Sąd Rejonowy w Busku – Zdroju wyrokiem wydanym w dniu 11 marca 2014 roku w sprawie sygn. akt II K 14/14 uznał oskarżonego R. K. za winnego popełnienia zarzucanego mu w akcie oskarżenia czynu stanowiącego występek z art.
i za ten czyn na podstawie art.
wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności. Na podstawie art. 42 § 2 k.k. w zw. z art. 43 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego środek karny zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 3 lat zaliczając na podstawie art. 63 § 2 k.k. na poczet tego środka okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 7 stycznia 2014 roku. Na podstawie art. 49 § 2 k.k. orzekł od oskarżonego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej świadczenie pieniężne w kwocie 500 złotych. Na podstawie art. 627 k.p.k. zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 270 złotych tytułem kosztów sądowych. Apelację od wyroku wniósł obrońca oskarżonego, który na podstawie art. 438 pkt 4 k.p.k. zarzucił zaskarżonemu wyrokowi: rażącą niewspółmierność – surowość orzeczonej kary pozbawienia wolności i środka karnego. Formułując zarzut jak wyżej skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia i wymierzenie oskarżonemu: - kary 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby wynoszący 3 lata; - środka karnego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 2 lat, ewentualnie: uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd Rejonowy w Busku – Zdroju. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja obrońcy oskarżonego okazała się o tyle skuteczna o ile doprowadziła do złagodzenia orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności. Ma rację skarżący, gdy twierdzi, że orzeczona wobec oskarżonego kara 1 roku pozbawienia wolności razi swą surowością. Biorąc pod uwagę dyrektywy wymiaru kary określone w art. 53 k.k., a więc uwzględniając te okoliczności, które były przedmiotem ocen i rozważań Sądu I instancji uznać należy, że kara pozbawienia wolności w rozmiarze 6 miesięcy jest adekwatna do stopnia zawinienia oskarżonego i stopnia społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu. Wbrew stanowisku skarżącego, brak jest podstaw do warunkowego zawieszenia wykonania kary orzeczonej wobec oskarżonego. Okoliczności popełnienia przez oskarżonego przypisanego mu występku wskazujące na całkowite lekceważenie obowiązującego porządku prawnego przemawiają za orzeczeniem bezwzględnej kary pozbawienia wolności, przy jednoczesnym braku jakichkolwiek szczególnie uzasadnionych okoliczności, o których traktuje przepis art. 69 § 4 k.k.. Również orzeczony wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 3 lat, zważywszy na uprzednią karalność oskarżonego i stan jego nietrzeźwości nie razi swą surowością. Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. orzeczono jak w wyroku. O kosztach sądowych w postępowaniu odwoławczym w tym o opłacie za obie instancje, orzeczono na podstawie art. 627 k.p.k.. SSS Ewa Opozda – Kałka
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.