Wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 9 października 2024 r., sygn. akt II AKa 350/23

Sygn. akt II AKa 350/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 października 2024 r.

Sąd Apelacyjny w Gdańsku II Wydział Karny w składzie:

Przewodnicząca: SSA Dorota Rostankowska (spr.) Sędziowie: SA Andrzej Czarnota SA Sławomir Steinborn Protokolant: starszy sekretarz sądowy Alicja Gromuł przy udziale Prokuratora Prokuratury (...) w G. (1) P. Z. po rozpoznaniu w dniach: 8 sierpnia 2024 r., 5 września 2024 r. i 4 października 2024 r. sprawy D. T. s. K., ur. (...) w G. (2) oskarżonego z art. 258 § 1 k.k.; art. 13 § 1 k.k. w wz. z art. 55 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k.

A. D. (1) s. W., ur. (...) w G. (2) oskarżonego z art. 258 § 1 k.k.; art. 13 § 1 kk w zw. z art. 65 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k.; art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k.; art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zyv. z art. 65 § 1 k.k.; art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii; art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k.

A. S. (1) s. T., ur. (...) w G. (2) oskarżonego z art. 258 § 1 k.k.; art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 55 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k.; art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k.; art. 56 ust. 1 i 3 ustawy dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k.; art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k.

P. S. s. S., ur. (...) w W. (1) oskarżonego z art. 258 § 1 k.k.; art. 18 § 3 k.k. w art. 55 ust. 1 i 3 ustawy dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k.

M. S. s. J., ur. (...) w W. (2) oskarżonego art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z art. 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii A. C. s. J., ur. (...) w G. (2) oskarżonego z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii A. R. s. Z., ur. (...) w W. (1) oskarżonego z art. 56 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. na skutek apelacji wniesionych przez prokuratora odnośnie A. D. (1), A. S. (1), P. S. i obrońców oskarżonych od wyroku Sądu Okręgowego w Gdańsku z dnia 20 sierpnia 2021 r., sygn. akt IV K 54/19 I. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

II. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok w pozostałej części;

III. przy zastosowaniu art.4 § 1 kk, na mocy 91 § 2 kk, art.85a kk i art.86 § 1 kk w brzmieniu obowiązującym do 24 czerwca 2020r. kary jednostkowe pozbawienia wolności orzeczone wobec oskarżonego A. D. (1) w pkt. I. 1. niniejszego wyroku oraz w pkt. V, VI, IX i X zaskarżonego wyroku łączy i wymierza karę łączną 8 (ośmiu) lat pozbawienia wolności;

IV. przy zastosowaniu art.4 § 1 kk, na mocy art.91 § 2 kk, art.85a kk i art.86 § 1 kk w brzmieniu obowiązującym do 24 czerwca 2020r. kary jednostkowe pozbawienia wolności orzeczone wobec oskarżonego A. S. (1) w pkt. I. 3. niniejszego wyroku oraz w pkt. XIII, XIV, XVII zaskarżonego wyroku łączy i wymierza karę łączną 6 (sześciu) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

V. na mocy art.63 § 1 kk, na poczet orzeczonej wobec oskarżonego A. D. (1) kary łącznej pozbawienia wolności zalicza okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od 8 października 2017r. godz.14.50 do 10 czerwca 2019r. godz.14.50;

VI. na mocy art.63 § 1 kk, na poczet orzeczonej wobec oskarżonego A. S. (1) kary łącznej pozbawienia wolności zalicza okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od 8 października 2017r. godz.11.15 do 5 czerwca 2019r. godz.15.25;

VII. na mocy art.63 § 1 kk, na poczet orzeczonej w pkt. I. 5. c) niniejszego wyroku wobec oskarżonego P. S. kary pozbawienia wolności zalicza okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie w dniu 10 października 2017r.;

VIII. na mocy art.45 § 1 kk orzeka od oskarżonego P. S. na rzecz Skarbu Państwa przepadek korzyści majątkowej w wysokości 2.000 zł.;

IX. na mocy art.63 § 1 kk, na poczet orzeczonej w pkt. I. 6. niniejszego wyroku wobec oskarżonego M. S. kary pozbawienia wolności zalicza okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie w dniu 29 sierpnia 2017r.;

X. na mocy art.63 § 1 kk, na poczet orzeczonej w pkt. I. 7. niniejszego wyroku wobec oskarżonego A. C. kary pozbawienia wolności zalicza okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie w dniu 28 listopada 2017r.;

XI. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. M. M., Kancelaria Adwokacka w G. (1) kwotę 1.771,20 (jeden tysiąc siedemset siedemdziesiąt jeden złotych dwadzieścia groszy) z tytułu obrony z urzędu oskarżonego A. D. (1) w postępowaniu odwoławczym;

XII. zasądza na rzecz Skarbu Państwa od oskarżonych:

XIII. zasądza na rzecz Skarbu Państwa od oskarżonych:

UZASADNIENIE UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II AKa 350/23 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

5.

1.

CZĘŚĆ WSTĘPNA 11.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Sąd Okręgowy w Gdańsku rozpoznawał sprawę:

1.

D. T., oskarżonego o to, że:

I. w nieustalonej dacie początkowej, lecz nie później niż w dniu 7 październiku 2017 roku, w G. (2), S. (1) i Ł. (1), działając wspólnie i w porozumieniu z A. S. (1) i A. D. (1) i innymi nieustalonymi osobami, brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu wewnątrzwspólnotową dostawę z terenu Polski do Królestwa Szwecji oraz wprowadzanie do obrotu znacznej ilości środków odurzających, tj. o przestępstwo z art. 258 § 1 kk, II. w dniu 7 października 2017 r. w G. (2), w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, zgodnie z uprzednio ustalonym podziałem ról, wspólnie i w porozumieniu z A. S. (1) i A. D. (1) i innymi nieustalonymi osobami, wbrew przepisom ustawy usiłował dokonać wewnątrzwspólnotowej dostawy z Polski do Królestwa Szwecji poprzez przejście graniczne bazy promowej (...) w G. (2), znacznej ilości środka odurzającego w postaci żywicy konopi (haszyszu) o łącznej masie netto 19.407,58 grama w ten sposób, że przewożone środki odurzające ukrył w specjalnie przygotowanych skrytkach w pojeździe m-ki S. (...) nr rej. (...), jednak zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na zatrzymanie przez policję, tj. o przestępstwo określone w art. 13 § 1 kk w zw. z art.55 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 kk, 2.

A. D. (1), oskarżonego o to, że:

III. w nieustalonej dacie początkowej, lecz nie później niż w dniu 8 październiku 2017 roku, w G. (2), S. (1), Ł. (2), Ł. (1) i K., działając wspólnie i w porozumieniu z A. S. (1) i D. T. i innymi nieustalonymi osobami, brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu wewnątrzwspólnotową dostawę z terenu Polski do Królestwa Szwecji oraz wprowadzanie do obrotu znacznej ilości środków odurzających, tj. o przestępstwo z art. 258 § 1 kk, IV. w nieustalonej dacie początkowej, lecz nie później w dniu 7 października 2017 r. w G. (2), S. (1) i Ł. (1), w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, zgodnie z uprzednio ustalonym podziałem ról, wspólnie i w porozumieniu z A. S. (1) i D. T. i innymi nieustalonymi osobami, wbrew przepisom ustawy usiłował dokonać wewnątrzwspólnotowej dostawy z Polski do Królestwa Szwecji poprzez przejście graniczne bazy promowej (...) w G. (2), znacznej ilości środka odurzającego w postaci żywicy konopi (haszyszu) o łącznej masie netto 19.407,58 grama w ten sposób, że przewożone środki odurzające ukrył w specjalnie przygotowanych skrytkach w pojeździe m-ki S. (...) nr rej. (...), jednak zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na zatrzymanie przez policję, tj. o przestępstwo określone w art. 13 § 1 kk w zw. z art.55 ust.1 i 3 ustawy z dnia 25 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 kk, V. w nieustalonej dacie początkowej jednak nie później niż do dnia 8 października 2017r. w S. (1), w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, zgodnie z uprzednio ustalonym podziałem ról, wspólnie i w porozumieniu z A. S. (1) i nieustalonymi osobami, wbrew przepisom ustawy brał udział w obrocie znacznymi ilościami środka odurzającego w postaci żywicy konopi (haszyszu) o łącznej masie nie mniejszej niż 66756,46 grama netto oraz ziela konopi innych niż włókniste o masie nie mniejszej niż 21802,75 grama netto w ten sposób, że przechowywał wymienione środki odurzające w wynajmowanych pomieszczeniach gospodarczych na terenie miejscowościS. (1)w celu dalszej dystrybucji, tj. o przestępstwo określone w art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 kk, VI. w nieustalonej dacie początkowej jednak nie później niż do dnia 8 października 2017r. w G. (2), w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, zgodnie z uprzednio ustalonym podziałem ról, wspólnie i w porozumieniu z A. S. (1) i nieustalonymi osobami, wbrew przepisom ustawy brał udział w obrocie znacznymi ilościami środka odurzającego w postaci żywicy konopi (haszyszu) o łącznej masie 19.365,32 grama netto oraz ziela konopi innych niż włókniste o masie 564,82 grama netto w ten sposób, że przechowywał wymanione środki odurzające w garażu podziemnym oraz pojeździe m-ki F. (...) nr rej. (...) w celu dalszej dystrybucji,

tj. o przestępstwo określone w art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 kk, VII. w dniu 29 sierpnia 2017 r. w G. (2), w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, działając wspólnie i w porozumieniu z A. C. i M. S., ze z góry powziętym zamiarem, wbrew przepisom ustawy brał udział w obrocie znacznymi ilościami środka odurzającego w postaci ziela konopi innych niż włókniste o masie 498,43 gram netto, w ten sposób, że przekazał wymieniony środek odurzający A. C. w celu dalszej dystrybucji, tj. o przestępstwo określone w art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii, VIII. w dniu 14 września 2017r. w miejscowości Ł. (2)gm. (...) i K. gm. (...), w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, zgodnie z uprzednio ustalonym podziałem ról, wspólnie i w porozumieniu z A. S. (1), A. R. i innymi nieustalonymi osobami wbrew przepisom ustawy brał udział w obrocie znacznymi ilościami środka odurzającego w postaci ziela konopi innych niż włókniste o masie 1994,65 grama netto oraz kokainy o masie 9,96 grama netto, w ten sposób, że w miejscowości K. wymienione środki odurzające odebrał od A. S. (1), a następnie przekazał je A. R. w celu dalszej dystrybucji, tj. o przestępstwo określone w art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § l kk, 3.

A. S. (1) oskarżonego o to, że:

IX. w nieustalonej dacie początkowej lecz nic później niż w dniu 8 październiku 2017 roku, w G. (2), S. (1), Ł. (2), Ł. (1) i K., działając wspólnie i w porozumieniu z A. D. (1) i D. T. i innymi nieustalonymi osobami, brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu wewnątrz wspólnotową dostawę z terenu Polski do Królestwa Szwecji oraz wprowadzanie do obrotu znacznej ilości środków odurzających, tj. o przestępstwo z 258 § 1 kk, X. w nieustalonej dacie początkowej lecz nie później w dniu 7 października 2017 r. w G. (2), S. (1) i Ł. (1), w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, zgodnie z uprzednio ustalonym podziałem ról, wspólnie i w porozumieniu z A. D. (1) i D. T. i innymi nieustalonymi osobami, wbrew przepisom ustawy usiłował dokonać wewnątrzwspólnotowej dostawy z Polski do Królestwa Szwecji poprzez przejście graniczne bazy promowej (...) w G. (2), znacznej ilości środka odurzającego w postaci żywicy konopi (haszyszu) o łącznej masie netto 19.407,58 grama w ten sposób, że przewożone środki odurzające ukrył w specjalnie przygotowanych skrytkach w pojeździć m-ki S. (...) nr rej. (...), jednak zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na zatrzymanie przez policję, tj. o przestępstwo określone w art. 13 § 1 kk w zw. z art.55 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 kk, XI. w nieustalonej dacie początkowej jednak nie później niż do dnia 8 października 2017r. w S. (1), w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, zgodnie z uprzednio ustalonym podziałem ról, wspólnie i w porozumieniu z A. D. (1) i nieustalonymi osobami, wbrew przepisom ustawy brał udział w obrocie znacznymi ilościami środka odurzającego w postaci żywicy konopi (haszyszu) o łącznej masie nie mniejszej niż 66.756,46 grama netto oraz ziela konopi innych niż włókniste o masie nie mniejszej niż 21.802,75 grama netto w ten sposób, że przechowywał wymanione środki odurzające w wynajmowanych pomieszczeniach gospodarczych na terenie miejscowości S. (1)w celu dalszej dystrybucji, tj. o przestępstwo określone w art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 kk, XII. w nieustalonej dacie początkowej jednak nie później niż do dnia 8 października 2017r. w G. (2), w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, zgodnie z uprzednio ustalonym podziałem ról, wspólnie i w porozumieniu z A. D. (1) i nieustalonymi osobami, wbrew przepisom ustawy brał udział w oblocie znacznymi ilościami środka odurzającego w postaci żywicy konopi (haszyszu) o łącznej masie 19.365,32 grama netto oraz ziela konopi innych niż włókniste o masie 564,82 grama netto w ten sposób, że przechowywał wymanione środki odurzające w garażu podziemnym oraz pojeździe m-ki F. (...) nr rej. (...) w celu dalszej dystrybucji,

tj. o przestępstwo określone w art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 kk, XIII. w dniu 14 września 2017r. w miejscowościŁ. (2) gm. (...) i K. gm. (...) w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, zgodnie z uprzednio ustalonym podziałem ról, wspólnie i w porozumieniu z A. D. (1), A. R. i innymi nieustalonymi osobami wbrew przepisom ustawy brał udział w obrocie znacznymi ilościami środka odurzającego w postaci ziela konopi innych niż włókniste o masie 1.994,65 grama netto oraz kokainy o masie 9,96 grama netto, w ten sposób, że w miejscowości K. wymienione środki odurzające dostarczył A. D. (1), w celu przekazania do dalszego wprowadzenia do obrotu przez A. R., tj. o przestępstwo określone w art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 kk, 4.

