16). Następnie po przeprowadzeniu postępowania przygotowawczego postawił podejrzanemu zarzut popełnienia przestępstwa z art.
244 kk w zw. z art. 11 § 2 kk, które miało polegać na tym, że w okresie od 21 września 2021 r. do maja 2022 r. w Z., uporczywie nękał A. P., poprzez wysyłanie do niej wiadomości tekstowych za pomocą komunikatora (...) oraz wiadomości SMS, w których obrażał A. P. przy użyciu słów powszechnie uznanych za obelżywe oraz zarzucał jej niewłaściwą opiekę nad wspólnymi małoletnimi dziećmi, czym wzbudził w pokrzywdzonej poczucie poniżenia i udręczenia, przy czym czynu tego dopuścił się pomimo orzeczonego wyrokiem Sądu Rejonowego w Ostrowcu Świętokrzyskim z dnia 13 września 2021 r. o sygn. akt II K 529/21 zakazu kontaktowania się z A. P.. Sąd Rejonowy dostrzegając rozbieżność pomiędzy zgromadzonym materiałem dowodowym a zarzutem przedstawionym w akcie oskarżenia, wydał postanowienie w trybie art. 344 a § 1 kpk, a we wniesionym zażaleniu skarżący podkreślał, że domeną prokuratora jest formułowanie zarzutów i popierania ich przed sądem, z czym co oczywiste w pełni należy się zgodzić. Reasumując powyższe zgodzić się należy ze skarżącym, że Sąd Rejonowy miałby możliwość modyfikacji czynu zarzucanego oskarżonemu, gdyby po pierwsze uznał, że zachowanie oskarżonego polegające wpierw na wysyłaniu wiadomości do pokrzywdzonej w okresie objętym zarzutem i następnie zachowania podjęte w okresie od 21 października 2022 r. do grudnia 2022 r. stanowiły jeden czyn, objęty jednym zamiarem lub gdyby przynajmniej zachowania przyjęte w zarzucie nie ograniczały się wyłącznie do wysyłania wiadomości, a objęły także działania podejmowane przez oskarżonego w okresie późniejszym. Jednakże w sytuacji, gdy oskarżyciel w zarzucie wskazał i konkretny okres i konkretne działania oskarżonego, które miały wypełniać znamiona nękania z art.
kk, nie podnosi przy tym błędu w ustaleniach faktycznych dokonanych przez Sąd Rejonowy, że wysyłanie w tym okresie wiadomości do pokrzywdzonej wypełniło także znamiona przestępstwa z art.
§ kk, ani nie podnosi jakichkolwiek argumentów, które nakazywałoby (błędnie w ocenie Sądu Okręgowego) przyjąć, że zachowania oskarżonego podjęte po zajęciu mu konta przez komornika wypełniały znamiona jednego przestępstwa obejmującego okres od dnia 21 września 2021 r. do grudnia 2022 r. a nie stanowiło dwóch odrębnych czynów to orzeczenie Sądu Rejonowego należy uznać za prawidłowe w tym zakresie, a zarzut apelacji w tej części całkowicie chybiony. Nie sposób bowiem uznać, ze Sąd Rejonowy naruszył zasadę skargowości, orzekł z naruszeniem art. 410 kpk a skoro uniewinnił oskarżonego w całości od zarzucanego mu czynu, nie ciążył na nim obowiązek z art. 413 § § 2 pkt. 1 kpk. Ad. 2 Zasadnie natomiast skarżący podnosi, że błędnie Sąd Rejonowy ustalił, że oskarżony wysyłając w zarzucanym okresie wiadomości do pokrzywdzonej nie naruszył obowiązującego go zakazu kontaktowania się w jakikolwiek sposób z pokrzywdzoną A. P., poza sprawami dotyczącymi wykonywania władzy rodzicielskiej wobec wspólnych dzieci. Oskarżony nie tylko wyzywał pokrzywdzoną, ale jego smsy w wulgarny sposób nawiązywały do jej życia intymnego. Trudno uznać, że zwroty „znowu się kurwisz suko’”, czy „co ruchacz się pojawił” są sprawami dotyczącymi wykonywania władzy rodzicielskiej. Nie do zaakceptowania jest przyjęta przez Sąd Rejonowy koncepcja, że miał to być wyraz ojcowskiej troski o dzieci i obawy, że A. P. „będąc w związku z innym mężczyzną zaniedba dzieci” (k. 315). Nie można przy tym zapominać, że celem wprowadzenia do regulacji kodeksowej, a w następnej kolejności stosowania jakiegokolwiek zakazu jest przede wszystkim chęć uniemożliwienia podmiotowi (względem, którego go orzeczono) kontynuowania dotychczasowego jego zachowania. Dlatego też orzeczenie środka karnego z art. 39 pkt 2b k.k. poza funkcją prewencyjną spełnia również funkcję wychowawczą względem sprawcy i ogółu społeczeństwa. Zastosowanie omawianego zakazu ma również na celu ochronę potencjalnych ofiar określonego typu przestępstw. ( tak A. Ziółkowska [w:] Kodeks karny. Komentarz, wyd. IV, red. V. Konarska-Wrzosek, Warszawa 2023, art. 41(a)). Jeżeli zatem orzeczony środek karny pełnił funkcję ochronną wobec pokrzywdzonej i miał pełnić funkcje wychowawczą, to wyłączenie z niego „spraw dotyczących wykonywania władzy rodzicielskiej wobec wspólnych dzieci” winno być traktowane wąsko i kontakty oskarżonego z pokrzywdzoną rzeczywiście winny się wyłącznie ograniczać do tych kwestii. Jeżeli zaś oskarżony miał jakiekolwiek wątpliwości lub spostrzeżenia co do jakości opieki nad wspólnymi, małoletnimi dziećmi to winien to zgłosić właściwym instytucjom. Reasumując nie budzi żadnych wątpliwości, że treść wiadomości wysyłanych przez oskarżonego do A. P. wykraczała poza ograniczenie wskazane w treści orzeczonego środka karnego, a w konsekwencji oskarżony wypełnił swoim zachowaniem znamiona przestępstwa z art. 244 kk. Motywacja oskarżonego winna zaś zostać wzięta pod uwagę w kontekście art. 115 § 2kk, a w konsekwencji art. 53 kk Wniosek Stawiając powyższe zarzuty w myśl art.437§l kpk oskarżyciel publiczny wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Rejonowego w Zgorzelcu i przekazanie sprawy temuż Sądowi do ponownego rozpoznania. ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. W świetle powyższych rozważań zasadnym był wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku, oskarżony bowiem swoim zachowaniem wypełnił znamiona art. 244 kk.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.