był dla oskarżonego w tej dacie względniejszy. Art. 288 § 1 k.k. stanowi, iż karze podlega ten, kto cudzą rzecz niszczy, uszkadza lub czyni niezdatną do użytku. Dla przyjęcia przestępstwa zniszczenia (uszkodzenia) mienia konieczne jest nie tylko stwierdzenie fizycznego oddziaływania na rzecz, poprzez zmniejszenie jej wartości (użytkowej lub estetycznej) bądź naruszenie jej substancji. Warunkiem odpowiedzialności na podstawie art. 288 k.k. jest ustalenie, że sprawca obejmował swą świadomością co najmniej możliwość spowodowania szkody majątkowej wskutek zniszczenia, uszkodzenia lub uczynienia rzeczy niezdatną do użytku i - albo chciał ją spowodować, albo na to się godził. W opisanych okolicznościach faktycznych, oba wyżej wymienione warunki odpowiedzialności zostały przez M. Ż. spełnione. Nagrania z monitoringu, kamery nasobnej oraz telefonu komórkowego oskarżonego, które zostały włączone do materiału dowodowego potwierdzają, że w trakcie czynności służbowych przeprowadzanych w dniu 20 października 2022 roku na terenie Dworca (...) W. M. Ż. nie stosował się do poleceń funkcjonariuszy policji. W konsekwencji został obezwładniony i siłą wprowadzony do radiowozu, a podczas ten czynności, w celu jej uniknięcia, zaparł się nogą o drzwi radiowozu, powodując ustalone wgniecenie. Świadczy o tym m.in. zapis z telefonu komórkowego oskarżonego, na którym M. Ż. zwraca się do policjantów w sposób wskazujący, że chociaż słyszy i rozumie polecenia policjantów, to nie zamierza się do nich stosować. Należy też podkreślić, że ani z zeznań świadków, ani też z nagrań nie wynika, aby ojciec oskarżonego mógł być w jakimkolwiek stopniu zagrożony przez działania policjantów, aby on lub jego syn mieli powód aby obawiać się o zdrowie lub życie. Przeciwnie, w ocenie Sądu, to oskarżony aktywnie włączał się w interwencję dotyczącą innej osoby, prowokował policjantów i doprowadził do eskalacji sytuacji, która zakończyła się zatrzymaniem jego osoby. Na nagraniu słychać ponadto wymianę zdań między policjantem a oskarżony, podczas której ten ostatni wielokrotnie jest wzywany do zachowania zgodnego z prawem oraz ostrzegany o skutkach swojego postępowania. Jednak oskarżony nie dostosował się do polecenia policjanta wskazując, że ma prawo stać na publicznym chodniku i sobie nagrywać. Ta sytuacja następnie powtórzyła się. Po wielokrotnym upominaniu oskarżonego, funkcjonariusze policji podjęli decyzję o tym aby przenieść oskarżonego do radiowozu policyjnego. Oskarżony M. Ż. także w tym przypadku nie stosował się do poleceń funkcjonariuszy policji, zapierając się o drzwi radiowozu. Stosownie do treści art. 15 ust. 1 ustawy Prawo o Policji z dnia 6 kwietnia 1990 roku Policjanci wykonując czynności, o których mowa w art. 14, tj. m.in. czynności operacyjno-rozpoznawcze, dochodzeniowo-śledcze i administracyjno-porządkowe w celu rozpoznawania, zapobiegania i wykrywania przestępstw, przestępstw skarbowych i wykroczeń mają prawo: 1) legitymowania osób w celu ustalenia ich tożsamości; 2) zatrzymywania osób w trybie i przypadkach określonych w przepisach Kodeksu postępowania karnego i innych ustaw; 9) dokonywania sprawdzenia prewencyjnego w celu ochrony przed bezprawnymi zamachami na życie lub zdrowie osób lub mienie lub w celu ochrony przed nieuprawnionymi działaniami skutkującymi zagrożeniem życia lub zdrowia lub bezpieczeństwa i porządku publicznego lub: 10) wydawania osobom poleceń określonego zachowania się w granicach niezbędnych do wykonywania czynności określonych w pkt 1-5 lub 9 lub wykonywania innych czynności służbowych podejmowanych w zakresie i w celu realizacji ustawowych zadań Policji lub w granicach niezbędnych do ochrony przed zatarciem śladów przy zabezpieczaniu miejsca zdarzenia lub w celu uniknięcia bezpośredniego zagrożenia bezpieczeństwa osób lub mienia, gdy jest to niezbędne do sprawnej realizacji zadań Policji albo uniknięcia zatarcia śladów przestępstwa lub wykroczenia. Ust. 3 ww. przepisu mówi o tym, że zatrzymanie osoby może być zastosowane tylko wówczas, gdy inne środki okazały się bezcelowe lub nieskuteczne. Z kolei ust. 6, że czynności wymienione w ust. 1 powinny być wykonywane w sposób możliwie najmniej naruszający dobra osobiste osoby, wobec której zostają podjęte. Zgodnie z treścią art. 65 § 2 k.w. kto wbrew obowiązkowi nie udziela właściwemu organowi państwowemu lub instytucji, upoważnionej z mocy ustawy do legitymowania, wiadomości lub dokumentów co do tożsamości własnej lub innej osoby, podlega karze ograniczenia wolności albo grzywny. Z kolei art. 65a k.w. mówi o tym, że kto nie stosując się do poleceń określonego zachowania się wydawanych na podstawie prawa przez funkcjonariusza Policji, Żandarmerii Wojskowej, Straży Granicznej lub innego organu ochrony bezpieczeństwa lub porządku publicznego, umyślnie uniemożliwia lub istotnie utrudnia wykonanie czynności służbowej, podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny. W ocenie Sądu nie sposób przyjąć aby M. Ż. nie miał świadomości, iż Policja ma uprawnienie do wylegitymowania osób jak również że funkcjonariusze policji mogą użyć siły fizycznej w sytuacji, w której ktoś nie stosuje się do ich poleceń. Podkreślić należy, iż w trakcie opisanej sytuacji oskarżony zwracał uwagę policjantom aby przestrzegali cytowanego wyżej artykułu 15 ustawy o Policji, czyli znał jego treść. Wobec powyższego nie sposób przyjąć, iż działanie M. Ż. polegające na zapieraniu się wejściu do radiowozu policyjnego było obroną konieczną i że M. Ż. w tamtym momencie mógł mieć uzasadnioną obawę, że jego zdrowiu i życiu zagraża bezprawne działanie funkcjonariuszy policji. W ocenie Sądu, biorąc pod uwagę zachowanie M. Ż. przed umieszczeniem go w radiowozie uznać należało, że M. Ż. stawiał opór funkcjonariuszom policji działającym w granicach prawa. Wobec powyższego uznać należało, że oskarżony przynajmniej godził się na to, że jego działanie spowoduje uszkodzenie radiowozu. Sąd jednocześnie zmodyfikował opis czynu, przyjmując, że do uszkodzenia doszło poprzez zaparcie się nogą o drzwi radiowozu, a nie na skutek kopnięcia w drzwi. Wskazać należy, że nagrania znajdujące się w aktach sprawy nie obejmują momentu umieszczenia oskarżonego w radiowozie, a relacje osób, które obserwowały całe zdarzenie z boku wskazywały, że oskarżony wyłącznie zapierał się wejściu do radiowozu. Przedmiotowa zmiana nie stanowi wyjścia poza granice oskarżenia. Czynności sprawcze oskarżonego doprowadziły do powstania uszkodzeń w radiowozie policyjnym marki M. o nr rej. (...) i numerze bocznym (...) polegającym na wgnieceniu karoserii pod klamką prawą przednich drzwi. Uszkodzenia tego nie było w pojeździe przed zdarzeniem. Działaniem oskarżonego doszło do powstania szkody. Szkoda w znaczeniu art. 288 § 1 k.k. to w ujęciu najbardziej ogólnym wyrządzony uszczerbek w mieniu będącym przedmiotem zamachu. Wartość tej szkody wyniosła 2647,88 zł, co wynika z kalkulacji naprawy. Oceniając zachowanie oskarżonego, Sąd doszedł do przekonania, że czyn ten uznać należy za zawiniony. Oskarżony jest osobą dorosłą, a przez to rozumiejącą podstawowe zasady prawne oraz posiadającą określone doświadczenie życiowe. Karalność zarzucanego mu czynu jest powszechnie znana. W sprawie zatem nie zachodziły okoliczności wyłączające winę oskarżonego, ani bezprawność jego zachowania, trudno również doszukiwać się okoliczności wpływających na ograniczenie takiego stopnia winy. ☐ 3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej ☐ 3.3. Warunkowe umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania ☐ 3.4. Umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania ☐ 3.5. Uniewinnienie Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia 4. KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności M. Ż. 1 Dla porządku rozważań wskazać trzeba, że przypisany M. Ż. czyn z art. 288 § 1 k.k. zagrożony jest co do zasady karą pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5. W sprawie zaktualizowały się jednak przesłanki do zastosowania art.
