← Polska

III AUz 54/25

Sygnatura akt III AUz 54/25 POSTANOWIENIE Dnia 27 maja 2025 r. Sąd Apelacyjny w Poznaniu III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: sędzia Wiesława Stachowiak Protokolant:

§ 1i 3 k.p.c.

wskazywał, że nie znalazł podstaw do odrzucenia odwołania od decyzji z dnia 16.06.2023r. Sąd Okręgowy miał na uwadze w szczególności fakt, że odwołująca omyłkowo nie załączyła do nadawanej przesyłki przygotowanego wcześniej odwołania od decyzji z dnia 16.06.2023 r. a wola zaskarżenia decyzji z dnia 16 czerwca 2023 r. została wyrażona również w odwołaniu od decyzji z dnia 19 czerwca 2023 r. W szczególnych okolicznościach sprawy (podobny zakres badania, wskazanie na konieczność rozstrzygnięcia również odwołania od drugiej decyzji), uchybienie odwołującej, w ocenie Sądu Okręgowego nie mogło skutkować odrzuceniem odwołania od decyzji z dnia 16 czerwca 2023 r. W zażaleniu na powyższe postanowienie pozwany, zarzucając naruszenie art.

§ 3k.p.c.

poprzez jego niezastosowanie, wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i odrzucenie odwołania od decyzji z dnia 16 czerwca 2023 r. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest bezzasadne. Zgodnie z art.

§ 1k.p.c.

odwołania od decyzji organów rentowych wnosi się na piśmie do organu, który wydał decyzję, lub do protokołu sporządzonego przez ten organ, w terminie miesiąca od doręczenia odpisu decyzji. Na podstawie art.

§ 3k.p.c.

Sąd odrzuca odwołanie wniesione po upływie terminu, chyba, że przekroczenie terminu nie jest nadmierne i nastąpiło z przyczyn niezależnych od strony. Ocena czy przekroczenie terminu było nadmierne i czy nastąpiło z przyczyn niezależnych od odwołującego się jest pozostawione uznaniu Sądu, jednak do przywrócenia terminu niezbędne jest łączne zaistnienie obu wymienionych przesłanek. W orzecznictwie Sądu Najwyższego wskazuje się, że przepis art.

§ 3k.p.c.

nie powinien być wykładany w sposób rygorystyczny. Zgodnie z jego treścią, sąd odrzuci odwołanie wniesione po upływie terminu, chyba że przekroczenie terminu nie jest nadmierne i nastąpiło z przyczyn niezależnych od odwołującego się. Nie wyklucza więc wniesienia odwołania po terminie, ważne jest tylko, iżby przekroczenie terminu nie było nadmierne (czyli przesadne). Jednak nienadmierne przekroczenie terminu nie może nastąpić z przyczyn niezależnych od odwołującego się. Regulacja oparta jest więc na zwrotach niedookreślonych, co prowadzi do stwierdzenia, że to sąd decyduje, czy przekroczenie terminu jest nadmierne i czy nastąpiło z przyczyn niezależnych od odwołującego się (postanowienie Sądu Najwyższego z 1 czerwca 2010 r., II UK 404/2009 i wyrok z 21 marca 2006 r., III UK 168/2005, LexPolonica nr 1849165). Wykładnia i stosowanie takich zwrotów niedookreślonych musi więc uwzględniać kontekst systemowy i cel regulacji. W pierwszej kolejności należy mieć na uwadze, że decyzje organu rentowego dotyczą istotnych praw ubezpieczonego, stąd rygorystyczna wykładnia i stosowanie regulacji z art.

§ 3k.p.c.

stałyby w sprzeczności z zasadą prawa do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji). Kontroli decyzji pozwanego dokonuje wszak sąd powszechny i rozpoznaje sprawę jako sprawę cywilną (art. 1 i art. 2 k.p.c.). O rozstrzygnięciu sprawy (sporu) decyduje prawo materialne. Odrzucenie odwołania nie oznacza rozpoznania sprawy przez sąd. Należy więc wyważyć odpowiednio względy procesowe i materialne. Zasadniczo w sprawie cywilnej barierą temporalną powodzenia powództwa jest termin przedawnienia, czyli instytucja prawa materialnego, a nie procesowego. W sprawie cywilnej (art. 1 k.p.c.) z reguły nie ma tak krótkich terminów do wniesienia powództwa jak termin do wniesienia odwołania od decyzji organu rentowego z art.

§ 1k.p.c.

(por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 lutego 2022 r., I USKP 74/21). Zdaniem Sądu Apelacyjnego – odnosząc się do sprecyzowanych w zażaleniu zarzutów, to żaden z nich nie może skutkować wzruszeniem zaskarżonego postanowienia w kierunku postulowanym przez skarżącego. W niniejszej sprawie Sąd Okręgowy trafnie ustalił, że nie było podstaw do odrzucenia odwołania od decyzji z dnia 16 czerwca 2023 r. Argumenty sprecyzowane przez żalącego były już przedmiotem oceny Sądu I instancji, który trafnie uwzględnił wyjątkowe okoliczności niniejszej sprawy i nie znalazł podstaw do odrzucenia odwołania. Skarżący argumentując, że odwołanie od decyzji z 16 czerwca 2023r. zostało wniesione po terminie, bowiem dopiero w dniu 2 maja 2024r., pomija fakt, że odwołująca omyłkowo nie załączyła do nadawanej przesyłki przygotowanego wcześniej odwołania od decyzji z dnia 16.06.2023 r. jak również i to, że intencja zaskarżenia decyzji z dnia 16 czerwca 2023 r. została wyrażona również w odwołaniu od decyzji z dnia 19 czerwca 2023 r., gdzie odwołująca wskazała na konieczność „rozstrzygnięcia postępowania dot. odwołania od decyzji z dnia 16 czerwca 2021 r.” Z powyższego wynika jednoznaczna wola O. W.

(1)do zaskarżenia odwołaniem również decyzji z dnia 16 czerwca 2023r. i rozstrzygnięcia postępowania zainicjowanego tym odwołaniem przez Sąd meriti. Nie bez znaczenia jest i ten fakt, że postępowanie sądowe toczyło się w istocie również w zakresie badania przesłanek dotyczących prawa odwołującej do renty rodzinnej. W konsekwencji zaskarżone postanowienie jest prawidłowe, zaś zarzuty pozwanego nie zasługiwały na uwzględnienie. Mając powyższe na względzie Sąd Apelacyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 3 k.p.c. Wiesława Stachowiak

🔗 Do źródła urzędowego

Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.