Orzeczenie, sygn. akt II K 56/22

UZASADNIENIE Formularz UK 1 Sygnatura akt II K 56/22 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

1.

USTALENIE FAKTÓW 1.1.

Fakty uznane za udowodnione Lp.

Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.

D. W. (1) w okresie od 27 grudnia 2016 r. do 25 kwietnia 2017 r. w K. będąc właścicielem 91 udziałów i prezesem zarządu (...) spółka z o.o. z siedzibą w B., gmina R. działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego tego samego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej poświadczyła nieprawdę w deklaracjach VAT-7 za okres od listopada 2016 r. do marca 2017 r., składanych w urzędzie skarbowym, w których uwzględniała poświadczające nieprawdę (nierzetelne) faktury VAT (tym samym nierzetelnie prowadziła księgi) wystawiane przez podmioty:

19.01.2017 20/01/2017 (...), (...), (...),86 2.

10.02.2017 (...), (...), (...),08 3.

28.02.2017 (...), (...), (...),22 4.

01.03.2017 (...),00 2780, (...),47 5.

06.03.2017 98. (...), (...), (...),10 6.

10.03.2017 (...),00 9400, (...),56 7.

15.03.2017 (...), (...), (...),92 8.

22.03.2017 (...), (...), (...),05 9.

30.03.2017 (...), (...), (...),61 10.

30.03.2017 (...), (...), (...),96 11.

31.03.2017 (...), (...), (...),48 w wyniku czego doszło do uszczuplenia podatku od towarów i usług za okres od listopada 2016 r. do marca 2017 r. w łącznej wysokości 242.446,06 zł, to jest małej wartości.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty a) zawarcie w dniu 3 lutego 2015 r. w formie aktu notarialnego przez H. L. (1) i D. W. (1) umowy spółki, powołującej (...) spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w miejscowości B. 12A, gmina R., której przedmiotem działalności była m.in. sprzedaż hurtowa paliw i produktów pochodnych, kapitał zakładowy spółki wynosił 5.000 zł i dzielił się na sto udziałów o wartości nominalnej 50 zł każdy, H. L. (1) objął 9 udziałów, a D. W. (2) 91, aktem tym powołany został jednoosobowy zarząd spółki w osobie Prezesa Zarządu D. W. (1); b) H. L. (1) jest konkubentem D. W. (1), wcześniej zajmował się już obrotem paliwami płynnymi, miał swój „CPN”, doradzał wymienionej w tym zakresie; c) poświadczenie nieprawdy przez D. W. (1), będącą właścicielem ww. 91 udziałów wskazanej spółki i prezesem zarządu, w okresie od 27 grudnia 2016 r. do 25 kwietnia 2017 r. w deklaracjach VAT-7 za okres od listopada 2016 r. do marca 2017 r. składanych w Urzędzie Skarbowym w K., w których uwzględniła poświadczające nieprawdę (nierzetelne) faktury VAT (tym samym nierzetelnie prowadziła księgi) wystawione przez podmioty: (...) spółka z o.o. ul. (...), (...)-(...) W. NIP (...) faktury:

3768 w zw. z k. 3850.

0.1.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp.

Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) D. W. (1) j/w punkt 1.1.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione Dowód Numer karty a) nierzetelność faktur VAT wystawionych przez podmiot (...) Sp. z o.o. w miejscowości N., (...)-(...) S. – to jest poświadczanie w tych dokumentach nieprawdy w zakresie zdarzeń gospodarczych polegających na nabywaniu przez spółkę (...) paliwa od ww. spółki (...), dot. to faktur VAT:

2.

OCena DOWOdów 2.1.

Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu fakty: pkt 1.1. a, c, d, e, f, g, h, i, j, k, l, m, pkt 1.2. a, b; fakt: pkt 1.1. b, k, fakty: pkt 1.2. g, b; fakty: pkt 1.1. k, pkt 1.2. a, b; fakty pkt 1.1. c, d; pkt: 1.1. d; pkt: 1.1. e; pkt: 1.1. k;

Wartość dowodowa wskazanych obok dokumentów, nie budzi żadnych wątpliwości sądu, dodać jedynie należy, iż dokumenty w postaci faktur VAT wystawione przez spółki (...) poświadczają nieprawdę, a więc treści w nich zawarte nie są zgodne z prawdą; zeznania wskazanego obok świadka odnośnie okoliczności opisanej w punkcie 1.1 „b” – to jest jego związku z oskarżoną i roli odgrywanej podczas zakładania i prowadzenia przez nią spółki (...), są przekonujące, zgodne z pozostałym materiałem dowodowym, prawdopodobne w świetle zasad wiedzy i doświadczenia życiowego;

Sąd uznał też za wiarygodne zeznania tego świadka w zakresie w jakim opisał współpracę spółki (...) ze spółką (...), także w tym zakresie są one bowiem przekonujące, logiczne, zgodne z pozostałym materiałem zgromadzonym w niniejszej sprawie i to nie tylko wyjaśnieniami oskarżonej i zeznaniami świadków – pracowników (...), ale także kontrahentów spółki (...); sąd nie doszukał się jakichkolwiek dowodów pozwalających na zakwestionowanie zeznań tego świadka we wskazanym zakresie; w uzasadnieniu aktu oskarżenia wskazano, że aktywność (...) polegała w okresie od stycznia do grudnia 2017 r. na wystawianiu pustych faktur VAT sprzedaży lub wprowadzaniu paliwa niewiadomego pochodzenia(…)prowadzący kontrolę zwrócił się do Naczelnika (...) S. o przeprowadzenie czynności sprawdzających w podmiocie, który występuje jako dostawca paliwa dla (...), właściciel tej firmy oświadczył, że nigdy nie współpracował i nie utrzymywał kontaktów handlowych z (...) (k. 3032); z wywodów tych oraz pozostałych zawartych w uzasadnieniu aktu oskarżenia oraz zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika jednak na jakiej podstawie ustalono, że oskarżona i świadek H. L. (1) mieli świadomość, choćby częściową, odnośnie przywołanych okoliczności, D. W. (1) nie mogła przecież zlecać czynności sprawdzających organom skarbowym;

Sąd nie znalazł też podstaw – z przyczyn wyżej opisanych – uzasadniających zakwestionowanie wiarygodności wyjaśnień oskarżonej w zakresie w jakim opisała ona współpracę z ww. spółką (...) oraz podmiotami nabywającymi olej napędowy od spółki (...); zeznania wskazanego obok świadka zasługują w pełni na przymiot wiarygodności, w szczególności w zakresie w jakim stanowczo zaprzeczył on, aby prowadził jakiekolwiek rozmowy handlowe w imieniu spółek (...) z H. L. (1); dane tego świadka – z zawodu murarza, a nie specjalisty w zakresie obrotu paliwami ciekłymi – zostały wykorzystany przez nieżyjącego już T. N.; podobnie jak i wykorzystani zostali świadkowie G. K. i L. D., zajmujących się na co dzień sprzątaniem , dodać należy że zeznania świadków W. G. i wymienionych G. K. oraz L. D. w pełni korespondują, ci ostatni nie potrafili bowiem powiązać W. G. ze spółką (...), także D. N. wskazała, że spółkę tę prowadził jej mąż, podobnie świadek A. Ł. podał, iż N. podpisywał się na pieczątce G., świadek nie zna spółek (...), ponadto T. N. nie posiadał infrastruktury pozwalającej na handel paliwami ciekłymi; wreszcie podkreślić należy, że świadek H. L. (1) podczas przesłuchania w dniu 3 września 2019 r. podał, że nie pamięta kto dostarczał paliwo od spółek (...) (k. 2067); „przypomniało” mu się to dopiero w dniu 29 marca 2023 r. przed sądem podczas rozprawy głównej, kiedy to opisał rzekome spotkanie ze świadkiem W. G. w R. (k. 3136v), te ostatnie zeznania świadka H. L. (1) – z przyczyn niżej wskazanych – są całkowicie niewiarygodne; sąd uznał również za wiarygodne zeznania wskazanych obok świadków, które potwierdzają pozorność działalności gospodarczej spółek (...) i korespondują w tym zakresie w pełni z relacjami ww. świadka W. G., w ocenie sądu, zeznania tych świadków wzajemnie korespondują, są spójne, przekonujące i wysoce prawdopodobne w świetle zasad wiedzy i doświadczenia życiowego; zeznania tych świadków są wzajemnie zgodne i znajdują oparcie w dowodach z dokumentów; zeznania wskazanych obok świadków z jednej strony zgodnie potwierdzały fakt nabywania przez spółkę (...) paliwa od (...) Sp. z o.o. i prowadzenia przez tę ostatnią stacji paliw w miejscowości N., a z drugiej okoliczności dotyczące sprzedawania oleju napędowego przez (...) na rzecz szeregu podmiotów prowadzących zarówno dzielność gospodarczą, jak i rolniczą; relacje te korespondowały wzajemnie, a także były zgodne z wyjaśnieniami oskarżonej oraz zeznaniami świadka H. L. (1); sąd nie znalazł powodów, dla których należałoby uznać zeznania wymienionych świadków za niewiarygodne;

