postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nie uzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). Nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny. W myśl art.
k.c., nieuzgodnione indywidualnie są te postanowienia umowy, na których treść konsument nie miał rzeczywistego wpływu. Sama prowizja nie jest świadczeniem głównym, bowiem w taki sposób można charakteryzować jedynie świadczenia konstytutywne dla danej umowy. Analiza kształtu i wysokości prowizji zdaniem Sądu nie daje podstaw do przyjęcia, że prowizja została ukształtowana w sposób rażąco krzywdzący dla powoda. Wcześniej już wskazano, że prowizja jest dopuszczalnym pozaodsetkowym kosztem kredytu, zaś ukształtowanie jej na poziomie ok. 10 % całkowitej kwoty udzielonego kredytu, nie pozwala uznać, że kreuje prawa i obowiązki powoda w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami. W rozumieniu art.
rażące naruszenie interesów konsumenta oznacza nieusprawiedliwioną dysproporcję praw i obowiązków na jego niekorzyść w określonym stosunku obligacyjnym, również poprzez kształtowanie treści tego stosunku poprzez stosowanie klauzul umownych, które godzą w równowagę kontraktową strony słabszej – konsumenta. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że w sprawie niniejszej nie doszło do rażącej dysproporcja praw i obowiązków stron umowy pożyczki pozwalającym na uznaniu jej za bezskuteczną. Pozwany na swój wniosek, w wykonaniu umowy pożyczki otrzymał kwotę 1.500 zł, zaś spłata nie została zabezpieczona dodatkowymi instrumentami prawnymi. Kredytodawca jako swoje wynagrodzenie zastrzegł dla siebie odsetki kapitałowe w wysokości 22,74 zł oraz właśnie prowizję w kwocie 162,28 zł. Łączne koszty obciążając pozwanego w przypadku terminowej spłaty pożyczki wynosiły zatem 185,02 zł, co z uwagi na szybkość udzielenia pożyczki, dogodność złożenia wniosku kredytowego, ale także ryzyko po stronie pożyczkodawcy, wiążące się z brakiem zastrzeżenia dodatkowych zabezpieczeń kredytu, nie może być oceniane jako nadmierne. Bezzasadny był również zarzut nieotrzymania wezwania do zapłaty. Po pierwsze umowa pożyczki jako świadczenie terminowe, po upływie daty wymagalności została postawiona w stan wymagalności i nie było potrzeby podejmowania w tym dodatkowych działań o których mowa w art. 455 k.c. Po drugie zaś powód dołączył do pozwu dowód w postaci pisma „Przedsądowe wezwanie do zapłaty” z 23.04.2024 r., które to pismo zostało wysłane na adres pozwanego i odebrane przez jego domownika (k. 41-42). Reasumując żaden z podniesionych przez pozwanego zarzutów nie okazał się słuszny, zaś powództwo zasługiwało na uwzględnienie w całości. Kwota roszczenia głównego zasądzona w pkt I wyroku obejmowała kapitał pożyczki 1.500 zł, odsetki od kapitału wskazane w umowie, tj. 22,74 zł oraz prowizję za udzielenie kredytu w kwocie 162,28 zł. Nadto, do kwoty żądania głównego powód doliczył skapitalizowane odsetki za opóźnienie liczone wyliczone na podstawie § 8 umowy w zw. z art. 481 k.c. – tj. odsetki maksymalne za opóźnienie od kwoty niespłaconego kapitału - 1.662,28 zł za okres od daty płatności (21.03.2024 roku) do dnia poprzedzającego wniesienie pozwu w elektronicznym postępowaniu upominawczym (tj. do dnia 04.06.2024 r.) – co dało kwotę 76,85 zł. Łączna kwota zasądzonego roszczenia wynosiła zatem 1.761,87 zł (1.685,02 +76,85 zł). Od kwoty tej Sąd zgodnie z żądaniem powoda zasądził odsetki ustawowe za opóźnienie od dnia 5 czerwca 2024 roku, tj. od dnia wniesienia pozwu w elektronicznym postępowaniu upominawczym. Roszczenie o odsetki za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego znajduje oparcie w treści art. 481 § 1 i 2 k.c. Zgodnie z treścią tego przepisu jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Wytoczenie powództwa w elektronicznym postępowaniu upominawczym, oraz kolejno spełnienie warunków wskazanych w art. 505 37 § 2 k.p.c., tj. wniesienie w terminie trzech miesięcy od dnia wydania postanowienia o umorzeniu elektronicznego postępowania upominawczego pozwu przeciwko pozwanemu o to samo roszczenie w postępowaniu innym niż elektroniczne postępowanie upominawcze, powoduje, że skutki prawne, które ustawa wiąże z wytoczeniem powództwa, następują z dniem wniesienia pozwu w elektronicznym postępowaniu upominawczym – dlatego też dopuszczalne i niesprzeczne z treścią art. 482 k.c. było tak sformułowane żądanie odsetkowe. O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 98 § 1, 1 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c. Pozwany przegrał proces w całości, zatem zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik sprawy to na nim spoczywał ciężar poniesienia kosztów procesu, w tym kosztów poniesionych przez stronę powodową. Na koszty te, składa się: opłata od pozwu w kwocie łącznie 200 złotych, wynagrodzenie pełnomocnika powoda, którego wysokość ustalono na podstawie § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 5 listopada 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych w kwocie 900 złotych oraz opłata skarbowa od złożonego dokumentu pełnomocnictwa procesowego w kwocie 17 złotych. Nadto stronie powodowej należą się od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu odsetki w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 1 k.p.c. Sad na podstawie art. 505 37 § 2 k.p.c. i art. 19 ust 2 pkt 2 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych zaliczył na poczet opłaty od pozwu opłatę w kwocie 50 zł uiszczoną w elektronicznym postępowaniu upominawczym, bowiem spełniły się wskazane tym przepisie warunki. Zdaniem Sadu niezasadne było żądanie powoda w zakresie zasądzenia również kosztów zastępstwa procesowego w elektronicznym postępowaniu upominawczym, bowiem Sąd w pełni zgadza się ze stanowiskiem prezentowanym w orzecznictwie Sądu Najwyższego, że w sprawie wszczętej powództwem wytoczonym zgodnie z art. 505 37 § 2 zdanie pierwsze k.p.c. sąd orzeka o kosztach zastępstwa procesowego z uwzględnieniem jednej opłaty, którą określa według stawek za czynności radcy prawnego lub adwokata, właściwych ze względu na wartość i przedmiot sprawy oraz rodzaj postępowania (Uchwała Sądu Najwyższego z 13.06.2024 r., sygn. III CZP 48/23, LEX nr 3725658). Jednakże, orzeczenie negatywnie w tym zakresie zawiera się w orzeczeniu z pkt II, dlatego nie zachodziła potrzeba oddalenia żądania w tym zakresie w osobnym punkcie. Asesor sądowy Michał Jarosz Sygn. akt I C 292/24 ZARZĄDZENIE 1. odnotować uzasadnienie; 2. odpis wyroku wraz z odpisem uzasadnienia doręczyć pełn. pozwanego (PI); 3. kal. dwa tygodnie z d/d lub z wpływem. B., dnia 30 grudnia 2024 roku Asesor sądowy Michał Jarosz
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.