P. S. oskarżonego o to, że:

XIV. w nieustalonej dacie początkowej lecz nie później niż w dniu 8 październiku 2017 roku, w G. (2), S. (1) i Ł. (1), działając wspólnie i w porozumieniu z A. S. (1), A. D. (1), D. T. i innymi nieustalonymi osobami, brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu wewnątrz wspólnotową dostawę z terenu Polski do Królestwa Szwecji oraz wprowadzanie do obrotu znacznej ilości środków odurzających, tj. o przestępstwo z art. 258 § 1 kk, XV. w nieustalonej dacie początkowej lecz nie później w dniu 7 października 2017 r. w G. (2) i Ł. (1), w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, zgodnie z uprzednio ustalonym podziałem ról, wspólnie i w porozumieniu z A. D. (1), A. S. (1) i D. T. i innymi nieustalonymi osobami, wbrew przepisom ustawy, pomógł A. D. (1), A. S. (1) i D. T. w dokonaniu wewnątrzwspólnotowej dostawy z Polski do Królestwa Szwecji poprzez przejście graniczne bazy promowej (...) w G. (2), znacznej ilości środka odurzającego w postaci żywicy konopi (haszyszu) o łącznej masie netto 19.407,58 grama w ten sposób, że skonstruował, wykonał i zamontował skrytki w zderzakach pojazdu m-ki S. (...) nr rej. (...), w których następnie ukryto środki odurzające, przy czym do dokonania przestępstwa nie doszło z uwagi na zatrzymanie w dniu 7 października 2017 r. D. T. przez funkcjonariuszy policji, tj. o przestępstwo określone w art. 18 § 3 kk w art. 55 ust. 1 i 3 ustawy dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 kk, 5.

M. S. oskarżonego o to, że:

XVI. w dniu 29 sierpnia 2017 r. w G. (2), w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, działając wspólnie i w porozumieniu z A. D. (1) i A. C., ze z góry powziętym zamiarem, wbrew przepisom ustawy, brał udział w obrocie znacznymi ilościami środka odurzającego w postaci ziela konopi innych niż włókniste o masie 498,43 gram netto, w ten sposób, że odebrał wymieniony środek odurzający od A. C. w celu dalszej dystrybucji narkotyku, tj. o przestępstwo określone w art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii, 6.

A. C. oskarżonego o to, że:

XVII. w dniu 29 sierpnia 2017 r. w G. (2), w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, działając wspólnie i w porozumieniu z A. D. (1) i M. S., ze z góry powziętym zamiarem, wbrew przepisom ustawy brał udział w obrocie znacznymi ilościami środka odurzającego w postaci ziela konopi innych niż włókniste o masie 498,43 gram netto, w ten sposób, że odebrał wymieniony środek odurzający od A. D. (1) a następnie, tego samego dnia, przekazał go M. S. w celu dalszej dystrybucji narkotyku, tj. o przestępstwo określone w art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii, 7.

A. R. oskarżonego o to, że:

XVIII. w dniu 14 września 2017r. w miejscowości Ł. (2)gm. (...) i K. gm. (...), w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z A. D. (1), A. S. (1) i innymi nieustalonymi osobami wbrew przepisom ustawy brał udział w obrocie znacznymi ilościami środka odurzającego w postaci ziela konopi innych niż włókniste o masie 1.994,65 grama netto oraz kokainy o masie 9,96 grama netto, w ten sposób, że w miejscowości K. wymienione środki odurzające odebrał od A. D. (1), w celu dalszego wprowadzenia do obrotu, tj. o przestępstwo określone w art. 56 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 kk.

Wyrokiem z 20 sierpnia w sprawie IV K 54/19 przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k.

I. oskarżonego D. T. uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt I aktu oskarżenia, czyn ten zakwalifikował z art. 258 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 258 § 1 k.k. wymierzył mu karę 3 miesięcy pozbawienia wolności;

II. oskarżonego D. T. uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt II aktu oskarżenia, czyn ten zakwalifikował z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to przy zastosowaniu art. 14 § 1 k.k. na podstawie art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 33 § 1 i 3 k.k. wymierzył mu karę 3 lat pozbawienia wolności oraz 100 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 200 złotych;

III. na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. połączył orzeczone jednostkowe kary pozbawienia wolności i wymierzył oskarżonemu D. T. karę łączną 3 lat pozbawienia wolności;

IV. na podstawie art. 63 § 1 k.k. zaliczył oskarżonemu D. T. na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 7 października 2017 r. godzina 20.30 do dnia do 23 sierpnia 2018r. godzina 15.02;

V. oskarżonego A. D. (1) uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt III aktu oskarżenia, czyn ten zakwalifikował z art. 258 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 258 § 1 k.k. wymierzył mu karę 5 miesięcy pozbawienia wolności;

VI. oskarżonego A. D. (1) uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt IV aktu oskarżenia, czyn ten zakwalifikował z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to przy zastosowaniu art. 14 § 1 k.k. na podstawie art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 33 § 1 i 3 k.k. wymierza mu karę 3 lat pozbawienia wolności oraz 100 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 200 złotych;

VII. oskarżonego A. D. (1) uznał za winnego popełnienia czynów zarzucanych mu w pkt V i VI aktu oskarżenia, czyny te zakwalifikował z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. i uznając, iż stanowią one ciąg przestępstw, przy zastosowaniu art. 91 § 1 k.k. na podstawie art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 33 § 1 i 3 k.k. wymierzył mu karę 3 lat pozbawienia wolności oraz 250 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 200 złotych;

VIII. na podstawie art. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł od A. D. (1) na rzecz (...) Ośrodka (...) dla (...) w G. (1) nawiązkę w kwocie 5.000 (pięciu tysięcy) złotych;

IX. oskarżonego A. D. (1) uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt VII aktu oskarżenia, czyn ten zakwalifikował z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii i za to na podstawie art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 33 § 1 i 3 k.k. wymierzył mu karę 2 lat pozbawienia wolności oraz 100 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 200 złotych;

X. oskarżonego A. D. (1) uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt VIII aktu oskarżenia, czyn ten zakwalifikował z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 33 § 1 i 3 k.k. wymierzył mu karę 2 lat pozbawienia wolności oraz 100 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawia na kwotę 200 złotych;

XI. na podstawie art. 85 k.k., art. 86 § 1 i 2 k.k. i art. 91 § 2 k.k. połączył orzeczone jednostkowe kąty pozbawienia wolności i wymierzył oskarżonemu A. D. (1) karę łączną 6 lat pozbawienia wolności oraz karę łączną grzywny w wysokości 350 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 200 złotych;

XII. na podstawie art. 63 § 1 k.k. zaliczył oskarżonemu A. D. (1) na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 8 października 2017 r. godzina 14.50 do dnia 10 czerwca 2019r. godzina 14.50;

XIII. oskarżonego A. S. (1) uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt IX aktu oskarżenia, czyn ten zakwalifikował z art. 258 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 258 § 1 k.k. wymierzył mu karę 5 miesięcy pozbawienia wolności;

XIV. oskarżonego A. S. (1) uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt X aktu oskarżenia, czyn ten zakwalifikował z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to przy zastosowaniu art. 14 § 1 k.k. na podstawie art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 33 § 1 i 3 k.k. wymierzył mu karę 3 lat pozbawienia wolności oraz 100 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 200 złotych;

XV. oskarżonego A. S. (1) uznał za winnego popełnienia czynów zarzucanych mu w pkt XI i XII aktu oskarżenia, czyny te zakwalifikował z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. i uznając, iż stanowią one ciąg przestępstw, przy zastosowaniu art. 91 § 1 k.k. na podstawie art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 33 § 1 i 3 k.k. wymierzył mu karę 3 lat pozbawienia wolności oraz 250 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 200 złotych;

XVI. na podstawie art. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł od oskarżonego A. S. (1) na rzecz (...) Ośrodka (...) dla (...) w G. (1) nawiązkę w kwocie 5.000 złotych;

XVII. oskarżonego A. S. (1) uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt XIII aktu oskarżenia, czyn ten zakwalifikował z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 33 § 1 i 3 k.k. wymierzył mu karę 2 lat pozbawienia wolności oraz 100 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawia na kwotę 200 złotych;

XVIII. na podstawie art. 85 k.k., art. 86 § 1 i 2 k.k.. i art. 91 § 2 k.k. połączył orzeczone jednostkowe kary pozbawienia wolności i wymierzył oskarżonemu A. S. (1) karę łączną 5 lat pozbawienia wolności oraz karę łączna grzywny w wysokości 300 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 200 złotych;

XIX. na podstawie art. 63 § 1 k.k. zaliczył oskarżonemu A. S. (1) na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 8 października 2017r. godzina 11.15 do dnia 5 czerwca 2019r. godzina 15.25;

XX. oskarżonego P. S. uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt XIV aktu oskarżenia, czyn ten zakwalifikował z art. 258 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 258 § 1 k.k. wymierzył mu karę 3 miesięcy pozbawienia wolności;

XXI. oskarżonego P. S. uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt XV aktu oskarżenia, czyn ten zakwalifikował z art.18 § 3 k.k. w zw. z art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to przy zastosowaniu art.19 § 1 k.k. na podstawie art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 33 § 1 i 3 k.k. wymierzył mu karę 3 lat pozbawienia wolności oraz 100 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 złotych;

I. na podstawie art. 85 k.k., art. 86 § 1 k.k. połączył orzeczone jednostkowe kary pozbawienia wolności i wymierzył oskarżonemu P. S. karę łączną 3 lat pozbawienia wolności;

II. na podstawie art. 63 § 1 k.k. zaliczył oskarżonemu P. S. na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności w dniu 10 października 2017r.;

XXII. oskarżonego M. S. uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt XVI aktu oskarżenia, czyn ten zakwalifikował z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii i za to na podstawie art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 33 § 1 i 3 k.k. wymierzył mu karę 2 lat pozbawienia wolności oraz 100 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 50 złotych;

XXIII. na podstawie art. 63 § 1 k.k. zaliczył oskarżonemu M. S. na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności w dniu 29 sierpnia 2017r.;

XXIV. na podstawie art. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł od oskarżonego M. S. na rzecz (...) Ośrodka (...) dla (...) w G. (1) nawiązkę w kwocie 1.000 złotych;

XXV. oskarżonego A. C. uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt XVII aktu oskarżenia, czyn ten zakwalifikował z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii i na podstawie art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 33 § 1 i 3 k.k. wymierzył mu karę 2 lat pozbawienia wolności oraz 100 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 50 złotych;

XXVIII. na podstawie art. 63 § 1 k.k. zaliczył oskarżonemu A. C. na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności w dniu 28 listopada 2017r.;

XXIX. na podstawie art. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł od oskarżonego A. C. na rzecz (...) Ośrodka (...) dla (...) w G. (1) nawiązkę w kwocie 1.000 złotych;

XXX. oskarżonego A. R. uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w XV aktu oskarżenia, czyn ten zakwalifikował z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii i na podstawie art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 33 § 1 i 3 k.k. wymierzył mu karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz 50 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 200 złotych;

XXXI. na podstawie art. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł od oskarżonego A. R. na rzecz (...) Ośrodka (...) dla (...) w G. (1) nawiązkę w kwocie 2.000 złotych;

XXXII. na podstawie art. 626§1 k.p.k., art. 624§1 k.p.k., art. 627 k.p.k. oraz art. 1, art. 2 ust. 1 pkt 4, 5 i 6, art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23.06.1973r. o opłatach w sprawach karnych wymierzył oskarżonym opłaty sądowe: D. T. w kwocie 2.400 zł, A. D. (1) w kwocie 7600 zł, A. S. (1) w kwocie 6400 zł, P. S. w kwocie 1.400 zł, M. S. oraz A. C. w kwotach po 800 zł, A. R. w kwocie 1400 zł, natomiast zwolnił oskarżonych od ponoszenia wydatków sądowych, obciążając nimi Skarb Państwa.

