IV Ka 76/25

UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt IV Ka 76/25 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 2

1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.
2. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Opocznie z dnia 24 października 2024 roku w sprawie o sygn. akt II K 448/
3. 1.
4. Podmiot wnoszący apelację ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☐ obrońca ☒ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.
5. Granice zaskarżenia 1.1.
6. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☒ w części ☒ co do winy ☒ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.1.
7. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☒ brak zarzutów 1.
8. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana
9. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 1.
10. Ustalenie faktów 1.1.
11. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.1.
12. 1.1.
13. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.2.
14. 1.
15. Ocena dowodów 1.1.
16. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 1.1.
17. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu
18. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 3.
19. Oskarżony wniósł apelację, jednak nie sformułował zarzutów, a zatem przyjąć należało, iż dotyczyła całości wyroku. Okoliczność wniesienia przez oskarżonego wniosku o sporządzenie uzasadnienia do wydanego wyroku sądu I instancji w całości spowodowała konieczność ustosunkowania się co do sprawstwa oskarżonego przypisanego mu czynu, zastosowanej reakcji karnej. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Materiał dowodowy, w tym przede wszystkim opinia biegłego sądowego z zakresu techniki samochodowej i ruchu drogowego Z. B., opinia biegłego sądowego dr n. med. Z. K. z Instytutu (...) w L., jak również zeznania pokrzywdzonego wykazały przebieg zaistniałego wypadku drogowego spowodowanego przez oskarżonego. Opinia biegłego z zakresu techniki samochodowej i ruchu drogowego Z. B. była spójna, zrozumiała, nie zawierała wad, o jakich mowa w art. 201 kpk. Także w ocenie sądu odwoławczego nie budzi wątpliwości treść opinii pisemnej wydanej biegłego sądowego dr n. med. Z. K. z Instytutu (...) w L.. Wydana opinia pisemna zawiera dokładny opis obrażeń ciała jakich doznał pokrzywdzony w wyniku zaistniałego wypadku drogowego i mechanizm ich powstania. Ponadto biegły wskazał, że przed zaistniałym zdarzeniem prawdopodobnie pokrzywdzony był w pozycji stojącej lub jechał na rowerze. Nie było zatem sytuacji, że leżał na jezdni obok roweru. Ta wersja koresponduje z zeznaniami pokrzywdzonego D. K., który pamiętał, że poruszał się pieszo prawą stroną drogi. Obok siebie z prawej strony poboczem prowadził rower, natomiast on szedł krawędzią drogi. Nie pamięta, jak doszło do jego potrącenia. Z treści opinii biegłego sądowego Z. K. wynika, że wieloodłamowy charakter złamań kości prawego podudzia pokrzywdzonego świadczy, że do uderzenia doszło w prawe podudzie. Natomiast złamania kości udowej lewej i lewej kości strzałkowej powstały prawdopodobnie w wyniku upadku D. K. na lewy bok. Biegły stwierdził, że prawdopodobnie w chwili zdarzenia znajdował się on w pozycji stojącej lub jechał na rowerze. Nie budzi wątpliwości treść opinii pisemnej wydanej przez biegłego sądowego Z. B., z której wynika, że oskarżony przyczynił się do zaistniałego wypadku drogowego. W warunkach drogowych jakie panowały w chwili wypadku (nieoświetlona jezdnia, brak ruchu innych pojazdów) oskarżony powinien korzystać ze świateł drogowych. Kierując samochodem z prędkością 50-60 km/h i mając włączone jedynie światła mijania nie mógł zatrzymać pojazdu w chwili dostrzeżenia przeszkody na drodze. Przez pryzmat wskazanych wyżej dowodów, jak również w świetle zeznań R. S., odnosząc się do wersji oskarżonego i świadków T. W., P. O., P. W., A. J., będących pasażerami pojazdu, to zważyć należy, że wersja przebiegu zdarzenia prezentowana przez oskarżonego nie przekonuje. Świadkowie T. W., P. O., P. W., A. J. nie obserwowali drogi przed zaistniałym wypadkiem drogowym (byli zajęci rozmową i spożywaniem alkoholu). Oskarżony wyjaśnił, że najechał lewym kołem