umowy, cedent (poszkodowany) oświadczył, że w związku ze szkodą nie przysługiwało mu prawo odliczenia podatku VAT. (dowód: umowa cesji – k. 19-20) W dniu 31 października 2022 r. na skrzyżowaniu Ś. - C. doszło do kolizji drogowej, w wyniku której uszkodzeniu uległ samochód marki V. (...) o nr rej. (...), będący własnością poszkodowanej J. M.. Sprawca zdarzenia posiadał polisę ubezpieczeniową potwierdzającą zawarcie umowy z (...) S.A. w S. w zakresie obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu mechanicznego. (okoliczności bezsporne, nadto dowód: notatka z okoliczności zdarzenia – k. 20v, zeznania świadka J. M. – k. 148-149) Bezpośrednio po kolizji pojazd poszkodowanej nie nadawał się do dalszej jazdy. Uszkodzony został cały przód pojazdu, wybuchły poduszki, nastąpił wyciek płynów z pojazdu. Poszkodowana zdecydowała się na skorzystanie z usług firmy powoda w celu zorganizowania holowania uszkodzonego pojazdu z miejsca kolizji na parking powoda przy ul. (...) we W.. Dnia 08 listopada 2022 r. wystawiona została faktura VAT nr (...) dokumentująca należności z tytułu holowania pojazdu z miejsca zdarzenia na parking powoda, opiewająca na kwotę 884,37 zł brutto (719,00 zł netto + 23 % VAT). (dowód: zlecenie holowania – k. 24, faktura VAT – 24v, zeznania świadka J. M. – k. 148-149 ) W dniu 2 listopada 2022 r. poszkodowana J. M. zawarła z powodem umowę najmu pojazdu zastępczego marki B. o nr rej. (...). Pojazd zastępczy był poszkodowanej niezbędny do wykonywania czynności życia codziennego. W tym okresie poszkodowana nie dysponowała żadnym innym pojazdem osobowym. Stawka najmu pojazdu zastępczego została ustalona w kwocie 140,00 zł netto (172,20 zł brutto). Najem pojazdu zastępczego trwał od 2 listopada 2022 r. do 14 listopada 2022 r. (12 dni). Dnia 15 listopada 2022 r. wystawiona została faktura VAT nr (...) dokumentująca należności z tego tytułu, opiewająca na kwotę 2066,40 zł brutto, co stanowiło iloczyn czasu trwania najmu i stawki dobowej, z uwzględnieniem podatku VAT (12 dni * 140,00 zł/dobę netto + VAT). (dowód: umowa najmu – k. 21, protokół przekazania i zdania pojazdu – k. 21v, faktura VAT – k. 22, oświadczenie poszkodowanego – k. 23, zeznania świadka J. M. – k. 148-149) Szkoda została zgłoszona pozwanemu w dniu 02 listopada 2022 r. Zgłoszenia szkody w imieniu poszkodowanej, dokonywał powód. Tego samego dnia, pozwany wystosował na adres e-mail powoda informację o możliwości zorganizowania przez pozwanego bezgotówkowego wynajmu pojazdu zastępczego ze wskazaniem segmentu pojazdu oraz stawek za dobę wynajmu określonych pojazdów. Pozwany zastrzegł także, że w przypadku wynajmu pojazdu z wypożyczalni niezależnej, pozwany będzie uprawniony do zweryfikowania stawek czynszu najmu do poziomu gwarantowanego przez ubezpieczyciela. W dniu 03 listopada 2022 r. odbyły się oględziny pojazdu. W dniu 04 listopada 2022 r. pozwany poinformował o przyznaniu odszkodowania w kwocie 6820,00 zł tytułem uszkodzenia pojazdu. Szkoda została zakwalifikowana jako całkowita. Decyzją z dnia 29 listopada 2022 r. pozwany poinformował o przyznaniu odszkodowania w kwocie łącznej 1531,20 zł brutto (295,20 zł koszt parkowania pojazdu, 1236,00 zł koszt najmu pojazdu). W decyzji ubezpieczeniowej pozwany poinformował o weryfikacji dobowej stawki czynszu najmu do kwoty oferowanej przez pozwanego tj. 103 zł. Decyzją z dnia 14 listopada 2022 r. pozwany przyznał odszkodowanie w kwocie 651,90 zł brutto tytułem wykonanej usługi holowania pojazdu. W decyzji pozwany poinformował o weryfikacji stawki holowania do 5 zł netto za 1 km i kosztu załadunku i rozładunku do kwoty 150 zł netto. (dowód: decyzja – k. 23v,25, akta szkody zapisane na płycie CD – k. 85, wiadomość e-mail z dnia 2.11.2022 r. – k. 72-74) W dniu 2 listopada 2022 r. poszkodowana J. M. zawarła z powodem umowę przelewu wierzytelności, na podstawie której powód nabył od poszkodowanej wierzytelność w postaci prawa do odszkodowania tytułem zwrotu kosztów holowania, najmu pojazdu zastępczego, podstawienia/odbioru auta zastępczego, przechowania pojazdu na parkingu, przygotowania pojazdu do opisu, w związku z kolizją drogową z dnia 31 października 2022 r.