11.2. Podmiot wnoszący apelację ☒ oskarżyciel publiczny ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońcy ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 11.3. Granice zaskarżenia 11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☒ w części ☒ co do winy ☒ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 11.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k.

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 12.1. Ustalenie faktów 12.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp.

Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 1.

2.

M. S.

A. C.

1.

Choroba żony oskarżonego.

2.

Dobra opinia o oskarżonym 1.

Zaświadczenie o stanie zdrowia A. S. (2) 2.

Pisma z:

1.4314-4322;

2.4121-4123, 4158-4161 12.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp.

Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 1.

2.

M. S.

A. C.

Sąd Apelacyjny nie przeprowadzał tego rodzaju dowodów.

Sąd Apelacyjny nie przeprowadzał tego rodzaju dowodów.

12.2. Ocena dowodów 12.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu Sąd Apelacyjny nie przeprowadzał tego rodzaju dowodów.

Sąd Apelacyjny nie przeprowadzał tego rodzaju dowodów.

12.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu 1. Choroba żony oskarżonego M. S..

3.

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp Zarzuty Apelacja obrońcy oskarżonego D. T. a. obraza przepisów prawa procesowego mająca istotny wpływ na treść skarżonego rozstrzygnięcia tj. art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. poprzez dowolne, oparte na wybiórczo ocenionym materiale dowodowym, pomijające okoliczności korzystne dla oskarżonego D. T. ustalenie, iż usiłował on w dniu 7 października 2017 roku dokonać wewnątrzwspólnotowej dostawy z terenu Polski do Królestwa Szwecji znacznej ilości haszyszu w sytuacji gdy z całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego, ocenianego z zastosowaniem zasad prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, w szczególności z wyjaśnień oskarżonych D. T., oraz A. D. (1), zeznań świadków K. Ż. oraz funkcjonariuszy Policji biorących udział w czynnościach operacyjnych i procesowych zakończonych zatrzymaniem oskarżonego D. T., wprost wynika, iż oskarżony D. T. dobrowolnie odstąpił w dniu 7 października 2017 roku od wyżej opisanego czynu, tj. iż winno mieć miejsce zastosowanie wobec niego instytucji opisanej w art. 15 § 1 k.k. b. obraza przepisów prawa procesowego mająca istotny wpływ na treść skarżonego orzeczenia, tj. art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. poprzez dowolne, oparte na wybiórczo ocenionym materiale dowodowym, pomijające okoliczności korzystne dla oskarżonego D. T. ustalenie, iż działał on w ramach zorganizowanej grupy przestępczej w skład, której wchodzili również oskarżeni A. D. (1), A. S. (1) i P. S., w sytuacji gdy z całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego, ocenianego z zastosowaniem zasad prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, w szczególności z wyjaśnień w/wym. oskarżonych oraz zabezpieczonych w toku kontroli operacyjnej rozmów telefonicznych prowadzonych przez oskarżonego D. T. wynika, iż miał on kontakt jedynie z oskarżonym A. D. (1), nie miał wiedzy o tym jaki jest udział w zarzucanym mu przestępstwie oskarżonego A. S. (1) oraz o jakimkolwiek w nim udziale oskarżonego P. S., a zatem, iż jego zachowanie może być oceniane wyłącznie jako wyczerpujące formę współsprawstwa, a nie udziału w zorganizowanej grupie przestępczej. c. obraza przepisów prawa procesowego mająca istotny wpływ na treść skarżonego orzeczenia, tj. art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. poprzez dowolne, oparte na wybiórczo ocenionym materiale dowodowym, pomijające okoliczności korzystne dla oskarżonego D. T. ustalenie, iż uczynił on sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu, w sytuacji gdy z całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego, ocenianego z zastosowaniem zasad prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, w szczególności z wyjaśnień oskarżonych oraz zabezpieczonych w toku kontroli operacyjnej rozmów telefonicznych wprost wynika, iż zdarzenie mające miejsce w dniu 7 października 2017 roku miało charakter jednorazowy, zaś oskarżony D. T. nie osiągnął z niego jakiekolwiek dochodu, nie mówiąc już o dochodzie „stałym”.

Apelacja obrońcy oskarżonego A. D. (1) 1. obraza przepisów postępowania, która miała wpływ na treść wyroku: art. 424 § 1 k.p.k. w zw. art. 6 k.p.k. polegająca na nie odniesieniu się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do istotnych kwestii mogących mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy w szczególności nie wskazanie jakich dowodach oparł się sąd, dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych i nie wyjaśnił podstawy prawnej wydanego wyroku, co znacznie utrudnia sporządzenie apelacji, utrudnia lub uniemożliwia kontrolę instancyjną i czyni wyrok niezrozumiałym dla oskarżonego - pozbawiając oskarżonego możliwości obrony, 2. obraza przepisów prawa materialnego (pkt V wyroku) mająca wpływ na treść wyroku przez uznanie, że zachowanie oskarżonych a w szczególności A. D. (1) wypełniło znamiona przestępstwa opisanego w art. 258§ 1 kk. w sytuacji gdy oskarżeni nie mieli świadomości istnienia grupy, działali spontanicznie, nie wytworzyli hierarchii, nie zorganizowali się i nie wprowadzili jakiejkolwiek dyscypliny, 3. obraza przepisów prawa materialnego (pkt.VI wyroku) , a to art. 15 § 1 k.k. poprzez jego niezastosowanie pomimo, iż z okoliczności niniejszej sprawy wynika dobrowolne zaniechanie przez oskarżonego D. T. przekroczenia granicy a tym samym dobrowolne odstąpienie od dokonania przestępstwa opisanego w art.13§ 1 k.k. w związku z art.55 ust.3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65§ 1 k.k. a zachowanie to ma bezpośredni wpływ na opis i kwalifikację czynu przypisanemu oskarżonemu D. (1), alternatywnie:

W uzupełnieniu apelacji skarżąca podtrzymała wniesioną apelację poza zarzutem opisanym w punkcie 8 apelacji dotyczącym warunkowego umorzenia postępowania, gdyż w tym zakresie uzasadnienie wyroku zostało zmienione.

Apelacja obrońcy oskarżonego A. S. (1) 1. obraza przepisów postępowania, w zakresie dotyczącym całości wyroku, tj. art. 424§1 pkt 1) i pkt 2) k.p.k. w zw. z art. 6 k.p.k., polegająca na niewystarczającym i zbyt lakonicznym wskazaniu udowodnionych faktów oraz ocenie wiarygodności dowodów, jak również niewyjaśnieniu kwalifikacji prawnej czynów przypisanych oskarżonemu, co ma wpływ na możliwość sformułowania środka zaskarżenia, możliwość przeprowadzenia kontroli instancyjnej wnioskowania Sądu Okręgowego i w konsekwencji pozbawia oskarżonego prawa obrony;

W uzupełnieniu apelacji skarżący podtrzymał zarzuty i wnioski wniesionej apelacji. Nadto wskazał, że:

Sąd Okręgowy w dalszym ciągu nie uzasadnił, skąd przyjmuje założenie, że oskarżeni mieli świadomość przeznaczenia skrytek w pojeździe a co za tym idzie zamiar wzięcia udziału w przemycie.

Sąd Okręgowy w dowolny sposób ustalił kiedy i kto ukrywał narkotyki w wykonanych skrytkach, podczas gdy z zeznań świadków, którym przyznał wiarygodność (P. K., D. P. i B. P.) wynika, że nie było możliwości dokonania takiej obserwacji.

Sąd I instancji, w sposób ogólnikowy, nie wskazując z czego wynikają takie ustalenia, przypisuje oskarżonym poszczególne role oraz istnienie samej grupy przestępczej, w sytuacji, gdy jedynym źródłem takich dowodów pozostają depozycje funkcjonariuszy Policji. Zeznania te nie są poparte konkretnym wskazaniem źródeł dowodowych a stanowią jedynie przypuszczenia świadków. Opis sformułowany przez Sąd Okręgowy części 3. uzasadnienia wskazuje na współsprawstwo określonym czynie nie zaś na działanie w ramach zorganizowanej grupy przestępczej.

Sąd Okręgowy nie wyjaśnił na jakiej podstawie przyjął, że worek przekazany A. R. stanowi ten sam worek (a w istocie jego zawartość), który przywiózł A. S. (1), skoro z zeznań funkcjonariusza Policji wynika, że worek przywieziony przez A. S. (1) był mniejszy. Przeczy to zasadom doświadczenia życiowego.

Sąd I instancji nie wyjaśnił również jak z miejscowości S. (1)miały wyjechać wszystkie samochody (M. (...) i S.) skoro kierowców było jedynie dwóch.

Nieuzasadnione pozostaje również przypisanie podsądnym działania polegającego na uczynieniu sobie z przestępstw stałego źródła dochodu skoro przypisano im w zasadzie pojedyncze zdarzenia i nie doszło do ustalenia jakiejkolwiek korzyści jaką mieliby osiągnąć.

Apelacja obrońcy oskarżonego P. S.

W części dotyczącej rozstrzygnięcia obejmującego punkt XX wyroku:

W części dotyczącej rozstrzygnięcia obejmującego punkt XXI wyroku:

nie zastanawiałem się po co skrytki. To znaczy pomyślałem, że może to na papierosy. Nie przyszło mi do głowy, że może to być schowek, na narkotyki. Ufałem panu A..

W uzupełnieniu apelacji podtrzymał wniesioną apelację w dalszym ciągu podnosząc:

Apelacja obrońcy oskarżonego A. R., I. obraza przepisów postępowania, mająca wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie: - art. 7 k.p.k. poprzez oparcie poczynionych przez Sąd Okręgowy ustaleń w zakresie zarzuconego oskarżonemu czynu na dowolnie wybranej części materiału dowodowego, wybiórcze potraktowanie dowodów i oparcie wyroku nie na podstawie całokształtu okoliczności sprawy, lecz na wybranych jego fragmentach, w sposób sprzeczny z obowiązkiem dochodzenia prawdy; - art. 7 k.p.k. poprzez przewartościowanie dowodów przemawiających na niekorzyść oskarżonego przy jednoczesnej deprecjacji dowodów przemawiających na korzyść oskarżonego;

Apelacja oskarżyciela publicznego.

