Sygn. akt IV Pa 16/21 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 października 2021r. Sąd Okręgowy w Siedlcach IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie następującym: Przewodniczący

§ 1pkt 5 k.p.c.

oraz art. 227 k.p.c. polegające na oddaleniu wniosku o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka B. Ł., podczas gdy zeznania te były istotne dla rozpoznania sprawy, dowód ten nie był spóźniony, gdyż został zgłoszony w momencie, gdy pełnomocnik pozwanego dowiedział się, że świadek G. K. nie stawił się, a sąd oddalił wniosek o jego przesłuchanie, d) art.

§ 1pkt 4 k.p.c.

oraz art. 227 k.p.c. polegające na o oddaleniu wniosku o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka G. K. i uznanie, że dowodu nie da się przeprowadzić, podczas gdy dokumentacja świadka nie pochodziła od lekarza sądowego,

1. e)błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu, że nie doszło do zawarcia porozumienia zmieniającego pomiędzy powodem a pracodawcą w formie ustnej lub choćby dorozumianej, a także nieprawidłowe przyjęcie, że powodowi przysługuje dodatek za staż obcy w takiej wysokości jak wnosił powód, podczas gdy zarówno w umowie, jak (...) oraz innych dokumentach pracodawcy nie było sposobu wyliczenia tego dodatku, 2. naruszenie prawa materialnego:
2. a)art. 60 k.c. w związku z art. 300 kp polegające na uznaniu, że nie doszło do modyfikacji treści stosunku pracy, podczas gdy zachowanie powoda po utracie prawa do dodatku za staż obcy wskazywało w sposób dostateczny na to, że powód wyraża zgodę na utratę dodatku, co potwierdził między innymi podpisami na dokumentach w postaci zmiany angażu z 25 stycznia 2011r. w związku z utratą dodatku i otrzymaniem rekompensaty z tego tytułu, podpisaniem petycji z poparciem dla zarządu (...) z 9 maja 2011r., z treści którego to dokumentu wynika jakie zmiany zostały wprowadzone w stosunku do powoda,
3. b)art. 241 13 § 2 kp polegające na jego błędnej wykładni poprzez uznanie, że porozumienie zmieniające może być zawarte dopiero po wejściu w życie zmiany układu zbiorowego. Wskazując na powyższe pozwany wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego zwrotu kosztów postępowania za obie instancje, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Nadto pozwany wnosił o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka B. Ł. i ewentualnie G. K. na okoliczność zawarcia porozumienia zmieniającego pomiędzy stronami w zakresie likwidacji dodatku stażowego za pracę w obcych zakładach pracy, a także dowodu z dokumentu w postaci zaświadczenia z 10 marca 2021r. na okoliczność, którzy pracownicy utracili dodatek za staż obcy i otrzymali w zamian za ten dodatek rekompensatę. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja pozwanego Przedsiębiorstwa (...) S. A. okazała się nieuzasadniona i jako taka podlegała oddaleniu. Sąd Okręgowy podziela w całości ustalenia faktyczne i ocenę prawną przedstawione przez Sąd Rejonowy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. W przekonaniu Sądu Okręgowego Sąd Rejonowy nie dopuścił się zarzucanych mu w apelacji naruszeń prawa procesowego i prawa materialnego. Odmienne twierdzenia pozwanego stanowią polemikę z prawidłowymi wnioskami Sądu Rejonowego. W pierwszej kolejności wskazać należy, że gdy sąd wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym z całości materiału dowodowego, z którego można wysnuć także wnioski odmienne, nie można mu przypisać zarzutu naruszenia art. 233 § 1 kpc. Takie działanie mieści się w przyznanych sądowi kompetencjach do swobodnego uznania, którą z możliwych wersji uznaje za prawdziwą (wyrok SN z 27.09.2002 r., II CKN 817/00, LEX nr 56906; postanowienie SN z 9.01.2004 r., IV CK 339/02, LEX nr 175929). Skuteczne zgłoszenie zarzutu naruszenia art. 233 § 1 nie może ograniczać się do wskazywania, że możliwe były inne wnioski odnośnie do faktów, lecz polega na wykazaniu, że wnioski wyprowadzone przez sąd orzekający w świetle zasad doświadczenia życiowego i budowy sylogizmów były niemożliwe (wyrok SN z 6.06.2003 r., IV CK 274/02, LEX nr 146440). Sąd I instancji w sposób obszerny dokonał analizy i oceny dowodów zebranych w sprawie, które mu posłużyły do ustalenia stanu fatycznego, będącego podstawą wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Argumenty przemawiające za taką, a nie inną oceną dokonaną przez Sąd I instancji co do dowodów z części zeznań świadków: S. S., A. K. i R. M. zostały podane w uzasadnieniu wyroku i brak podstaw do uznania, że wynik rozumowania Sądu jest niezgodny z zasadami logicznego myślenia i doświadczeniem życiowym. Podkreślenia wymaga również okoliczność, że zeznania te miały dotyczyć faktu zawarcia przez pozwanego z powodem porozumienia zmieniającego w dniu 14 października 2010r., natomiast jak słusznie Sąd Rejonowy wskazał w tej dacie nie mogło dojść do porozumienia zmieniającego, gdyż wówczas nie obowiązywały jeszcze postanowienia Protokołu Dodatkowego Nr 2 do Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy. Jego rejestracja nastąpiła bowiem 3 listopada 2010r., a określone w nim zasady zaczęły obowiązywać od 1 stycznia 2011r., stąd najwcześniejszą datą zawarcia porozumienia zmieniającego mógł być dzień 2 stycznia 2011r. Z treści uzasadnienia wyroku wynika, iż Sąd analizując materiał dowodowy nie pominął dowodów z dokumentów wymienionych w pkt. 9 apelacji. Świadczą o tym chociażby zapisy znajdujące się na str. 15 i 16 wskazanego uzasadnienia. W tym miejscu dodać należy, że Sąd II instancji w pełni podziela zdanie Sądu Rejonowego, że wymienione dowody nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art.

