd zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego w Wąbrzeźnie 150 złotych tytułem opłaty oraz obciążył go zryczałtowanymi kosztami postepowania w wysokości 120 złotych, nie znajdując podstaw od zwolnienia obwinionego od kosztów, czyli skorzystania z wyjątku od reguły określonego w art. 118 § 1 kpw, albowiem w ocenie Sądu ich uiszczenie nie jest zbyt uciążliwe dla obwinionego ze względu na sytuację rodzinną, majątkową i wysokość dochodów. Sędzia Natalia Dąbrowska
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.