2.2.

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu pkt 1.1 c, d; pkt j/w; pkt j/w.

3.

PODSTAWA PRAWNA WYROKU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Oskarżony ☐ 3.1.

Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem xxx xxx Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej xxx ☒ 3.2.

Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem pkt 1 wyroku D. W. (1) Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Przede wszystkim zgodzić należało się z oskarżycielem publicznym, iż w mniejszej sprawie znajduje zastosowanie instytucja opisana w art. 8§1 k.k.s. – to jest idealny zbieg czynów karalnych. Wskazany przepis stanowi, że jeżeli ten sam czyn będący przestępstwem skarbowym lub wykroczeniem skarbowym wyczerpuje zarazem znamiona przestępstwa lub wykroczenia określonego w przepisach karnych innej ustawy, stosuje się każdy z tych przepisów.

W niniejszej sprawie czyn opisany w punkcie 1 wyroku wyczerpał znamiona przestępstwa skarbowego opisanego w art. 56§1 i 2 k.k.s., art. 62§2 k.k.s. i art. 61§1 k.k.s. w zw. z art. 7§1 k.k.s. w zw. z art. 6§2 k.k.s., modyfikacja kwalifikacji przyjętej w akcie oskarżenia dotyczy więc w tym zakresie jedynie przyjęcia §2 art. 56 k.k.s. z uwagi na wartość kwoty podatku narażonego na uszczuplenie.

Jednocześnie czyn ten wyczerpał znamiona przestępstwa opisanego w Kodeksie karnym – art. 271§1 i 3 oraz art. 273 k.k. w zw. z art. 271§1 i 3 k.k. w zw. z art. 11§2 k.k. w zw. z art. 12§1 k.k. Sąd uznał więc, iż oskarżona nie wyczerpała znamiona przestępstwa oszustwa opisanego w art. 286§1 k.k. w zw. z art. 294§1 k.k.

Nie jest możliwy zbieg przepisów art. 56 § 1–3 k.k.s. oraz przepisu art. 286 § 1 k.k. Wynika to z odmienności zachowań kryminalizowanych na podstawie obu przepisów, a w szczególności z tego, że nie stanowi doprowadzenia do niekorzystnego rozporządzenia mieniem Skarbu Państwa lub innego uprawnionego podmiotu zachowanie sprawcy polegające na obniżeniu (zaniżeniu) wysokości należnego do zapłaty podatku (VAT, podatku dochodowego lub innego rodzaju podatku, ustalanego w oparciu o procedurę samoobliczania) za dany okres rozliczeniowy poprzez podanie nieprawdy lub zatajenie prawdy w deklaracji albo oświadczeniu albo przez niedopełnienie obowiązku zawiadomienia o zmianie danych objętych deklaracją lub oświadczeniem. W takiej sytuacji, z uwagi na sposób ustalania wysokości zobowiązania podatkowego za dany okres rozliczeniowy, które dokonywane jest samodzielnie przez podatnika bez udziału odpowiedniego organu podatkowego, uiszczenie należności podatkowej (zaliczki) w kwocie niższej niż należna stanowi samodzielną dyspozycję majątkową podatnika, bez jakiejkolwiek czynności ze strony organu podatkowego.

