1. oskarżonego T. B. uznaje za winnego zarzucanego mu czynu wyczerpującego dyspozycję art.
i za to na podstawie art.
przy zastosowaniu art. 37a § 1 k.k. wymierza mu karę 200 (dwieście) stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 30,00 (trzydzieści) złotych każda;
orzeka wobec oskarżonego przepadek na rzecz Skarbu Państwa równowartości prowadzonego w ruchu lądowym pojazdu, który nie stanowił wyłącznej własności oskarżonego, w postaci samochodu osobowego marki K. (...) o numerze rejestracyjnym (...), w kwocie 21.700,00 (dwadzieścia jeden tysięcy siedemset) złotych;
Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty
Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego w zakresie przebiegu zdarzenia, albowiem znalazły one odzwierciedlenie w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie. Oskarżony wskazał, że przyjmuje na siebie odpowiedzialność za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości i żałuje tego co się stało. Jednocześnie Sąd dał wiarę oskarżonemu w zakresie przedstawionej przez niego sytuacji majątkowej i osobistej. Sąd nie dał jednak wiary oskarżonemu w zakresie szacunkowej wartości pojazdu, którym kierował w chwili zdarzenia. Oskarżony wskazał, iż wartość ta jest niższa aniżeli wskazano na portalu omnipret, wiedze w tym zakresie oparł jednak jedynie na fakcie, iż ma trudności w sprzedaży pojazdu. 1 3-8 Dokumenty Zgromadzone w sprawie dokumenty urzędowe, takie jak: notatki urzędowe, protokoły z kontroli trzeźwości, sprawozdania z badań laboratoryjnych, protokół zatrzymania, postanowienie o zatrzymaniu prawa jazdy, dokumentacja zabezpieczenia pojazdu, informacje z systemów ewidencyjnych ( (...), K.), a także zaświadczenia służbowe i finansowe – zostały sporządzone przez uprawnione organy lub instytucje w ramach ich ustawowych kompetencji, przy zachowaniu przewidzianych prawem procedur. Brak jakichkolwiek podstaw do kwestionowania autentyczności wskazanych dokumentów, jak również brakuje przesłanek wskazujących na ich nierzetelność lub sprzeczność z innymi dowodami. Treść dokumentów jest spójna, logiczna oraz znajduje odzwierciedlenie w pozostałym materiale dowodowym, w szczególności w zeznaniach funkcjonariuszy Policji i wyjaśnieniach oskarżonego. Wobec powyższego, wszystkie wskazane dokumenty należy uznać za w pełni wiarygodne źródło dowodowe, dające podstawę do przyjęcia ustaleń faktycznych dotyczących zdarzenia z dnia 22 lipca 2024 roku oraz okoliczności osobistych i majątkowych oskarżonego. Przedstawione dokumenty nie były również kwestionowane przez którąkolwiek ze stron w ramach postępowania. 1 3 6 Zeznania świadka D. G. Zeznania świadka D. G., funkcjonariusza Policji uczestniczącego bezpośrednio w interwencji z dnia 22 lipca 2024 roku, należy uznać za spójne, logiczne i konsekwentne. Świadek ten jako funkcjonariusz Policji działający w ramach obowiązków służbowych, opisał przebieg zdarzenia w sposób rzeczowy, odnosząc się zarówno do powodu zatrzymania pojazdu (niestandardowy styl jazdy – świadek wskazał, iż kierowca pozostawał co prawda na swoim pasie, jednakże poruszał się od jednej do drugiej krawędzi pasa), jak i do podejmowanych czynności związanych z kontrolą stanu trzeźwości oskarżonego, jego zachowaniem, a także dalszymi działaniami (zatrzymanie, pobranie krwi, zabezpieczenie pojazdu). Zeznania te pozostają w pełnej zgodności z dokumentacją urzędową (notatkami służbowymi, protokołami badań, dokumentacją pobrania krwi) oraz są zbieżne z relacją drugiego funkcjonariusza. Ponadto brak jest podstaw do przyjęcia, że świadek miałby jakikolwiek interes w przedstawieniu fałszywej wersji zdarzeń 1 3 6 Zeznania świadka D. P. Zeznania funkcjonariusza