IV Ka 163/25

(1)może ubiegać się o warunkowe zwolnienie z odbycia kary dopiero po odbyciu co najmniej ¾ orzeczonej kary pozbawienia wolności, błędu takiego się nie dopuścił. Należy podkreślić, iż zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku nie może sprowadzać się tylko i wyłącznie do samej polemiki z ustaleniami poczynionymi przez Sąd, a wyrażonymi w uzasadnieniu wyroku. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych powinien dążyć do wykazania konkretnie uchybień w zakresie logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, których miał dopuścił się Sąd przy ocenie zebranego materiału dowodowego. Sama możliwość przeciwstawienia ustaleniom sądu orzekającego odmiennego poglądu w kwestii ustaleń faktycznych, opartego na innych dowodach od tych, na których oparł się sąd I instancji, a zwłaszcza tylko na wyjaśnieniach oskarżonego skarżącego wyrok, nie może prowadzić do wniosku o popełnieniu przez sąd błędu w ustaleniach faktycznych (tak np. wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 29.10.2010r., II Aka 162/10). Innymi słowy: sama możliwość przeciwstawienia poczynionym przez Sąd ustaleniom odmiennego punktu widzenia, nie stanowi uzasadnienia stwierdzenia, iż Sąd dopuścił się błędów w ustaleniach faktycznych. Przyjmuje się również, iż błąd w ustaleniach faktycznych nie jest zarzutem samodzielnym. W praktyce każdy taki błąd jest bowiem skutkiem naruszenia przepisów postępowania, lecz nie odwrotnie. Jeśli bowiem Sąd przeprowadzi postępowanie, zachowując wszystkie reguły i zasady rzetelnego procesu, nie ma możliwości postawienia mu skutecznie zarzutu poczynienia wadliwych ustaleń faktycznych. Wskazuje to więc, iż błąd w ustaleniach faktycznych jest zawsze wtórny wobec naruszenia przepisów postępowania i stanowi konsekwencję uchybień w procedowaniu. Dokładna analiza wniesionego środka odwoławczego wskazuje także, że podnoszona obraza prawa procesowego nie miała miejsca, a ustalenie o zasadności obostrzenia zawad korzystania z instytucji warunkowego przedterminowego zwolnienia, w realiach przedmiotowego postępowania było uzasadnione. Sąd odwoławczy zważył, że jedynie bardzo powierzchowna ocena zastosowanej wobec I. O.

(1)represji karnej (wymiar kary pozbawienia wolności obostrzenie warunków skorzystania z warunkowego przedterminowego zwolnienia), może powodować odczucie wydania wyroku niesprawiedliwie zbyt surowego. Zupełnie natomiast inny wniosek należy wyciągnąć, gdy przeanalizuje się wszystkie okoliczności przedmiotowej sprawy, a w szczególności dotychczasowy sposób życia oskarżonego przed popełnieniem przestępstwa, w tym to za co, na jakie kary i z jakim skutkiem I. O.

(1)był już w przeszłości wielokrotnie skazywany za umyślne przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. I tak, analiza kary karnej potwierdza, że oskarżony w przeszłości dopuścił się aż ośmiu przestępstw wyczerpujących dyspozycje czy to art. 178 a § 1 kk, czy § 4 tego przepisu, czy art. 178 § 1 kk w zw. z art. 177 § 2 kk, gdzie większość z nich była już dodatkowo kwalifikowana jako popełniona w warunkach recydywy, a nawet, w sytuacji, gdy już w sprawie II K 1202/11 sąd orzekł, w oparciu o art. 77 § 2 kk o surowszych warunkach skorzystania przez I. O. z możliwości ubiegania się o warunkowe przedterminowe zwolnienia. Analiza akt wskazuje tymczasem, że pomimo wielokrotnego karania, a nawet pomimo tego, że – rzec można – oskarżony już raz doprowadził kierowaniem przez siebie pojazdem mechanicznym w stanie nietrzeźwości, do możliwie najgorszego skutku, bo do śmierci drugiego człowieka, I. O.

