Sygn. akt: III U 584/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 maja 2014r. Sąd Okręgowy w Ostrołęce III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSO Bożena Beata
§ 4
k.pc., według którego w sprawie o świadczenie z ubezpieczeń społecznych, do którego prawo jest uzależnione od stwierdzenia niezdolności do pracy lub niezdolności do samodzielnej egzystencji, a podstawę do wydania decyzji stanowi orzeczenie lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych lub orzeczenie komisji lekarskiej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i odwołanie od decyzji opiera się wyłącznie na zarzutach dotyczących tego orzeczenia, sąd nie orzeka co do istoty sprawy na podstawie nowych okoliczności dotyczących stwierdzenia niezdolności do pracy lub niezdolności do samodzielnej egzystencji, które powstały po dniu złożenia odwołania od tej decyzji. W tym przypadku sąd uchyla decyzję, przekazuje sprawę do rozpoznania organowi rentowemu i umarza postępowanie (k. 67 a.s.). W konkluzji ZUS wniósł o zastosowanie tego przepisu. Oceniając ten wniosek Sąd uznał jednak, że w sprawie nie zaszły żadne nowe okoliczności dotyczące stanu zdrowia N. Z.
(1), dlatego odwołanie można oceniać można merytorycznie. Zdaniem Sądu fakt złożenia badania okulistycznego nie jest nową okolicznością, gdyż nie stwierdza nowego schorzenia ani pogorszenia już istniejącego. Ślepota oka lewego została bowiem uwzględniona zarówno w zaświadczeniu składanym przy wniosku o rentę socjalną, jak i w opinii lekarza orzecznika ZUS z dnia 28.02.2013r., i Komisji z dnia 04.02.2013r. (dokumentacja orzeczniczo – lekarska, t. I akt ZUS k. 1, 19v, 21v), wobec czego nie zachodzą przesłanki z art.
§ 4k.pc.
Oceniając merytorycznie odwołanie Sąd oceniał opinie biegłych lekarzy. W niniejszej sprawie wydano dwie odmienne opinie: z dnia 18.05.2013r. przez biegłych: psychiatrę M. F., psychologa H. P. neurologa M. B., okulistę B. M. i onkologa M. O. (nie stwierdzających całkowitej niezdolności do pracy) oraz z dnia 24.01.2014r. przez neurologa R. P. i okulistę I. B. (stwierdzających całkowitą niezdolność do pracy). W ocenie Sądu należało podzielić w całości wnioski zawarte w opinii wydanej przez biegłych z zakresu neurologii R. P. i okulistyki I. B.. Opinia została bowiem wydana po przeprowadzeniu szczegółowego badania przedmiotowego odwołującej się i analizie całości dokumentacji medycznej – w tym złożonej na rozprawie w dniu 18.09.2013r.: badania RTG kręgosłupa, badania oka i zaświadczenia o stanie zdrowia z dnia 01.07.2013r. (k. 28 a.s.) oraz została w wyczerpujący i specjalistyczny sposób uzasadniona. Biegli uwzględnili rodzaj występujących u N. Z.