umowy, cedent (poszkodowany) oświadczył, że w związku ze szkodą nie przysługiwało mu prawo odliczenia podatku VAT. (dowód: umowa cesji – k. 26-26v) W dniu 01 kwietnia 2023 r. w miejscowości B. (gmina M.) doszło do kolizji drogowej, w wyniku której uszkodzeniu uległ samochód marki A. o nr rej. (...), będący własnością poszkodowanej S. D.. Sprawca zdarzenia posiadał polisę ubezpieczeniową potwierdzającą zawarcie umowy z (...) S.A. w S. w zakresie obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu mechanicznego. (okoliczności bezsporne, nadto dowód: notatka z okoliczności zdarzenia – k. 27) Bezpośrednio po kolizji pojazd poszkodowanej nie nadawał się do dalszej jazdy. Poszkodowana zdecydowała się na skorzystanie z usług firmy powoda w celu zorganizowania holowania uszkodzonego pojazdu z miejsca kolizji na parking powoda przy ul. (...) we W.. Dnia 05 kwietnia 2022 r. wystawiona została faktura VAT nr (...) dokumentująca należności z tytułu holowania pojazdu z miejsca zdarzenia na parking powoda, opiewająca na kwotę 915,12 zł brutto (744,00 zł netto + 23 % VAT). Na wskazaną kwotę składały się:
umowy, cedent (poszkodowany) oświadczył, że w związku ze szkodą nie przysługiwało mu prawo odliczenia podatku VAT. (dowód: umowa cesji – k. 32v-33) W dniu 12 listopada 2020 r. w N. (powiat (...)) doszło do kolizji drogowej, w wyniku której uszkodzeniu uległ samochód marki A. o nr rej. (...), będący własnością poszkodowanego A. G.. W dacie zdarzenia pojazdem tym kierowała O. O.. Sprawca zdarzenia posiadał polisę ubezpieczeniową potwierdzającą zawarcie umowy z (...) S.A. w S. w zakresie obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu mechanicznego. (okoliczności bezsporne, nadto dowód: notatka z okoliczności zdarzenia – k. 34) Bezpośrednio po kolizji pojazd poszkodowanego nie nadawał się do dalszej jazdy. Poruszanie się pojazdem po drodze zagrażało bezpieczeństwu w ruchu drogowym. Poszkodowanemu został zatrzymany dowód rejestracyjny pojazdu. Poszkodowany zdecydował się na skorzystanie z usług firmy powoda w celu zorganizowania holowania uszkodzonego pojazdu z miejsca kolizji na parking powoda przy ul. (...) we W.. Dnia 16 listopada 2020 r. wystawiona została faktura VAT nr (...) dokumentująca należności z tytułu holowania pojazdu z miejsca kolizji na strzeżony parking powoda, opiewająca na kwotę 924,96 zł brutto (752,00 zł netto + 23 % VAT). Na wskazaną kwotę składały się:
umowy, cedent (poszkodowany) oświadczył, że w związku ze szkodą nie przysługiwało mu prawo odliczenia podatku VAT. (dowód: umowa cesji – k. 42-42v) W dniu 11 grudnia 2019 r. doszło do kolizji drogowej, w wyniku której uszkodzeniu uległ samochód marki B. o nr rej. (...) będący własnością poszkodowanego R. K.
