← Polska

VIII U 2533/24

Sygn. akt VIII U 2533/24 UZASADNIENIE Decyzją z dnia 22.10.2024 roku , Zakład Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w Ł., odmówił wznowienia postępowania w sprawie emerytury M. M.. W uzasadnieniu, org

§ 1ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r.

Kodeks postępowania administracyjnego można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja. Art.

§ 2k.p.a.

wskazuje, że w sytuacji określonej w art.

§ 1k.p.a.

skargę o wznowienie wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Należy również zauważyć, iż zgodnie z art. 190 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1997 r. nr 76 poz. 483 ze zmianami), orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego wchodzi w życie z dniem ogłoszenia, jednak Trybunał Konstytucyjny może określić inny termin utraty mocy obowiązującej aktu normatywnego. Termin ten nie może przekroczyć osiemnastu miesięcy, gdy chodzi o ustawę, a gdy chodzi o inny akt normatywny - dwunastu miesięcy. W przypadku orzeczeń, które wiążą się z nakładami finansowymi nie przewidzianymi w ustawie budżetowej, Trybunał Konstytucyjny określa termin utraty mocy obowiązującej aktu normatywnego po zapoznaniu się z opinią Rady Ministrów. Zgodnie, zaś ,z art. 9 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 1461) orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego dotyczące aktów normatywnych ogłoszonych w Dzienniku Ustaw ogłasza się w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej. Natomiast zgodnie z art. 21 powyższej ustawy z 2000 r., Dziennik Ustaw wydaje Prezes Rady Ministrów przy pomocy Rządowego Centrum Legislacji, przy czym Rządowe Centrum Legislacji może zlecić wyspecjalizowanym podmiotom niektóre czynności związane z wydawaniem tych dzienników w sposób, o którym mowa w art. 2a ust. 2 Tymczasem na dzień wydania decyzji przez organ rentowy, a nawet na dzień zamknięcia rozprawy przez niniejszy Sąd, wyrok Trybunału Konstytucyjnego nie został ogłoszony Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej. Przy czym mając na względzie powyższe przepisy ustawy z 2000 r., trzeba zaznaczyć, że publikacja wyroku TK na stronie internetowej TK czy w publikatorze „Orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego Zbiór (...) nie jest ogłoszeniem w rozumieniu art. 190 Konstytucji. Sąd zdaje sobie przy tym sprawę, że nieogłoszenie przez Prezesa Rady Ministrów orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego jest wynikiem sporów politycznych toczących się wokół statusu sędziów samego Trybunału. Stan ten może mieć negatywny wpływ na sytuację prawną obywateli, którzy pozostają w stanie niepewności co do obowiązującego prawa – tak jak ma to miejsce na gruncie niniejszej sprawy. Jednakże nie zmienia to faktu, że sporne orzeczenie TK nie weszło w życie, a więc organ rentowy nie mógł go zastosować przy rozstrzyganiu w sprawie ubezpieczonej. Należy również zauważyć, że wniosek o emeryturę wcześniejszą ubezpieczona złożyła po dniu 6 czerwca 2012 r (w dniu 16.09.2013 r.), a więc już w czasie, gdy ustawa z dnia 11 maja 2012 r. o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz niektórych innych ustaw wprowadzająca przepis art. 25 ust. 1b była już ogłoszona w Dzienniku Ustaw RP. Ubezpieczona miała więc możliwość zapoznania się z tą zmianą przed złożeniem wniosku. Emerytura wcześniejsza została przyznana wnioskodawczyni prawomocnym wyrokiem SO w Łodzi z dnia 10.04.2014 r., VIII U 7034/13 od 10.10.2013 r. Trzeba bowiem przy tym wskazać, że jak wynika z opublikowanego na stronie internetowej TK uzasadnienia wyroku w sprawi SK 140/20, jednym z powodów, dla których TK uznał sporny przepis za niekonstytucyjny jest to, że w przypadku osób, które złożyły wniosek przed 6 czerwca 2012 r. zostały „zaskoczone” wprowadzanymi zmianami w trakcie pobierania świadczenia, a jednocześnie nie miały one możliwości podjąć skutecznej interwencję w celu ochrony swoich interesów z uwagi na art. 116 ust. 2 ustawy o emeryturach i rentach z FUS. Art. 116 ust. 2 ustawy o emeryturach i rentach z FUS stanowi bowiem, że cofnięcie wniosku o przyznanie świadczenia jest dopuszczalne tylko do czasu uprawomocnienia się decyzji o jego przyznaniu. Tymczasem ubezpieczona nie została „zaskoczona” wprowadzeniem art. 25 ust. 1b ustawy o emeryturach i rentach z FUS w trakcie pobierania emerytury wcześniejszej, gdyż emerytury wcześniejszej w dniu 6 czerwca 2012 r, jeszcze nie pobierała, ani nie byłaby jej ona przyznana, gdyby nie złożyła stosownego wniosku w dniu 16.09.2013 r. W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy na podstawie art. 477 14 § 1 k.p.c. oddalił odwołanie, jako bezzasadne, o czym orzekł jak w sentencji wyroku.

🔗 Do źródła urzędowego

Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.