.k., którym to przestępstwem, w zakresie wyznaczonym przez krąg znamion tego typu czynu zabronionego, oskarżeni również nie wyrządzili małoletniemu dziecku żadnej szkody ani krzywdy, nie było podstaw do utrzymywania orzeczonej nawiązki w ogóle, a nie tylko do jej obniżenia, stąd Sąd odwoławczy orzeczenie o nawiązce zawarte w punkcie 2 zaskarżonego wyroku ostatecznie uchylił. Nie było też bowiem powodów dla których sprawa w tym przedmiocie maiłaby być ponownie rozpoznana przez Sąd I instancji. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU Sąd odwoławczy niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów, na korzyść obu oskarżonych, przy czym wobec oskarżonej A. I.
Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności W ocenie Sądu odwoławczego zachowanie oskarżonego R. I. nie weszło w fazę usiłowania przestępstwa z art.
a też jedynie przygotowanie do tego przestępstwa. Już z samego opisu czynu przypisanego oskarżonemu R. I. przez Sąd I instancji wynika, że oskarżonemu przypisano czynności polegające jedynie na poszukiwaniu w sieci Internet ogłoszeń dotyczących chęci zakupu dzieci, a następnie podjęciu próby kontaktu z potencjalnymi nabywcami. Oskarżeni, mimo pojętych prób nie znaleźli nawet potencjalnego nabywcy. Świadek bowiem A. M. zaniepokojony zadanym przez telefon pytaniem oskarżonego o chęć zakupu dziecka od razu zawiadomił organy ścigania. Były więc to nie czynności zmierzające bezpośrednio do dokonania czynu zabronionego z art.
.k., a czynności mające stworzyć warunki do przedsięwzięcia czynu zmierzającego bezpośrednio do jego dokonania. W sytuacji natomiast, gdy sprawca w celu popełnienia czynu zabronionego podejmuje czynności mające stworzyć warunki do przedsięwzięcia czynu zmierzającego bezpośrednio do jego dokonania, w szczególności w tymże celu wchodzi w porozumienie z inną osobą, uzyskuje lub przysposabia środki, zbiera informacje lub sporządza plan działania, mamy do czynienia z przygotowaniem do przestępstwa o którym stanowi art.16§1k.k. Za takie przygotowanie, w ocenie Sądu odwoławczego, czyli za przestępstwo z art.
Przygotowanie stanowi pierwszą w kolejności postać stadialną realizacji czynu zabronionego. Chodzi o podjęcie czynności mających stworzyć „warunki do przedsięwzięcia czynu zmierzającego bezpośrednio do jego dokonania. Strona podmiotowa przygotowania przejawia się w zamiarze bezpośrednim. Przygotowanie wymaga aktywnego zachowania (tzn. działania), a zatem – a contrario – nie jest możliwe przygotowanie przez zaniechanie. Wymóg czynienia przygotowań przez działanie nie wyklucza możliwości przygotowania się do przestępstwa, które ma być popełnione przez zaniechanie, np. niewykonanie obowiązku przez gwaranta nienastąpienia skutku (Małecki [w:] Wróbel, Zoll I/1, s. 320; Małecki, Przygotowanie, s. 120–121). Por. wyrok SA we Wrocławiu z 20.11.2019 r., II AKa 324/19, LEX nr 2764876: „Od strony przedmiotowej przygotowanie polega [...] na stworzeniu warunków do usiłowania popełnienia czynu zabronionego, wytworzeniu sytuacji umożliwiającej sprawcy zaatakowanie dobra chronionego w ramach pochodu określonego przestępstwa rodzajowego, w których to okolicznościach chce się znaleźć sprawca przygotowujący się do przestępstwa. Czynności przygotowawcze charakteryzują się zatem potencjalnym zagrożeniem dla dobra prawnego, które staje się aktualne – zaczyna realnie istnieć – dopiero na etapie kolejnego czynu, polegającego na usiłowaniu popełnienia określonego przestępstwa rodzajowego. Wyjaśnienie różnicy między przygotowaniem a usiłowaniem sprowadza się do ustalenia, czy zachowanie sprawcy było abstrakcyjnym, czy też konkretnym zagrożeniem dla chronionego prawem dobra. Usiłowanie jest zatem bardziej konkretne niż przygotowanie, a zagrożenie dobra chronionego staje się realne” (wyrok SN z 9.09.1999 r., III KKN 704/98, Prok. i Pr.-wkł. (...), poz. 2; por też wyrok SA we Wrocławiu 23.10.2023 r., II AKa 280/23, LEX nr 3671661). W ocenie Sądu odwoławczego w realiach niniejszej sprawy na etapie działania oskarżonych zagrożenie dobra było abstrakcyjne. Niewątpliwie zaś oskarżeni czynili przygotowania do przestępstwa handlu ludźmi czyli przestępstwa określonego w art.
