W inkryminowanym czasie prowadził bowiem w ruchu lądowym na drodze publicznej, to jest w K. na ul. (...), samochód marki F. o numerze rejestracyjnym (...), niewątpliwie znajdując się pod wpływem alkoholu, przy stwierdzonym stężeniu alkoholu w wydychanym powietrzu wynoszącym 0,34 mg/l. Oskarżony działał przy tym umyślnie z zamiarem ewentualnym, bowiem skoro spożywał alkohol w godzinach nocnych, to miał świadomość możliwości popełnienia czynu zabronionego polegającego na prowadzeniu pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości (płaszczyzna intelektualna zamiaru) i godził się na to, skoro zdecydował się na kierowanie pojazdem nazajutrz wcześnie rano. Nie zaszły przy tym żadne okoliczności wyłączające odpowiedzialność karną. W szczególności brak było podstaw do kwestionowania poczytalności oskarżonego, który jest osobą o odpowiednim doświadczeniu życiowym, która nie była leczona psychiatrycznie, neurologicznie ani odwykowo, a także nie miała urazów głowy. ☐ 1.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej ☒ 1.4. Warunkowe umorzenie postępowania I. A. T. W przedmiotowej sprawie spełnione zostały wszystkie ujęte w art. 66 § 1 i 2 k.k. przesłanki warunkowego umorzenia postępowania. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że występek określony w art.
zagrożony jest karą pozbawienia wolności do lat 3, a zatem nieprzekraczającą 5 lat, w związku z czym nie zachodzi formalny zakaz stosowania warunkowego umorzenia ujęty w treści art. 66 § 2 k.k. Przechodząc do oceny przesłanek merytorycznych ujętych w art. 66 § 1 k.k. wskazać należy, że okoliczności popełnienia przez oskarżonego przypisanego mu czynu nie budzą wątpliwości, a w szczególności należy stwierdzić, że stopień społecznej szkodliwości tego czynu oraz stopień winy oskarżonego nie są znaczne, co wynika zarówno ze stwierdzonego stężenia alkoholu w wydychanym powietrzu wynoszącym w czasie popełnienia czynu, które wyniosło 0,34 mg/l, a zatem jedynie o 36% więcej niż wskazana w art. 115 § 16 k.k. granica, po której przekroczeniu przyjmuje się stan nietrzeźwości, jak z działania sprawcy z zamiarem wynikowym (tj. bez chęci popełnienia czynu zabronionego) oraz braku dostrzeżenia przez kontrolujących funkcjonariuszy jakichkolwiek dodatkowych naruszeń zasad ruchu drogowego przez oskarżonego. Jednocześnie oskarżony nie był uprzednio karany nie tylko za przestępstwo umyślne (co wykluczałoby możliwość zastosowania omawianego środka probacyjnego), lecz również za jakiekolwiek przestępstwo bądź nawet wykroczenie drogowe, co wyraźnie wskazują na incydentalny charakter czynu będącego przedmiotem niniejszego postępowania. Tego rodzaju właściwości oskarżonego i jego dotychczasowy sposób życia, co do którego nie można wysnuć jakichkolwiek zastrzeżeń, uzasadniają przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego, a w szczególności nie popełni przestępstwa. Wniosek ten jest szczególnie silny w odniesieniu do czynów podobnych do przypisanego oskarżonemu w przedmiotowej sprawie, albowiem oskarżony, dla którego uprawnienie do kierowania pojazdami mechanicznymi jest niezbędne do wykonywania pracy zarobkowej, ma silną motywację, aby unikać popełnienia w przyszłości czynów godzących w bezpieczeństwo w komunikacji. Opisane wyżej okoliczności uzasadniają ponadto przyjęcie, że minimalny, tj. roczny okres próby, będzie wystarczający aby wybrana przez Sąd forma reakcji na przypisany oskarżonemu czyn spełniła swą funkcję wychowawczą w stosunku do oskarżonego oraz aby nie doszło do naruszenia porządku prawnego przez oskarżonego w przyszłości. Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej ☐ 1.5. Umorzenie postępowania Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej ☐ 1.6. Uniewinnienie Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności A. T. II. I. Wobec braku skazania oskarżonego i wymierzenia mu kary za czyn wyczerpujący znamiona występku z art.
67 § 3 k.k. możliwości orzeczenia świadczenia pieniężne na rzecz Funduszu Pokrzywdzonym i Pomocy Postpenitencjarnej w kwocie 3.000,00 złotych, mając na względzie sytuację osobistą i majątkową oskarżonego i uznając jednocześnie, że będzie to adekwatna reakcja prawnokarna na popełniony przez oskarżonego czyn zabroniony. 1Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.