D. P., który również brał udział w interwencji, należy uznać za w pełni wiarygodne i wartościowe dowodowo. Świadek ten potwierdził okoliczności zatrzymania pojazdu prowadzonego przez oskarżonego, sposób jego jazdy, wykonane badania stanu trzeźwości oraz czynności proceduralne. Relacja świadka pozostaje spójna z zeznaniami D. G., a także z dokumentacją sporządzoną podczas interwencji. Zeznania nie wykazują sprzeczności, są logiczne i szczegółowe. Świadek nie ograniczył się jedynie do odtworzenia schematu działań, lecz opisał je w sposób, który wskazuje na jego rzeczywisty udział i znajomość okoliczności zdarzenia. D. P. również nie miał żadnego interesu w składaniu zeznań niezgodnych z prawdą. 2.2.DOWODY NIEUWZGLĘDNIONE PRZY USTALENIU FAKTÓW (DOWODY, KTÓRE SĄD UZNAŁ ZA NIEWIARYGODNE ORAZ NIEMAJĄCE ZNACZENIA DLA USTALENIA FAKTÓW) Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu - 3. PODSTAWA PRAWNA WYROKU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Oskarżony ☒ Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem T. B. Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej W ocenie Sądu T. B. dopuścił się przestępstwa z art. 178 § 1a k.k., polegającego na prowadzeniu pojazdu mechanicznego w ruchu lądowym w stanie nietrzeźwości, czyn naruszył obowiązujące przepisy ustawy karnej. Wobec tego Sąd w pełni podzielił przyjętą przez oskarżyciela publicznego kwalifikację prawną zarzucanego mu czynu. Występek z art.
penalizuje prowadzenie, w ruchu lądowym (wodnym lub powietrznym) pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego, przy czym ostatnie znamiona mają charakter alternatywny. Przepis ten chroni bezpieczeństwo w ruchu, mając na uwadze, że prowadzenie pojazdu pod wpływem środka odurzającego lub w stanie nietrzeźwości stwarza istotne zagrożenie dla bezpieczeństwa w komunikacji, jak też dla indywidualnych dóbr prawem chronionych, a mianowicie życia i zdrowia uczestników tego ruchu (zob. G. Bogdan [w:] W. Wróbel (red.), A. Zoll (red.), Kodeks karny. Część szczególna. Tom II. Część I. Komentarz do art. 117-211a, LEX 2017, komentarz do art.
, uwaga 1). Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie w sposób jednoznaczny wynika, że oskarżony T. B. w dniu 22 lipca 2024 roku około godziny 1:46 poruszał się pojazdem mechanicznym marki K. (...) w miejscowości (...), gmina K., będąc w stanie nietrzeźwości. Interwencja Policji nie była efektem rutynowej kontroli drogowej – funkcjonariusze podjęli działania po tym, gdy styl jazdy kierującego pojazdem wzbudził ich uzasadnione podejrzenia, co do stanu trzeźwości. Nadto, z niezakwestionowanych w trakcie postępowania wyników badań krwi, wynika bezsprzecznie, że w chwili czynu znajdował się on w stanie nietrzeźwości. Stan nietrzeźwości, w myśl kodeksu (art. 115 § 16 k.k.), to sytuacja, w której zawartość alkoholu w 1 dm3 wydychanego powietrza przekracza 0,25 mg albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość. Wskaźnik 1,00 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu oraz obecność 1,85% alkoholu etylowego we krwi wypełnia tę definicję. Przestępstwo prowadzenia pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości jest typem umyślnym (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 lipca 2017 r., V KK 125/17). Może być popełnione w obu postaciach zamiaru: zarówno w zamiarze bezpośrednim, gdy sprawca chce je popełnić, jak też w zamiarze ewentualnym, gdy sprawca, przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi. Przenosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy, należało wskazać, że T. B. miał co najmniej świadomość możliwości, że narusza on treść normy sankcjonowanej wynikającej z art.
