pominął wnioski: pełnomocnika odwołującego się z dnia 13 lipca 2023 r. o przesłuchanie świadków A. D. i K. K. jak również odwołującego się w charakterze strony oraz organu rentowego z dnia 31 maja 2024 r. o dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego ortopedy (postanowienie Sądu z dnia 5 września 2024 r. – k. 198 a.s.). Postanowieniem z dnia 8 listopada 2024 r. Sąd dopuścił dowód z uzupełniającej opinii biegłego sądowego z zakresu ortopedii M. G. celem doprecyzowania wniosków końcowych opinii tj. jednoznacznego wskazania czy odwołujący się w zakresie ortopedycznym jest niezdolny do samodzielnej egzystencji na stałe, czy też do 31 maja 2025 r. (postanowienie Sądu z dnia 8 listopada 2024 r. – k. 203 a.s.). W uzupełniającej opinii z dnia 23 listopada 2024 r. biegły sądowy ortopeda M. G. doprecyzował, że analiza przedstawionej dokumentacji, zebrany wywiad oraz przeprowadzone badanie, pozwalają na uznanie J. D. za nadal całkowicie niezdolnego do samodzielnej egzystencji na stałe. Biegły dodał, że stan zdrowia opiniowanego nie rokuje poprawy i nawet gdyby zdecydował się on na leczenie operacyjne (endoprotezoplastyka czterech stawów - biodrowych i kolanowych), to ze względu na podeszły wiek i konieczność długotrwałej rehabilitacji nie odzyska już sprawności tak dobrej, że stanie się osobą samodzielną (uzupełniająca opinia biegłego ortopedy M. G. – k. 209 a.s.). Pismem z dnia 16 grudnia 2024 r. organ rentowy ustosunkował się do uzupełniającej opinii biegłego sądowego z zakresu ortopedii i podtrzymał zastrzeżenia Lekarza Regionalnego Inspektora Orzecznictwa Lekarskiego KRUS załączone do pisma procesowego z dnia 31 maja 2024 r. Zdaniem organu rentowego stan zdrowia odwołującego w zakresie schorzenia narządu ruchu, nie sięga znamion niezdolności do samodzielnej egzystencji. Mając to na uwadze ponownie wniesiono o powołanie innego biegłego ortopedy, a w przypadku nieuwzględnienia tego wniosku o przekazanie ww. zastrzeżeń biegłemu ortopedzie celem zajęcia stanowiska (pismo procesowe – k. 216 a.s.). Postanowieniem z dnia 30 stycznia 2025 r. Sąd na podstawie art.
pominął wniosek organu rentowego o dopuszczenie dowodu z uzupełniającej opinii biegłego ortopedy (postanowienie Sądu z dnia 30 stycznia 2025 r. – k. 218 a.s.). W toku rozprawy w dniu 4 czerwca 2025 r. pełnomocnik odwołującego się oświadczył, że cofa odwołanie w zakresie decyzji dotyczącej dodatku pielęgnacyjnego i w tym zakresie wnosi o umorzenie postępowania. Podtrzymał natomiast odwołanie dotyczące świadczenia uzupełniającego, wnosząc o zmianę decyzji (protokół rozprawy – k. 229 a.s.). Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o zgromadzone dowody z dokumentów zawartych w aktach KRUS i w aktach sprawy sądowej, w szczególności w oparciu o dokumentację medyczną ubezpieczonego. Autentyczność zgromadzonych dokumentów i ich zgodność z rzeczywistym stanem rzeczy nie budziła zastrzeżeń Sądu ani nie była kwestionowana przez strony, w związku z tym Sąd wskazane dokumenty uznał za pełnowartościowy materiał dowodowy. Sąd, jako dowód kluczowy dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy uznał opinię główną i uzupełniającą sporządzoną przez powołanego w sprawie biegłego sądowego z zakresu ortopedii M. G., ponieważ jest to lekarz o specjalności odpowiedniej do ujawnionych, wiodących u odwołującego jednostek chorobowych, powodujących wysoki stopień naruszenia sprawności organizmu. Opinię biegłego, sąd uznał za fachową i przekonującą. Na podstawie obszernego wywiadu, wnikliwej analizy dokumentacji medycznej ubezpieczonego oraz wyników bezpośrednich badań przedmiotowych, wskazany biegły potwierdził występowanie u J. D. schorzeń ortopedycznych, tj. zmian zwyrodnieniowych stawów kolanowych, a także zmian zwyrodnieniowych bioder oraz określił ich wpływ na zdolność opiniowanego do samodzielnej egzystencji. Biegły dokonał oceny, że stan zdrowia J. D. nie rokuje poprawy. Z uwagi na rozbieżności wniosków opinii głównej, co do czasookresu, na jaki biegły uznał odwołującego za niezdolnego do samodzielnej egzystencji, Sąd dopuścił dowód z opinii uzupełniającej, w której biegły jednoznacznie doprecyzował, że wskazana w opinii głównej niezdolność występuje u J. D. na stałe. Pomimo, że opinia