którym koszt naprawy wynosił 7 646.59 zł. Szkoda została zakwalifikowana jako szkoda całkowita. W dniu 05 lutego 2020 r. pozwany poinformował o przyznaniu dopłaty do odszkodowania w kwocie 366,27 zł i zmianie kwalifikacji szkoda z częściowej na całkowitą. Decyzją z dnia 17 marca 2020 r. pozwany poinformował o przyznaniu odszkodowania w kwocie łącznej 8948,00 zł brutto (500 zł tytułem parkowania oraz 8448 zł tytułem najmu pojazdu zastępczego). Pozwany poinformował o wyliczeniu kosztów parkowania w oparciu o ceny abonamentu 2 miesięcznego w kwocie 250 zł za miesiąc. (dowód: zestawienie czynności w postępowaniu likwidacyjnym – k. 43, decyzja – k. 45, akta szkody zapisane na płycie CD k. 85, kosztorysy – k. akta szkody zapisane na płycie CD k. 85, wiadomości e-mail - akta szkody zapisane na płycie CD k. 85) W dniu 11 grudnia 2019 r. poszkodowany R. K.
umowy, cedent (poszkodowany) oświadczył, że w związku ze szkodą nie przysługiwało mu prawo odliczenia podatku VAT. (dowód: umowa cesji – k. 46-46v) Sąd zważył, co następuje: Ustalając stan faktyczny Sąd oparł się na dowodach dotychczas już wymienionych. Sąd uznał za w pełni wiarygodne dokumenty dołączone do akt sprawy, ich prawdziwość i autentyczność nie była kwestionowana przez strony. W odniesieniu do faktur VAT wystawionych przez firmę powoda Sąd zaliczył je w poczet materiału dowodowego jako potwierdzenie faktu, że takiej treści faktury zostały wystawione i że usługi w niej wskazane zostały zrealizowane. Natomiast same faktury w połączeniu z przedstawionymi umowami najmu pojazdów zastępczych nie dowodziły zasadności dochodzenia od pozwanego wskazanych w nich kwot. Zasadność refundacji kosztów najmu pojazdów zastępczych, kosztów holowania czy też kosztów przechowywania uszkodzonych pojazdów na strzeżonym parkingu powoda w kwotach wskazanych w przedłożonych do akt sprawy fakturach VAT wymagała dalszych dowodów i rozważań Sądu. Sąd dał wiarę dowodom w postaci dokumentów znajdujących się w aktach postępowania likwidacyjnego szkód powstałych po stronie poszkodowanych S. B., J. M., S. D., A. G. i R. K.
ugruntowanym stanowiskiem doktryny i orzecznictwa w adekwatnym związku przyczynowym ze zdarzeniem, z którego szkoda wynikła, pozostają koszty najmu samochodu zastępczego tylko w okresie koniecznym i niezbędnym do dokonania naprawy pojazdu (wyrok SN z dnia 5 listopada 2004 roku, sygn. akt II CK 494/03). Stanowisko takie ma przy tym zastosowanie jedynie przy szkodzie częściowej, albowiem odmiennie należy oceniać sytuację nastąpienia szkody całkowitej, przy której czas koniecznego najmu obejmuje – co do zasady – okres od dnia zniszczenia pojazdu do dnia, w którym poszkodowany może nabyć podobny pojazd, nie dłuższy niż do dnia zapłaty odszkodowania (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 września 2004 roku, IV CK 672/03). W orzecznictwie przyjmuje się, że wyjątkowo w sytuacji gdy stwierdzono szkodę całkowitą, odpowiedzialność ubezpieczyciela z tytułu umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych obejmować może również celowe i ekonomicznie uzasadnione wydatki na najem pojazdu zastępczego poniesione przez poszkodowanego w okresie niezbędnym do możliwości nabycia innego pojazdu mechanicznego nawet po wypłacie odszkodowania (tzw. czas organizacyjny, który zwykle wynosi około 7 dni po uzyskaniu środków z ubezpieczenia). Sąd orzekający w pełni podziela przytoczone poglądy. Podstawową bowiem funkcją odszkodowania jest funkcja kompensacyjna, a zatem dążenie do przywrócenia takiego stanu majątku poszkodowanego, jaki istniał przed zdarzeniem szkodowym. W kontekście całkowitego zniszczenia samochodu – stanem tym będzie faktyczna możliwość zakupienia nowego pojazdu w miejsce zniszczonego, w celu zapewnienia poszkodowanemu takiego