Brak zatem konstytutywnego dla oszustwa elementu rozporządzenia mieniem, dokonywanego przez odpowiedni organ podatkowy. Zaniżenie należnego za dany okres zobowiązania podatkowego stanowi realizację znamion przestępstwa skarbowego określonego w art. 56 § 1 k.k.s., w wypadku spełnienia określonych w tym przepisie przesłanek, a w szczególności złożenia przez podatnika organowi podatkowemu lub innemu uprawnionemu organowi deklaracji lub oświadczenia zawierającego nieprawdę lub zatajającego prawdę i narażenia w ten sposób na uszczuplenie należnego podatku lub uszczuplenia podatku. Tego rodzaju zachowań nie sposób kwalifikować jako oszustwa określonego w art. 286 § 1 k.k., także odwołując się do treści postanowienia SN z dnia 1 marca 2004 r., V KK 248/03, OSNKW 2004, nr 4, poz. 51, w którym stwierdzono, że „w wypadku gdy czynności wykonawcze sprawcy wyłudzającego zwrot podatku VAT, w myśl ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym, nie sprowadzają się do zaniechania rzetelnego zgłoszenia przedmiotu opodatkowania, prowadzącego do uniknięcia wydatku z własnego mienia kosztem uszczuplenia spodziewanego dochodu finansowego Skarbu Państwa, lecz polegają na działaniu fingującym istnienie obowiązku podatkowego – wyłącznie w celu osiągnięcia z tego tytułu korzyści z majątku Skarbu Państwa – przez upozorowanie przed organem skarbowym (przy pomocy fikcyjnych dokumentów lub przez podjęcie innych jeszcze czynności) przeprowadzenia realnej transakcji, w tym dotyczącej rzeczywiście istniejącego towaru, a nie jego substytutu, to działanie takie stanowi przestępstwo określone w przepisach kodeksu karnego, nie zaś przestępstwo skarbowe”.

Zachowanie polegające na zaniżeniu należnego za dany okres rozliczeniowy podatku prowadzi do uniknięcia wydatku z własnego mienia podatnika kosztem uszczuplenia spodziewanego dochodu Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego i jako takie nie stanowi niekorzystnego rozporządzenia mieniem z majątku Skarbu Państwa, polega bowiem na zaniechaniu rzetelnego zgłoszenia przedmiotu opodatkowania, prowadzącym do uniknięcia wydatku z własnego majątku podatnika kosztem uszczuplenia spodziewanego dochodu finansowego Skarbu Państwa lub innego uprawnionego podmiotu, i jako takie, także wedle powołanego wyżej stanowiska Sądu Najwyższego, pozostaje poza zakresem znamion oszustwa (zob. Piotr Kardas, Komentarz do art. 56 k.ks., WKP 2017, teza 84, wyrok SA w Katowicach z dnia 21 lutego 2014 r., II AKa 409/13, KZS 2014, z. 6, poz. 136; wyrok SN z dnia 5 marca 2015 r., III KK 407/14, LEX nr 1678967; wyrok SA w Katowicach z dnia 26 czerwca 2014 r., II AKa 153/14, LEX nr 1537361; wyrok SA w Katowicach z dnia 3 kwietnia 2014 r., II AKa 479/13, LEX nr 1466776; wyrok SA w Szczecinie z dnia 21 czerwca 2013 r., II AKa 74/13, LEX nr 1362906 oraz Agnieszka Soja, komentarz do art. 56 k.k.s., WKP 2024, teza 16).

