k.p.c.), w szczególności mając na uwadze, że pozwana wystąpiła z wnioskiem o przypozwanie M. J., wobec którego wydano postanowienie o przedstawieniu zarzutów. Sąd Rejonowy jako podstawę roszczenia powołał art. 348 § 2 k.s.h. (w brzmieniu obowiązującym do dnia 28 lutego 2021 r.), zgodnie z którym uprawnionymi do dywidendy za dany rok obrotowy są akcjonariusze, którym przysługiwały akcje w dniu powzięcia uchwały o podziale zysku. Statut może upoważnić walne zgromadzenie do określenia dnia, według którego ustala się listę akcjonariuszy uprawnionych do dywidendy za dany rok obrotowy (dzień dywidendy). Dzień dywidendy nie może być wyznaczony później niż w terminie dwóch miesięcy, licząc od dnia powzięcia uchwały, o której mowa w art. 347 § 1 k.s.h.. Uchwałę o wyznaczeniu dnia dywidendy podejmuje się na zwyczajnym walnym zgromadzeniu. Stosownie zaś do treści art. 341 § 1 i 2 k.s.h. (w brzmieniu obowiązującym do dnia 28 lutego 2021 r.) zarząd obowiązany jest prowadzić księgę akcji imiennych i świadectw tymczasowych (księga akcyjna), do której należy wpisywać nazwisko i imię albo firmę (nazwę) oraz siedzibę i adres akcjonariusza albo adres do doręczeń, wysokość dokonanych wpłat, a także, na wniosek osoby uprawnionej, wpis o przeniesieniu akcji na inną osobę wraz z datą wpisu. Na żądanie nabywcy akcji albo zastawnika lub użytkownika zarząd dokonuje wpisu o przeniesieniu akcji lub ustanowieniu na niej ograniczonego prawa rzeczowego. Zastawnik i użytkownik mogą żądać również ujawnienia, że przysługuje im prawo wykonywania prawa głosu z obciążonej akcji. Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do zastawnika i użytkownika. Dalej zgodnie z art. Art. 337 § 1 – 4 k.s.h. akcje są zbywalne. Statut może uzależnić rozporządzenie akcjami imiennymi od zgody spółki albo w inny sposób ograniczyć możliwość rozporządzenia akcjami imiennymi. W przypadku gdy statut uzależnia przeniesienie akcji od zgody spółki, zgody udziela zarząd w formie pisemnej pod rygorem nieważności, jeżeli statut nie stanowi inaczej. Jeżeli spółka odmawia zgody na przeniesienie akcji, powinna wskazać innego nabywcę. Termin do wskazania nabywcy, cenę albo sposób jej określenia oraz termin zapłaty określa statut. W przypadku braku tych postanowień akcja imienna może być zbyta bez ograniczenia. Termin do wskazania nabywcy nie może być dłuższy niż dwa miesiące od dnia zgłoszenia spółce zamiaru przeniesienia akcji. Sąd Rejonowy w związku z powołaną podstawą prawną i ustalonym stanem faktycznym, wskazał że P. A.
przez nieuwzględnienie wniosku pozwanej o rozpoznanie powództwa z pominięciem przepisów o postępowaniu uproszczonym, podczas gdy rozpoznanie sprawy z powództwa powoda z pominięciem tych przepisów przyniosłoby pełniejsze ustalenie stanu faktycznego sprawy, a także dokonanie wezwania do udziału w sprawie osób wnioskowanych przez pozwanego i naruszenie art. 84 § 1 k.p.c. w związku z art. 505 4 § 1 k.p.c. polegające na wadliwym niewezwaniu M. J. i i M. i (...) oraz P. C. do wzięcia udziału w niniejszym postępowaniu i uniemożliwienie tym osobom wstąpienie do sprawy i złożenia zeznań w charakterze interwenienta, - naruszenie art. 321 § 1 k.p.c. w związku z art. 316 w § 1 k.p.c. i w art. 210 § 1 k.p.c. i z 193 § 1 i 3 k.p.c. w związku z art. 187 § 1 i 2 k.p.c. polegające na zasądzeniu na rzecz powoda dywidendy, a więc innego roszczenia aniżeli dochodzone przez powoda bowiem powód w niniejszej sprawie dochodził naprawienia szkody, a nie dokonał zmiany powództwa w piśmie procesowym, gdyż zignorował świadczące o odszkodowawczym charakterze powództwa oświadczenia pełnomocnika powoda złożone w treści pozwu oraz replikę na odpowiedź na pozew, - naruszenie art. 130 1a 1 k.p.c. i art. 177 § 1 pkt 6 k.p.c. polegające na zaniechaniu wezwania przez sąd powoda do uzupełnienia braków pozwu w zakresie nieprzedłożenia załączników z odpisem pozwu dla pozwanej oraz niewskazania daty wymagalności roszczenia pod