główna w ww. zakresie nie była jasna, to po jej uzupełnieniu, wątpliwości Sądu co do wniosków opinii zdezaktualizowały się, ponieważ biegły potwierdził zasadność zawartych w niej twierdzeń, doprecyzował wnioski i w sposób zrozumiały je uzasadnił. Z tego powodu, Sąd uznał, że obie opinie biegłego mają przymiot fachowości. Opinia główna wnikliwie charakteryzowała stan zdrowia odwołującego się i stwierdzała stan niezdolności do samodzielnej egzystencji, zaś opinia uzupełniająca precyzowała okres trwania tej niezdolności. W przedmiotowej sprawie został również przeprowadzony dowód z opinii biegłej z zakresu chorób wewnętrznych oraz z opinii biegłej z zakresu onkologii. Wskazane opinie ocenił Sąd jako fachowe, z tego względu stały się one podstawą ustaleń faktycznych, ale jedynie w zakresie zdiagnozowanych u odwołującego schorzeń, ponieważ biegli wskazanych specjalizacji nie stwierdzili u ubezpieczonego niezdolności do samodzielnej egzystencji z przyczyn internistycznych i onkologicznych. Organ rentowy w toku postępowania wniósł o dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego ortopedy albo o dopuszczenie dowodu z opinii uzupełniającej biegłego M. G.. W ocenie Sądu zastrzeżenia do opinii biegłego ortopedy zgłaszane przez organ rentowy były jedynie bezpodstawną polemiką, dlatego Sąd nie podzielił ich, uznając, że wnioski dowodowe zgłoszone w oparciu o nie, nie zasługują na uwzględnienie i zmierzają jedynie do przedłużenia postępowania. Z tego powodu, postanowieniem z dnia 5 września 2024 r. Sąd na podstawie art.
pominął wniosek o dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego ortopedy. Natomiast postanowieniem z dnia 8 listopada 2024 r. Sąd dopuścił dowód z uzupełniającej opinii biegłego sądowego z zakresu ortopedii M. G., jednakże nie z powodu zastrzeżeń organu rentowego, a wątpliwości jakie powziął wobec braku spójności wniosków opinii. Biegły M. G. w opinii uzupełniającej jednoznacznie wskazał, że odwołujący w zakresie ortopedycznym jest niezdolny do samodzielnej egzystencji na stałe. Uzupełniająca opinia biegłego ortopedy była spójna, nie zawierała sprzeczności, niejasności lub braków, które uzasadniałyby dopuszczenie kolejnego dowodu z opinii uzupełniającej, dlatego nie podzielił Sąd twierdzeń organu rentowego o potrzebie przeprowadzenia dowodu z kolejnej opinii uzupełniającej. Z tego powodu, postanowieniem z dnia 30 stycznia 2025 r. na podstawie art.
pominął przedmiotowy wniosek. Sąd nie uwzględnił również wniosków pełnomocnika odwołującego się z dnia 13 lipca 2023 r. o przesłuchanie świadków A. D. i K. K. jak również odwołującego się w charakterze strony na okoliczność stanu zdrowia odwołującego się, konieczności sprawowania opieki przez osoby trzecie, zakresu spracowanej opieki, braku zdolności odwołującego do samodzielnej egzystencji i wykonywania podstawowych czynności życia codziennego. Sąd uznał, że wnioski te zmierzają jedynie do przedłużenia postępowania, a kluczowa w sprawie okoliczność – niezdolność do samodzielnej egzystencji – winna być wykazana opiniami biegłych, zaś subiektywne przekonania ubezpieczonego czy świadków w tym zakresie, nie mają w sprawie doniosłego znaczenia. Sąd zważył, co następuje: J. D. wniósł odwołania od dwóch decyzji Prezesa Kasy Rozlicznego Ubezpieczenia Społecznego, wydanych w dniu 16 marca 2023 r., znak: (...) (...), którymi odmówiono mu prawa do dodatku pielęgnacyjnego i świadczenia uzupełniającego dla osób niezdolnych do samodzielnej egzystencji. Już w odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wskazał, że nie neguje okoliczności, że J. D. spełnia warunki do otrzymywania dodatku pielęgnacyjnego i taki dodatek pobiera. Okoliczność tę organ rentowy rozwinął w piśmie procesowym z dnia 18 sierpnia 2023 r. (k. 98 a.s.), w którym wskazał, że odwołujący wobec ukończenia 75 roku życia ma przyznane prawo do dodatku pielęgnacyjnego na mocy decyzji wydanej z urzędu w dniu 11 stycznia 2019 r., a wypłatę dodatku podjęto w lutym 2019 r. i jest ona kontynuowana. Na rozprawie pełnomocnik J. D. cofnął odwołanie w zakresie decyzji dotyczącej dodatku pielęgnacyjnego. Zgodnie z art. 355 k.p.c. Sąd umorzy postępowanie, jeżeli powód ze skutkiem prawnym cofnął pozew, strony zawarły ugodę