stanowi współukarane przestępstwo uprzednie, podczas gdy dokonane ustalenia faktyczne uzasadniają przyjęcie, że doszło do popełnienia dwóch czynów zabronionych z art.
oraz z art. 177 § 1 k.k. w zw. z art. 178 § 1 k.k. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzut był chybiony. Na wstępie trzeba od razu stwierdzić, że argumentacja przedstawiona na jego poparcie w środku odwoławczym wniesionym przecież – w tym zakresie - na niekorzyść oskarżonej i przez podmiot kwalifikowany, a sprowadzająca się do przywołania stosownego judykatu Sądu Najwyższego w formie zwartej w apelacji, jest wyrazem skrajnej nielojalności procesowej. Próbując bowiem, poprzez odwołanie się do postanowienia SN z dnia 28 marca 2002 r. ( sygn. I KZP 4/02), uzasadnić prezentowany w apelacji pogląd prawny, jej autorka przytoczyła jedynie fragment cytowanego orzeczenia( jego tezy) pomijając tę część, której treść nakazuje uznać zaskarżony wyrok w pełni prawidłowym. W tymże postanowieniu Sąd Najwyższy wprawdzie istotnie stwierdził, że: „zachowanie sprawcy, kierującego pojazdem w stanie nietrzeźwości lub po użyciu środka odurzającego, który w następstwie naruszenia zasad bezpieczeństwa w ruchu powoduje wypadek komunikacyjny, stanowi dwa odrębne czyny zabronione - jeden określony w art. 178a § 1 lub 2 k.k., drugi zaś - w art. 177 § 1 lub 2 k.k. w związku z art. 178 § 1 k.k.”, by jednocześnie wskazać, że ewentualna redukcja ocen prawnokarnych powinna zostać dokonana - z uwzględnieniem okoliczności konkretnego przypadku - przy przyjęciu, iż występek zakwalifikowany z art. 178a § 1 lub 2 k.k. stanowi współukarane przestępstwo uprzednie. Myśl tę rozwinął Sąd Najwyższy w uzasadnieniu postanowienia, jest ona zbieżna z poglądem wyrażonym przez sąd meriti. Lektura motywacyjnej części orzeczenia poddanego kontroli instancyjnej wskazuje, że Sąd Rejonowy taką właśnie redukcję ocen przeprowadził uznając, że w rozpoznawanej sprawie i przy układzie konkretnych okoliczności, zachowanie oskarżonej ujęte w akcie oskarżenia jako zarzut z punktu 2), traktować należy jako współukarany czyn uprzedni względem czynu kwalifikowanego z art. 177 § 1 k.k. w zw. z art. 178 § 1 k.k. Sąd powołał się przy tym na prowadzenie pojazdu przez K. D. „w granicach miasta, w stosunkowo krótkim czasie”, które to kwestie całkowicie zostały pominięte przez skarżącą. Podkreślić zatem należy, że o ile sąd I instancji ma znaczną swobodę w orzekaniu względem skargi wniesionej przez oskarżyciela ( np. co do ustalenia miejsca i czasu popełnienia czynu, zmiany jego opisu czy proponowanej kwalifikacji prawnej), oczywiście o ile tylko pozostaje w jej granicach, o tyle swoboda sądu odwoławczego czy sądu rozpoznającego sprawę ponownie doznaje już poważnych ograniczeń, wynikających z treści art. 434 § 1 k.p.k. Dostrzec również trzeba, że zachowanie oskarżonej, kwalifikowane z art.