rygorem zawieszenia postępowania, co doprowadziło do nieodrzucenia pozwu wniesionego przez powoda mimo nieuzupełnienia braków formalnych pozwu, - naruszenia art. 415 k.c. przez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że dochodzenie przez dochodzone przez powoda roszczenie główne jak sam twierdzi odszkodowawcze jest zasadne, podczas gdy nie ustalono w tej sprawie, aby wystąpił czyn, szkoda, bezprawność, zawinienie, związek przyczynowy między szkodą a czynem, a także polegające na orzeczeniu, iż roszczenie główne podnoszone przez powoda jest zasadne, mimo iż nie ustalono w tej sprawie, aby działania pozwanej wobec powoda były bezprawne, - naruszenie prawa materialnego art. 5 k.c. przez błędną wykładnię, a polegające na o wadliwym przyjęciu, że przepis ten nie może być rozumiany w ten sposób, iż nadużyciem prawa podmiotowego może być wystąpienie z roszczeniem w ramach działań zmierzających do uzyskania dwukrotnej płatności od tego samego podmiotu. - naruszenie prawa materialnego to jest art. 348 § 2 k.s.h. w związku z art. 343 § 1 k.s.h. przez błędną wykładnię i wadliwe przyjęcie, że z przepisów tych nie wynika związanie wpisem do księgi akcyjnej, - naruszenie art. 30a ust. 1 pkt 4 ustawy 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych w związku z art. 41 ust. 1 i 4 ustawy przez niewłaściwe zastosowanie polegające na wadliwym przyjęciu, że kwota określona w wyroku jako dywidenda należy się w wysokości brutto, podczas gdy pozwana jako osoba prawna jest obowiązana pobrać zryczałtowany podatek dochodowy w wysokości 19 % od dokonywanych wypłat do stawianych do dyspozycji podatnika pieniędzy z tytułu określonego w art. 30 a ust. 1 pkt 4 ustawy. Pozwana wniosła o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania wraz i zasądzenie kosztów procesu za drugą instancję wg norm przepisanych albo z o zmianę wyroku przez oddalenie powództwa i zasądzenie kosztów procesu za obie instancje. Pozwana wniosła także o przeprowadzenie dowodu zeznań świadków, którzy złożyli już zeznania przed Sądem Rejonowym, powołując się na zapisy protokołów, pisma pozwanej i dokumenty znajdujące się w katach sprawy. Powód wniósł o oddalenie apelacji i zasądzenie na swoja rzecz kosztów postepowania odwoławczego. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja nie zasługiwała na uwzględnienie. Sąd Okręgowy podziela ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd I instancji oraz ocenę prawną roszczenia i unikając zbędnych powtórzeń przyjmuje je za własne. Odnosząc się do wniosków dowodowych zawartych w apelacji podkreślić należy iż wnioski te dotyczą dowodów już przeprowadzonych przez Sąd pierwszej instancji i stanowią materiał dowodowy podlegający ocenie zarówno przez Sąd pierwszej instancji, jak i Sąd odwoławczy, dlatego ich ponowne przeprowadzenie jest w niniejszym na etapie postępowania odwoławczego zbędne, w związku, z czym Sąd Okręgowy pominął wnioski za zawarte w apelacji na mocy art. 235 2 § 2 k.p.c. Pozwana wniosła również w apelacji o zawieszenie postępowania do czasu zakończenia postępowania karnego toczącego się przez Sądem Okręgowym w Warszawie pod sygnaturę XII K 34/24, w której oskarżony jest M. J.. Sąd Okręgowy wniosek o zawieszenie postępowania oddalił, podzielając w tym zakresie stanowisko Sądu pierwszej instancji, iż wynik tego postępowania nie ma wpływu na rozstrzygnięcie niniejszego procesu. Odnosząc się szczegółowo do zarzutów apelacji: Pierwszy dotyczy naruszenia - naruszenie art. 233 § 1 k.p.c. w związku z art. 205 12 § 2 k.p.c. i 327 1 § 1 k.p.c. przez zaniechanie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału dowodowego polegającego na braku rozpoznania zarzutu nadużycia prawa podmiotowego przez powoda polegającego na wystąpieniu z roszczeniem w ramach działań zmierzających do uzyskania dwukrotnej płatności od tego samego podmiotu, co doprowadziło do nierozpoznania istoty sprawy i zasądzenia roszczeń na rzecz