lub została zatwierdzona ugoda zawarta przed mediatorem albo z innych przyczyn wydanie wyroku stało się zbędne lub niedopuszczalne. Mając na uwadze powyższe, wobec stanowiska J. D., Sąd na podstawie art. 355 k.p.c. umorzył postępowanie w przedmiocie odwołania od decyzji Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego z dnia 16 marca 2023 r. znak: (...) (...) dotyczącej dodatku pielęgnacyjnego, o czym orzekł w punkcie 1 sentencji wyroku. Ostatecznie zatem, zawisły w przedmiotowej sprawie spór dotyczył jedynie uprawnień odwołującego się do świadczenia uzupełniającego dla osób niezdolnych do samodzielnej egzystencji. Przechodząc do merytorycznej oceny spornego zagadnienia wskazać należy, że zgodnie z art. 1 ust. 3 ustawy o świadczeniu uzupełniającym dla osób niezdolnych do samodzielnej egzystencji z dnia 31 lipca 2019 r. (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 156) świadczenie uzupełniające przysługuje osobom zamieszkującym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli są: 1) obywatelami Rzeczypospolitej Polskiej lub 2) posiadającymi prawo pobytu lub prawo stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej obywatelami państw członkowskich Unii Europejskiej, państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej, lub 3) cudzoziemcami legalnie przebywającymi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W myśl art. 2 ust. 1 ww. ustawy świadczenie uzupełniające przysługuje osobom, które ukończyły 18 lat i których niezdolność do samodzielnej egzystencji została stwierdzona orzeczeniem o całkowitej niezdolności do pracy i niezdolności do samodzielnej egzystencji albo orzeczeniem o niezdolności do samodzielnej egzystencji, albo orzeczeniem o całkowitej niezdolności do pracy w gospodarstwie rolnym i niezdolności do samodzielnej egzystencji, albo orzeczeniem o całkowitej niezdolności do służby i niezdolności do samodzielnej egzystencji, zwanym dalej "osobami uprawnionymi". Z kolei zgodnie z art. 2 ust 2 ww. ustawy świadczenie uzupełniające przysługuje osobom uprawnionym, które nie posiadają prawa do świadczeń pieniężnych finansowanych ze środków publicznych albo suma tych świadczeń o charakterze innym niż jednorazowe, wraz z kwotą wypłacaną przez zagraniczne instytucje właściwe do spraw emerytalno-rentowych, z wyłączeniem renty rodzinnej przyznanej w okolicznościach, o których mowa w art. 68 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 504, 1504 i 2461), zasiłku pielęgnacyjnego, dodatku energetycznego, o którym mowa w art. 5c ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (Dz. U. z 2022 r. poz. 1385, 1723, 2127, 2243, 2370 i 2687), dodatku osłonowego, o którym mowa w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 2021 r. o dodatku osłonowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 1, 202, 1692 i 2687), dodatku węglowego, o którym mowa w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 5 sierpnia 2022 r. o dodatku węglowym (Dz. U. poz. 1692, 1967, 2236 i 2687), dodatku dla gospodarstw domowych z tytułu wykorzystywania niektórych źródeł ciepła, o którym mowa w art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 września 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach w zakresie niektórych źródeł ciepła w związku z sytuacją na rynku paliw (Dz. U. poz. 1967, 2127, 2185, 2236, 2243 i 2687), dodatku elektrycznego, o którym mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 7 października 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących ochronie odbiorców energii elektrycznej w 2023 roku w związku z sytuacją na rynku energii elektrycznej (Dz. U. poz. 2127, 2243 i 2687), oraz innych dodatków i świadczeń wypłacanych wraz z tymi świadczeniami na podstawie odrębnych przepisów przed dokonaniem odliczeń, potrąceń i zmniejszeń, nie przekracza kwoty 1.750,00 zł miesięcznie. W myśl art. 4 ust. 1-3 ww. ustawy świadczenie uzupełniające przysługuje osobie uprawnionej w wysokości nie wyższej niż 500,00 zł miesięcznie, przy czym łączna kwota świadczenia uzupełniającego i świadczeń, o których mowa w art. 2 ust. 2, nie może przekroczyć 1750,00 zł miesięcznie, z zastrzeżeniem włączeń, o których mowa w art. 2 ust.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.