Sąd odwoławczy w pełni podziela argumentację sądu rejonowego zawartą w uzasadnieniu pisemnym do zaskarżonego wyroku odnośnie wymierzonej oskarżonemu kary pozbawienia wolności. Dodać należy, iż miarą surowości kary nie jest ilościowy jej wymiar, ale stopień wykorzystania sankcji karnej przewidzianej za dane przestępstwo, a kara 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności nie jest orzeczona w górnej granicy ustawowego zagrożenia. Analiza danych o karalności oskarżonego wskazuje, iż pomimo młodego wieku (obecnie 32 lata), był on wielokrotnie karany, w tym dwukrotnie za przestępstwa z art. 178 a § 1 k.k. oraz za przestępstwa z art. 244 k.k. Popełniał również inne przestępstwa godzące w różne dobra prawne objęte ochroną. Z dotychczasowych pobytów w warunkach izolacji penitencjarnej nie wyciągnął należytych wniosków w kierunku przestrzegania porządku prawnego, toteż dotychczasowy proces jego resocjalizacji nie przyniósł pożądanych skutków. Dotychczas wymierzane oskarżonemu kary nie zapobiegły popełnianiu kolejnego przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. Oskarżony w dalszym ciągu nie respektuje obowiązujących norm, zarówno społecznych, jak i prawnych. Przestępstwo z art. 178 a § 4 k.k. charakteryzuje się wysokim stopniem społecznej szkodliwości. Oskarżony w momencie prowadzenia samochodu, znajdował się w stanie znacznej nietrzeźwości, a ponadto poruszał się autostradą. Swoim zachowaniem stworzył realne zagrożenie dla innych uczestników ruchu drogowego. Zdecydował się na kierowanie pojazdem bez żadnego usprawiedliwionego. Z uwagi na dotychczasową karalność oskarżonego (w tym za umyślne przestępstwa podobne) zdaniem sądu okręgowego, ukształtowanie bezwzględnej kary pozbawienia wolności na poziomie 2 lat i 6 miesięcy, jest sprawiedliwą reakcją na popełnione przez oskarżonego przestępstwo z art.
Przebywanie w warunkach izolacji penitencjarnej przez wskazany okres, nie tylko stworzy oskarżonemu możliwość zmiany jego stosunku do obowiązujących norm prawnych, ale także odizoluje go od możliwości dalszego nadużywania alkoholu. Okoliczność, że oskarżony przyznał się do winy nie przemawia bynajmniej za potrzebą wymiernego obniżenia wysokości kary, zwłaszcza jeśli zważy się , że został on złapany na gorącym uczynku. Zgodnie z brzmieniem art.56 k.k., do orzekania środków karnych stosować należy dyrektywy wymiaru kary, określone m.in. w art. 53 k.k, co oznacza nakaz uwzględniania choćby stopnia społecznej szkodliwości czynu oraz celów zapobiegawczych i wychowawczych, które rozstrzygnięcie o karze ma osiągnąć w stosunku do oskarżonego. Przesłanką, którą ustawodawca nakazał mieć w polu widzenia przy orzekaniu środka karnego z art.39 pkt 3 k.k., jest nadto rozmiar zagrożenia dla bezpieczeństwa w komunikacji, związany z powrotem sprawcy do uczestnictwa w ruchu. Zagrożenie to należy oceniać przez pryzmat okoliczności popełnienia przestępstwa i w rozpoznawanym przypadku przy wydawaniu rozstrzygnięcia o obligatoryjnym środku karnym słusznie uwzględniono nie tylko zawartość alkoholu w powietrzu wydychanym przez oskarżonego, która ponad trzykrotnie ( o,81/mg) przekraczała próg ilościowy, decydujący o przyjęciu stanu nietrzeźwości (art.115§16 k.k.), ale i fakt, że oskarżony zdecydował się na kierowanie samochodem bez wyraźnej potrzeby i bez dającego się zrozumieć powodu. Orzeczony dożywotni zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych czyni orzeczony środek karny wprawdzie dolegliwym, ale nie dolegliwym w sposób, który nie dałby się zaakceptować bądź budził odczucie niezasłużonej represji, nieproporcjonalnej do winy sprawcy. Tym samym brak było podstaw do modyfikowania wskazanego rozstrzygnięcia w toku kontroli odwoławczej. Sąd okręgowy zważył, że nie przekonują argumenty skarżącego, co do braku podstaw do orzeczenia dożywotniego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych. Zgodnie z treścią przepisu art. 42 § 3 k.k. sąd orzeka zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio w razie popełnienia przestępstwa określonego w art.
k.k., chyba że zachodzi wyjątkowy wypadek, uzasadniony szczególnymi okolicznościami. Ustalenie, iż w przedmiotowej sprawie zaistniał „wyjątkowy wypadek, uzasadniony szczególnymi okolicznościami”, o którym mowa w art. 42 § 3 k.k. to nic innego, jak wynik dokonania kompleksowej oceny wszystkich okoliczności związanych z popełnionym przestępstwem. Trudno takowych okoliczności doszukać się w niniejszej sprawie, jak weźmie się pod uwagę w szczególności poziom stężenia alkoholu w wydychanym powietrzu, pobudki, dla których oskarżony zdecydował się na prowadzenie pojazdu po autostradzie w porze nocnej, poziom zagrożenia, jaki stwarzał swym działaniem, wielokrotną karalność i brak wyciągania przez oskarżonego należytych wniosków z dotychczasowych skazań. Niezasadny jest także zarzut skarżącego co do wysokości kwoty 10.000 złotych z tytułu świadczenia pieniężnego zasądzonej od oskarżonego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym i Pomocy Postpenitencjarnej, skoro kwotę orzeczono w minimalnej wysokości ( art. 43a § 2 kk). Wniosek O obniżenie wysokości: kary pozbawienia wolności, orzeczonego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz zasądzonego świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym i Pomocy Postpenitencjarnej. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Skoro podnoszony przez oskarżonego zarzut rażącej niewspółmierności kary nie zasługiwał na uwzględnienie, to w rezultacie brak było podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku w sposób postulowany przez apelanta.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.