W niniejszej sprawie nie doszło do zwrotu podatku na rachunek oskarżonej, miało miejsce jedynie pomniejszenie podatku VAT za poszczególne miesiące, ewentualnie przeniesienia kwoty podatku naliczonego przewyższającej należny na następny okres rozliczeniowy (por. decyzja podatkowa k. 2322-2323 oraz deklaracje VAT k. 106-108 i 725-733).

Zachowanie oskarżonej nie mogło więc zostać zakwalifikowane z art. 286§1 k.k. W pełni wyczerpało natomiast znamiona art. 271§1 i 3 k.k., ponieważ jako prezes zarządu (...) Sp. z o.o. – a więc osoba uprawniona do wystawiania dokumentów w imieniu tego podmiotu – poświadczyła nieprawdę w deklaracjach VAT-7 za okres od listopada 2016 r. do marca 2017 r. składanych do 25 dnia następnego miesiąca – a więc od 27 grudnia 2016 r. do 25 kwietnia 2017 r. – w urzędzie skarbowym, albowiem uwzględniła w tych dokumentach poświadczające nieprawdę (nierzetelne) faktury VAT wystawione przez spółki (...). Przy czym wymieniona działała w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i jednocześnie posługując się ww. fakturami VAT wyczerpała znamiona przestępstwa z art. 273 k.k. w zw. z art. 271§1 i 3 k.k. – użyła bowiem dokumenty poświadczające nieprawdę określanego w art. 271§1 i 3 k.k.

Dodać należy, iż 1 marca 2017 r. wprowadzono do Kodeksu karnego przestępstwo fałszu intelektualny dokumentu w postaci faktury ustawą z 10 lutego 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 244). Przedmiotem ochrony jest zgodność treści faktury z prawdą, ubocznym zaś przedmiotem ochrony - interes Skarbu Państwa w zakresie podatków. Konstrukcja analizowanego przepisu oparta jest o rozwiązania przyjęte w art. 271 k.k. oraz w art. 273 k.k. Jest to zatem nowy przepis, nowe przestępstwo, którego przed dniem 1 marca 2017 r. nie było. Skoro zatem zgodnie z art. 1 § 1 k.k. odpowiedzialności karnej podlega ten tylko, kto popełnia czyn zabroniony pod groźbą kary przez ustawę obowiązująca w czasie jego popełnienia, to przepis art. 271a k.k., czy 277a k.k. nie mógł mieć zastosowania wobec oskarżonej, przed datą 1 marzec 2017 r., bo po prostu nie istniał.

W tym zakresie mamy do czynienia z jednym czynem, w związku z art. 12 § 1 k.k. - z góry powziętym zamiarem, rozciągniętym w czasie, albowiem opis czynu obejmuje datę od 27 grudnia 2016 r. do 25 kwietnia 2017 r. (por. Wyrok SA w Warszawie, II AKa 448/21). Na podstawie nowego przepisu konieczne byłoby zatem wyeliminowanie zachowań oskarżonej podjętych przed 1 marca 2017 r. W ocenie sądu, nie byłoby to jedna dopuszczalne ponieważ wypełniały one znamiona ww. przepisów i nie doszło do ich dekryminalizacji, w odniesieniu do całego wyżej opisanego czynu ciągłego przyjęto więc kwalifikację z art. 271§1 i 3 k.k. oraz art. 273 k.k. w zw. z art. 271§1 i 3 k.k. w zw. z art. 11§2 k.k. w zw. z art. 12§1 k.k.

Zachowanie oskarżonej na co wyżej już wskazano wyczerpało również znamiona przestępstwa skarbowego z art. 56§1 i 2 k.k.s. wymieniona podała bowiem w deklaracjach VAT- 7 nieprawdę i doprowadziła w ten sposób do uszczuplenia podatku VAT wykazanego w fakturach VAT wymienionych w punkcie 1 wyroku – to jest w łącznej wysokości 242.446,06 zł. Kwota ta jest małej wartości zgodnie z art. 53§14 k.k.s. – nie przekraczała bowiem w chwili czynu dwustukrotnej wysokości minimalnego wynagrodzenia, które w 2017 r. wynosiło 2.000 zł, a wiec jego dwustukrotność to 400.000 zł.