Apelacja obrońcy oskarżonego M. S.:

Apelacja obrońcy oskarżonego A. C., adw. E. C. • naruszenie prawa materialnego, tj.: - art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r o przeciwdziałaniu narkomanii poprzez jego zastosowanie, w sytuacji gdy prawidłowa kwalifikacja czynu oskarżonego potwierdzona materiałem dowodowym wyczerpuje raczej znamiona przepisu z art. 62 par. 2 cytowanej wyżej ustawy, - art. 60 kk poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy do tego oskarżonego Sąd mógł nadzwyczajnie złagodzić karę, w szczególności, iż przemawiają za tym warunki osobiste, postawa sprawcy, nie karalność, poręczenia osób trzecich i instytucji, oskarżony okazał skruchę, działał incydentalnie pod wpływem błędu, nie działał w grupie, ani w celu osiągnięcia korzyści, lecz wykonał przysługę na rzecz znajomego, przyznał się do winy, nie miał woli handlu substancjami odurzającymi, - art. 37 b kk poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy całokształt materiału dowodowego, postawa i warunki osobiste sprawy przemawiały za zastosowaniem w/w przepisu. • naruszenie przepisów postępowania, tj.: - art. 424 par. 4 kpk przez zbyt ogólnikowe wskazanie przyczyn zastosowania najsurowszej — bezwzględnej kary pozbawiania wolności w stosunku do tego oskarżanego, - art. 413 kpk oraz art. 424 par. 1 pkt. 2 kpk, które to uchybienie mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie, a stanowi wewnętrzną sprzeczność wyroku, tj. części dyspozytywne i motywacyjne orzeczenia się wykluczają, Sąd w pkt. XXVII wyroku podaje, że uznaje oskarżonego A. C. winnym popełnienia czynu z art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, tymczasem w uzasadnieniu wyroku - str. 30 Sąd podaje, iż oskarżony dopuścił się czynu z art. 53 ust. 3 w/w ustawy, co może prowadzić do wniosku, iż Sąd nienależycie wyjaśnił sprawę i nie sprostał wyjaśnieniu podstawy prawnej wyroku. • błąd w ustaleniach faktycznych polegający na mylnym przyjęciu, iż: - przekazanie przez A. C. M. S. paczki z zielem konopnym miało na celu zamiar wprowadzania tej substancji do obrotu i dalszą dystrybucję, co w konsekwencji doprowadziło do przypisania temu oskarżonemu popełniania przestępstwa z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, które to uchybienie jest rezultatem naruszenia przepisów prawa procesowego, tj. art., 7 i 5 kpk polegającym na zastąpieniu dowodów, z których wynika, iż oskarżony jedynie posiadał narkotyki - domniemaniami, iż zamierzał nimi handlować, - oskarżony A. C. działał w celach osiągnięcia korzyści majątkowej - umyślnie w zamiarze bezpośrednim, w sytuacji gdy zdarzenie z dnia 29 sierpnia 2017 r. z udziałem tego oskarżonego miało charter incydentalny, A. C. wykonał przysługę na rzecz znajomego, nie działał w celach osiągnięcia jakiejkolwiek korzyści, ani tym bardziej w zorganizowanej grupie.

Apelacja obrońcy oskarżonego A. C., adw. T. K.

Rażąca niewspółmierność kary w wymiarze 2 lat pozbawienia wolności (bezwzględnej) orzeczonej w stosunku do oskarżonego A. C. zamiast kary pozbawienia wolności oraz kary ograniczenia wolności orzeczonej na podstawie art. 37b k.k. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutów za zasadne, częściowo zasadne albo niezasadne Apelacja obrońcy oskarżonego D. T.

Przed przystąpieniem do szczegółowego odniesienia się do zarzutów omawianej apelacji wskazać należy, że zostały one błędnie sformułowane. Obraza przepisów postępowania nie może bowiem stanowić błędu w ustaleniach faktycznych (zarzucam: obrazę przepisów prawa procesowego (…) poprzez (…) ustalenie) – str.1, 2 apelacji; podobnie Sąd Apelacyjny w Katowicach w wyroku z 21 maja 2009r., II AKa 120/09. Błędne ustalenia faktyczne mogą być bowiem ewentualnie skutkiem (podkreślenie SA) błędów w zakresie przepisów prawa procesowego. Wprawdzie uchybienie to, powtórzone w każdym z trzech zarzutów, pozostaje bez wpływu na ocenę zasadności wywiedzionej apelacji, ale wymaga wskazania gdyż od profesjonalnych reprezentantów stron Sąd Apelacyjny oczekuje prawidłowo pod względem formalnym sformułowanych zarzutów apelacyjnych.

Ad. a. Zarzut nie jest trafny. Przed przystąpieniem do szczegółowego odniesienia się do tego zarzutu Sąd Apelacyjny poczyni kilka uwag natury ogólnej.

Zarzut obrazy art.4 kpk nie jest trafny. Wyrażona w tym przepisie zasada obiektywizmu, zwana też zasadą bezstronności, stanowi rozwinięcie normy zawartej w art.45 Konstytucji RP, gwarantującej prawo m.in. do rozpoznania sprawy przez bezstronny sąd oraz zobowiązania przyjętego przez Polskę w art.6 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka. Ową bezstronność należy postrzegać jako stan, w którym sędzia w trakcie toczącej się przed sądem sprawy traktuje wszystkich uczestników postępowania równorzędnie (bezstronność subiektywna) oraz jako niezależność sędziego polegająca na tym, że - jak stanowi art.178 ust.1 i 3 Konstytucji RP - działa on wyłącznie na podstawie prawa, zgodnie ze swoim sumieniem i wewnętrznym przekonaniem (bezstronność obiektywna). Powołanie się na naruszenie art.4 kpk musi być poparte wskazaniem naruszenia przepisów gwarantujących przestrzeganie tej zasady. Zgodnie z poglądem zaprezentowanym przez Sąd Najwyższy w postanowieniu z 3 października 2011r. w sprawie V KK 112/11: „ Przepis art. 4 k.p.k. stanowiący o jednej z generalnych zasad procesu karnego - o zasadzie obiektywizmu, nie może być samoistną podstawą zarzutów odwoławczych. Jest on wszak kierowany do organów prowadzących postępowanie karne i nakłada na nich obowiązek badać oraz uwzględniać okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego. Realizacji tej zasady przez te organy służą konkretne przepisy ustawy karnej procesowej. Chcąc zarzucić tym organom nieprzestrzeganie tej zasady procesowej, należy w środku odwoławczym te przepisy powołać, jako przez nich nie respektowane. Brak tego rodzaju odniesień czyni zarzut obrazy tylko art. 4 k.p.k. bezzasadnym”. Identyczne stanowisko konsekwentnie prezentowane jest w orzecznictwie Sądu Najwyższego i sądów powszechnych oraz literaturze (patrz: postanowienia Sądu Najwyższego z: 21 listopada 2012r.

IV KK 244/12, 20 listopada 2012r. V KK 92/12, 3 kwietnia 2012r. V KK 338/11; wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z 26 czerwca 2013r., II AKa 181/13; B. Augustyniak, K. Eichstaedt, M. Kurowski, D. Świecki (red.), Kodeks postępowania karnego – komentarz, Warszawa 2013r., Tom I, s. 45; T. Grzegorczyk, Kodeks postępowania karnego – komentarz, Warszawa 2014r., Tom I, s. 60; P. Hofmański, E. Sadzik, K. Zgryzek, Kodeks postępowania karnego – komentarz, Warszawa 2011r., Tom I, s. 58). Nie jest naruszeniem art.4 kpk stan będący rezultatem przeprowadzonego przez Sąd I instancji procesu dowodzenia, w wyniku którego dokonano selekcji zgromadzonego materiału dowodowego i oparto ustalenia faktyczne o dowody niekorzystne dla strony niezadowolonej z takiego stanu rzeczy.

W przypadku zaistnienia przeciwstawnych dowodów, kreujących odmienne, czy wzajemnie wykluczające się stany faktyczne Sąd nie jest wszak zobligowany do wyboru tej wersji, która jest korzystniejsza dla oskarżonego. Jest to błędne rozumienie zasady określonej w art.4 kpk. Oznaczałoby to bowiem hołdowanie niedopuszczalnej w polskiej procedurze zasadzie legalnej oceny dowodów, zaś wymiar sprawiedliwości byłby ubogi, skoro opierałby się jedynie na zapewnieniach osoby nie przyznającej się do popełnienia zarzuconego mu czynu, a ignorował treść pozostałych przeprowadzonych w sprawie dowodów, logikę rozumowania na nich opartego i racjonalność wyciągniętych wniosków. Dlatego właśnie ustrojową prerogatywą sądów jest możliwość ustalania w granicach swobody ocen prawdy materialnej będącej pierwszorzędnym celem procesu karnego (art.2 § 2 kpk).

Swobodna ocena dowodów ograniczona jest zaś jedynie powinnością przedstawienia w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia rozumowania, które doprowadziło skład orzekający do dokonanego wyboru. Zdaniem Sądu Apelacyjnego, Sąd Okręgowy temu zadaniu sprostał. W sporządzonym ostatecznie dokumencie sprawozdawczym przedstawił, jakim dowodom, w jakim zakresie i z jakich względów dał wiarę, bądź też wiarygodności tej odmówił. Analizując zarzut autora apelacji przez pryzmat powyżej przedstawionych uwag Sąd Apelacyjny – po zapoznaniu się z przebiegiem procesu oraz dokumentem sprawozdawczym sporządzonym przez Sąd Okręgowy - nie stwierdził, aby organ ten sprzeniewierzył się zasadzie obiektywizmu, to jest aby naruszył przepisy mające zapewnić jej realizację.

Podkreślenia wymaga, że argumentacja tego zarzutu (str.5-7 apelacji) w ogranicza się do kwestionowania dokonanej przez Sąd Okręgowy oceny wiarygodności dowodów odnoszących się do tego czynu; ta kwestia zostanie omówiona w dalszej części niniejszego uzasadnienia. Żadną miarą natomiast nie dotyczy zarzutu obrazy art.4 kpk.

Zarzut obrazy art.7 kpk również nie jest zasadny. Wskazać należy, że Sąd I instancji ma ustawowo zagwarantowaną swobodę w ocenie przeprowadzonych dowodów i ocena ta podlega ochronie przewidzianej w art.7 kpk dopóty, dopóki nie zostanie wykazana jej błędność. Jak słusznie przyjmuje się w orzecznictwie, przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną art.7 kpk wtedy, gdy: jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy (art.410 kpk) i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy (art.2 § 2 kpk); stanowi wynik rozważenia wszystkich tych okoliczności, przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego (art.4 kpk); jest wyczerpująco i logicznie - z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego - argumentowane w uzasadnieniu wyroku (art.424 § 1 pkt 1 kpk); (por.m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z: 24 lutego 2011r. III KK 382/2010r., 7 lipca 2010r. II KK 147/2010, 13 czerwca 2007r. V KK 5/2007, 25 września 2002r. II KKN 79/2000 oraz wyroki Sądu Najwyższego z: 22 lutego 1996r. II KRN 199/95, 9 listopada 1990r. WRN 149/90). Sąd odwoławczy rozpoznający apelację dokonuje natomiast kontroli swobodnej oceny dowodów dokonanej przez Sąd I instancji (porównaj: T. Grzegorczyk, J. Tylman, Polskie postępowanie karne, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2003 r., s. 90 - 94; S. Waltoś, Proces karny - zarys systemu, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2003r., s. 255 - 259).

Przenosząc te rozważania na grunt omawianej apelacji wskazać należy, że skarżący argumentuje tylko wybiórczo, czego nie zmienia przytoczenie w uzasadnieniu apelacji kwestii, co do których prezentuje na zasadzie ex catedra odmienne stanowisko. Nie na tym zaś polega wykazanie jakich konkretnych błędów w rozumowaniu i ocenie dowodów dopuścił się Sąd I instancji. Wszak o poprawności dokonanej oceny poszczególnych dowodów nie sposób wnioskować tylko w odniesieniu do każdego z nich z osobna, lecz należy uwzględniać wszystkie wzajemne powiązania pomiędzy dowodami, a zatem ich całościowe znaczenie. Sąd Okręgowy, odmiennie niż apelujący, uwzględnił wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia dowody, we wzajemnych ich powiązaniach i uwarunkowaniach. Dokonane w rezultacie ustalenia faktyczne odzwierciedlają rzeczywisty przebieg zdarzeń. Należy podkreślić, że zdaniem Sądu odwoławczego, nie sposób uznać za dostateczne, a tym samym skuteczne, teoretyczne stawianie przez skarżącego pewnych hipotez i formułowanie na ich podstawie zarzutów pod adresem Sądu I instancji, że dokonana przez tenże organ ocena materiału dowodowego jest błędna, sprzeczna z art.7 kpk, a poczynione na jej podstawie ustalenia faktyczne i wyprowadzone w oparciu o nie wnioski błędne.

Każde dowodowe twierdzenie wymaga bowiem uwiarygodnienia poprzez wykazanie realnie zaistniałych faktów poddających się obiektywnemu procesowemu poznaniu. W przeciwnym bowiem razie strona procesowa mogłaby zakwestionować wiarygodność każdego z przeprowadzonych dowodów i każde z poczynionych ustaleń faktycznych. Warto też przypomnieć, że udowodnienie jakiegoś faktu nie musi oznaczać, że dane ustalenie zawsze winno wynikać bezpośrednio z konkretnych dowodów. Może ono wypływać także z nieodpartej logiki sytuacji stwierdzonej konkretnymi dowodami, jeżeli stanowi ona oczywistą przesłankę, na podstawie której doświadczenie życiowe nasuwa jednoznaczny wniosek, iż dana okoliczność faktycznie istotnie wystąpiła (patrz: wyrok Sądu Najwyższego z 11 stycznia 2021r., V KK 342/20).

