UZASADNIENIE Formularz UK 1 Sygnatura akt IV K 282/24 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku
§ 1k.k.
w zb. z art. 190 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. Jego strona przedmiotowa polegała na tym, że oskarżony w okresie od początku stycznia 2024 r., daty dziennej bliżej nieustalonej, do dnia 24 lutego 2024 r., wielokrotnie nawiązywał ze swoją byłą partnerką W. R.
(1), wbrew jej woli, połączenia telefoniczne, w tym z numerów zastrzeżonych, wysyłał do niej sms-y i inne wiadomości tekstowe, w treści których namawiał ją do spotkań, wyzywał ją, używając w stosunku do niej określeń wulgarnych i słów powszechnie uznanych za obelżywe, groził odebraniem sobie życia, kierował groźby karalne pozbawienia życia bliżej nieokreślonych osób, które zbliżą się do pokrzywdzonej i nawiążą z nią bliższą relację, czym ją nękał, a nadto groził pokrzywdzonej popełnieniem na szkodę jej oraz jej matki R. R. przestępstwa, polegającego na uszkodzeniu ciała, w ten sposób, że oświadczył, że przyjdzie do ich miejsca zamieszkania porozmawiać wraz z nożem ukrytym pod kurtką, czym wzbudził u pokrzywdzonej uzasadnioną i realną obawę spełnienia gróźb, a nadto nachodził pokrzywdzoną w miejscu jej zamieszkania, kierując do niej wyzwiska przy użyciu określeń wulgarnych i słów powszechnie uznanych za obelżywe, czym nadto wzbudził u pokrzywdzonej uzasadnione okolicznościami poczucie zagrożenia, udręczenia oraz istotnie naruszył jej prywatność, przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu pięciu lat po odbyciu kary łącznej roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, w skład której wchodziła kara jednostkowa roku i pięciu miesięcy pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne z art. 281 k.k., orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego Lublin-Zachód w Lublinie z dnia 28 grudnia 2020 r., sygn. akt IV K 704/20. Czyn z art. 281 k.k. przypisany powołanym wyrokiem, jako pełniony z użyciem przemocy podobny jest do groźby uszkodzenia ciała W. R. i jej matki (wyczerpującej znamiona występku z art. 190 § 1 kk), jak też gróźb zabójstwa osoby, z którą W. R.
(1)po rozstaniu z oskarżonym się zwiąże, które to zachowanie wchodzi z kolei w zespół znamion występku z art.
§ 1kk. Strona podmiotowa tego czynu cechowała się umyślnością w formie zamiaru bezpośredniego. Oskarżony nie mogąc pogodzić się z decyzją W. R.
(1)o zakończeniu ich związku, grożąc uszkodzeniem ciała jej i jej matki, chciał wywołać u niej obawę realizacji tych gróźb, a podejmując pozostałe, opisane wyżej zachowania, dążył do wzbudzenia u niej poczucia zagrożenia, udręczenia oraz istotnego naruszenia jej prywatności, który to skutek osiągnął. Jego działania, z uwagi na powtarzalność i rozciągnięcie w czasie, jak też świadomość tego, że pokrzywdzona nie chce się z nim kontaktować, uznać należy za „uporczywe” w rozumieniu art.
§ 1k k.k.
☒ 1.
- Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem 4 dotyczący czynu z pkt II K. S. Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Czyn z pkt II poddać należało kwalifikacji z art. 62 ust 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii. Jego strona przedmiotowa polegała na posiadaniu przy sobie w dniu 24 lutego 2024 roku w L. przy ul. (...), wbrew przepisom ww. ustawy, środka odurzającego w postaci suszu ziela konopi innych niż włókniste, o łącznej masie netto 0,46 grama, przy czym czyn ten stanowił wypadek mniejszej wagi, a oskarżony dopuścił się go w związku z uzależnieniem od ziela konopi innych niż włókniste. O potraktowaniu tego występku jako uprzywilejowanego typu, w postaci wypadku mniejszej wagi, decyduje niewielka ilość będącej jego przedmiotem substancji, odpowiadająca jednej porcji handlowej. Tak przypisanego czynu oskarżony dopuścił się umyślnie, z zamiarem bezpośrednim. Wiedza o tym, że posiadanie tego typu substancji, nawet na własne potrzeby, podlega karze, jest powszechna i z pewnością nie była obca także K. S.. ☒ 1.
- Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem 8 dotyczący czynu z pkt IV K. S. Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Czyn z pkt IV poddać należało kwalifikacji z art. 217 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. Jago strona przedmiotowa polegała na tym, że oskarżony, w dacie dziennej bliżej nieustalonej, przypadającej pod koniec 2023 roku, w L., naruszył nietykalność cielesną K. K.