na leżący na jezdni rower, nie widział żadnej osoby, natomiast uszkodzenia w jego pojeździe powstały, kiedy wycofywał samochód, aby wydobyć spod niego rower. Na poboczu zaś miał dostrzec, jak i świadkowie, leżącego mężczyznę, który nie komunikował żadnych obrażeń, jedynie prosił o wykonanie telefonu do jego rodziny. Oskarżony, jak też wspierający jego linię obrony świadkowie, usiłowali swymi zeznaniami wywrzeć wrażenie, że nie mogli się domyśleć, że osoba ta posiada jakiekolwiek obrażenia. Już sama konfrontacja z pełną, spójna, logiczną opinią biegłego sądowego w zakresie stwierdzonych u pokrzywdzonego obrażeń i mechanizmu ich powstania przeczy takiemu stanowisku. Wiedza i doświadczenie życiowe nakazuje uznać, że posiadając takie obrażenia głównie w obrębie kończyn dolnych (wieloodłamowe złamania kończyn) osoba, nawet odurzona alkoholem (ale przytomna), cierpi i komunikuje to charakterystycznymi odgłosami jęku, o ile nie krzyku etc. Nie przekonuje wersja, że w pojeździe oskarżonego doszło do takich uszkodzeń jakie w nim stwierdzono w wyniku wydostawania roweru spod pojazdu. Toteż już nawet elementarna wiedza nakazuje uznać twierdzenia oskarżonego za niewiarygodne. W ocenie sądu odwoławczego prawidłowe jest również ustalenie, że oskarżony zbiegł się z miejsca wypadku. Pojazd oskarżonego jadącego z przeciwnego kierunku zaobserwował, jak wynika z zeznań świadka R. S., jej mąż w momencie, jak zbliżali się do miejsca zdarzenia. Świadek opisała pojazd, jego kolor, początkowe numery w ten sposób, że pozwalało to na identyfikację tego pojazdu, jako użytkowanego przez oskarżonego. Świadek R. S., jest co prawda siostrą pokrzywdzonego, jednakże sąd odwoławczy uznaje jej zeznania za wiarygodne. Świadek konsekwentnie przedstawiała swą wersję zdarzenia, zaprezentowała w złożonych zeznaniach także niekorzystne okoliczności dla pokrzywdzonego, takie jak jej podejrzenie, że jej brat mógł znajdować się pod wpływem alkoholu. Obowiązkiem oskarżonego było pozostanie na miejscu zdarzenia, a on zbiegł z miejsca wypadku razem ze swoimi znajomymi. Oskarżony swym oddaleniem się z miejsca zdarzenia zniweczył także możliwość dokonania z jego udziałem i świadków oględzin miejsca zdarzenia, tak aby mógł/mogli (na gorąco) przedstawić swoją wersję zdarzenia przybyłym na miejsce funkcjonariuszom Policji. Zachowanie oskarżonego nie było racjonalne, jak weźmie się pod uwagę , że oskarżony z całego grona miał być osobą trzeźwą. Reasumując, stwierdzić należy prawidłowość rozstrzygnięcia sądu I instancji w zakresie ustalenia sprawstwa oskarżonego, kwestii jego winy i kwalifikacji prawnej przypisanego mu czynu. Sąd meriti prawidłowo ocenił zarówno okoliczności łagodzące, jak i obciążające, a wymierzona kara w punkcie 1 zaskarżonego wyroku w wymiarze 10 miesięcy pozbawienia wolności jest adekwatna do stopnia zawinienia oskarżonego. Sąd I instancji przyznał, że omyłkowo warunkowo zawiesił wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności oskarżonemu. Orzeczony środek karny w postaci 3 letniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych jest w odpowiednim stopniu dotkliwy i spełni swe cele. Wniosek Brak wniosku w apelacji oskarżonego w sposób dorozumiany prowadzi do ustalenia, że oskarżony wnosi o uniewinnienie, gdyż zaskarżył wyrok w całości. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Skoro apelacja oskarżonego nie zawierała żadnych argumentów uzasadniających uchylenie zaskarżonego wyroku lub jego zmianę na korzyść apelanta, to sąd okręgowy uznał, że wniesiona apelacja jest bezzasadna. 3.
20. Prokurator we wniesionej apelacji pisemnej na niekorzyść oskarżonego zaskarżonemu wyrokowi zarzucił obrazę przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 69 § 1 kk poprzez błędne zastosowanie przedmiotowego przepisu w stosunku do oskarżonego i warunkowe zawieszenie wykonania wymierzonej mu kary 10 miesięcy pozbawienia wolności na okres próby 3 lat, podczas gdy z art. 69 § 1 kk jednoznacznie wynika, iż sąd może warunkowo zawiesić wykonanie kary pozbawienia wolności m.in. jeżeli sprawca w czasie popełnienia przestępstwa nie był skazany na karę pozbawienia wolności, natomiast oskarżony T. P.