(1)schorzeń i fakt i negatywnego wpływu na jej rozwój psychoruchowy już od 7 miesiąca życia. Odwołująca cierpi na schorzenie wzroku, przy czym widzi tylko na prawe oko, cierpi też na upośledzenie umysłowe i nieoperacyjny guz mózgu. Wprawdzie guz uległ zmniejszeniu, lecz jego obecności nie można pomijać – jak słusznie zauważył drugi zespół biegłych – bowiem guz uciska na konkretne obszary mózgu, upośledzając ich działanie. Odwołująca cały czas zgłasza też zaburzenia pamięci, a istniejące u niej schorzenia należy rozważać kompleksowo. Schorzenia te powodują, iż nie może ona pracować umysłowo, gdyż wymagałoby to od niej przekwalifikowania zawodowego, obciążającego narząd wzroku. Odwołująca, pomimo uczęszczania do szkoły zawodowej o profilu cukiernika, nie ma możliwości wykonywania tej profesji, o czym świadczy nie tylko fakt zawożenia jej przez rodziców do szkoły i przywożenia, ale przede wszystkim osiągane przez nią oceny tj. dwóje i fakt, iż na praktykach tylko stoi i obserwuje, a sama nic nie robi, co świadczy o nie nabyciu przez nią umiejętności pracy w tym zawodzie. Powyższe okoliczności powodują, że odwołująca nie ma zdolności do jakiegokolwiek zatrudnienia na otwartym runku pracy. Wskazać trzeba, że przesłanka niezdolności do jakiejkolwiek pracy odnosi się do każdego zatrudnienia w innych warunkach niż specjalnie stworzone na stanowiskach pracy odpowiednio przystosowanych do stopnia i charakteru naruszenia sprawności organizmu (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8.12.2000r., II UKN 134/00, OSNP 2002/15/369). Sąd Okręgowy podziela to stanowisko. Należy tu wskazać, że pierwszy zespół biegłych z zakresu psychiatrii, psychologii, neurologii, okulistyki i onkologii, który nie stwierdził całkowitej niezdolności do pracy, wskazał u odwołującej te same schorzenia. Uznał natomiast, że skoro odwołująca uczy się w szkole zawodowej w normalnym trybie nauczania i stwierdzony u niej guz mózgu guz jest wprawdzie nieoperacyjny, lecz uległ zmniejszeniu, to nie jest ona całkowicie niezdolna do pracy. Sąd z przyczyn wskazanych wyżej, nie podziela jednak takiego stanowiska. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, iż miarodajna dla oceny zdolności do pracy N. Z.
(1)jest opinia drugiego zespołu biegłych, sporządzona w dniu 24.01.2014r. i może ona stanowić podstawę rozstrzygnięcia. Biegli ci czasookres całkowitej niezdolności do pacy określili na 2 lata. Wprawdzie wskazali, że odwołująca jest całkowicie niezdolna do pracy od końca pobierania ostatniej renty socjalnej na dalsze dwa lata, lecz jest to jedynie omyłka wynikająca z ilości sporządzanych opinii dla Sądu, N. Z.
(1)wcześniej nie pobierała bowiem renty. W pozostałym zakresie i we wnioskach, i w uzasadnianiu opinia odnosi się wprost do schorzeń odwołującej. Ponieważ stwierdzane u odwołującej schorzenia istnieją od dzieciństwa, w świetle w/w opinii Sąd uznał, iż jest ona całkowicie niezdolna do pracy o dnia złożenia wniosku na 2 lata, spełnia więc wymogi niezbędne do przyznania prawa renty socjalnej. Z tych względów Sąd na podstawie art.
§2k.p.c. zmienił zaskarżoną decyzję i przyznał N. Z.
(1)prawo do renty socjalnej na okres od miesiąca złożenia wniosku na okres 2 lat, tj. od 01.12.2013r. do 30.11.2014r. Stosownie do treści art. 118 ust. 1a ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, Sąd był zobowiązany, przyznając odwołującej się prawo do renty, do zamieszczenia z urzędu w sentencji wyroku rozstrzygnięcia w przedmiocie odpowiedzialności organu rentowego co do nieustalenia ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji, tj. zarówno przyznającego prawo do świadczenia, jak też jego brak (vide wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28.04.2010 roku, II UK 330/09, LEX 604220). W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie nie zaistniały podstawy do obciążenia odpowiedzialnością organu rentowego za nieprzyznanie odwołującej się prawa do renty już na etapie postępowania przed ZUS. Ostatnią okolicznością niezbędną do wydania decyzji było ustalenie całkowitej niezdolności do pracy odwołującej i okresu jej trwania. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie ZUS nie ponosi odpowiedzialności za nieustalenie całkowitej niezdolności do pracy badanej w toku postępowania przed tym organem. Dopiero postępowanie sądowe pozwoliło na ustalenie, czy N. Z.
(1)jest całkowicie niezdolna do pracy i na jaki okres. W sprawie wypowiadały się dwa zespoły biegłych lekarzy, wydano dwie odmienne opinie. Reasumując w/w rozważania należy uznać, iż organowi rentowemu nie można przypisać odpowiedzialności za opóźnienie w przyznaniu świadczenia. Z tych względów orzeczono jak w sentencji.