Sam handel ludźmi został zdefiniowany w art. 115 § 22k.k.. Wynika z tego przepisu, że do realizacji znamion typu określonego w art.
konieczne jest wystąpienie trzech elementów: zachowania polegającego na werbowaniu, transporcie, dostarczaniu przekazywaniu, przechowywaniu lub przyjmowaniu osoby; sposobu działania przez zastosowanie przemocy lub groźby bezprawnej, uprowadzenia, podstępu, wprowadzenia w błąd albo wyzyskania błędu lub niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania, nadużycia stosunku zależności, wykorzystania krytycznego położenia lub stanu bezradności, udzielenia albo przyjęcia korzyści majątkowej lub osobistej albo jej obietnicy osobie sprawującej opiekę lub nadzór nad inną osobą; celu działania polegającego na wykorzystaniu osoby, nawet za jej zgodą, w szczególności w prostytucji, pornografii lub innych formach seksualnego wykorzystania, w pracy lub usługach o charakterze przymusowym, w żebractwie, w niewolnictwie lub innych formach wykorzystania poniżających godność człowieka albo w celu pozyskania komórek, tkanek lub narządów wbrew przepisom ustawy. Przestępstwo z art.
jest wieloodmianowe, tzn. dla jego popełnienia wystarczy zrealizowanie po jednej z przedstawionych w art. 115 § 22 postaci jego popełnienia (w ramach trzech podkreślonych wyżej elementów). Ustawodawca różnicuje też znamiona określające czynność sprawczą w zależności od cech osoby będącej przedmiotem handlu. Jeżeli werbowanie, transportowanie, dostarczanie, przekazanie, przechowanie lub przyjęcie osoby w celu, o którym jest mowa w art. 115 § 22, dotyczy małoletniego (dziecka, a więc osoby poniżej lat 18), to dla przyjęcia handlu ludźmi nie jest konieczne stosowanie środków i metod, o których jest mowa w art. 115 § 22 pkt 1–6, które zostały wymienione wyżej. W art.
ustawodawca wprowadził, odpowiadającą art. 16 § 2k.k., klauzulę karalności czynności przygotowawczych. Jest to tzw. pełna klauzula obejmująca wszystkie czynności przygotowawcze, o których jest mowa w art. 16 § 1.k.k. Zgodnie z tym odpowiada z tego przepisu ten, kto w celu dopuszczenia się handlu ludźmi podejmuje czynności mające stworzyć warunki do przejścia do fazy usiłowania. Wchodzi w grę zarówno czynność przygotowawcza w formie wieloosobowej, a więc wejście w porozumienie w celu dopuszczenia się handlu ludźmi z drugą osobą, jak i w formie jednoosobowej, a więc w celu dopuszczenia się handlu ludźmi uzyskiwanie lub przysposabianie środków, zbieranie informacji lub sporządzanie planu działania.
w zw. z art.4§1k.k. Za tak przypisane przestępstwo, na podstawie art.
a też jedynie również przygotowanie do tego przestępstwa. Zmiana kwalifikacji prawnej czynów przypisanych oskarżonym pociągała za sobą konieczność wymierzenia oskarżonym nowych kar na podstawie art.
Zdaniem Sądu odwoławczego wymierzone w powyższy sposób wobec oskarżonych kary pozbawienia wolności są adekwatne do stopnia winy każdego z oskarżonych i stopnia społecznej szkodliwości czynu każdego z nich. Wymierzając karę oskarżonemu R. I. jako okoliczność obciążającą Sąd przyjął uprzednią karalność oskarżonego. Jako okoliczność łagodzącą zaś wobec oskarżonej A. I.
.k., którym to przestępstwem, w zakresie wyznaczonym przez krąg znamion tego typu czynu zabronionego, oskarżeni nie wyrządzili małoletniemu dziecku żadnej szkody ani krzywdy, nie było podstaw do utrzymywania orzeczonej nawiązki w ogóle, a nie tylko do jej obniżenia, jak tego chciała skarżąca – obrońca oskarżonego R. I.. Stąd Sąd odwoławczy orzeczenie o nawiązce zawarte w punkcie 2 zaskarżonego wyroku uchylił. 0.15.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.