Przenosząc te rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, odnosząc się do wyjaśnień oskarżonego D. T. wskazać należy, że skarżący nie wskazał w czym upatruje naruszenia przez Sąd Okręgowy zasady określonej w art.7 kpk przy ocenie wiarygodności wyjaśnień oskarżonego D. T.. Twierdzenia, że oskarżony z własnej, nieprzymuszonej woli udał się do terminalu celem przebukowania biletu (str.6 apelacji) nie stanowią skutecznej przeciwwagi dla argumentacji przedstawionej przez Sąd I instancji w omawianej kwestii (str.20-21 uzasadnienia wyroku w brzmieniu uzupełnionym w trybie art.449a § 1 kpk), który ocenił wiarygodność wyjaśnień oskarżonego D. T. również w odniesieniu do innych dowodów zgromadzonych w sprawie.

W polskim procesie karnym, zgodnie z art.74 § 1 kpk oskarżony nie ma obowiązku dowodzenia swej niewinności ani obowiązku dostarczania dowodów na swoją niekorzyść, ma swobodę w kształtowaniu swojej linii obrony. W ramach przysługującego mu prawa do obrony może on odmówić (bez podania powodów) odpowiedzi na poszczególne pytania oraz odmówić składania wyjaśnień (art.175 § 1 kpk) i sam fakt skorzystania z tego uprawnienia nie może dla niego powodować żadnych negatywnych następstw. Jeżeli jednak na składanie wyjaśnień (co również jest jego prawem) oskarżony się zdecydował, to wyjaśnienia te, jak każdy dowód podlegają swobodnej ocenie sądu, również w odniesieniu do innych dowodów zgromadzonych w sprawie.

Sąd ma więc prawo oprzeć się przy ustalaniu stanu faktycznego na tej części wyjaśnień oskarżonego, które uznał za wiarygodne (patrz: postanowienie Sądu Najwyższego z 12 października 2023r., V KK 428/23). Z tego względu okoliczność, że oskarżony składa określonej treści wyjaśnienia sama w sobie nie implikuje uznania, że są one wiarygodne. Oskarżony będąc słuchanym w charakterze podejrzanego oraz w charakterze oskarżonego miał prawo odmówić złożenia wyjaśnień, ale też korzystał z przywileju bezkarności, gdy je składał, a owe wyjaśnienia byłyby „fałszywe”, co wynika z samej istoty prawa oskarżonego do obrony i procesowych gwarancji. Nie oznacza to jednak, że taka postawa i wyjaśnienia nie podlegają ocenie sądu, przed którym stanął on jako oskarżony.

I to ocenie dokonywanej w świetle ogólnych zasad, o których mowa w przepisach kodeksu postępowania karnego, w szczególności w art.4 kpk i art.7 kpk. To bowiem na sądzie spoczywa obowiązek poczynienia ustaleń, czy stanowisko procesowe i wyjaśnienia oskarżonego posiadają walor wiarygodności, czy też nie. Składając wyjaśnienia oskarżony realizuje określoną strategię obrony i oczywiście może czynić tego rodzaju zabiegi. Niemniej musi się liczyć z pełnymi tego konsekwencjami. Niewątpliwie bowiem – mając na względzie to prawo – fakt prezentowania wielu wersji zdarzeń przez oskarżonego, czy też fakt negatywnej weryfikacji jego twierdzeń (nawet w określonym zakresie), tudzież jego postawy, może prowadzić do interpretacji tychże przez Sąd, jako nie zasługujący na uwzględnienie element linii obrony zmierzającej do uchronienia się przez oskarżonego przed odpowiedzialnością karną, bądź też zmierzający do jej umniejszenia.

I rzucać negatywne światło na pozostałe jego wyjaśnienia, w szczególności gdy są sprzeczne z innymi dowodami zgromadzonymi w sprawie. Powyższy wywód wskazuje zatem, że z jednej strony oskarżony może korzystać ze swoich uprawnień w sposób szeroki, z drugiej zaś taka okoliczność procesowa nakłada na Sąd orzekający w sprawie obowiązek ostrożnego podejścia do zabiegów podejmowanych przez oskarżonego. Mając na uwadze ryzyko celowego prezentowania przez niego określnej wersji zdarzenia, która nie odpowiada rzeczywistemu obrazowi analizowanej sytuacji. Obowiązek taki aktualizuje się przede wszystkim – co oczywiste – w sytuacji, w której, oskarżony nie przyznaje się do popełnienia zarzucanego mu czynu.

W ocenie Sądu Apelacyjnego został on przez Sąd I instancji wypełniony prawidłowo, kiedy to zaprezentował pogląd o odmówieniu wyjaśnieniom oskarżonego w określonym zakresie waloru wiarygodności.

Swobodnej ocenie zostały również poddane przez Sąd Okręgowy dowody, na które powołuje się skarżący, tj. zeznania świadków: K. Ż. (str.17-18 uzasadnienia wyroku w brzmieniu uzupełnionym w trybie art.449a § 1 kpk), funkcjonariuszy Policji podejmujących czynności służbowe w okolicy bazy promowej (...) 7 października 2017r. (str.20-21, 24 uzasadnienia wyroku w brzmieniu uzupełnionym w trybie art.449a § 1 kpk).

Skutku oczekiwanego przez skarżącego nie może przynieść cytowanie zeznań świadka K. Ż. (znanych nota bene Sądowi odwoławczemu, który zapoznaje się nie tylko z treścią zaskarżonego wyroku, jego uzasadnienia oraz wywiedzionych apelacji ale również z aktami sprawy). Trafnie Sąd I instancji wskazał, że zeznania tego świadka nie pozwoliły na poczynienie ustaleń co do powodów dla których oskarżony D. T. postanowił dokonać zmiany rezerwacji podróży promem na dzień następny. Świadek bowiem jedynie potwierdziła dokonanie takiej zmiany, co jest okolicznością bezsporną. Istotna natomiast dla kwestii odpowiedzialności karnej oskarżonego D. T. w omawianym zakresie jest kwestia powodów, dla których to uczynił, w szczególności czy nosiło to cechy dobrowolności. Należy w tym miejscu odnieść się do wskazanych przez skarżącego zeznań funkcjonariuszy Policji wykonujących w tym czasie i miejscu obowiązki służbowe.

I tak funkcjonariusz Policji, świadek Ł. G. zeznał, że jechał za pojazdem kierowanym przez oskarżonego D. T. do bazy promowej (...), gdzie pojazd ów ustawił się w kolejce oczekujących na wjazd na prom. Dostrzegł również wyjazd pojazdu z tej kolejki i przejechanie do kasy biletowej w chwili, kiedy w tym miejscu pojawili się umundurowani funkcjonariusze Straży Granicznej w patrolu, z psem (str.159-160, 3495v akt sprawy). Wskazał nadto, że w jego ocenie pod budynek kas pojazd oskarżonego mógłby podjechać bez stania w kolejce oczekujących na wjazd na prom, co uzasadnił tym, że radiowozy dojechały do samochodu prowadzonego przez oskarżonego D. T. bez konieczności stania w kolejce, dojazd był swobodny (k.3495v akt sprawy). Świadek A.

P., który również na terenie bazy promowej (...) prowadził obserwację samochodu kierowanego przez oskarżonego D. T. zeznał, że w chwili kiedy zauważył ten pojazd, poinformował straż graniczną, skutkiem czego patrol pieszy funkcjonariuszy Straży Granicznej udał się w kierunku kolejki samochodów, w której znajdował się pojazd kierowany przez oskarżonego D. T.. Wówczas oskarżony wyjechał z kolejki i zaparkował samochód przed kasami biletowymi, opuścił samochód i wszedł do środka (k.154-155 akt sprawy). Biorąc pod uwagę te zeznania, zasady logicznego rozumowania oraz wskazaną wyżej okoliczność, że określone ustalenie nie musi wynikać wprost z jakiegoś konkretnego dowodu, a być skutkiem nieodpartej logiki sytuacji, twierdzenie skarżącego, że oskarżony D.

T. dobrowolnie odstąpił od zamiaru dokonania 7 października 2017r. wewnątrzwspólnotowej dostawy z Polski do Szwecji ukrytego w jego samochodzie haszyszu nie zasługuje na aprobatę. Owa nieodparta logika w powiązaniu z omówionym dowodami wskazuje bowiem, że przebukowanie biletu wynikało z obawy przed ujawnieniem narkotyków w samochodzie. Podnoszona zatem przez skarżącego okoliczność, że oskarżony D. T. „udał się do kas zanim doszło do podjęcia przez funkcjonariuszy policji jakichkolwiek czynności wobec niego (str.7 apelacji) nie może przynieść oczekiwanego przez niego rezultatu. Oczywistym bowiem – w ocenie Sądu Apelacyjnego – jest, że podjęcie przez funkcjonariuszy policji czynności służbowych uniemożliwiłoby oskarżonemu jakiekolwiek działania, w szczególności przebukowanie biletu. W realiach przedmiotowej sprawy impulsem do działania oskarżonego D. T. w tym zakresie było dostrzeżenia zbliżającego się patrolu Straży Granicznej.

Skutku oczekiwanego przez skarżącego nie może również przynieść odwoływanie się do wyjaśnień oskarżonego A. D. (1) (str.7 apelacji). Na wstępie wskazać należy, że temu oskarżonemu przypisano działanie wspólnie i w porozumieniu m.in. z D. T. w popełnieniu przestępstwa usiłowania dokonania wewnątrzwspólnotowej dostawy haszyszu 7 października 2017r. Jego odpowiedzialność zatem w tym zakresie jest ściśle związana z odpowiedzialnością oskarżonego D. T.. Przede wszystkim jednak podkreślenia wymaga, że skarżący odniósł się jedynie do części wyjaśnień oskarżonego A. D. (1) dotyczących omawianej kwestii. Tymczasem składając wyjaśnienia na rozprawie 25 kwietnia 2019r. (k.3368-3369v akt sprawy) oskarżony podał również, że planowali z oskarżonym D. T., a następnie również z oskarżonym A. S. (1) złożyć się na zakup haszyszu, który D. T. zobowiązał się przewieźć do Norwegii celem sprzedaży. Za całkowicie niewiarygodne zatem – w ocenie Sądu Apelacyjnego – uznać należy cytowane przez skarżącego depozycje oskarżonego A. D. (1). Oskarżony bowiem tezy o odstąpieniu oskarżonego D. T. od zamiaru przewiezienia narkotyków do Norwegii nie poparł jakąkolwiek argumentacją, w szczególności taką, która pozwoliłaby na uznanie, że znajduje ona oparcie w zasadach logicznego rozumowania.

Reasumując zatem, zgromadzony w sprawie i oceniony w sposób swobodny materiał dowodowy daje pełne podstawy do uznania oskarżonego D. T. winnym usiłowania dokonania wewnątrzwspólnotowej dostawy środków odurzających, a do dokonania tego przestępstwa nie doszło z uwagi na zatrzymanie przez policję. Wobec powyższego całkowicie bezprzedmiotowe są rozważania skarżącego dotyczące art.15 § 1 kk, jak również art.57 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii (str.6 apelacji).

Odnosząc się natomiast do zarzutu obrazy art.410 kpk wskazać należy, że obowiązek wynikający z treści tego przepisu związany jest z tym, że sąd rozstrzyga w sprawie, przyjmując za podstawę swej decyzji całokształt okoliczności, ale tylko tych, które zostały ujawnione w toku rozprawy głównej, nawet jeżeli nie będą one stanowiły podstawy ustaleń faktycznych (por.: postanowienia Sądu Najwyższego z: 5 maja 2006r. III KK 351/05, 8 marca 2006r. III KK 246/05; wyrok Sądu Najwyższego z 4 kwietnia 2006r., IV KK 454/05). Uchybienie regułom art.410 kpk następuje poprzez oparcie wyroku na okolicznościach nieujawnionych w toku rozprawy głównej, bądź też przez pominięcie przy wyrokowaniu ujawnionych w toku rozprawy głównej okoliczności tak korzystnych, jak i niekorzystnych dla oskarżonego (por. m.in.: wyrok Sądu Najwyższego z 17 września 2004r., IV KK 102/04).