(1), w ten sposób, że popchnął pokrzywdzoną, wskutek czego upadła ona na podłogę oraz kopnął, a następnie złapał pokrzywdzoną za szyję oraz ponownie popchnął ją na podłogę, przy czym zarzucanego mu czynu dopuścił się w ciągu pięciu lat po odbyciu kary łącznej roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, w skład której wchodziła kara jednostkowa roku i pięciu miesięcy pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne z art. 281 k.k. (jako popełnione z użyciem przemocy), orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego Lublin-Zachód w Lublinie z dnia 28 grudnia 2020 r., sygn. akt IV K 704/
- Jego strona podmiotowa cechowała się umyślnością w formie zamiaru bezpośredniego. Kontekst zdarzenia był bowiem taki, że K. S. działał w reakcji na żądanie pokrzywdzonej, aby posprzątał wylany napój, co wyklucza np. przypadkowe jej uderzenie. Z punktu widzenia zewnętrznego obserwatora, podejmowane działania oskarżonego traktować należy jako jedno zachowanie, rozciągnięte w czasie. Stąd z opisu oraz kwalifikacji tak przypisanego przestępstwa wyeliminowano odpowiednio elementy działania w krótkich odstępach czasie i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru oraz przepis art. 12 § 1 k.k. ☐ 1.
- Uniewinnienie Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia 1.KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności K. S. 1-10 Przypisanych w ramach zarzutów z pkt I, II, III i IV a.o. Stopień winy oskarżonego odnośnie czynów z pkt I, III i IV a.o. jest znaczny. Brak jest okoliczności, które pozwalałyby go zredukować w znaczeniu prawnym. Uzależnienie oskarżonego od kanabinoli redukuje jego stopień winy w zakresie czynu z pkt II a.o., nie wpływa jednak na prawnie rozumianą poczytalność. Stopień społecznej szkodliwości czynu z pkt I należy określić jako bardzo wysoki. Oskarżony z zamiarem bezpośrednim zmierzał do pozbawienia pokrzywdzonego życia, spowodował chorobę realnie zagrażającą jego życiu, a proces jego leczenia trwał dość długo, związany był z cierpieniem fizycznym, ale także obawą, że może dojść do jego zgonu. Ponadto po zabiegach leczniczych pokrzywdzony, w okolicy brzucha posiada dwie duże, biegnące w poprzek ciała blizny, a skutki doznanego urazu odczuwa do chwili obecnej. Nie można tracić też z pola widzenia faktu, że podejmując działania bezpośrednio zmierzające do pozbawienia O. S. życia, oskarżony uszkodził samochód jego ojca P. S.. Stopień społecznej szkodliwości czynów z pkt III i IV jest znaczny. Jeśli chodzi o czyn z pkt III, należy mieć na uwadze, że przestępcze zachowania, w różnych formach, powtarzał on niemal przez dwa miesiące, a część z przejawów nękania W. R.
(1)przybrała postać gróźb popełnienia przestępstwa zabójstwa na szkodę bliżej nieustalonej osoby, która się z nią zwiąże, zaś zapowiedź przybycia z nożem ukrytym pod kurtką do niej i jej matki, interpretować należy jako groźbę uszkodzenia ciała ww. Za przyjęcia na tym poziomie stopnia społecznej szkodliwości czynu z pkt IV przemawia z kolei znaczne natężenie agresji względem K. K. i kilkukrotne, w ramach jednego zdarzenia, naruszanie jej nietykalności cielesnej. Stopnień społecznej szkodliwości czynu z pkt II nie jest znaczny albowiem posiadana ilość środka odurzającego w postaci ziela konopi innych niż włókniste stanowiła de facto jedną porcję handlową tego narkotyku. Wymierzając oskarżonemu karę jako okoliczności łagodzące Sąd uwzględnił: co do wszystkich czynów fakt, że jest on sprawcą młodocianym w rozumieniu art. 115 § 10 k.k., co do czynu z pkt II niewielką ilość posiadanego środka odurzającego, a co do czynów z pkt I i III częściowe wyjaśnienie okoliczności sprawy i mimo werbalnego nieprzyznania się, potwierdzenie pewnych istotnych faktów (czyn z pkt I – zranienie O. S. i wybicie szyby w samochodzie jego ojca; czyn z pkt III – prowadzenie korespondencji z W. R.
(1)za pośrednictwem komunikatorów internetowych). Jako okoliczności obciążające Sąd co do wszystkich czynów miał na uwadze dotychczasową karalność oskarżonego, co do czynów z pkt I, III i IV działanie w warunkach recydywy, co do czynów z pkt I i III ich kumulatywną kwalifikację, a co do przestępstwa z pkt I nadto działanie w warunkach czynu ciągłego oraz pod wpływem ziela konopi innych niż włókniste. W takich okolicznościach uznał, że sprawiedliwą represję będzie stanowiło wymierzenie mu: - za czyn z pkt I, na podstawie art. 14 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. w zw. z art. 57b k.k. kary 14 lat pozbawienia wolności; orzeczenie na podstawie art. 46 § 2 k.k. na rzecz O. S. tytułem nawiązki za doznaną krzywdę kwoty 50 000 złotych; na podstawie art. 46 § 1 kk zasądzenie na rzecz P. S. tytułem naprawienia szkody kwoty 2.403,11 złotych; - za czyn z pkt II, na podstawie art. 62 ust 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii, kary miesiąca pozbawienia wolności oraz na podstawie art. 70 ust. 2 tego aktu, orzeczenie przepadku dowodu rzeczowego opisanego w wykazie dowód rzeczowych i śladów kryminalistycznych II/355/24/N pod poz. 1 w postaci woreczka z zapięciem strunowym z substancją koloru zielono-brunatnego; - za czyn z pkt III, na podstawie art.