powoda, podczas gdy m.in. w oparciu o okoliczności oceniane, jako rzekomo niemające znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy zostało wszczęte i jest prowadzona od ponad 3 lat postępowanie rozpoznawcze, o którym pozwana informowała w toku niniejszego postępowania. Zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem Sąd Rejonowy rozważył i ocenił wszystkie przeprowadzone w toku postępowania dowody i dokonał ich od ceny. Sąd Rejonowy odniósł się również do zgłoszonego zarzutu nadużycia prawa podmiotowego, wskazując przyczyny, dla których zarzut ten nie został uwzględniony. Argumenty Sądu pierwszej instancji zostały już przytoczone w pierwszej części uzasadnienia. Sąd Okręgowy stanowisko to podziela. Toczące się postępowanie karne przeciwko zbywcy akcji nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia, albowiem powód nie jest oskarżony w tamtym postępowaniu, nie przedstawiono mu jakichkolwiek zarzutów i nie ma przesłanek, aby uznać także, że nabywając akcje naruszał prawo w jakichkolwiek sposób. Zupełnie chybiony jest zarzut, że działania powoda, zmierzają do uzyskania dwukrotnej płatności od tego samego podmiotu albowiem powód domaga się własnych praw na podstawie przepisów kodeksu spółek handlowych. Fakt, że pozwana wypłaciła dywidendę podmiotowi, który nie był do tego uprawniony obciąża wyłącznie pozwaną, a nie powoda i nie można z tej przyczyny stawiać zarzutu naruszenia art. 5 k.c. Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 227 k.p.c. w związku z art. 232 k.p.c. i w związku z a contrario art. 235
przez nieuwzględnienie wniosku pozwanej o rozpoznanie powództwa z pominięciem przepisów o postępowaniu uproszczonym i naruszenie art. 84 § 1 k.p.c. w związku z art. 505 4 § 1 k.p.c. polegające na wadliwym niewezwaniu M. J. i (...) oraz P. C. do wzięcia udziału w niniejszym postępowaniu i uniemożliwienie tym osobom wstąpienie do sprawy i złożenia zeznań w charakterze interwenienta, Sąd odwoławczy całkowicie podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji. Pominięcie przepisów o postępowaniu uproszczonym nie przyczyniłoby się do rozpoznania niniejszego procesu do sprawniejszego rozpoznania sprawy. Zgodnie z art.
sąd może rozpoznać sprawę z pominięciem przepisów o postępowaniu uproszczonym, jeżeli może to przyczynić się do sprawniejszego rozwiązania sporu. Rozpoznanie sprawy w postępowaniu uproszczonym nie pozbawia pozwanej dochodzenia naprawienia szkody od osób, które faktycznie tą szkodę wywołały. Nie jest także sprawą sądu rozpoznającego konkretne żądanie pozwu pełniejsze ustalenie stanu faktycznego sprawy jak uzasadniła swój wniosek pozwana, ale ustalenia okoliczności i faktów istotnych dla rozstrzygnięcia. Kolejny zarzut dotyczy naruszenie art. 321 § 1 k.p.c. w związku z art. 316 w § 1 k.p.c. i w art. 210 § 1 k.p.c. i z 193 § 1 i 3 k.p.c. w związku z art. 187 § 1 i 2 k.p.c. polegające na zasądzeniu na rzecz powoda dywidendy, a więc innego roszczenia aniżeli dochodzone przez powoda. Z zarzutem tym zgodzić się nie można, albowiem powód, formułując swoje żądanie w pozwie domagał się zasądzenia kwoty 1540 zł z tytułu niewypłaconej dywidendy za 2017 rok w związku z nabyciem przez niego akcji przed datą 24 maja 2018 roku i powołując się na swoje uprawnienie wynikające z art. 348 § 2 k.s.h. Żądanie zostało sformułowane w sposób jasny, precyzyjny wraz z podaniem podstawy prawnej. Powód od początku domagał się wypłaty należnej mu dywidendy i swojego żądania formalnie nie zmienił. Pozwana zarzuciła naruszenie art. 130 1a 1 k.p.c. i art. 177 § 1 pkt 6 k.p.c. polegające na zaniechaniu wezwania przez sąd powoda do uzupełnienia braków pozwu w zakresie nieprzedłożenia załączników z odpisem pozwu dla pozwanej oraz niewskazania daty wymagalności roszczenia pod rygorem zawieszenia postępowania, co doprowadziło do nieodrzucenia pozwu wniesionego przez powoda mimo nieuzupełnienia braków formalnych pozwu. Zarzut ten wydaje się