Natomiast nie stanowi naruszenia przepisu art.410 kpk dokonanie takiej, czy innej oceny dowodu przeprowadzonego lub ujawnionego na rozprawie (por.: postanowienie Sądu Najwyższego z 2 czerwca 2002r., V KKN 34/01), w tym także nieodpowiadającej interesowi procesowemu skarżącego (patrz: wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie, KZS 2/07 poz. 42). Przepis ten określa zatem podstawę dowodową wyroku. Całokształt okoliczności, jako podstawa wyroku, oznacza więc, że orzekający sąd rozstrzygając w sprawie rozważyć musi wszystkie okoliczności, jakie zostały ujawnione, zgodnie z prawem procesowym, w toku rozprawy, ocenić je zgodnie z wymogami określonymi w art.7 kpk, a następnie dokonać ustaleń dotyczących okoliczności istotnych w sprawie, wynikających z dowodów uznanych przez siebie za wiarygodne (por. wyrok Sądu Najwyższego z 26 sierpnia 1998r., IV KKN 324/98).

Nie można zgodzić się z apelującym, że Sąd I instancji nie dopełnił obowiązku określonego w art.410 kpk, tj. wydania orzeczenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Sąd orzekając w przedmiotowej sprawie ujawnił bowiem wszystkie istotne dowody i z pewnością nie oparł się na dowodach nieujawnionych. Analiza uzasadnienia (w brzmieniu po jego uzupełnieniu w trybie art.449a § 1 kpk) zaskarżonego wyroku, jak i przebiegu postępowania przed Sądem I instancji, nie pozwala także na stwierdzenie, że wyrok ten został wydany na podstawie części ujawnionego materiału dowodowego. „Naruszenie komentowanego przepisu (art.410 kpk – uwaga SA) stanowi zarówno brak ujawnienia określonego dowodu, a w konsekwencji jego pominięcie, jak i oparcie się przez sąd na dowodach formalnie nie ujawnionych i niezaliczonych w poczet materiału dowodowego (podobnie wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z 17 stycznia 2013r., II AKa 256/12). Istotą przepisu art.410 kpk jest to, że sąd, ferując wyrok, nie może opierać się na tym, co nie zostało ujawnione na rozprawie, jak również i to, że wyroku nie wolno wydawać na podstawie części ujawnionego materiału dowodowego, a musi on być wynikiem analizy całokształtu ujawnionych okoliczności, a więc i tych, które je podważają.” (Świecki Dariusz (red.), Kodeks postępowania karnego. Tom I. Komentarz aktualizowany. LEX/el.2022). Jak zasadnie wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z 15 grudnia 2011r., II KK 183/11 „Przepisy art. 410, a także art. 424 (zwłaszcza w kontekście art. 99a) nie nakładają wcale na sąd orzekający bezwzględnego obowiązku przywoływania w uzasadnieniu orzeczenia wszystkich bez wyjątku dowodów. Sąd bowiem, mając na uwadze całokształt przeprowadzonych dowodów, zgodnie z zasadą swobodnej ich oceny, ma prawo oprzeć się na jednych, a pominąć inne, gdy ich treści są zbieżne. W przypadku natomiast, gdy treści dowodów są wzajemnie sprzeczne, to powinnością sądu jest wskazanie dowodów, na których się oparł, oraz podanie, dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych (tak zasadnie Sąd Najwyższy w wyroku z 10 sierpnia 2011r., III KK 444/10). Warto podkreślić, że nie stanowi naruszenia przepisu art. 410 dokonanie oceny materiału dowodowego przeprowadzonego lub ujawnionego na rozprawie w sposób odmienny od subiektywnych oczekiwań stron procesowych”. „Artykuł 410 nakazujący uwzględnienie całokształtu okoliczności ujawnionych na rozprawie nie może być rozumiany w ten sposób, że każdy z przeprowadzonych dowodów ma stanowić podstawę ustaleń sądu. Jest to oczywiście niemożliwe, gdy z różnych dowodów wynikają sprzeczne okoliczności. Nie można więc zarzutu apelacyjnego opierać na tym, iż pewne dowody nie stanowiły podstawy ustaleń, jeżeli sąd rozważył je i ocenił ich znaczenie w sposób określony w art. 7

(wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 17 grudnia 2018r., II AKa 418/18); podobnie: wyroki Sądu Najwyższego z: 26 marca 2014r. III KK 396/13, 15 grudnia 2011r. II KK 183/11; postanowienia Sądu Najwyższego z: 19 lutego 2014r. II KK 17/14, 14 czerwca 2013r. IV KK 82/13, 28 lutego 2013r. IV KK 389/12; wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z 6 marca 2014r., II AKa 279/13.

Przenosząc te rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, podnieść należy, że skarżący nie wskazał w czym upatruje naruszenia przez Sąd Okręgowy przepisu art.410 kpk, w szczególności w kontekście omawianego zarzutu odnoszącego się do błędnego – w ocenie skarżącego – przypisania oskarżonemu D. T. przestępstwa z art.55 ust.3 ustawy z 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii popełnionego w stadium usiłowania. Całość bowiem argumentacji w tym zakresie (str.5-7 apelacji) w zasadzie ogranicza się do kwestionowania dokonanej przez Sąd Okręgowy oceny wiarygodności dowodów odnoszących się do tego czynu. Ta kwestia natomiast została już omówiona w niniejszym uzasadnieniu.

Ad. b. Zarzut nie jest trafny. Na wstępie Sąd Apelacyjny odwołuje się do poczynionych już w niniejszym uzasadnieniu uwag natury ogólnej dotyczących obrazy art.4 kpk, art.7 kpk i art.410 kpk, które zachowują aktualność również w ramach omawianego zarzutu. Także bowiem i w tym zakresie argumentacja skarżącego sprowadza się w istocie do kwestionowania dokonanej przez Sąd I instancji oceny wiarygodności dowodów.

Odwoływanie się w kontekście zarzutu związanego z przypisaniem oskarżonemu D. T. działania w zorganizowanej grupie przestępczej do jego świadomości co do „uczestnictwa w przedmiotowym przedsięwzięciu oskarżonego P. S.” (str.4, 5 apelacji) nie może przynieść oczekiwanego przez skarżącego rezultatu, gdyż Sąd Apelacyjny w toku kontroli instancyjnej uniewinnił oskarżonego P. S. od zarzutu udziału w zorganizowanej grupie przestępczej. Nie zmienia to jednak sytuacji procesowej oskarżonego D. T., gdyż działał on w owej grupie z oskarżonymi: A. D. (1) i A. S. (1), co wypełnia znamię działania w zorganizowanej grupie przestępczej, tj. działania co najmniej trzech osób. Nie ma bowiem racji skarżący twierdząc (str.4, 5 apelacji), że oskarżony D. T. nie miał żadnego kontaktu z oskarżonym A. S. (1) oraz wiedzy o jego udziale w planowanym przestępczym przedsięwzięciu.

Twierdzenie to jest bowiem sprzeczne nie tylko z zeznaniami funkcjonariuszy policji dokonujących obserwacji działania owej grupy przestępczej, ocenionymi również w kontekście zasad logicznego rozumowania, do czego szerzej Sąd II instancji odniesie się w dalszej części niniejszego uzasadnienia, ale również z wyjaśnieniami samego oskarżonego D. T., który podał, że spotkał się z oskarżonymi: A. D. (1) i A. S. (1) w Centrum Handlowym (...) w G. (2) przy okazji omawiania kwestii dokonania przez oskarżonego przewozu towaru z Polski do Norwegii samochodem marki S. (k.148-151 akt sprawy). O spotkaniu z oskarżonym A. S. (1) mówił również składając kolejne wyjaśnienia (k.233-234 akt sprawy). Doszło do niego w czasie przekazania samochodu S. już z zamontowanymi skrytkami, w których ukryto haszysz.

Wyjaśnił wprost, że oskarżonego A. S. (1) widział dwa razy. Nie jest zatem tak jak twierdzi skarżący, że nie wiedział o jego istnieniu. Okoliczności w jakich doszło do tych spotkań nie pozostawiają wątpliwości co do tego, że były one związane z planowanym przemytem. Wprawdzie oskarżony wyjaśnił, że towarem przemycanym miał być bursztyn, nie zaś haszysz ale tę część jego depozycji należy traktować jako niezasługującą na walor wiarygodności przyjętą linię obrony. Pozostaje ona bowiem w sprzeczności z wyjaśnieniami oskarżonego A. D. (1), który podał, że w rozmowie z oskarżonym D. T., którą odbyli na Skwerze (...) w G. (2) w 2016 lub 2017r. wybrzmiał temat narkotyków, które – jak wskazał oskarżony D.

T. - w Norwegii są bardzo drogie, a on jest z grubsza w tym temacie zorientowany. Oskarżony D. T. zobowiązał zająć się transportem haszyszu, który po wprowadzeniu go w plan przedsięwzięcia przez oskarżonego A. D. (1), zakupił oskarżony A. S. (1) (k.3368-3369v, 3498-3499 akt sprawy).

Biorąc pod uwagę wskazane wyżej zeznania świadka R. S., oraz mając na względzie zasady logicznego rozumowania, za potwierdzające fakt znajomości oskarżonego A. S. (1) przez oskarżonego D. T. uznać należy również zeznania świadka Ł. G., który podał, że w dniu ujawnienia próby przemytu haszyszu na parking w Centrum Handlowym (...) w G. (2) przyjechał samochodem marki M. (...) oskarżony A. S. (1), zaś samochodem marki S. (...) na norweskich numerach rejestracyjnych oskarżony A. D. (1). Z parkingu natomiast owym samochodem marki S. (...) wyjechał oskarżony D. T. i udał się w kierunku bazy promowej (...) w G. (2), samochodem marki M. wyjechał zaś oskarżony A. S. (1) (k.159-160 akt sprawy). Wobec powyższego podnoszona przez skarżącego okoliczność, że oskarżony D. T. nie wiedział o tym, że oskarżony A. S. (1) kupił zagłuszarkę sygnału GPS (str.5 apelacji) nie może przynieść oczekiwanego przezeń rezultatu, tj. uznania, że oskarżony D. T. nie miał świadomości współpracy z oskarżonym A. S. (1) w ramach zorganizowanej grupy przestępczej.

Skarżący kwestionując istnienie zorganizowanej grupy przestępczej z udziałem oskarżonego D. T. w zasadzie ograniczył się do stwierdzenia, że działania jego oraz oskarżonych A. S. (1) i A. D. (1) nie wyszły poza ramy współsprawstwa (str.5 apelacji), nie popierając tego stanowiska jakąkolwiek argumentacją. Wobec powyższego Sąd II instancji odwołuje się do rozważań poczynionych w tej kwestii przez Sąd Okręgowy (str.37-39 uzasadnienia wyroku po jego uzupełnieniu w trybie art.449a § 1 kpk). Brak odniesienia się przez skarżącego do przedstawionej tam argumentacji zwalnia Sąd odwoławczy od konieczności czynienia szerszych rozważań w tym zakresie i pozwala na odwołanie się do wskazanych rozważań Sądu I instancji, które w pełni podziela.

Dokonanie bowiem przez Sąd I instancji oceny wszystkich istotnych okoliczności, tak w zakresie ustaleń faktycznych, jak i argumentacji prawnej, co wynika z uzasadnienia wyroku, uprawnia Sąd odwoławczy do ograniczenia swojego uzasadnienia w tym zakresie do odesłania do tej argumentacji bez narażenia się na zarzut obrazy art.433 § 2 kpk (patrz: wyroki Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z: 8 sierpnia 2024r. II AKa 183/24, 12 lipca 2024r. II AKa 141/24, 5 lipca 2024r. II AKa 39/24, 27 czerwca 2024r. II AKa 2/24, 2 maja 2024r. II AKa 331/23, 11 kwietnia 2024r. II AKa 262/23, 27 marca 2024r. II AKa 201/23, 14 marca 2024r. II AKa 383/13 i II AKa 251/21, 31 stycznia 2024r. II AKa 318/23, 21 grudnia 2023r.