Oskarżony przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, jednakże nie przedstawił szczegółowych wyjaśnień co do czasu ani ilości spożytego alkoholu. Niemniej jednak, mając na uwadze stwierdzone badaniem stężenie alkoholu we krwi na poziomie 1,85‰, należy przyjąć, że spożycie alkoholu nastąpiło w niedalekim odstępie czasu i w znacznej ilości. Powyższego wniosku nie zmienia twierdzenie oskarżonego, że czuł się dobrze i nie dostrzegał jakichkolwiek przeciwskazań do prowadzenia pojazdu. Wobec powyższego oskarżony wypełnił znamiona podmiotowe zarzuconego mu czynu. Powyższe przemawia za uznaniem, że oskarżony swoim działaniem wyczerpał znamiona przestępstwa stypizowanego w art.
Nadto Sąd uznał, że w sprawie nie zaszła jakakolwiek okoliczność wyłączająca bezprawność, karalność ani winę, co mogłyby, w konsekwencji, wykluczać przypisanie T. B. zarzuconego mu czynu. Oskarżony, w chwili popełnienia czynu, mógł pokierować swoim postępowaniem, znajdował się w normalnej sytuacji motywacyjnej, mógł przewidzieć konsekwencje przedsiębranego działania i rozumiejąc treść nakazu ustawy, postąpić zgodnie z jego treścią, nie podejmując decyzji o prowadzeniu pojazdu w stanie nietrzeźwości. Oceniając, w myśl kwantyfikatorów zawartych w art. 115 § 2 k.k., stopień społecznej szkodliwości zachowania przypisanego oskarżonemu, Sąd uznał, że jest on istotny i dlatego, między innymi, nie uwzględnił wniosku obrony o warunkowym umorzeniu postępowania na okres 1 roku, o czym szerzej w dalszej części uzasadnienia. T. B. swoim zachowaniem naruszył regułę ostrożności (zabraniającą prowadzenia w stanie nietrzeźwości) obowiązującą w ruchu drogowym i naruszył istotną wartość chronioną przez prawo karne, jaką jest bezpieczeństwo w komunikacji mające na celu zabezpieczenie istnienia dóbr indywidualnych, a to zdrowia i życia. Nadto Sąd uwzględnił, że oskarżony znajdował się w stanie nietrzeźwości w stopniu przekraczającym znacznie granicę ustaloną w art. 115 § 16 k.k. Sąd wziął także pod rozwagę okoliczność, że oskarżony podjął decyzję o prowadzeniu pojazdu mimo braku ku temu szczególnej sytuacji motywacyjnej. Powyższe rzutowało na ocenę stopnia społecznej szkodliwości przypisanemu oskarżonemu czynu. Według Sądu, uwzględniając okoliczności czynu i powołaną we wcześniejszej części uzasadnienia argumentację, należało uznać, że popełnienie przez oskarżonego T. B. czynu z art.
nie budzi wątpliwości i z tego względu znalazło swoje odzwierciedlenie w sentencji wydanego w sprawie wyroku skazującego. ☐ Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej ☐ Warunkowe umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania ☐ Umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania ☐ Uniewinnienie Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia
k.k. sąd orzeka świadczenie pieniężne, o którym mowa w art. 39 k.k., na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym i Pomocy Postpenitencjarnej w wysokości co najmniej 5.000,00 zł. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, należało zważyć, że wobec skazania oskarżonego za prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości, a zatem za czyn wypełniający dyspozycję art.