.k., zostało w akcie oskarżenia ( punkt 2) opisane wprost poprzez odwołanie się do okoliczności modalnych zarzutu z punktu I, to jest „ tego samego miejsca i czasu”. Oznacza to, że sam oskarżyciel przyjął, iż prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości przez K. D. nastąpiło w miejscu spowodowania przez nią wypadku drogowego i w tym właśnie czasie, co wprost niemal nakazywało to uznać to zachowanie za czyn współukarany. Gdyby bowiem prokurator w postępowaniu przygotowawczym ustalił, w jakim czasie (np. dwie godziny przed tym zdarzeniem) i po jakich ulicach poruszała się K. D. przed spowodowaniem wypadku, a następnie dał temu wyraz w akcie oskarżenia, wówczas można by, teoretycznie, rozważać poniesienie przez nią odpowiedzialności za dwa odrębne występki. Tak się jednak nie stało, zaś wyrok zawierający określone ustalenia faktyczne dotyczące obu tych okoliczności nie został zakwestionowany ze względu na wystąpienie przesłanki z art. 438 pkt. 3 k.p.k. , lecz poprzez zarzut obrazy prawa materialnego. Kierując się choćby rozważaniami zawartymi w postanowieniu SN przytoczonym we wcześniejszej części rozważań należało stwierdzić, że taka obraza nie nastąpiła. Stad też apelacja w tej części nie mogła zostać uwzględniona. 2) obraza prawa materialnego w zakresie niedotyczącym kwalifikacji prawnej czynu, to jest art. 43 a § 2 k.k. poprzez jego zastosowanie i orzeczenie wobec oskarżonej K. D. świadczenia pieniężnego wysokości 5 000 złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej, pomimo skazania oskarżonej za czyn z art. 177 § 1 k.k. w zw. z art. 178 § 1 k.k. , który to czyn nie jest wymieniony w katalogu przestępstw określonym w art. 43 a § 2 k.k. ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzut okazał się oczywiście zasadny. Z treści art. 43 a § 2 k.k., zastosowanego przez sąd meriti wynika bowiem wprost, że wśród przestępstw, za których skazanie nakłada jednocześnie na sąd obowiązek orzeczenia od sprawcy na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej, świadczenia pieniężnego w kwocie 5 000 złotych nie został wymieniony występek z art. 177 § 1 k.k. , także popełniony w okolicznościach rzutujących na ustawowe podwyższenie kary, wymienionych w art. 178 § 1 k.k. Ma zatem rację prokurator twierdząc, że rozstrzygnięcie o zasadzeniu nawiązki od oskarżonej nastąpiło z obrazą owego przepisu, a tym samym – że wystąpiła względna przesłanka odwoławcza z art. 438 pkt. 1 a k.p.k. Wniosek Zmiana wyroku poprzez uznanie K. D. winną popełnienia czynu z art. 178a § 1 k.k. zarzucanego jej w akcie oskarżenia i wymierzenie jej kary 3 miesięcy pozbawienia wolnośc i i zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat oraz orzeczenie świadczenia pieniężnego w kwocie 5 000 złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej, a w konsekwencji orzeczenie kary łącznej roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat i łącznego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres lat 6 ; oddanie oskarżonej pod dozór kuratora, zobowiązanie oskarżonej do powstrzymania się od nadużywania alkoholu w okresie próby i utrzymanie w mocy wyroku w pozostałej części ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Choć wniosek, prima facie, mógłby sugerować, że oskarżyciel domagał się skazania K. D. wyłącznie za czyn z art.
( w petitum apelacji zawarto wszak zastrzeżenia co do prawidłowości kwalifikacji prawnej czynu zarzucanego w punkcie 1) i przypisanego oskarżonej), to dalsza jego część tycząca orzeczenia kary łącznej pozbawienia wolności i łącznego środka karnego – zakazu prowadzenia pojazdów wskazuje, że prokurator w istocie wnosił o uznanie oskarżonej za winną popełnienia OBU zarzucanych jej czynów. Niezasadność jednak pierwszego z podniesionych zarzutów, czyniła także bezzasadnym tak skonstruowany wniosek ( na marginesie wypada zauważyć, że wówczas koniecznym była by także ingerencja w wymiar kary orzeczonej za czyn przypisany K. D., jako że kara orzeczona w nieprawomocnym wyroku uwzględniała ona również współukarany czyn uprzedni, to jest zachowanie typizowane w art.
).
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.