orzeka: 1. oskarżonego M. M. uznaje za winnego popełnienia zarzucanego czynu, to jest występku z art.
i za to, na podstawie art.
po zastosowaniu art. 37a § 1 k.k. w zw. z art. 33 § 1 i 3 k.k. wymierza mu karę grzywny w wysokości 170 (stu siedemdziesięciu) stawek dziennych, określając wysokość jednej stawki na 20 (dwadzieścia) złotych;
orzeka przepadek na rzecz Skarbu Państwa pojazdu mechanicznego marki S. (...) o numerze VIN (...) i numerze rejestracyjnym (...);
kk penalizuje zachowanie polegające na prowadzeniu w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego pojazdu mechanicznego w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym. Stan nietrzeźwości zachodzi, gdy zawartość alkoholu we krwi przekracza 0,5 promila albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość lub też zawartość alkoholu w 1 dm 3 wydychanego powietrza przekracza 0,25 mg albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość (art. 115 § 16 kk). Zachowanie M. M. wyczerpało w ocenie Sądu znamiona wskazanego powyżej przestępstwa ponieważ w dniu 25 listopada 2024 roku w miejscowości (...) ul. (...), woj. (...)- (...), w ruchu lądowym, po drodze publicznej prowadził pojazd mechaniczny m-ki S. (...) o nr rejestracyjnym (...), znajdując się w stanie nietrzeźwości, gdzie stężenie alkoholu we krwi wynosiło 2,58 promila. Sąd nie miał najmniejszych wątpliwości, że oskarżony prowadził swój samochód w stanie nietrzeźwości. Spożywając alkohol oskarżony powinien i miał świadomość jego wpływu na ludzki organizm, a decydując się na prowadzenie pojazdu bezpośrednio po jego spożyciu, obejmował swym zamiarem bezpośrednim znamiona przypisanego przestępstwa. Nawet jeśli oskarżony udawałby się do partnerki w ciąży, która źle się poczuła, to swoim zachowaniem wypełnił znamiona czynu określonego w art.
☐ 3.
Wymierzając oskarżonemu karę Sąd miał na uwadze dyrektywy wymiaru kary wskazane w art. 53 § 1-3 kk. Dlatego Sąd zdecydował się na zastosowanie art. 37a § 1 kk, to znaczy na wymierzenie oskarżonemu kary łagodniejszego rodzaju tj. kary grzywny, albowiem w ocenie Sądu w niniejszej sprawie będzie to kara najodpowiedniejsza dla zrealizowania jej celów wychowawczych i represyjnych. W ocenie Sądu orzeczona a uzgodniona uprzednio przez oskarżonego z Prokuratorem kara grzywny w wymiarze 170 stawek dziennych grzywny po przyjęciu jednej stawki za równoważną kwocie 20 zł jest współmierna do stopnia winy oraz uwzględnia stopień społecznej szkodliwości popełnionego czynu przestępnego. Zdaniem Sądu rodzaj i wymiar tej kary odpowiada pozostałym dyrektywom wymiaru kary, w szczególności dyrektywie prewencji indywidualnej, ogólnej oraz uwzględnia cele zapobiegawcze i wychowawcze a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Reakcja organów wymiaru sprawiedliwości winna być w takich sytuacjach zdecydowana, aby zarówno w świadomości samego oskarżonego jak i społeczeństwa wypracować przekonanie, że takie postępowanie spotykać się będzie z odpowiednią reakcją karną. W konsekwencji sąd doszedł do wniosku, iż wymierzona kara jest adekwatna do wagi popełnionego czynu, stopnia społecznej szkodliwości czynu i stopnia winy oskarżonego, uwzględniała wszystkie cele, jakie winna osiągnąć wobec oskarżonego a także jego możliwości zarobkowe. Jako okoliczność obciążającą sąd uwzględnił fakt, że oskarżony zdecydował się prowadzić pojazd bezpośrednio po spożyciu dużej ilości wódki a także bardzo wysokie stężenie alkoholu we krwi sięgające 2,58 promila. Nadto spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu lądowym uderzając w koparkę, która wówczas pracowała na drodze. Okolicznością łagodzącą była natomiast uprzednia niekaralność oskarżonego a także to, że przyznał się do popełnienia tego czynu, wyraził szczerą skruchę i żal. M. M. 2 1 Oskarżony został skazany za popełnienie przestępstwa przewidzianego w art.