(1)z swej przeszłości nie wyciągnął żadnych wniosków i absolutnie nie zmienił swojego przestępczego zachowania. W przedmiotowej sprawie, po opuszczeniu w dniu zaledwie w styczniu 2023r. zakładu karnego i po odbyciu wieloletniej kary pozbawienia wolności, oskarżony ponownie wsiał pijany za kierownicę pojazdu mechanicznego (tym razem motocykla) i ponownie kierował nim w takim stanie po drodze publicznej. Jechał w godzinach popołudniowych (ok. 16.20), mając blisko 2 promile alkoholu we krwi. Już jakby tylko dodatkowo rzec można, że kierował pojazdem mechanicznych wbrew dożywotniemu zakazowi, który to zakaz był orzekany wobec niego w każdym z wcześniej przywołanych wyrokach. Okazuje się, że nawet wieloletnie więzienie nie było w stanie zmusić oskarżonego do przestrzegania porządku prawnego; a gdzie, jakby się wydawało, przynajmniej długotrwała izolacja winna mu sprzyjać w leczeniu choroby alkoholowej (bo szkodliwe uzależnienie oskarżonego od alkoholu jest oczywiste). Sąd odwoławczy zauważa, że po lekturze akt sprawy można nabrać tylko jednego przekonania: szczęśliwie przynajmniej tym razem oskarżony nikogo nie uszkodził tj. nie spowodował dodatkowo wypadku drogowego z obrażeniami ciała innych uczestników ruchu drogowego. W takich realiach sprawy zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę wyroku, który miał polegać na błędnym uznaniu, że w przypadku oskarżonego zachodzi szczególnie uzasadniony wypadek umożliwiający wyznaczenie surowszych ograniczeń do skorzystania z warunkowego zwolnienia jest chybiony. To, że oskarżony przyznał się do winy i podjął terapię alkoholową niczego w tym zakresie nie zmienia. Wszystkie okoliczności występujące w sprawie, towarzyszące tak przedmiotowemu zachowaniu, jak i samej osoby oskarżonego, także podjęta terapia, poprawnie dostrzegł, przeanalizował i ocenił sąd rejonowy. Reasumując powyższe: Sąd Okręgowy zważył, że sąd I instancji nie naruszył w przedmiotowej sprawie w żaden sposób przepisów postępowania, a wywody apelanta nie zdołały przekonać, by w sprawie niewłaściwie zastosowano art. 77 § 2 kk. Wbrew bowiem twierdzeniom skarżącego, zgromadzone w sprawie w/w dowody, oceniane w sposób zgodny z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz logicznego myślenia (art. 7 k.p.k.), dawały bowiem pełne podstawy do jednoznacznego stwierdzenia, że w sprawie zachodzi „szczególnie uzasadniony wypadek”, o jakim mowa w tym przepisie. Ad.3 Odnosząc się do zarzutu rażącej niewspółmierności kary, zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie ugruntowane są poglądy, że rażąca niewspółmierność kary występuje w sytuacji gdy orzeczona kara jak również środek karny nie uwzględniają w należytym stopniu dyrektywy wymiaru kary ujętych w art. 53 kk. Pojęcie niewspółmierności rażącej oznacza znaczną, wyraźną i oczywistą, a więc niedającą się zaakceptować dysproporcję między karą wymierzoną, a karą sprawiedliwą, czyli zasłużoną (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30 maja 2017 II KK 156/17). Zarzut rażącej niewspółmierności jest zasadny, jeżeli skarżący wskaże na nowe okoliczności, istotne dla wymiaru kary, a nie zostały ustalone przez Sąd pierwszej instancji, ewentualnie wykaże, że okoliczności prawidłowo ustalone mają takie znaczenie i ciężar gatunkowy, których orzeczona kara nie uwzględnia w stopniu dostatecznym. Zgodnie z art. 53 kk, Sąd wymierzając karę, winien baczyć, by jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy sprawcy, uwzględniać stopień społecznej szkodliwości przypisanego czynu, a także mieć na uwadze cele zapobiegawcze i wychowawcze, które winna sprawować kara, jak również potrzeby wynikające z prewencyjnych dyrektyw. Nadto, Sąd ferując wyrok w części dotyczącej rozstrzygnięcia o środkach karnych powinien zwrócić uwagę na właściwości i warunki osobiste sprawcy. Wymierzając karę, sąd uwzględnia w szczególności motywację i sposób zachowania się sprawcy, zwłaszcza w razie popełnienia przestępstwa na szkodę osoby nieporadnej ze względu na wiek lub stan zdrowia, popełnienie przestępstwa wspólnie z nieletnim, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na sprawcy obowiązków, rodzaj i rozmiar ujemnych następstw przestępstwa, właściwości i warunki osobiste sprawcy, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowanie się po jego popełnieniu, a zwłaszcza staranie o naprawienie szkody lub zadośćuczynienie w innej formie społecznemu poczuciu sprawiedliwości, a także zachowanie się pokrzywdzonego. Zgodzić należy się, iż stopień winy i społecznej szkodliwości czynu przypisanego oskarżonemu są wyjątkowo duże. Wynika to przede wszystkim z okoliczności popełnienia przedmiotowego czynu, które opisano na początku rozważań (Ad. 1 i 2). Orzeczoną karę pozbawienia wolności (3 lata i 6 miesięcy) z pewnością można uznać za wysoką, ale też w zupełności adekwatną i sprawiedliwą, a przede wszystkim nie jest ona „niewspółmiernie” wysoka w rozumieniu art. 438 pkt 4 kpk. Sąd Rejonowy należycie uwzględnił wszystkie okoliczności sprawy przez pryzmat przesłanek z art. 53 k.k. Wniosek - o zmianę wyroku i wymierzenie oskarżonemu kary, z zastosowaniem art. 37b kk, jako kary 3 miesięcy pozbawienia wolności i kary 2 lat ograniczenia wolności, względnie orzeczenie względem oskarżonego, iż może ubiegać się o warunkowe przedterminowe zwolnienie po odbyciu 2/3 kary; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. - wyrok jest słuszny, wniesiona apelacja okazała się niezasadna; 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 4.1. Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 1.7. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 5.1.1. Przedmiot utrzymania w mocy - rozstrzygnięcie w zakresie winy i sprawstwa Zwięźle o powodach utrzymania w mocy - apelacja nie zdołała podważyć słuszności zaskarżonego wyroku; 1.8. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 5.2.1. Przedmiot i zakres zmiany Zwięźle o powodach zmiany 1.9. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 1.1.7. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 5.3.1.1.1. ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 5.3.1.2.1. ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 5.3.1.3.1. ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia 5.3.1.4.1. ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 1.1.8. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania 1.10. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 6. Koszty Procesu Przytoczyć okoliczności pkt 2 O wydatkach za postępowanie odwoławcze orzeczono w oparciu o treść art. 624 § 1 kpk i art. 17 ust. 1 ustawy o opłatach w sprawach karnych. W ocenie sądu odwoławczego, sytuacja materialna oskarżonego, gdzie wobec ww. orzeczono kare pozbawienia wolności, nie pozwala mu na poniesienie całości kosztów sądowych powstałych w sprawie na etapie postępowania odwoławczego. 7. PODPIS 1.11. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację obrońca Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja wyrok Sądu Rejonowego w Bełchatowie z dnia 14.01.2025r. w sprawie II K 770/24 0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☒ co do kary ☒ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 0.1.1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana