Sygn. akt VIII P 94/19 UZASADNIENIE wyroku z 22 listopada 2019 r. W pozwie z dnia 19 lutego 2019 r. skierowanym przeciwko (...) w (...), powód (...) wniósł o sprostowanie świadectwa pracy z dnia 31 gr

§ 2k.p.

wymagania, zatem pracodawca był zobowiązany do jego uwzględnienia. Niezależnie od tego, w ocenie powoda fakt ustania stosunku pracy z dniem 31 grudnia 2018 r. nie daje podstaw do możliwości nieuwzględnienia złożonego wniosku, bowiem pracodawca ma obowiązek uwzględnienia urlopu ojcowskiego do dnia rozwiązania umowy o pracę (pozew k. 4) W odpowiedzi na pozew z dnia 17 marca 2019 r. (...) w (...)wniósł na wstępie o odrzucenie pozwu, ze względu na niespełnienie wymogu formalnego dla pierwszego pisma procesowego w sprawie, o którym mowa w art. 126 § 2 pkt 2 k.p.c., polegającego na braku wskazania przez powoda numeru PESEL lub nr NIP, a w przypadku nie uwzględnienia powyższego przez sąd, wniósł o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu podniesiono, że przyczyny odmowy sprostowania świadectwa pracy zostały powodowi już wcześniej przedstawione. Z akt powoda jednoznacznie wynika, że w okresie w latach 2007-2009 składał on wnioski o udzielenie urlopu bezpłatnego we wskazanych dniach i taki też został mu udzielony, a to, że urlop związany z podnoszeniem kwalifikacji cieszy się pewnymi przywilejami w sferze spraw pracowniczych, nie zmienia jednak faktu, że wciąż jest to urlop bezpłatny, który należało uwzględnić w świadectwie pracy. W kwestii urlopu ojcowskiego podniesiono, że dokumentacja nie wskazuje, aby taki urlop został mu przez pracodawcę udzielony. Ponadto i tak nie mógł on być uwzględniony z uwagi na brzmienie art. 183

§ 1pkt 1 k.p.

– odmówił udzielenia mu urlopu ojcowskiego. (wniosek k. 98, pismo k. 99 a/o B, zeznania świadka (...) k. 51-51v) W dniu 10 stycznia 2019 r. powód otrzymał wystawione w dniu 31 grudnia 2018 r. świadectwo pracy, w którego treści w punkcie 6 podpunkcie 2 widniała informacja o korzystaniu przez niego z urlopu wypoczynkowego w dniach: 6-7 lutego 2007 r., 19-21 lutego 2007 r., 23 marca 2007 r., 27 kwietnia 2007 r., 10-14 września 2007 r., 19 października 2007 r., 23 listopada 2007 r., 7 grudnia 2007 r., 4 stycznia 2008 r. , 7 lutego 2008 r., 19-22 lutego 2008 r., 14 marca 2008 r., 4 kwietnia 2008 r., 9 maja 2008 r., 23-27 czerwca 2008 r., 11-12 września 2008 r., 10 października 2008 r., 24 października 2008 r., 28 listopada 2008 r., 6 marca 2008 r., 20 marca 2008 r., 16 października 2008 r., tj. w łącznej liczbie 36 dni. W punkcie 6 podpunkt 3 pracodawca umieścił informację, że powód nie korzystał z urlopu ojcowskiego. (świadectwo pracy k. 13 akt osobowych część C) Powód zakwestionował treść ww. świadectwa pracy i w dniu 14 stycznia 2019 r. zwrócił się do pracodawcy z wnioskiem o jego sprostowanie. Przede wszystkim zaprzeczył, że w latach 2007-2009 korzystał z urlopu bezpłatnego, o którym mowa w art. 174 § 1 k.p., do którego stosuje się art. 174 § 2 k.p., zatem błędnie ujęto w świadectwie pracy, że z takiego urlopu korzystał. Wyjaśnił, że urlop w latach 2007-2009 związany był z pobieraniem nauki (podnoszeniem kwalifikacji zawodowych), o czym pracodawca miał wiedzę i godził się na to. Zdaniem powoda „bezpłatny urlop naukowy” został przez pracodawcę błędnie zakwalifikowany jako urlop bezpłatny, błędnie została także podana łączna liczba tych dni. Nie zgodził się także z zapisem dotyczącym urlopu ojcowskiego, podnosząc, że spełnił wszelkie wymogi jego uzyskania, natomiast pracodawca był zobowiązany mu go udzielić. Zaznaczył przy tym, że fakt ustania stosunku pracy w dniu 31 grudnia 2018 r. nie daje podstaw do możliwości nieuwzględnienia złożonego wniosku. (wniosek k. 15 a/o B) Pracodawca odmówił sprostowania świadectwa pracy, wyjaśniając, że z akt osobowych powoda jednoznacznie wynika, że we wskazanym składał on wnioski o udzielenie urlopu bezpłatnego. Natomiast nie było możliwości udzielenia mu urlopu ojcowskiego z uwagi na jednoznaczne brzmienie art.