standardu przemieszczania się, jaki istniał w chwili, gdy jego pojazd był jeszcze sprawny. Wobec powyższego oczywistym jest, że sama informacja o zakwalifikowaniu szkody jako całkowitej w żaden sposób nie przywraca mu ani poziomu komfortu, ani jakości podróżowania i przemieszczania się sprzed zdarzenia szkodowego, bowiem nie zmienia w żaden sposób jego sytuacji faktycznej. Poszkodowany uzyskuje jedynie świadomość, że stan kompensacji kiedyś nastąpi, a będzie to miało miejsce z momentem wypłacenia pełnego, należnego poszkodowanemu odszkodowania. Jednocześnie podkreślić należy, że poszkodowany w przypadku wystąpienia szkody całkowitej nie ma obowiązku angażowania prywatnych środków finansowych, w szczególności zaciągania kredytów czy pożyczek, celem wcześniejszego zakupu nowego pojazdu czy podjęcia próby naprawy uszkodzonego pojazdu. Ma on pełne prawo do oczekiwania na wypłatę odszkodowania przez ubezpieczyciela, by dopiero przy ich pomocy podjąć odpowiednie kroki w wybranym przez siebie kierunku. Dlatego też oczekiwanie na wypłatę odszkodowania jest tak istotne – dopiero bowiem spełnienie świadczenia przez ubezpieczyciela pozwala z całą stanowczością stwierdzić, że poszkodowany uzyskał możliwość kupna pojazdu czy też podjęcia próby dalszej naprawy pojazdu, a zatem że doszło do naprawienia szkody. W okolicznościach niniejszej sprawy należy podkreślić, iż szkoda w pojeździe poszkodowanego została, na mocy decyzji z dnia 19 listopada 2020 r., zakwalifikowana jako szkoda całkowita. Odszkodowanie zostało wypłacone poszkodowanemu w dniu 20 listopada 2020 r. (okoliczność przez pozwanego niekwestionowana). Biorąc zatem przyjęty wyżej 7 dniowy okres na zagospodarowanie wraku, uzasadniony najem pojazdu zastępczego mógłby trwać do 27 listopada 2020 r. Poszkodowany jednak zwrócił pojazd zastępczy już w dniu 25 listopada 2020 r. W związku z powyższym Sąd nie znalazł podstaw, aby kwestionować okres najmu pojazdu zastępczego przez poszkodowanego A. G. i uznał, że w pełni zasadnym było korzystanie z pojazdu zastępczego od dnia 12 listopada 2020 r. (data zdarzenia drogowego) do dnia 25 listopada 2020 r. (dzień następujący po wydaniu decyzji o szkodzie całkowitej i zagospodarowaniu wraku), a zatem przez okres 13 dni. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, Sąd uznał, iż powód mógł domagać się zwrotu poniesionych przez niego kosztów najmu pojazdów zastępczych w kwocie łącznej 7 355,40 zł. Przy czym, w toku poszczególnych postępowań likwidacyjnych pozwany wypłacił tytułem zwrotu kosztów najmu pojazdów kwotę łączną 4 418,20 zł. A zatem w niniejszym postępowaniu powód mógł dochodzić odszkodowania uzupełniającego z powyższego tytułu w kwocie łącznej 2 937,20 zł. Sąd uwzględnił także w całości roszczenia powoda o uzupełniające odszkodowania z tytułu zwrotu kosztów holowania uszkodzonych pojazdów jak i ich przechowywania na strzeżonym parkingu powoda. W ocenie Sądu powyższe koszty stanowią niezaprzeczalnie element szkody poniesionej przez poszkodowanych. Koszty te pozostają bowiem w adekwatnym związku przyczynowym ze zdarzeniem drogowym, podczas którego uszkodzone zostały pojazdy poszkodowanych. Zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że usługi holowania pojazdów jak i przyjęcia ich i przechowywania na parkingu powoda zostały wykonane. Za usługi te zostały wystawione faktury VAT. Usunięcie pojazdów z miejsca zdarzenia i zabezpieczenie uszkodzonych pojazdów poszkodowanych na parkingu było bezpośrednim skutkiem zdarzenia szkodzącego. Pojazd uszkodzony, który nie może być bez naprawy dopuszczony do ruchu drogowego musi być usunięty z drogi publicznej i celowe jest jego odpowiednie zabezpieczenie przed kradzieżą (np. części z pojazdu). Zatem wydatki związane z holowaniem i parkowaniem takiego pojazdu pozostają w adekwatnym związku przyczynowo-skutkowym ze zdarzeniem drogowym, będącym źródłem odpowiedzialności pozwanego. Dodatkowo Sąd zważył, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie dał podstaw do przyjęcia, że poszkodowani w miejscu zaistnienia zdarzeń drogowych mogli skorzystać z innych, tańszych ofert holowania i przechowywania pojazdów. Pozwany ustalając wysokość odszkodowań w zakresie holowania nie wyjaśnił dlaczego wypłacił na rzecz powoda tytułem zwrotu tych kosztów kwoty 1654,35 zł (S. B.), 651,90 zł (J. M.), 873,30 zł (S. D.), 740,46 zł (A. G.). Pozwany jedynie w sposób lakoniczny w poszczególnych decyzjach ubezpieczeniowych jak i w sprzeciwie od nakazu zapłaty wskazał, że uznał za zasadny zwrot tych kosztów po stawce 5,00/4,00 zł za każdy kilometr oraz 150,00 zł za rozładunek i załadunek pojazdu. Odnosząc się do stawek wykonanych na rzecz poszkodowanych usług holowania i przechowywania pojazdu, a wyszczególnionych w załączonych do akt sprawy dokumentach, w ocenie Sądu, nie sposób uznać, by były one zawyżone. Na podstawie wiedzy i zasad doświadczenia życiowego należy stwierdzić, że zastosowane stawki pozostają zbliżone do stawek stosowanych na rynku przez inne podmioty świadczące podobne usługi. Nadto, stawki te nie odbiegają istotnie od opłat za usunięcie pojazdu z drogi i jego parkowanie na parkingu strzeżonym ustalonych na podstawie art. 130a ust. 6c ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2023 r. poz. 1047, ze zm ) Tym samym przyjąć należało, iż strona pozwana w sposób dowolny dokonała korekty kosztów holowania i zabezpieczenia pojazdów na parkingu strzeżonym. W ocenie Sądu brak było podstaw do negowania także przyjętego przez powoda czasookresu przechowywania pojazdu poszkodowanego A. G. na parkingu strzeżonym, tym bardziej, iż w toku postępowania likwidacyjnego pozwany nie negował zasadności przechowywania pojazdu ww. poszkodowanego w okresie wskazanym w fakturze VAT wskazując jednie na konieczność przyjęcia, przy postojach trwających więcej niż 10 dni, średnich cen rynkowych miesięcznego abonamentu za parkowanie w kwocie 250 zł. Należy wskazać – jak już wcześniej wspomniano - że okolicznością bezsporną było to, że tuż po zdarzeniu pojazd poszkodowanego A. G. nie był zdatny do jazdy. W związku z tym został odholowany i zabezpieczony na parkingu strzeżonym prowadzonym przez firmę powoda i pozostawał tam aż do momentu uzyskania informacji od pozwanego o nieopłacalności ekonomicznej jego naprawy, przekazania poszkodowanemu środków z odszkodowania i zagospodarowania przez poszkodowanego wraku. A zatem pozostawienie pojazdu na parkingu strzeżonym w okresie od 12 listopada 2020 r. do 02 grudnia 2020 r. uznać należało za zasadne. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, Sąd doszedł do przekonania, iż powód mógł domagać się od pozwanego zwrotu kosztów holowania w łącznej kwocie 4 876,95 zł i 2 589,15 zł tytułem przechowywania pojazdów na parkingu. Przy czym pozwany w toku poszczególnych postępowań likwidacyjnych przyznał na rzecz powoda odszkodowanie z tytułu holowania w kwocie łącznej 3 920,01 zł i kwotę 1 045,20 zł tytułem parkowania pojazdów. Powód mógł zatem dochodzić w niniejszym postępowaniu od pozwanego uzupełniającego odszkodowania w kwocie 956,94 zł tytułem holowania i 1 543,95 zł tytułem przechowywania pojazdów na parkingu. Mając na uwadze powyższe okoliczności, na podstawie art. 822 §§ 1 i 2 k.c. w zw. z art. 361 § 1 k.c. w zw. z art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych należało orzec jak w punkcie I sentencji wyroku i zasądzić od pozwanego na rzecz powoda kwotę łączną 5438,09 zł, na którą składały się: kwota 956,94 zł tytułem holowania, kwota 1 543,95 zł tytułem przechowywania pojazdów oraz kwota 2 937,20 zł tytułem najmu pojazdów zastępczych. Odnośnie żądania przez powoda zasądzenia na jego rzecz odsetek należy wskazać, iż stosownie do treści art. 481 §§ 1 i 2 k.c. jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była z góry oznaczona, należą się odsetki ustawowe. W przedmiotowej sprawie pozwany opóźnił się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego w postaci zapłaty odszkodowania na rzecz powoda. Stosownie bowiem do treści art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych, zakład ubezpieczeń wypłaca odszkodowanie w terminie 30 dni, licząc od dnia złożenia przez poszkodowanego lub uprawnionego zawiadomienia o wypadku. Nadto, stosownie do treści ust. 2 tego przepisu, w przypadku gdyby wyjaśnienie w terminie, o którym mowa w ust. 1, okoliczności niezbędnych do ustalenia odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń albo wysokości odszkodowania okazało się niemożliwe, odszkodowanie wypłaca się w terminie 14 dni od dnia, w którym przy zachowaniu należytej staranności wyjaśnienie tych okoliczności było możliwe, nie później jednak niż w terminie 90 dni od dnia złożenia zawiadomienia o szkodzie, chyba że ustalenie odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń albo wysokości odszkodowania zależy od toczącego się postępowania karnego lub cywilnego. Na podstawie dokumentów zawartych w aktach sprawy jak i aktach postępowania likwidacyjnego Sąd ustalił, że: a) szkoda w zakresie poszkodowanego S. B. została zgłoszona w dniu 05 stycznia 2023 r. Termin na spełnienie świadczenia mijał w dniu 05 lutego 2023 r. Żądanie zasądzenia odsetek od dnia 09 marca 2023 r. do dnia zapłaty uznać należało za zasadne; b) szkoda w zakresie poszkodowanej J. M. została zgłoszona w dniu 2 listopada 2022 r. Termin na spełnienie świadczenia mijał w dniu 02 grudnia 2022 r. Żądanie zasądzenia odsetek należało zatem uznać za zasadne dopiero od dnia 2 grudnia 2022 r. do dnia zapłaty, w pozostałym zakresie żądanie zasądzenia odsetek podlegało oddaleniu; c) szkoda w zakresie poszkodowanej S. D. została zgłoszona w dniu 03 kwietnia 2023 r. Termin na spełnienie świadczenia mijał w dniu 03 maja 2023 r. Żądanie zasądzenia odsetek należało zatem uznać za zasadne dopiero od dnia 03 maja 2023 r. do dnia zapłaty, w pozostałym zakresie żądanie zasądzenia odsetek podlegało oddaleniu; d) szkoda w zakresie poszkodowanego A. G. została zgłoszona w dniu 13 listopada 2020 r. Termin na spełnienie świadczenia mijał w dniu 14 grudnia 2020 r. Żądanie zasądzenia odsetek od kwoty 184,50 zł tytułem holowania uszkodzonego pojazdu należało uznać za zasadne dopiero od dnia 14 grudnia 2020 r. do dnia zapłaty. W zakresie pozostałych kwot tj. 938,70 zł tytułem najmu pojazdu zastępczego i 365,00 zł tytułem parkowania żądanie zasądzenia odsetek ustawowych za opóźnienie od dnia 14 stycznia 2021 r. było zasadne; e) szkoda w zakresie poszkodowanego R. K.
zasadą odpowiedzialności za wynik procesu. Mając na uwadze, iż powód wygrał proces niemalże w całości, kosztami procesu należało obciążyć pozwanego jako przegrywającego. Pozwany zobowiązany był zwrócić koszty procesu poniesione przez powoda. Na koszty procesu poniesione przez powoda składały się: opłata sądowa od pozwu w kwocie 400 zł, wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika w kwocie 1800 zł oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł. Wynagrodzenie pełnomocnika ustalono w oparciu o § 2 pkt. 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1800). Łącznie 2217 zł. Taką kwotę Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda z tytułu zwrotu kosztów procesu, zasądzając również na podstawie art. 98 § 1 1 k.p.c. od tej kwoty odsetki ustawowe za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.