II AKa 127/23; wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 24 maja 2022r., II AKa 318/21; postanowienia Sądu Najwyższego z: 28 kwietnia 2022r. III KK 133/22, 7 kwietnia 2022r. IV KK 280/21, 15 marca 2022r. IV K 14/22, 2 marca 2022r. II KK 58/22). W powyższym kontekście podkreślenia wymaga, że zgodnie z treścią art.427 § 2 kpk to po stronie obrońcy leży obowiązek wykazania, dlaczego nie zgadza się z zaskarżonym orzeczeniem, jak też przedstawienia rzeczowej w tym przedmiocie argumentacji. Kwestionowanie ustaleń Sądu I instancji nie może ograniczyć się jedynie do bardzo ogólnych stwierdzeń. Skarżący jest podmiotem profesjonalnym świadczącym usługi prawne w tym obronę, toteż wymagania wobec niego przekraczają ogólne sformułowanie wątpliwości co do powziętej przez sąd decyzji procesowej, dla poparcia podniesionego zarzutu.

Zajęcie ex catedra stanowiska odmiennego niż uczynił to Sąd I instancji nie tworzy po stronie Sądu odwoławczego obowiązku poszukiwania w zaskarżonym rozstrzygnięciu wszelkich uchybień, jakie mogły zaistnieć w danej sprawie, a jedynie badanych z urzędu, o których mowa w art.439 kpk. Nie jest bowiem rzeczą sądu odwoławczego przejmowanie roli skarżącego i doszukiwanie się w oparciu o subiektywny jego pogląd, przy braku odniesienia się do argumentacji Sądu I instancji, uchybień w zaskarżonym orzeczeniu ponad to, co wyraźnie wskazał skarżący.

Ad. c. Zarzut nie może zostać uznany za zasadny. Na wstępie wskazać należy, że przedmiotem oceny Sądu odwoławczego jest wyrok wydany przez Sąd Okręgowy, gdyż do niego odnoszą się zarzuty apelacji, w szczególności obecnie omawianej. Podkreślenia zatem wymaga, że w zaskarżonym orzeczeniu nie przypisano oskarżonemu D. T. uczynienia sobie stałego źródła dochodu z popełnienia przypisanego mu w pkt. II wyroku przestępstwa. Przyjęcie jako elementu kwalifikacji prawnej tego czynu również art.65 § 1 kk wynika natomiast z uznania, że został on popełniony w ramach zorganizowanej grupy przestępczej (czyn przypisany oskarżonemu w pkt. I wyroku). Wobec powyższego zawarte na str.43 uzasadnienia wyroku (w brzmieniu po uzupełnieniu w trybie art.449a § 1 kpk) rozważania dotyczące stałego źródła dochodu w rozumieniu art.65 § 1 kk traktować należy jako jedną z niedoskonałości jaką obarczona jest część motywacyjna zaskarżonego orzeczenia, nie mającą jednak wpływu na jego treść. Uchybienie to bowiem można wprawdzie uznać za naruszenie art.424 § 1 pkt 2) kpk ale z przyczyn wskazanych powyżej nie może mieć ono wpływu na treść orzeczenia. Omawiany zatem zarzut nie może zostać uznany za trafny. Podkreślenia bowiem wymaga, że zarzut obrazy przepisu postępowania może zostać uznany za trafny przy spełnieniu łącznie dwóch równorzędnych (podkreślenie SA) warunków: stwierdzenia, że do obrazy określonego przepisu kodeksu postępowania karnego doszło oraz, że miało to wpływ na treść orzeczenia.

Apelacja obrońcy oskarżonego A. D. (1) Ad. 1. Zarzut nie może zostać uznany za trafny, mimo że Sąd odwoławczy również dostrzegł liczne niedoskonałości uzasadnienia wyroku Sądu I instancji, co znalazło wyraz w wydaniu postanowienia w trybie art.449a § 1 kpk. Niemniej jednak, Sąd Apelacyjny w niniejszym składzie prezentuje stanowisko, że braki w uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji, aktualnie, gdy obowiązuje art.455a kpk, ale również wcześniej, przed 1 lipca 2015r., w zasadzie nie mogą być samoistną przesłanką do uchylenia wyroku Sądu I instancji. Wynika to stąd, że uzasadnienie wyroku jest mimo wszystko dokumentem wtórnym w stosunku do jego sentencji, sporządzanym już po jej ogłoszeniu, dlatego w istocie nie może ono mieć wpływu treść rozstrzygnięć, o których mowa w art.413 § 1 i 2 kpk.

Nie oznacza to jednak, że obraza art.424 kpk nie może być podstawą zarzutu zwykłego środka odwoławczego. Sąd odwoławczy, w przypadku postawienia takiego zarzutu, musi go rozważyć i nie może być zwolniony od przeanalizowania motywacyjnej części wyroku pod kątem ewentualnych braków argumentacyjnych, czy też błędów logicznych w nim zawartych - i w razie takiej konieczności - wątpliwości te uzupełnić i wyjaśnić we własnym zakresie. Jest to pochodną tego, że postępowanie apelacyjne ma to do siebie, że sąd dokonuje kontroli instancyjnej wyroku nie tylko na podstawie samego jego uzasadnienia, ale również w oparciu o analizę akt sprawy, w szczególności dowodów tam zebranych. W świetle poglądów doktryny i orzecznictwa, wyrażonych jeszcze przed wejściem w życie nowelizacji Kodeksu postępowania karnego, obowiązujących od 1 lipca 2015r., uzasadnienie wyroku nie determinuje prawidłowości rozstrzygnięć istniejących w jego sentencji (patrz: postanowienia Sądu Najwyższego z: 19 stycznia 2012r.

V KK 425/11, 10 sierpnia 2011r. III KK 444/10; wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 17 września 2009r., II AKa 232/09). Powyższe nie oznacza bynajmniej, że sąd odwoławczy nie ma obowiązku analizy pisemnych motywów pod kątem postawionych w apelacji zarzutów. Jeśli wynik tej analizy bezsprzecznie prowadzi do wniosku, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia kryteriów określonych w art.424 § 1 i 2 kpk, wówczas obowiązkiem sądu odwoławczego jest uzupełnienie faktycznych i prawnych wywodów, zgodnie z granicami i kierunkiem środka zaskarżenia (patrz: wyrok Sądu Najwyższego z 30 września 2015r., II KK 59/15).

Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że nie sposób podzielić stanowiska skarżącej, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku „nie odnosi się do dowodów” i „nie wiadomo na jakiej podstawie Sąd ustalił stan faktyczny” (str.4 apelacji). Nawet bowiem w brzmieniu pierwotnym (sprzed uzupełnienia w trybie art.449a § 1 kpk) Sąd Okręgowy wskazał jakie dowody stanowiły podstawę poczynionych ustaleń faktycznych (str.2-14 uzasadnienia wyroku). Po zwrocie uzasadnienia do uzupełnienia Sąd Okręgowy poczynił rozważania dotyczące wiarygodności poszczególnych dowodów odnosząc się w szczególności do tych wskazanych przez skarżącą (str.4 apelacji) i w ten sposób umożliwił poddanie ich kontroli odwoławczej. Podkreślenia przy tym ponowne wymaga, że Sąd II instancji dokonuje oceny zasadności zaskarżonego orzeczenia nie tylko w oparciu o jego część motywacyjną, ale również w oparciu o akta sprawy, w szczególności zgromadzone dowody, a to wszystko w zakresie przewidzianym prawem.

Nie sposób za trafną w kontekście omawianego zarzutu uznać argumentację dotyczącą nieodniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia do treści mów końcowych obrońców. Mowy końcowe bowiem nie są elementem przewodu sądowego (wygłaszane są po jego zamknięciu), podczas gdy podstawą wyroku są dowody przeprowadzone w toku przewodu sądowego. Jeżeli mowa końcowa strony lub jej przedstawiciela procesowego miałaby spowodować poszerzenie postępowania dowodowego, doszłoby do otwarcia zamkniętego przewodu sądowego i przeprowadzenia tych dowodów, które następnie podlegałyby ocenie wyrażonej w uzasadnieniu wyroku. Taki pogląd znajduje, w ocenie Sądu Apelacyjnego w niniejszym składzie, oparcie w stanowisku komentatorów, że Kodeks postępowania karnego nie nakazuje dokładnego zaprotokołowania mów końcowych, a jedynie wnioski końcowe co do oczekiwanego rozstrzygnięcia (por.

Hofmański, Sadzik, Zgryzek, Kodeks, t. 2, 2011, s. 614; Grzegorczyk, Kodeks, 2008, s. 860). Skoro tak, to nie sposób uznać aby argumentacja w nich zawarta miałaby być przedmiotem rozważań w uzasadnieniu wyroku. Skoro sama skarżąca w pierwszym akapicie uzasadnienia omawianej apelacji wskazała, że konieczność zastosowania formularza jest okolicznością niezawinioną przez sąd, popada w wewnętrzną sprzeczność obarczając w kolejnym akapicie Sąd I instancji odpowiedzialnością za utrudnienia w percepcji sporządzonej w takiej formie części motywacyjnej zaskarżonego wyroku. Choć Sąd Apelacyjny w niniejszym składzie nie jest zwolennikiem tzw. formularzy (przede wszystkim z uwagi na zawarcie w nim wielu elementów, które są zbędne w realiach określonego uzasadnienia, a jedynie powiększają jego objętość), to nie sposób jednak podzielić stanowiska skarżącej, że przez to wyrok jest niezrozumiały. Sąd Okręgowy bowiem, w uzasadnieniu wyroku uzupełnionym w trybie art.449a § 1 kpk wskazał w sposób przejrzysty ustalony stan faktyczny, jak również odniósł się (choć Sąd Apelacyjny oczekiwałby w tym zakresie większej jeszcze wnikliwości) do przeprowadzonych dowodów.

Nie doszło zatem do naruszenia prawa oskarżonego A. D. (1) do obrony, tj. obrazy art.6 kpk poprzez naruszenie art.424 § 1 kpk.

Ad. 2. Lakoniczność argumentacji skarżącej w zakresie tego zarzutu i brak odniesienia się do argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia (w brzmieniu po uzupełnieniu go w trybie art.449a § 1 kpk) czyni ten zarzut całkowicie bezzasadnym. O wartości dowodowej dowodów z wyjaśnień oskarżonych Sąd Apelacyjny odnosił się już w niniejszym uzasadnieniu i do poczynionych tam uwag natury ogólnej odsyła nie stwierdzając konieczności powtarzania ich w tym miejscu. Ponownie podkreślenia bowiem wymaga, że brak odniesienia się przez skarżącego do przedstawionej argumentacji Sądu I instancji zwalnia Sąd odwoławczy od konieczności czynienia szerszych rozważań w tym zakresie i pozwala na odwołanie się do wskazanych rozważań Sądu I instancji, które w pełni podziela.

Kwestionowanie bowiem ustaleń Sądu I instancji nie może ograniczyć się jedynie do bardzo ogólnych stwierdzeń i opierać się jedynie o dowody, które – w ocenie skarżącej, odmiennej niż Sądu I instancji – posiadają walor wiarygodności. Wobec takich braków w omawianej apelacji, Sąd II instancji ponownie odwołuje się do rozważań dotyczących znamion przestępstwa działania w zorganizowanej grupie przestępczej w rozumieniu art.258 § 1 kk. Nie ma racji skarżąca twierdząc (str.4 apelacji), że oskarżeni: D. T. i A. S. (1) nie znali się, a nawet nie wiedzieli o swoim istnieniu. Przeczą o tym dowody szczegółowo omówione już w niniejszym uzasadnieniu, przy omawianiu apelacji wywiedzionej przez obrońcę oskarżonego D.

T., do których to rozważań Sąd Apelacyjny w tym miejscu odsyła, gdyż skarżąca w omawianej apelacji w żaden sposób nie uargumentowała swego gołosłownego, w tym zakresie, twierdzenia. Podobnie, nie sposób za trafny uznać argumentu odnoszącego się do dobrowolnego – zdaniem skarżącej – odstąpienia oskarżonego D. T. od przekroczenie granicy. Również i do tej kwestii Sąd II instancji odnosił się w niniejszym uzasadnieniu i do poczynionych tam rozważań odsyła, gdyż także i w tym zakresie skarżąca ograniczyła się do poczynionego ex catedra stwierdzenia. Za przejaw braku znajomości akt sprawy można uznać twierdzenie skarżącej, że zeznania obserwujących oskarżonych funkcjonariuszy oraz wnioski wynikające z podejmowanych przez nich czynności operacyjnych świadczą o spontaniczności działania oskarżonych, którym przypisano (prawomocnie) działanie w warunkach zorganizowanej grupy przestępczej oraz angażowaniu na bieżąco kolejnych, nieświadomych osób (str.4 apelacji). Wobec braku jakiejkolwiek argumentacji w tym zakresie wystarczającym będzie odesłanie w tym miejscu do części motywacyjnej zaskarżonego orzeczenia, w której Sąd I instancji poczynił ustalenia co do wypełnienia przez oskarżonych (w tym oskarżonego A. D. (1)) znamion popełnienia czynu z art.258 § 1 kk (str.6 uzasadnienia wyroku w brzmieniu po jego uzupełnieniu w trybie art.449a § 1 kpk).

