W uzasadnieniu wskazano, iż zaskarżoną decyzję skarżący odebrał 17.06.2024 więc termin na złożenie odwołania upływał 17.07.2024 r. a odwołanie wniesiono 14.08.2024 r. a wnioskodawca nie wskazał by wniesienie odwołania nastąpiło z przyczyn od niego niezależnych. Co do meritum organ podtrzymał stanowisko i argumentacje podniesione w zaskarżonej decyzji. / odpowiedź na odwołanie k. 6-7/ Pismem z dnia 28.11.2024 r. ustanowiony w toku procesu pełnomocnik z urzędu wnioskodawcy poparł odwołanie wskazał , że celem ww. odwołania był tez wniosek o przywrócenie terminu, wobec czego wniósł o uznanie odwołania z dnia 14.08.2024 za odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu. Z ostrożności procesowej na wypadek nieuwzględnienia wskazanego wniosku wniósł o uznanie wskazanego pisma za odwołanie od decyzji ZUS z dnia 12.06.2024 przy uwzględnieniu terminu miesiąca od ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Co do meritum wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez ustalenie, że odwołujący nie jest zobowiązany do zwrotu pobranych świadczeń z tytułu renty rodzinnej w kwocie 6077,16 zł oraz o zasądzenie zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej wnioskodawcy z urzędu z uwzględnieniem stawek minimalnych określonych w § 2 pkt 4 rozporządzenia ministra sprawiedliwości z dnia 2 października 2015 w sprawie opłat za czynności radców prawnych, jednocześnie wskazując że nie zostały one uiszczone ani w całości ani w części. / pismo k. 22-27/ W dniu 29.07.2022 M. P.
i 3 k.p.c., odwołania od decyzji organów rentowych wnosi się na piśmie do organu, który wydał decyzję, lub do protokołu sporządzonego przez ten organ, w terminie miesiąca od doręczenia odpisu decyzji. Sąd odrzuci odwołanie wniesione po upływie terminu, chyba że przekroczenie terminu nie jest nadmierne i nastąpiło z przyczyn niezależnych od odwołującego się. Przy czym ciężar udowodnienia powyższych okoliczności oraz faktu złożenia odwołania we właściwym terminie spoczywa na wnioskodawcy (art. 232 k.p.c.). Powyższe oznacza, że wniesienie odwołania od decyzji organu rentowego z uchybieniem miesięcznego terminu powoduje, iż ubezpieczony zostaje pozbawiony prawa do merytorycznego rozpoznania zarzutów co do istoty sprawy, podniesionych w odwołaniu. Dlatego też Sąd stosując art.
kpc, musi ocenić całokształt okoliczności, które spowodowały przekroczenie terminu do wniesienia odwołania, a przede wszystkim aspekt zawinienia składającego odwołanie (choć nie wskazano przesłanki winy jako wykluczającej odwołanie po terminie) oraz ewentualnych przyczyn od niego niezależnych. Ocena, czy przekroczenie terminu było nadmierne oraz czy nastąpiło z przyczyn niezależnych od odwołującego się, jest pozostawiona ocenie sądu. Sąd ma możliwość potraktowania spóźnionego odwołania tak, jakby zostało wniesione w terminie, przy czym niezbędne jest jednoczesne spełnienie się obu warunków: przekroczenie terminu nie może być nadmierne, zaś jego przyczyna musi być niezależna od odwołującego się (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 marca 2006 r., III UK 168/05, Lex nr 277825). Przesłanki upoważniające sąd do nieuwzględnienia przekroczenia terminu muszą zachodzić kumulatywnie, mają one charakter ocenny i zależą od całokształtu okoliczności sprawy, w związku z czym nie dadzą się uogólnić. Niespełnienie choćby jednej z tych przesłanek przesądza o odrzuceniu odwołania. To zaś oznacza, że nawet w przypadku stwierdzenia, że przekroczenie ustawowego terminu nastąpiło z przyczyn niezależnych od odwołującego się - w przypadku, gdy przekroczenie ustawowego terminu jest nadmierne - sąd obowiązany jest odrzucić odwołanie (por. postanowienie SN z 6.06. 2012 r., III UK 144/11, Legalis Nr 537289). Sąd nie odrzuci odwołania od decyzji organu rentowego na podstawie art.
KPC tylko wówczas, gdy okaże się bezsporne, że przekroczenie ustawowego terminu nie jest nadmierne i że nastąpiło z przyczyn niezależnych od odwołującego się. W pozostałych przypadkach jest obowiązany odrzucić odwołanie. /Postanowienie Sądu Najwyższego - Izba Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 18 stycznia 2023 r., I (...) 111/22/ Podkreślenia wymaga też fakt, iż wobec treści art.
postępowanie szczególne regulowane przepisami art. 477 8 kpc i następne, nie zna instytucji przywrócenia terminu w rozumieniu art. 168 i nast. (tak wyr. SA w Rzeszowie z 6.12.1994 r., III AUr 344/94, OSA 1995, Nr 1, poz. 9, post. SA w G. z 6.6.1994 r., III AUz 61/94, PP 1995, Nr 5, s. 46). Z poczynionych w sprawie ustaleń wynika, iż odwołanie od decyzji z dnia 12.06.2024 r. zostało złożone przez M. P.