być zupełnie niezrozumiały albowiem powód, wskazując w pozwie datę, od której domaga się zasądzenia odsetek jednocześnie wskazał na wymagalność roszczenia wynikającą ze skierowanego przed procesem do pozwanej wezwania do zapłaty. Strona formułując pozew nie musi operować ściśle ustawowymi sformułowaniami. Ponadto jedynymi załącznikami, których powód nie dołączył do pozwu w odpisie jest potwierdzenie uiszczenia opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz uiszczenia opłaty od pozwu, co jest dla podjętej przez pozwaną obrony irrelewentne, oraz nie dołączono statutu pozwanej. Jest to statut pozwanej, dokument sporządzony przez pozwaną i pozostający w jej dyspozycji, zatem brak odpisu tego załącznika nie uniemożliwiał nadania sprawie dalszego biegu. Kolejny zarzut dotyczy naruszenia art. 415 k.c. przez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że dochodzenie przez dochodzone przez powoda roszczenie główne jak sam twierdzi odszkodowawcze jest zasadne, podczas gdy nie ustalono w tej sprawie, aby wystąpił czyn niedozwolony i aby działania pozwanej wobec powoda były bezprawne. Zarzut ten jest chybiony, powód nie opierał swojego roszczenia na art. 415 k.p.c. co już wyżej podkreślono. Powód w niniejszej sprawie złożył jedno roszczenie, nie zgłaszał innych roszczeń w tym ewentualnych czy alternatywnych, a opierał je na art. 348 § 2 k.s.h., zgodnie z którym uprawnionymi do dywidendy za dany rok obrotowy w spółce niebędącej spółką publiczną, której akcje są zarejestrowane w rejestrze akcjonariuszy, są akcjonariusze, którym przysługiwały akcje w dniu powzięcia uchwały o podziale zysku. Statut może upoważnić walne zgromadzenie do określenia dnia, według którego ustala się listę akcjonariuszy uprawnionych do dywidendy za dany rok obrotowy (dzień dywidendy). Pozwana zarzuciła naruszenie prawa materialnego art. 5 k.c. przez błędną wykładnię, a polegającą na o wadliwym przyjęciu, że przepis ten nie może być rozumiany w ten sposób, iż nadużyciem prawa podmiotowego może być wystąpienie z roszczeniem w ramach działań zmierzających do uzyskania dwukrotnej płatności od tego samego podmiotu. Odnosząc się do tego zarzutu podnieść należy, że byłby on uzasadniony wówczas, gdyby powód dwukrotnie domagał się wypłaty dywidendy. Fakt, że pozwana wypłaciła ją innemu podmiotowi nie jest zawiniony przez powoda i nie stanowi nadużycia prawa. Dalej pozwana zarzuca naruszenie prawa materialnego to jest art. 348 § 2 k.s.h. w związku z art. 343 § 1 k.s.h. przez błędną wykładnię i wadliwe przyjęcie, że z przepisów tych nie wynika związanie wpisem do księgi akcyjnej, Jeśli chodzi o brak wpisu w księdze akcji na skutek nieprawidłowej oceny wniosku Sąd Okręgowy podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji. Brak wpisu powoda w księdze akcji było wynikiem działań pozwanej, jej odmowy. Powód nabył skutecznie akcje. Na skutek braku odpowiednich zastrzeżeń statutowych. Postanowienia statutu pozwanej zawierały braki, wynikających z art. 337 § 4 k.s.h. tj. statut nie określał terminu do wskazania nabywcy ceny, sposobu jej określenia, terminu zapłaty, a konsekwencją tych braków była możliwość zbywania akcji bez ograniczeń. Sąd Okręgowy podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji – wpis do księgi akcji nie ma charakteru konstytutywnego albowiem sam wpis do księgi akcji nie powoduje, że akcjonariuszem staje się np. osoba, która akcji nie nabyła. Jak wskazał Sąd Najwyższy wyroku z 4 grudnia 2009 roku w sprawie III CSK 85/09, który powołał się również Sąd Rejonowy, wpis do księgi akcyjnej ma znaczenie jedynie znaczenie legitymacyjno - dowodowe. Nie warunkuje skuteczności nabycia akcji względem osób trzecich. Wpis do księgi akcyjnej tworzy usuwalne domniemanie prawne, że osoba wpisana jest rzeczywiście akcjonariuszem. W niniejszej sprawie, wykazano iż wbrew wpisania do księgi akcji zbywcy akcji P. A.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.