Nie sposób – w ocenie Sądu Apelacyjnego - mówić o spontaniczności działań oskarżonych, którym ostatecznie przypisano działanie w warunkach zorganizowanej grupy przestępczej, a zatem również oskarżonego A. D. (1), skoro – jak już również wskazano w niniejszym uzasadnieniu – nawet z jego wyjaśnień wynika, że działania sprawców były zaplanowane, a każdy z nich miał określoną rolę do wykonania dla osiągnięcia zamierzonego celu przestępczego. Rola oskarżonego D. T. polegała na organizowaniu rynku zbytu narkotyków w Norwegii, wypożyczeniu samochodu przeznaczonego do przemytu i przewiezieniu narkotyków do miejsca przeznaczenia. Oskarżeni: A. D. (1) i A. S. (1) mieli zorganizować narkotyki przeznaczone do obrotu oraz zapewnić przystosowanie samochodu do ich przemytu.

Skutku oczekiwanego przez skarżącą nie może również przynieść odwoływanie się do braku hierarchii w grupie (str.2 apelacji). Podkreślenia bowiem wymaga, że znamiona zorganizowanej grupy przestępczej są spełnione również wówczas gdy nie ma ona określonego przywódcy, który jest wyznacznikiem trwałości grupy w strukturze pionowej, ale może mieć również strukturę poziomą – z reguły ze stałym gronem uczestników koordynujących jej działalność według ustalonych reguł (tak: wyroki Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z: 22 grudnia 2022r. II AKa 389/22, 8 grudnia 2022r. II AKa 117/22; wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 26 sierpnia 2021r., II AKa 315/19; postanowienie Sądu Najwyższego z 11 lutego 2021r., IV KK 567/20; wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z 12 listopada 2020r., II AKa 217/18).

Ad. 3., 4. Zarzuty nie są trafne. Sąd odwoławczy w niniejszym uzasadnieniu czynił już rozważania o braku podstaw do uznania, że oskarżony D. T. dobrowolnie odstąpił od zamiaru popełnienia przestępstwa z art.55 ust.3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii i do nich odsyła nie stwierdzając potrzeby ponownego przytaczania ich w tym miejscu. Brak posiadania przy sobie rzeczy osobistych, czy zawartość bagażnika pojazdu, którym poruszał się oskarżony D. T. (str.5 apelacji) samo w sobie nie może implikować uznania, że doszło do wypełnienia znamion z przepisu art.15 § 1 kk lub jedynie do przygotowania do popełnienia przestępstwa z art.55 ust.3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Przeczy temu niedostrzegana przez skarżącą, a trafnie oceniona przez Sąd Okręgowy okoliczność, że oskarżony D. T. wyjechał z kolejki pojazdów zmierzających na prom i przebukował bilet na inny termin na skutek zbliżania się do niego funkcjonariuszy Straży Granicznej. Szczegółowo do tego odnosił się Sąd Apelacyjny przy omawianiu zarzutów apelacji wywiedzionej na korzyść tego oskarżonego. Na marginesie zatem jedynie wskazać należy, że w obecnych czasach nie stanowi jakiegokolwiek problemu nabycie przedmiotów przydatnych w podróży (w tym również wspomnianych przez skarżącą: podstawowych kosmetyków, bielizny, butelki wody, zapasowej koszulki, bluzy czy kurtki) w jej trakcie. Na marginesie zatem jedynie wskazać należy, że w bagażniku samochodu, którym oskarżony D. T. przyjechał na terminal promowy (...) 7 października 2017r. znajdowała się kurtka (k.2248-2253 akt sprawy). Przedmioty zaś, o których wspomina skarżąca znajdujące się w bagażniku pojazdu, którym poruszał się (latarka czołowa, klucze oczkowe i miernik napięcia) nie są przydatne tylko przy demontażu zderzaka. Nie jest zatem tak jak twierdzi skarżąca, że gdyby oskarżony miał zamiar dokonać przemytu narkotyków to nie posiadałby przy sobie narządzi służących do demontażu zderzaków, w których ukryte były narkotyki. Przedmioty te bowiem mogły służyć mu również do innych, nie związanych z popełnieniem przestępstwa, celów.

Ad. 5. Zarzut nie jest trafny. Na wstępie wskazać należy, że podnoszenie przez skarżącą okoliczności, że w opisie czynu poza oskarżonym A. D. (1) z imienia i nazwiska wymieniony został jedynie oskarżony A. S. (1), co zaś do pozostałych osób użyto sformułowania „inne nieustalone” nie może przynieść oczekiwanego przezeń rezultatu, tj. uznania, że nie było możliwe przypisanie mu działania w ramach zorganizowanej grupy przestępczej. Za przestępstwo popełnione w grupie mającej na celu popełnianie przestępstw przyjmować bowiem należy przestępstwo popełnione przez choćby niektóre z trzech osób, które wspólnie lub za pośrednictwem niektórych z nich podzieliły się zadaniami w związku z zamiarem prowadzenia przestępczej działalności, jeżeli popełnienie przestępstwa wynikało z tego podziału (podobnie: Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w wyroku z 23 maja 2023r., II AKa 55/23; Sąd Apelacyjny w Poznaniu w wyroku z 25 stycznia 2023r., II AKa 159/20; Sąd Apelacyjny w Warszawie w wyroku z 30 listopada 2022r., II AKa 457/22; Sąd Apelacyjny w Krakowie w wyroku z 19 grudnia 2003r., II AKa 257/03).

Nie ma również racji skarżąca twierdząc, że środki odurzające objęte czynem przypisanym oskarżonemu w pkt. VII zaskarżonego wyroku należały wyłącznie do oskarżonego A. S. (1). Przede wszystkim podkreślenia wymaga, że działanie sprawców w ramach zorganizowanej grupy przestępczej ściśle związane jest z podziałem ról. Rola przypisana oskarżonemu A. D. (1) w popełnieniu przestępstwa opisanego w pkt VII wyroku polegała na przechowywaniu środków odurzających wspólnie i w porozumieniu z A. S. (1). Nie ma racji skarżąca twierdząc, że tylko oskarżony A. S. (1) miał dostęp do narkotyków przechowywanych w S. (1). Jak wynika bowiem z zeznań zarówno funkcjonariuszy policji dokonujących obserwacji członków grupy: A.

P. (k.154-155, 3619-3621v akt sprawy), R. S. (k.267-269 akt sprawy), jak i zeznań świadka D. P. – właściciela nieruchomości w S. (1), obaj oskarżeni przyjeżdżali tam, korzystali z pomieszczeń gospodarczych znajdujących się na terenie posesji (k.67-70, 3470v-3472v, 3891v-3893 akt sprawy). Okoliczność zatem, że to oskarżony A. S. (1) jako znajomy P. wynajął od nich pomieszczenia, w których składowane były narkotyki przeznaczone do obrotu w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, do której należał również oskarżony A. D. (1) nie może skutkować ekskulpowaniem tego ostatniego, skoro przypisano mu działanie wspólnie i w porozumieniu m.in. z oskarżonym A. S. (1). Taki rodzaj sprawstwa nie wymaga od każdego ze współsprawców podejmowania wszystkich czynności sprawczych związanych z popełnieniem przestępstwa, a wystarczą te związane z ustalonym podziałem ról. Środki odurzające przechowane w S.

C. i A. R. środki odurzające celem dalszego wprowadzenia do obrotu (oskarżony M. S. pozyskał narkotyki od oskarżonego A. C.). Nie ma racji skarżąca twierdząc (str.6 apelacji), że brak jest dowodów na to, że oskarżony A. D. (1) brał udział w dalszej dystrybucji tych narkotyków. Oskarżony A. C. rozpoznał bowiem w A. D. (1) osobę, której zgłosił potrzebę wzięcia „czegoś do palenia” celem sprzedaży i zarobku, wziął od niego narkotyki, które następnie przekazał oskarżonemu M. S. (k.989-991, 2992-2994, 3371 akt sprawy). Dokonujący obserwacji działań podejmowanych przez grupę, funkcjonariusze Policji również potwierdzili fakt przekazywania narkotyków przez oskarżonego A. D. (1) tym dwóm współoskarżonym. świadek Ł.

G. zeznał, że widział jak oskarżony A. D. (1) przekazuje narkotyki oskarżonemu A. R. (k.481-483, k.3494-3497v akt sprawy). Świadek A. P. zeznał, że widział jak oskarżony A. D. (1) przekazuje narkotyki oskarżonemu A. C. (k.471-473, 3620v akt sprawy). O odebraniu narkotyków z posesji oskarżonego A. D. (1) w K. przez oskarżonego A. R. zeznał również świadek R. S. (k.3498-3499 akt sprawy). Przekazanie narkotyków tym współoskarżonym potwierdził sam oskarżony A. D. (1) (k.3368-3369v akt sprawy).

Ad. 6. Zarzut nie jest trafny. Z uwagi na fakt, że tożsamy został podniesiony w apelacji wywiedzionej przez obrońcę oskarżonego D. T., co było już przedmiotem rozważań w niniejszym uzasadnieniu, do nich Sąd II instancji odwołuje się nie stwierdzając potrzeby ponownego ich przytaczania. Zastosowanie art.65 § 1 kk w kwalifikacji prawnej czynów przypisanych oskarżonemu A. D. (1) w pkt. VI, VII i X zaskarżonego orzeczenia nie wynikało z ustalenia w wyroku, że z popełnienia przestępstw uczynił sobie stałe źródło dochodu, a z tego że popełnił je działając w zorganizowanej grupie przestępczej. Zdziwienie Sądu Apelacyjnego budzi natomiast kwestionowanie przez doświadczonego prawnika, jakim jest obrońca oskarżonego A.

D. (1), przyjęcia znamienia działania w celu osiągnięcia korzyści majątkowej poprzez wskazanie, że oskarżony nie odniósł żadnej korzyści majątkowej z przestępstwa. Przepis art.115 § 4 kk stanowi bowiem wprost, że korzyść majątkowa to korzyść dla siebie lub kogo innego. Nadto do osiągnięcia korzyści majątkowej nie mogło dojść skoro pochód przestępstwa wewnątrzwspólnotowej dostawy środków odurzających (pkt VI zaskarżonego wyroku) zakończył się na etapie usiłowania. W odniesieniu zaś do czynów przypisanych oskarżonemu A. D. (1) mu w pkt. VII i X zaskarżonego wyroku, nie sposób również mając na uwadze prawidłowe ustalenia poczynione w tym zakresie przez Sąd Okręgowy oraz zasady logicznego rozumowania uznać, że udział w obrocie środkami odurzającymi nie jest popełniany w celu osiągnięcia korzyści majątkowej.

Zarzut związany z czynem przypisanym oskarżonemu A. D. (1) w pkt. X zaskarżonego wyroku można obalić odwołując się do wyjaśnień samego oskarżonego, który podał, że oskarżony A. R. miał spłacić zaciągnięty u niego dług po sprzedaży narkotyków (k.3368-3369v akt sprawy). A zatem oskarżony A. D. (1) wiedział zarówno o tym, że przekazane oskarżonemu A. R. narkotyki przeznaczone są do obrotu (oskarżony ten miał je bowiem sprzedać, a nie zatrzymać dla siebie), a nadto wiązało się to z osiągnięciem korzyści majątkowej przez A. R. (a zatem „kogo innego” w rozumieniu art.115 § 4 kk), skoro z zarobionych pieniędzy oskarżony ten miał oskarżonemu A. D. (1) spłacić dług. Podobnie rzecz się ma z zarzutem związanym z czynem przypisanym oskarżonemu w pkt.

VII zaskarżonego wyroku. Przy czym w tym przypadku część narkotyków została przekazana oskarżonemu A. C., który je dalej sprzedał (a zatem doszło do udziału w obrocie) oskarżonemu M. S.. W obu przypadkach oskarżony A. D. (1) podał, że profesjonalnie pakował worki ze środkami odurzającymi przy użyciu zgrzewarki do folii.