KPC) nie powinna być mierzona wyłącznie liczbą dni, o ile równolegle miały miejsce inne zdarzenia wpływające na ocenę skali opóźnienia/Wyrok Sądu Najwyższego - Izba Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 23 sierpnia 2022 r., (...) 236/21/ T. na gruncie rozpoznawanej sprawy zabrakło. Tym samym nie było podstaw, aby przystąpić do merytorycznego badania zaskarżonej decyzji. Biorąc powyższe pod uwagę , Sąd na podstawie art.
odrzucił odwołanie wnioskodawcy od decyzji z dnia 12.06.2024 r. jako złożone po terminie. O zwrocie kosztów pomocy prawnej udzielonej wnioskodawcy z urzędu orzeczono na podstawie § 15 ust. 2 w zw. z § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14.05.2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 764) uwzględniając zwrot stawki podatku VAT. Brak było podstaw do zasądzenia kosztów zastępstwa procesowego według stawki liczonej od wartości przedmiotu sporu. Powyższe zapatrywanie stanowi ugruntowane stanowisko prezentowane zarówno w orzecznictwie Sądu Najwyższego, jak i sądów powszechnych. Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 13 listopada 2012 r. sygn. (...) UZ 102/12, przyjął bowiem, że w sprawie o zwrot przez ubezpieczonego nienależnego świadczenia stosuje się stawkę minimalną, taką jak w sprawach o świadczenia pieniężne z ubezpieczenia społecznego i zaopatrzenia emerytalnego (§ 11 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu [Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.], który stanowi odpowiednik § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych [tj. Dz.U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.]). W uzasadnieniu powyższego orzeczenia Sąd Najwyższy wyjaśnił, że przyjęcie stawki minimalnej według wartości przedmiotu zaskarżenia nie jest uprawnione. Regulacja kosztów dotyczących spraw ubezpieczeniowych jest skromna w rozporządzeniu. Jednak w tej sprawie problem braku rodzajowo właściwej regulacji w istocie nie występuje, gdyż na zasadzie wzajemnej równowagi należy ujmować sprawy o świadczenia z ubezpieczenia społecznego oraz sprawy o zwrot nienależnego świadczenia z ubezpieczenia społecznego. Uzasadnione jest więc w tej sprawie zastosowanie stawki podstawowej z § 11 ust. 2 rozporządzenia. Takie stanowisko zostało zaprezentowane również przez Sąd Najwyższy we wcześniejszym orzecznictwie. W postanowieniu z 1 czerwca 2010 roku (II UZ 11/10) Sąd Najwyższy stwierdził, że sprawa o zwrot świadczeń z ubezpieczenia społecznego jest bliższa rodzajowo sprawie o przyznanie takich świadczeń niż sprawie o zapłatę, wobec czego podstawę zasądzenia opłaty za czynności adwokackie powinny stanowić w niej minimalne stawki przewidziane w rozporządzeniu dla spraw z zakresu ubezpieczenia społecznego. Podobne stanowisko zajął Sąd Apelacyjny w Lublinie w wyroku z dnia 23 września 2020 r., III AUa 734/20, w którym podkreślił, że sprawa o zwrot nienależnie pobranego świadczenia nie została wymieniona wprost w przepisach rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, jednakże jest ona bliższa kategorii spraw o świadczenia pieniężne z ubezpieczenia społecznego i zaopatrzenia emerytalnego niż sprawom o zapłatę. Takie rozwiązanie jest przyjmowane w licznym orzecznictwie sądów powszechnych. Dla przykładu można przywołać takie orzeczenia jak: wyrok Sądu Okręgowego w Elblągu z dnia 18 marca 2016 r., IV Ua 11/16, wyrok Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 11 maja 2020 r., VIII Ua 11/20, wyrok Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie z dnia 11 sierpnia 2021 r., VII Ua 79/20, wyrok Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie z dnia 8 kwietnia 2022 r., VII Ua 38/21, wyrok Sądu Okręgowego w Bydgoszczy z dnia 23 sierpnia 2022 r., VI Ua 68/21, postanowienie Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 1 marca 2022 r., VIII Uz 3/22, w tym również rozstrzygnięcia Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 14 czerwca 2016 r., VII Ua 75/16, wyrok Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 4 lipca 2019 r., VIII Ua 36/19, wyrok Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 17 września 2019 r., VIII Ua 47/19, wyrok Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 4 czerwca 2019 r., VIII Ua 15/19, wyrok Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 1 października 2020 r., VIII Ua 41/20, wyrok Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 6 maja 2021 r., VIII Ua 8/21. Z tych też względów brak było podstaw do uwzględnienia stanowiska pełnomocnika z urzędu wnioskodawcy w tym przedmiocie i orzeczono jak w sentencji.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.