§ 1pkt 4 i 5 k.p.c.

oraz art. 227 k.p.c. polegające na oddaleniu wniosku o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka B. Ł. oraz dowodu z zeznań świadka G. K. w pierwszej kolejności należy wskazać art. 6 § 1 i 2 kpc strony i uczestnicy postępowania obowiązani są przytaczać wszystkie fakty i dowody bez zwłoki, aby postępowanie mogło być przeprowadzone sprawnie i szybko, a sąd powinien przeciwdziałać przewlekaniu postępowania. Wymienione osoby miały zeznawać na okoliczność przebiegu spotkania w dniu 14 października 2010r., w tym zawarcia w tym dniu porozumienia zmieniającego pomiędzy stronami. W tym zakresie Sąd Rejonowy wykazał inicjatywę dowodową dopuszczając dowód z zeznań świadka L. R. (k. 133). Świadek G. K. został dodatkowo zgłoszony przez stronę pozwaną w piśmie z 3 listopada 2020r. (k. 135). Był to świadek znany stronie pozwanej i strona pozwana mając kontakt ze świadkiem oraz wiedzę, że świadek ma kłopoty ze zdrowiem mogła dbając o właściwą dynamikę postępowania wcześniej zgłosić wniosek dowodowy z zeznań świadka B. Ł. tak, aby ten dowód mógł ewentualnie być przeprowadzony w dniu 26 listopada 2020r. lub 12 stycznia 2021r. Słusznie Sąd Rejonowy pominął dowód z zeznań tej osoby na podstawie art.

§ 1pkt 5 kpc jako służący jedynie do przedłużenia postępowania.

Z kolei uzasadnieniem pominięcia dowodu z zeznań świadka G. K. był art.

§ 1

pkt 4 kpc, gdyż świadek z powodu stanu zdrowia nie mógł się dwukrotnie stawić na wyznaczonym terminie rozprawy i nie było żadnych konkretnych informacji ze strony zgłaszającej ten dowód, kiedy i czy w ogóle świadek będzie w stanie złożyć zeznania. Swoje decyzje procesowe Sąd Rejonowy uzasadnił, co znalazło odzwierciedlenie w protokole rozprawy (nagranie z 12.01.2021r. 00:04:07-00:05:05, 00:12:07-00:12:55). Podkreślenia wymaga jeszcze jedna okoliczność, a mianowicie relacje tych osób nie miały istotnego znaczenia w sprawie wobec tego, że dotyczyły rzekomego zawarcia porozumienia wypowiadającego między stronami 14 października 2010r., a w tym dniu takiego porozumienia skutecznie nie można było zawrzeć, bo nie obowiązywały jeszcze postanowienia Protokołu Dodatkowego Nr 2 do Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy. Jak wskazano powyżej jego rejestracja nastąpiła 3 listopada 2010r., a jego regulacje zaczęły obowiązywać dopiero od 1 stycznia 2011r. Nie sposób podzielić stanowiska apelującego, że Sąd I instancji dopuścił się obrazy art. 229 k.p.c. polegającej na uznaniu za przyznaną przez pozwanego wysokość dodatku stażowego należną powodowi. Sąd nie przesądzając co do zasady czy roszczenie powoda jest zasadne czy nie, zobowiązał stronę pozwaną do hipotetycznego wyliczenia dodatku stażowego obcego za okres wskazany przez powoda. Strona pozwana kwestionując roszczenie powoda co do zasady miała możliwość samodzielnego określenia wysokości spornego roszczenia, a zatem była to sytuacja korzystna dla tej strony. Samo wyliczenie wysokości dodatku stażowego przez pozwanego nie przesądzało o uwzględnieniu jego roszczenia, a jedynie pozwalało Sądowi na ustalenie czy w tym zakresie konieczne jest prowadzenie dalszego postępowania dowodowego np. poprzez dopuszczenie dowodu z opinii biegłego czy też wysokość roszczenia jest bezsporna. Ponieważ kwota wskazana przez powoda w pozwie była niższa aniżeli hipotetyczne wyliczenie tej należności przez pozwanego, nie można wywieść innego wniosku aniżeli to, że wysokość dochodzonego roszczenia nie była sporna. W świetle powyższych rozważaniach za chybiony należy uznać zarzut pozwanego w zakresie naruszenia art. 241 13 § 2 kp polegające na jego błędnej wykładni poprzez uznanie, że porozumienie zmieniające może być zawarte dopiero po wejściu w życie zmiany układu zbiorowego oraz art. 60 k.c. w związku z art. 300 kp polegające na uznaniu, że nie doszło do modyfikacji treści stosunku pracy. Jak już wcześniej zaznaczono Sąd Okręgowy w całości podziela pogląd wyrażony przez Sąd I instancji, że pracodawca może dokonać wypowiedzenia warunków pracy i płacy lub porozumienia zmieniającego dopiero po wejściu w życie układu lub jego zmiany. Sąd Okręgowy w toku postępowania apelacyjnego pominął wnioski dowodowe zawarte w środku odwoławczym. W odniesieniu do dowodu z dokumentu, to zgodnie z treścią art. 381 kpc Sąd drugiej instancji może pominąć nowe dowody, jeżeli strona mogła je powołać w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji. Załączony do apelacji dokument był sporządzony co prawda 10 marca 2021r., jednakże jego treść wskazuje, iż nie było przeszkód, aby został wydany wcześniej, jeszcze w okresie postępowania przed Sądem I instancji. Natomiast w zakresie dowodów z zeznań świadków, to brak ich przeprowadzenia w postępowaniu przed Sądem Rejonowym został oceniony przez Sąd II instancji przez pryzmat art. 380 kpc, czemu Sąd dał wyraz we wcześniejszej części uzasadnienia. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd Okręgowy na podstawie przytoczonych przepisów i art. 385 kpc oddalił apelację jako bezzasadną. O kosztach postępowania apelacyjnego Sąd Okręgowy orzekł zgodnie z wynikiem sprawy na podstawie art. 98 § 1, 1 1 i 3 kpc w zw. z § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015r., poz. 615 ze zm.) oraz art. 98.