W związku z tym Sąd na podstawie art. 42 § 2 kk orzekł wobec niego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres trzech lat, a więc okres minimalny określony w art. 43 § 1 kk. Podejmując to rozstrzygnięcie Sąd miał na względzie opisane już powyżej okoliczności, które zostały wzięte pod uwagę przy wymiarze kary. W ocenie Sądu orzeczony okres środka karnego określonego w art. 42 kk jest współmierny do stopnia społecznej szkodliwości popełnionego czynu przestępnego oraz winy oskarżonego. Zdaniem Sądu wymiar tego środka karnego odpowiada pozostałym dyrektywom wymiaru kary, w szczególności dyrektywie prewencji indywidualnej. Sąd nie mógł odstąpić od wymierzenia tego środka a jego okres został ustalony na najniższym możliwym poziomie biorąc pod uwagę postawę oskarżonego w tym także fakt, że nie był dotychczas karany za przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. M. M. 3 1 W ocenie Sądu wychowawczą rolę w kształtowaniu świadomości prawnej oskarżonego może również spełnić obligatoryjne świadczenie pieniężne w minimalnej kwocie tj. 5.000 złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej, dlatego też orzeczono o nim na podstawie art. 43a § 2 kk. M. M. 4 1 Jednocześnie Sąd zaliczył na podstawie art. 63 § 4 kk na poczet środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 25 listopada 2024 r. do dnia 21 stycznia 2025 r. M. M. 5 1 W świetle art. 44 b § 1 - 5 kk w wypadkach wskazanych w ustawie sąd orzeka przepadek pojazdu mechanicznego prowadzonego przez sprawcę w ruchu lądowym. Przepadku pojazdu mechanicznego oraz przepadku równowartości pojazdu określonego w § 2 nie orzeka się, jeżeli sprawca prowadził niestanowiący jego własności pojazd mechaniczny wykonując czynności zawodowe lub służbowe polegające na prowadzeniu pojazdu na rzecz pracodawcy. W takim wypadku sąd orzeka nawiązkę w wysokości co najmniej 5000 złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej. Zgodnie z art. 178 § 5 kpk Sąd orzeka przepadek, o którym mowa w art. 44b, w razie popełnienia przestępstwa określonego w § 1 lub 4, chyba że zawartość alkoholu w organizmie sprawcy przestępstwa określonego w § 1 była niższa niż 1,5 promila we krwi lub 0,75 mg/dm 3 w wydychanym powietrzu albo nie prowadziła do takiego stężenia. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł obligatoryjny przepadek na rzecz Skarbu Państwa pojazdu mechanicznego marki S. (...) o numerze VIN (...) i numerze rejestracyjnym (...) uznając, że w niniejszej sprawie nie zaszły żadne szczególne okoliczności uzasadniające odstąpienie od takiego rozstrzygnięcia. Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę 7. KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 6 Sąd na podstawie art. 3 ust. 1 Ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. Nr 49 z 1983r. poz. 223 ze zm.) zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa opłatę w wysokości 340 zł, zaś na podstawie art. 624 § 1 kpk, art. 626 § 1 kpk i art. 627 kpk obciążył go wydatkami. Zdaniem sądu oskarżony, który wprawdzie nie pracuje zarobkowo, ale posiada oszczędności z pracy za granicą, jest w stanie ponieść koszty postępowania w sprawie o czyn zabroniony, którego się dopuścił. Dlatego też sąd uznał, że będzie on w stanie uiścić kwotę 135,54 zł tytułem wydatków postępowania. Podpis
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.