§ 1k.k.
w zw. z art. 11 § 3 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., kary roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz orzeczenie środków karnych w postaci zakazu kontaktowania się z W. R.
(1)w jakiejkolwiek formie oraz zakazu zbliżania się do niej na odległość mniejszą niż 50 metrów - na okres 10 lat każdego; - za czyn z pkt IV, na podstawie art. 217 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., kary 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz na podstawie art. 46 § 2 k.k. zasądzenie na rzecz K. K.
(1)tytułem nawiązki w kwocie1.000 zł. Prima facie orzeczone kary za czyny z pkt I, III i IV, a szczególnie za czyn z pkt I, wydają się być surowe. Jednakże jeśli ich wymiar zestawi się z granicami ustawowego zagrożenia (z uwzględnieniem instytucji czynu ciągłego i recydywy zwykłej), to oscylują one bliżej jego dolnej granicy niż górnej, czy nawet połowy. I tak, jeśli chodzi o czyn z pkt I, to podstawowe granice ustawowego zagrożenia wynoszą od 10 do 30 lat pozbawienia wolności oraz dożywotnie pozbawienie wolności. Z uwagi na popełnienie tego czynu w warunkach o jakich mowa w art. 64 § 1 k.k. i art. 12 § 1 k.k. w zw. z art. 57b k.k., jego dolna granica to 10 lat i jeden miesiąc pozbawienia wolności. Podstawowe granice zagrożenia występku z art.
k.k. to z kolei 6 miesięcy do 8 lat pozbawienia wolności. Z uwagi na popełnienie tego czynu w warunkach o jakich mowa w art. 64 § 1 k.k. w sytuacji oskarżonego kształtują się one jednak faktycznie od 7 miesięcy do 12 lat pozbawienia wolności. Dodać należy, że czyny z pkt II i IV alternatywnie zagrożone są karami grzywny, ograniczenia wolności oraz pozbawiania wolności od jednego miesiąca do roku. Dotychczasowa karalność oskarżonego przemawia za wymierzeniem mu za każdy z tych czynów kary pozbawienia wolności. Jeśli chodzi o czyn z pkt IV, działanie w warunkach recydywy z art. 64 § 1 k.k. podnosi te granice do przedziału od 2 miesięcy pozbawienia wolności do roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Zatem także kara za czyn z pkt IV nie razi swoją surowością. Popełnione czyny pozostają w związku czasowym. Ponadto czyny z pkt I, III i IV pozostają w związku przedmiotowym. Niewątpliwie zachowanie z pkt IV w jakimś stopniu wpłynęło na decyzję W. R.
(1)o zakończeniu związku z oskarżonym. Fakt, że nie mógł on się z tą decyzją pogodzić, w istocie skłonił go do popełnienia czynu z pkt III. Jedną z gróźb kierowanych w ramach tego przestępstwa było zabicie osoby, z którą W. R.
(1)się zwiąże. Zbrodnia z pkt I stanowiła w istocie próbę realizacji tej groźby. Na gruncie takiej relacji poszczególnych czynów, za zasadne Sąd uznał ukształtowanie kary łącznej na zasadzie asperacji i na podstawie art. 85 § 1 k.k. w zw. z art. 86 § 1 k.k. orzekł ją w wymiarze 15 lat pozbawienia wolności. Tak ukształtowane kary jednostkowe oraz kara łączna, orzeczone za czyn z pkt III środki karne oraz za czyny z pkt I i IV środki kompensacyjne, zrealizują nie tylko dyrektywę prewencji szczególnej, ale także ogólnej, uzmysławiając osobom zainteresowanym procesem, że brutalne przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu, ale także przeciwko wolności oraz nietykalności cielesnej, spotkać się muszą ze zdecydowaną reakcją Państwa. 1.1Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności K. S. 11 10 Na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności zaliczono K. S. okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 21 września 2024 roku od godziny 15.52 do dnia wyroku, czyli 11 kwietnia 2025 roku. Wprawdzie oskarżony został zatrzymany 24 lutego 2024 r. o godzinie 15:52, jednakże do dnia 21 września 2024 roku do godziny 15.52 wprowadzono mu do wykonania karę orzeczoną w innej sprawie (k. 205). 1.6. inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę - 1.KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 12 W oparciu o przepis art. 624 § 1 kpk Sąd zwolnił oskarżonego od kosztów sądowych. Nie posiada on majątku, a nadto orzeczono wobec niego długoterminową karę pozbawienia wolności. 1.1Podpis SSO Adam Daniel SSO Ewa Pulikowska