z art. 44 b § 1 kk nie może być „milczące” – należy o tym orzec . Konstrukcja normy prawnej z art.
kk jest bowiem analogiczna do tych instytucji prawa karnego materialnego, które umożliwiają Sądowi na ( fakultatywne) odstąpienie od wymierzenia kary – np. art. 25 § 2 kk in fine, art. 26 § 3 kk in fine, ary. 59 kk. We wskazanych przykładowo przypadkach w wyroku nie poprzestaje się na przypisaniu sprawstwa i winy – wprost orzeka się o odstąpieniu od wymierzenia kary, a to orzeczenie to może być zaskarżone również na podstawie art. 438 pkt 4 kpk. Zatem zaskarżony wyrok był dotknięty uchybieniem polegającym na tym, że zabrakło w nim takiego rozstrzygnięcia. Samo uzasadnienie wyroku nie może tego konwalidować, bo uzasadnienie wyroku ( w przeciwieństwie do uzasadnienia postanowienia) nie stanowi jego integralnej części i jest ( tylko i aż) sprawozdaniem z intelektualnego procesu wyrokowania, zatem powstaje po wydaniu wyroku i ma charakter do niego wtórny, jako takie nie może więc uzupełnić brakujących elementów orzeczenia. Jednak w niniejszej sprawie Sąd Rejonowy słusznie nie orzekł o przepadku pojazdu, jest to decyzja sprawiedliwa i mająca podstawy w prawie karnym materialnym oraz oparta o prawidłowe ( i niekwestionowane przez prokuratora) ustalenia faktyczne. Brak orzeczenia o odstąpieniu od przepadku należy traktować jako uchybienie procesowe naruszające art. 413 § 2 pkt 2 kpk i zostało to konwalidowane przez Sąd Okręgowy. Poniżej zostanie to wykazane. Zgodnie z art.
kk in fine Sąd może odstąpić od orzeczenia przepadku ( pojazdu lub jego równowartości), jeżeli zachodzi wyjątkowy wypadek, uzasadniony szczególnymi okolicznościami. Samo ubóstwo nie stanowi takiego przypadku, albowiem ( niestety) w naszym kraju nie stanowi to wypadku wyjątkowego. Ale powiedzieć o oskarżonej, że jest uboga – to nic nie powiedzieć. Oskarżona, nie dość, że żyje w nędzy (jest bezrobotna, utrzymuje siebie i swoje dzieci z zasiłku z KRUS), to jest matką czworga małoletnich dzieci , w tym 3 – letnich trojaczków , z których dwoje jest ciężko chore i należy je dowozić do specjalistycznych przychodni lekarskich położonych w odległych od miejsca zamieszkania oskarżonej miastach ( jedno do poradni okulistycznej w Ł., drugie po operacji ucha do poradni laryngologicznej w B.). W rodzinie są inne osoby mające prawo jazdy i mimo orzeczenia wobec oskarżonej zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 3 lat należący do niej zdezelowany samochód ( o wartości 6500 zł) nadal może służyć tej rodzinie do dowożenia tych dzieci do lekarzy, do przedszkola, itp. Nie jest w naszym kraju normą, aby rodzina miała czworo dzieci, w tym trojaczki, z czego dwoje chorych i wymagających dowożenia do lekarzy. Już samo posiadanie czworga dzieci (w tym trojaczków) stanowi wypadek wyjątkowy, a konieczność dowożenia dwójki z tych dzieci do odległych miejscowości w celu ich leczenia to szczególne okoliczności, uzasadniające odstąpienie od orzeczenia przepadku. Z powyższych powodów należało uzupełnić wyrok i na podstawie art.
z art. 44 b § 1 kk odstąpić od orzekania przepadku pojazdu którym poruszała się oskarżona w ruchu lądowym w czasie popełnienia przestępstwa przypisanego jej w punkcie 1 zaskarżonego wyroku. Na podstawie art. 624 § 1 kpk zwolniono oskarżoną od kosztów sądowych z uwagi na jej ubóstwo.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.