§ 1

1 k.p., na mocy którego urlop ojcowski może być wykorzystany jednorazowo albo nie więcej niż w 2 częściach, z których żadna nie może być krótsza niż tydzień, a powoda wniosek dotyczył 3 dni. Pracownik został poinformowany o przysługującym mu prawie wystąpienia do właściwego sadu pracy z żądaniem sprostowania świadectwa pracy. (pismo k. 16 a/o B) Powyższy stan faktyczny Sąd Rejonowy ustalił w oparciu o dokumenty zgromadzone w aktach sprawy i dołączone do nich akta osobowe powoda, których wiarygodność nie była kwestionowana przez strony oraz o zeznania świadka (...) (k. 51-51v), które sąd uznał za wiarygodne. Sąd Rejonowy zważył, co następuje. W ocenie sądu roszczenie o sprostowanie świadectwa pracy zgodnie, z żądaniem powoda nie zasługuje na uwzględnienie. Obowiązek niezwłocznego wydania pracownikowi świadectwo pracy w związku z rozwiązaniem lub wygaśnięciem stosunku pracy spoczywa bezsprzecznie na pracodawcy (art. 97 § 1 k.p.). Zakres informacji wskazanych do uwzględnienia w świadectwie pracy zawiera przepis art. 97 § 2 k.p. i obejmuje informacje dotyczące okresu i rodzaju wykonywanej pracy, zajmowanych stanowisk, trybu rozwiązania albo okoliczności wygaśnięcia stosunku pracy, a także inne informacje niezbędne do ustalenia uprawnień pracowniczych i uprawnień z ubezpieczenia społecznego. Ponadto w świadectwie pracy zamieszcza się wzmiankę o zajęciu wynagrodzenia za pracę w myśl przepisów o postępowaniu egzekucyjnym. Na żądanie pracownika w świadectwie pracy należy podać także informację o wysokości i składnikach wynagrodzenia oraz o uzyskanych kwalifikacjach. Dopełnieniem powoływanego przepisu jest wydane w drodze delegacji ustawowej z art. 97 § 4 k.p. rozporządzenie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 30 grudnia 2016 r. „w sprawie świadectwa pracy” (Dz.U. 2016 r., poz. 2292), które zawiera szczegółowe instrukcje co do treści wzorcowego świadectwa pracy i sposobów dochodzenia jego zgodności ze stanem rzeczywistym. Regulacja art. 97 § 2 1 k.p. daje pracownikowi ochronę praw w tym zakresie, umożliwiając mu wystąpienie w ciągu 14 dni od otrzymania świadectwa pracy z wnioskiem o sprostowanie jego treści, a następnie w ciągu 14 dni od otrzymania zawiadomienia pracodawcy o odmowie sprostowania daje możliwość wystąpienia do sądu ze stosownym żądaniem. W świetle powyższej regulacji wskazać należy, że dochodzenie sprostowania świadectwa pracy na drodze sądowej jest dopuszczalne jedynie po wyczerpaniu przez pracownika wskazanego wyżej trybu reklamacyjnego. W niniejszej sprawie należało uznać, że powód wyczerpał powyższy tryb i zgłosił wpierw wniosek o sprostowanie świadectwa pracy do pracodawcy, a następnie – wobec odmowy uwzględnienia wniosku – wystąpił z roszczeniem do sądu pracy. W stanie faktycznym niniejszej sprawy, w dniu 31 grudnia 2018 r. zostało wydane świadectwo pracy, w którym w pkt 6 ppkt 2 pozwany pracodawca zamieścił informację o ilości i datach udzielonego powodowi urlopu bezpłatnego, zaś w ppkt 3 – o niekorzystaniu przez powoda z urlopu ojcowskiego. Powód zakwestionował oba wpisy, podnosząc, że wykorzystany przez niego urlop bezpłatny jako urlop, z którego korzystał w związku z kształceniem jest urlopem bezpłatnym odmiennego rodzaju od „zwykłego” urlopu bezpłatnego i jako taki nie musi być odzwierciedlony w treści świadectwa pracy, a drugi wpis dotyczący urlopu ojcowskiego nie odzwierciedla rzeczywistego stanu rzeczy, bo powód z takiego urlopu korzystał. Odnosząc się do ustalonego stanu faktycznego w zakresie wykorzystywania przez powoda urlopu bezpłatnego, w związku z jego kształceniem, wskazać należy, iż w obowiązującym wówczas stanie prawnym (rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej oraz Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 12 października 1993 r. „w sprawie zasad i warunków podnoszenia kwalifikacji zawodowych i wykształcenia ogólnego dorosłych”, uchylonym w dniu 10 kwietnia 2010 r.), pracownikowi, który podejmuje naukę w szkole na podstawie skierowania zakładu pracy, przysługują urlop szkoleniowy i zwolnienia z części dnia pracy w wymiarach określonych w § 7, płatne według zasad obowiązujących przy obliczaniu wynagrodzenia za urlop wypoczynkowy (§ 4). Zaś pracownikowi podejmującemu naukę w szkole bez skierowania zakładu pracy może być udzielony bezpłatny urlop i zwolnienie z części dnia pracy bez zachowania prawa do wynagrodzenia w wymiarze ustalonym na zasadzie porozumienia pomiędzy zakładem pracy i pracownikiem (§ 5 ust. 1). (…) Okres bezpłatnego urlopu, o którym mowa w ust. 1, wlicza się do okresu zatrudnienia w zakładzie pracy w zakresie wszelkich uprawnień wynikających z Kodeksu pracy (§ 5 ust. 2). Z dokonanych przez sąd ustaleń wynikało, że powód w okresie zatrudnienia u pozwanego kontynuował swoją edukację, czego pracodawca nie negował, jedynie nie miało to miejsca w oparciu o skierowanie go na kształcenie, ani też w ramach wzajemnych ustaleń, które dawałyby podstawę do udzielenia mu urlopu szkoleniowego. Niemniej jednak istniała możliwość skorzystania za akceptacją pracodawcy z urlopu bezpłatnego, o taki też powód wnosił, o czym świadczy treść licznych wniosków urlopowych w jego aktach osobowych. Zatem uznać należy, że udzielany powodowi urlop miał charakter „zwykłego” urlopu bezpłatnego i jaki taki zasadnie był uwzględniony w wystawionym przez pracodawcę świadectwie pracy. Ponadto analiza dokumentacji związanej z kontynuacja przez powoda nauki jednoznacznie wskazuje, że w okresie późniejszym, po zmianach regulacji w tym zakresie, pracodawca udzielał mu urlopu szkoleniowego i finansował jego naukę, m.in. na podstawie zawieranych umów, zatem wyraźnie ze stanu faktycznego sprawy wyodrębniają się okresy urlopowe powoda o charakterze „zwykłego” bezpłatnego i urlopy szkoleniowe. Przechodząc do kwestii urlopu ojcowskiego, nie sposób nie zgodzić się ze stanowiskiem pozwanego, uznającym, że każdy rodzaj urlopu, w tym ojcowski, o którym mowa w art.