k.k., orzeczenie świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu Sprawiedliwości było, w myśl ustawy, obligatoryjne. Sąd uznał, że wobec sytuacji osobistej i majątkowej oskarżonego, jak również mając na uwadze orzeczenie kary grzywny, kwota 5.000,00 zł, jest wystarczająca. W toku postępowania ustalono, że oskarżony przez szereg lat pełnił służbę wojskową, a zatem przez długi czas prowadził ustabilizowany, odpowiedzialny tryb życia, mogący świadczyć o jego samodyscyplinie i poczuciu obowiązku. Oskarżony legitymował się dotychczas stabilną sytuacją finansową. Aktualnie, pomimo utraty dotychczasowego zatrudnienia, nie pozostaje bez środków do życia – podjął nową pracę, choć za wynagrodzeniem w wysokości najniższej krajowej. Sąd, mając na uwadze obecny poziom dochodów oskarżonego, a także fakt, że ponosi on stałe koszty utrzymania, w tym obowiązek alimentacyjny wobec dzieci oraz opłacanie czynszu za miejsce zamieszkania, doszedł do przekonania, że orzeczenie świadczenia pieniężnego w wysokości minimalnej, tj. 5.000,00 zł, jest w niniejszej sprawie wystarczające i adekwatne. Kwota ta uwzględnia jednocześnie konieczność realizacji celów wychowawczych i represyjnych oraz nie prowadzi do nadmiernej ingerencji w sytuację ekonomiczną oskarżonego. Wobec powyższego orzeczono jak w punkcie czwartym wyroku. T. B. 6 1 Zgodnie z treścią art. 44b § 2 k.k., jeżeli pojazd użyty do popełnienia czynu nie stanowił wyłącznej własności sprawcy, sąd orzeka przepadek jego równowartości. Przepis ten znajduje zastosowanie również w przypadku skazania za czyn z art.
k.k., co wynika wprost z treści art.
W niniejszej sprawie ustalono, że pojazd nie należał do oskarżonego, dlatego sąd nie mógł orzec przepadku rzeczy, lecz był zobowiązany do orzeczenia przepadku jej równowartości. W celu ustalenia wartości pojazdu, Sąd posłużył się danymi pochodzącymi z ogólnodostępnego portalu O..pl, który służy do ustalania średnich rynkowych wartości pojazdów mechanicznych. Jest to narzędzie powszechnie wykorzystywane m.in. w praktyce ubezpieczeniowej i leasingowej, którego metodologia opiera się na analizie rynkowych ofert sprzedaży pojazdów o podobnych parametrach technicznych, stanie oraz roczniku. Na podstawie wyceny uzyskanej za pośrednictwem portalu O., średnią wartość rynkową samochodu K. (...) ustalono na kwotę 21.700 zł. Wartość ta uwzględnia zarówno markę i model pojazdu, jak i jego rok produkcji, przebieg oraz wyposażenie, i jako taka odpowiada przeciętnej wartości rynkowej na dzień popełnienia przestępstwa. Sąd nie dał wiary twierdzeniom oskarżonego, jakoby pojazd miał wartość jedynie 15.000 zł, ani jego relacji, że próbował bezskutecznie sprzedać samochód za 16.000 zł. Oskarżony nie przedstawił na poparcie tych twierdzeń żadnych obiektywnych dowodów – takich jak umowy, korespondencja z potencjalnymi nabywcami czy archiwalne ogłoszenia. Samo subiektywne przekonanie oskarżonego o niższej wartości pojazdu, bez wsparcia w materiale dowodowym, nie mogło zostać uznane za podstawę do odstępstwa od rzetelnie ustalonej wartości rynkowej, która oparta jest w tym przypadku na niemal 1400 ofertach. Podkreślić należy, że w przypadku przepadku równowartości, nie jest decydująca wartość emocjonalna ani subiektywna cena sprzedaży pojazdu, lecz jego obiektywna średnia rynkowa wartość, jaką da się ustalić w oparciu o profesjonalne źródła danych. Takim właśnie źródłem, w ocenie Sądu, był portal O.. Wobec powyższego, mając na względzie konieczność zastosowania przepisów art. 44b § 2 k.k. i art.