i wymierzenia oskarżonemu kary o charakterze wolnościowym. W tym zakresie sąd miał na uwadze zarówno ustawowe zagrożenie przypisanego M. Ż. przestępstwa, które nie przekraczało 8 lat, jak i okoliczność, że w świetle dyrektyw określonych w art. 53 k.k., ewentualna kara pozbawienia wolności nie byłaby surowsza od roku. Wymierzając oskarżonemu, za czyn z art. 288 § 1 k.k. karę 200 stawek dziennych grzywny, sąd kierował się dyrektywami określonymi w art. 53 § 1-3 k.k. W pierwszej kolejności wskazać trzeba, że zarówno stopień winy oskarżonego jak i stopień społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu były dość znaczne. Będąc osobą prawidłowo rozwiniętą pod względem intelektualnym i emocjonalnym, a także posiadając doświadczenie życiowe, M. Ż. zdawał sobie sprawę, że uszkadzanie cudzego mienia jest niezgodne z prawem. Oskarżony stawiając opór działaniom funkcjonariuszy policji godził się, że jego zachowanie spowoduje uszkodzenie radiowozu. Oceniając stopień społecznej szkodliwości czynu, sąd miał na uwadze okoliczności wskazane w art. 115 § 2 k.k. Swoim działaniem M. Ż. naruszył istotne dobro chronione prawem w postaci mienia. Okolicznością łagodzącą stanowiła postawa oskarżonego, który zarówno przed jak i po popełnieniu przestępstwa prowadził ustabilizowany tryb życia. Powyższe znalazło odzwierciedlenie w zastosowaniu wobec oskarżonego dobrodziejstwa art.
i wymierzeniu mu kary o charakterze wolnościowym. Zgodnie z kolei z art.
obowiązującym w dacie czynu jeżeli przestępstwo jest zagrożone tylko karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą 8 lat, a wymierzona za nie kara pozbawienia wolności nie byłaby surowsza od roku, sąd może zamiast tej kary orzec karę ograniczenia wolności nie niższą od 3 miesięcy albo grzywnę nie niższą od 100 stawek dziennych, jeżeli równocześnie orzeka środek karny, środek kompensacyjny lub przepadek. Ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20 zł, sąd kierował się wysokością uzyskiwanego przez oskarżonego dochodu w wysokości 3000-4000 zł miesięcznie jak i faktu, że oskarżony nie posiada nikogo na swoim utrzymaniu. Konieczność uiszczenia wskazanej kwoty będzie stanowiła dla niego realną dolegliwość będącą konsekwencją popełnienia przestępstwa, ale jednocześnie nie wpłynie w sposób nadmierny na jego sytuację finansową. M. Ż. 2 O obowiązku naprawienia szkody Sąd orzekł na podstawie art 46 § 1 k.k. Zdaniem Sądu obowiązek naprawienia szkody przez oskarżonego spełni funkcję kompensacyjną wobec pokrzywdzonego jak i funkcję prewencyjną wobec oskarżonego, powstrzymując go od powrotu do przestępstwa. Z niekwestionowanej kalkulacji naprawy uszkodzonego pojazdu wynika, że jego naprawa wyniosła 2 647,88 zł i taką kwotę Sąd zasądził od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonego tytułem naprawienia szkody. M. Ż. 3 Zobligowany treścią art. 63 § 1 k.k., na poczet wymierzonej oskarżonemu kary grzywny Sąd zaliczył okres zatrzymania go w niniejszej sprawie w okresie od 20 października 2022 roku 21 października 2022 roku, co odpowiada czterem stawkom dziennym grzywny.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.