Ponadto oskarżona prowadziła nierzetelnie księgi – to jest niezgodnie ze stanem rzeczywistym, poprzez uwzględnianie w rejestrach VAT ww. nierzetelnych, poświadczających nieprawdę faktur VAT. (art. 53§21 pkt 4 i §22 k.k.s.). Tym samym wyczerpała też znamiona przestępstwa z art. 61§1 k.k.s.

Ponadto zachowanie to odpowiadało dyspozycji art. 62§2 k.k.s. Wystawienie faktury VAT w sposób nierzetelny obejmuje zachowanie polegające na sporządzeniu dokumentu nieodzwierciedlającego stanu rzeczywistego. Warto odnotować, że za fakturę wystawioną w sposób nierzetelny uznaje się nie tylko taką fakturę, która nie odzwierciedla jakiejkolwiek dostawy towaru lub usługi (towaru lub usługi w rzeczywistości nie było), ale również taką fakturę, która co prawda odnotowuje, że dostawa miała miejsce, jednak wystawca faktury (rzadziej odbiorca) nie jest podmiotem, który w rzeczywistości owej dostawy dokonał. W praktyce stosowania prawa tego rodzaju faktury zdarzają się równie często, a może nawet częściej niż faktury „klasycznie” nierzetelne (fikcyjne) – por. G. Ł., Komentarz do art. 62 k.k.s., WKP 2017, teza 15.

Zachowanie oskarżonej należało więc zakwalifikować na podstawie art. 7§1 k.k.s. – zbieg przepisów ustawy i dodatkowo art. 6§2 k.k.s. ponieważ działała w krótkich odstępach czasu w wykonaniu tego samego zamiaru.

Wskazać wreszcie należy, uwzględniając treść zeznań świadków nie tylko W. G., M. O. (2), G. K. i L. D., ale także H. L. (1) oraz dokumentów dot. zbycia udziałów spółki, wielkości nabytego i zbytego paliwa oraz dotyczących spółek (...), iż oskarżona miała pełną świadomość, iż podmioty te nie dostarczały paliwa do zarządzanej przez nią spółki (...), a wystawione przez nie faktury VAT poświadczały nieprawdę działała więc umyślnie z zamiarem bezpośrednim popełnienia opisanego czynu zabronionego.

Brak było natomiast podstaw do uwzględnienia w zakresie przedmiotowego czynu także faktur VAT wystawionych przez spółkę (...). Nie może bowiem ulegać wątpliwości, iż spółka ta działała i sprzedawała olej napędowy (...) Sp. z o.o., Następnie paliwo to było przez spółkę zarządzaną przez oskarżoną zbywane podmiotom i osobom przesłuchanym podczas rozprawy głównej w charakterze świadków – przede wszystkim A. B. (1), a także wielu rolnikom wyżej wymienionym. Podkreślić należy, iż w uzasadnieniu aktu oskarżenia wskazano, że aktywność (...) polegała w okresie od stycznia do grudnia 2017 r. na wystawianiu pustych faktur VAT sprzedaży lub wprowadzaniu paliwa niewiadomego pochodzenia(…)prowadzący kontrolę zwrócił się do Naczelnika (...) S. o przeprowadzenie czynności sprawdzających w podmiocie, który występuje jako dostawca paliwa dla (...), właściciel tej firmy oświadczył, że nigdy nie współpracował i nie utrzymywał kontaktów handlowych z (...) (k. 3032). Z wywodów tych oraz pozostałych zawartych w uzasadnieniu aktu oskarżenia oraz zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika jednak na jakiej podstawie ustalono, aby oskarżona miała świadomość, choćby częściową, odnośnie przywołanych okoliczności. D. W. (1) nie mogła przecież zlecać czynności sprawdzających organom skarbowym, a przypisanie komukolwiek przestępstwa skarbowego oraz przestępstwa opisanego w Kodeksie karnym wymaga precyzyjnego wykazania znamion strony podmiotowej – działania umyślnego zarówno co do czynu z art. 56§1 i 2 k.k.s., jak i czynu z art. 271§1 i 3 k.k. – w tym ostatnim przypadku nawet z zamiarem bezpośrednim kierunkowym.