k.k., orzeczono przepadek równowartości pojazdu w kwocie 21.700 zł, jak wskazano w punkcie szóstym wyroku. 5.INNE ROZSTRZYGNIĘCIA ZAWARTE W WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności 6. INNE ZAGADNIENIA W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę Odnosząc się do wniosku obrońcy oskarżonego o warunkowe umorzenie postępowania karnego na okres próby 1 roku, Sąd nie znalazł podstaw do jego uwzględnienia. Zgodnie z treścią art. 66 § 1 k.k., warunkowe umorzenie postępowania możliwe jest jedynie w sytuacji, gdy wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne, a postawa sprawcy, jego właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia i zachowanie się po popełnieniu przestępstwa uzasadniają przypuszczenie, że mimo niepodjęcia wobec niego kary będzie on w przyszłości przestrzegał porządku prawnego, a w szczególności nie popełni przestępstwa. W niniejszej sprawie, jak wskazano we wcześniejszej części uzasadnienia, stopień społecznej szkodliwości czynu przypisanego oskarżonemu należy ocenić jako istotny. Oskarżony prowadził pojazd mechaniczny w stanie znacznej nietrzeźwości, co wyraźnie przekraczało ustawowe minimum przewidziane w art. 115 § 16 k.k., a tym samym stworzył realne zagrożenie dla bezpieczeństwa w ruchu lądowym. Działanie takie godzi w istotne dobro chronione przez prawo karne – bezpieczeństwo komunikacyjne, które ma charakter dobra wspólnego i wymaga szczególnej ochrony. Sąd uznał, że w świetle takiej kwalifikacji prawnej i skali zagrożenia, jakie generował czyn oskarżonego, wina oraz społeczna szkodliwość nie mogą zostać ocenione jako nieznaczne, co wyklucza możliwość warunkowego umorzenia postępowania. Nadto, sam fakt niekaralności oskarżonego oraz jego akceptowalny społecznie tryb życia, choć uwzględnione przy wymiarze kary jako okoliczności łagodzące (zastosowano karę najłagodniejszego rodzaju), nie równoważą stopnia zagrożenia, jakie stworzył oskarżony swoim zachowaniem. Warunkowe umorzenie, jako instytucja wyjątkowa, może być zastosowane jedynie w przypadkach, gdy całokształt okoliczności pozwala na uznanie czynu za jednostkowy incydent, którego ciężar gatunkowy nie przekracza poziomu przeciętnego. W niniejszej sprawie przesłanki takie nie zachodzą. Nie bez znaczenia pozostaje fakt, iż niejasna na gruncie niniejszej sprawy jest kwestia tego skąd dokąd jechał oskarżony, który zamieszkuje przecież w S., a ponadto kwestia ewentualnego zdarzenia drogowego, które poprzedzało zatrzymanie do kontroli drogowej. Sąd wziął także pod uwagę konieczność realizacji funkcji prewencyjnych, zarówno w wymiarze indywidualnym, jak i generalnym. Orzeczenie warunkowego umorzenia postępowania wobec sprawcy prowadzącego pojazd w stanie wysoce nietrzeźwym mogłoby zostać odebrane jako przejaw pobłażliwości, godzący w społeczne poczucie sprawiedliwości i osłabiający przekaz normatywny zakazu prowadzenia pojazdów pod wpływem alkoholu. W konsekwencji, z uwagi na przekroczenie progu nieznacznej winy i szkodliwości społecznej, a także w celu zapewnienia skuteczności reakcji karnej, Sąd nie znalazł podstaw do zastosowania warunkowego umorzenia postępowania karnego wobec oskarżonego T. B.. 7.KOSZTY PROCESU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 7 Zgodnie z przepisem art. 3 ustawy o opłaty w sprawach karnych z dnia 23 czerwca 1973 r., skazany w pierwszej instancji na karę grzywny, obowiązany jest uiścić opłatę w wysokości 10 % wymierzonej grzywny, przy czym kwota ta nie może być mniejsza niż 30 zł. Z kolei, w przypadku orzeczenia kary grzywny obok kary pozbawienia wolności, opłata ta wynosi 20 % od kwoty wymierzonej grzywny. W przedmiotowej sprawie oskarżony T. B. został skazany na karę grzywny w wysokości 6.000,00 zł. Zgodnie z powyższymi przepisami, opłata od tej kwoty powinna wynosić 10 %, co daje 600,00 zł. W związku z tym, Sąd orzekł o konieczności zasądzenia opłaty we wskazanej wysokości na rzecz Skarbu Państwa. Łączna suma wydatków w postępowaniu przygotowawczym wynosiła 156,65 zł (k.102v), do czego należało doliczyć ryczałt za doręczenie wezwań i innych pism w wysokości 20,00 złotych. Podpis K., dnia 26 maja 2025 roku sędzia Monika Masłowska
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.