§ 11 k.p.

jest udzielany przez pracodawcę, a nie przez samego pracownika, co wynika jednoznacznie z § 2 tego artykułu. Z analizy materiału dowodowego wynika, że powód taki wniosek do pracodawcy skierował w dniu 18 grudnia 2018 r., wskazując przy tym, że prośba dotyczy udzielenia mu urlopu w części, ale z uwagi na termin rozwiązania umowy o pracę, nie mógł on wykorzystać tergo urlopu w najmniejszej, przewidzianej przez ustawę części. Odnosząc powyższe do stanu faktycznego sprawy, pracodawca słusznie zauważył, że obowiązujące regulacje prawne pozwalają na wykorzystanie przedmiotowego urlopu jednorazowo albo nie więcej niż w 2 częściach, z których żadna nie może być krótsza niż tydzień, co zasadnie skutkowało odmową udzielenia urlopu w takim wymiarze i dodatkowo nie pozwalało na umieszczenie przez pracodawcę informacji o udzielenia takiego urlopu, skoro jego udzielenie nie miało miejsca. Podsumowując dokonane rozważania pod kątem obowiązujących regulacji prawnych, podkreślić należy, że w świetle poczynionych przez sąd ustaleń, treść kwestionowanego świadectwa pracy odzwierciedla rzeczywisty stan rzeczy i jako takie nie podlega sprostowaniu, co z tego powodu skutkuje oddaleniem powództwa (pkt I wyroku). O kosztach zastępstwa procesowego w pkt II sąd orzekł na podstawie art. 98 k.p.c. stosownie do ostatecznego wyniku procesu i przyznał pełnomocnikowi pozwanego wynagrodzenie w wysokości 120 złotych - na podstawie § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r., poz. 1804 z późn. zm.). (...)