Mając powyższe na względnie dokonano modyfikacji opisu i kwalifikacji prawnej zarzucanego oskarżonej czynu w opisany wyżej sposób. ☐ 3.3.

Warunkowe umorzenie postępowania xxxxx xxxxx Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania Xxxxx ☐ 3.4.

Umorzenie postępowania xxxxx xxxxx Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania xxxxxx ☐ 3.5.

Uniewinnienie xxxxx xxxxx Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia xxxxx 4.

KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności D. W. (1) pkt 1 na podstawie 62§2 k.k.s. w zw. z art. 7§2 k.k.s. i art. 2§2 k.k.s. kara 150 stawek dziennych grzywny po 100 złotych jedna stawka na podstawie art. 271§3 k.k. w zw. z art. 11§3 k.k. w zw. z art. 4§1 k.k. kara 1 roku pozbawienia wolności i na podstawie art. 33§1-3 k.k. kara 80 stawek dziennych grzywny po 100 złotych jedna stawka; pkt 2 wykonaniu podlegać będzie kara surowsza orzeczona na podstawie Kodeksu karnego – to jest kara pozbawienia wolności oraz najsurowsza kara grzywny orzeczona na podstawie Kodeksu karnego skarbowego. pkt 3 warunkowe zawieszenie wykonania kary pozbawienia wolności na podstawie art. 69§1 i 2 k.k. oraz art. 70§1 k.k. na okres próby 2 lat. pkt 4 na podstawie art. 41§2 k.k. w zw. z art. 39 pkt 2 k.k., art. 43§1 k.k. i art. 8§2 k.k.s. środek karny w postaci zakazu prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie dystrybucji oleju napędowego i innych paliw oraz zakazu zajmowania samodzielnych stanowisk w podmiotach gospodarczych prowadzących tego typu działalność na okres 2 lat.

Zgodnie z art. 8§1 k.k. sąd orzekł kary zarówno na podstawie Kodeksu karnego skarbowego, jak i Kodeksu karnego.

Przy czym w punkcie 2 wyroku określono, które kary będą podlegać wykonaniu, zgodnie z art. 8§3 k.k.s. wykonaniu podlegać będzie najsurowsza kara grzywny.

Jako okoliczność obciążającą sąd uwzględnił to, iż oskarżona jednym czynem wyczerpała znamiona opisane w wielu przepisach Kodeksu karnego skarbowego i Kodeksu karnego.

Okoliczności łagodzące:

5.

Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności xxx xxx xxx 7.6. inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę Wskazać wreszcie należy, iż sąd nie orzekł wobec oskarżonej – czego domagał się oskarżyciel publiczny (k. 3804v) – przepadku korzyści majątkowej osiągniętej z popełnionego przestępstwa. Przepis art. 45 § 1 k.k. jasno stanowi bowiem, że orzeka się przepadek takiej korzyści (lub jej równowartości), jaką sprawca "osiągnął" z popełnienia przestępstwa. Nie chodzi tu o korzyść majątkową w znaczeniu określonym w art. 115 § 4 k.k., czyli korzyść zarówno dla siebie, jak i dla kogo innego, ale tylko o korzyść osiągniętą dla siebie (VIDE: wyrok SA w Poznaniu z 22 grudnia 2014 r., II AKa 137/14). Korzyść w niniejszej sprawie osiągnęła zaś spółka (...), której wprawdzie oskarżona byłą udziałowcem i prezesem zarządu, jednak nie zmienia to sytuacji, iż podmiot ten stanowi odrębną od oskarżonej osobę prawną, wobec której wydano już zresztą decyzję podatkową obejmującą zaniżone zobowiązania na rzecz Skarbu Państwa (k. 2321-2353).

7.

KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 5 O kosztach procesu orzeczony na podstawie przepisów powołanych w punkcie 5 wyroku.

6.

Podpis Robert Rafał Kwieciński