warunków umowy ustalono: kwotę pożyczki na 5 000,00 zł, odsetki kapitałowe na kwotę 76,03 zł, kwotę prowizji na 541,09 zł, całkowity koszt pożyczki na kwotę 617,12 zł, okres kredytowania – 30 dni, a także termin spłaty pożyczki – do dnia 11 stycznia 2024 roku. Rzeczywista roczna stopa oprocentowania pożyczki wynosiła 312,05 %. W dokumencie umowy wskazano dane pożyczkobiorcy: imię i nazwisko – R. C., serię i numer dowodu osobistego – (...), numer PESEL – (...), adres zamieszkania – ul. (...). Wskazano też numer bankowy pożyczkobiorcy – (...) oraz adres e-mail: (...) (k.77v). (umowa pożyczki z załącznikami k. 76-79) Pożyczkobiorcy wszelkie informacje wymagane przez art. 30 Ustawy o kredycie konsumenckim miały być wskazane przez Ramową Umowę P. zawartą przez R. C. z (...) Sp. z o.o. z siedzibą w B. w dniu 12 grudnia 2023 roku, której zapisy stosowane miały być do Umowy P.. (§ 7 umowy pożyczki z załącznikami k. 76-79, Ramowa Umowa P. k. 80-85) W dniu 10 stycznia 2024 roku na adres poczty e-mail przypisany do pozwanego R. C. przesłana została wiadomość potwierdzająca otrzymanie wniosku o pożyczkę refinansującą. Jednocześnie w treści wskazano, iż w celu finalizacji wniosku o refinansowanie konieczne jest dokonanie opłaty. Do wiadomości dołączono dokumenty w postaci: formularza informacyjnego pożyczki refinansującej, wzór ramowej umowy pożyczki, wzór umowy pożyczki refinansującej, klauzula informacyjna. (wydruk wiadomości e-mail k. 71) W ramach rejestracji na stronie internetowej R. C. wypełnił formularz wskazując szczegółowo swoje dane osobowe . (wydruk z profilu k. 38) W dniu 11 stycznia 2024 roku R. C. zawarł na odległość z (...) Sp. z o.o. z siedzibą w B., ramową umowę pożyczki – kod umowy: (...). (ramowa umowa pożyczki k. 30-31v)
ramowej umowy pożyczki, pożyczkodawca udzielał pożyczki klientowi, który: posiadał na stronie internetowej pośrednika aktywny (...) Klienta, złożył wniosek o udzielenie pożyczki i uzyskał pozytywną ocenę zdolności kredytowej( §3, §4 §5). Na podstawie ramowej umowy pożyczki pożyczkodawca dopuszczał udzielnie pożyczki refinansującej a refinansowanie możliwe było po uiszczeniu opłaty za refinansowanie na rzecz pożyczkodawcy (§ 5 pkt 1). Pożyczka refinansująca udzielana była przez pożyczkodawcę pożyczkobiorcy na jego wniosek i miała na celu spłatę zobowiązania zaciągniętego uprzednio u innego podmiotu na warunkach określonych w umowie pożyczki refinansującej. Umowę pożyczki refinansującej uważano za zawartą pod warunkiem uznania rachunku bankowego pośrednika przelaną kwotą opłaty za refinansowanie w dacie stanowiącej termin spłaty pożyczki podlegającej zrefinansowaniu. Warunki udzielania pożyczki refinansującej określała umowa pożyczki przesłana pożyczkobiorcy na trwałym nośniku. Do umowy pożyczki refinansującej odpowiednie zastosowanie miały znajdować postanowienia § 3 i § 4 ramowej umowy pożyczki (§ 6 ramowej umowy pożyczki).
umowy ramowej, kwota do spłaty stawała się wymagalna w dniu następującym po terminie spłaty (§ 1 pkt 37) określonym w umowie pożyczki a pożyczkodawca był uprawiony do naliczania odsetek za opóźnienie w wysokości równiej dwukrotności sumy stopy referencyjnej NBP i 5,5 punktów procentowych (maksymalne za opóźnienie) od kwoty spłaty od dnia wymagalności do dnia faktycznej spłaty. (ramowa umowa pożyczki k. 29-31) W tym samym dniu - 11 stycznia 2024 roku (miesiąc po zawarciu umowy pożyczki nr (...)) R. C. zawarł z (...) Sp. z o.o. z siedzibą w B. Umowę Pożyczki (...) nr (...) . Przedmiotem umowy było refinansowanie pożyczki należnej lub wymagalnej w innej instytucji pożyczkowej (§ 2 pkt 1). Na podstawie zawartej umowy pożyczkodawca spłacał należne lub wymagalne zobowiązanie zaciągnięte w innej instytucji pożyczkowej. Spłata zobowiązania miała obejmować spłatę kw oty pożyczki oraz prowizji, należnej instytucji pożyczkowej w terminie spłaty zobowiązania (§ 2 pkt 2). W umowie tej wskazano te same dane pożyczkobiorcy R. C. co w umowie pożyczki z dnia 12 grudnia 2023 roku: imię i nazwisko – R. C., serię i numer dowodu osobistego – (...), numer PESEL – (...), adres zamieszkania – ul. (...). Wskazano też numer bankowy pożyczkobiorcy – (...) oraz adres e-mail: (...).
Jako wierzyciel spłacany został wskazany (...) Sp. z o.o. Kwota pożyczki refinansującej ustalona została na kwotę 5 541,09 zł. Odsetki kapitałowe określono w umowie na kwotę 84,25 zł, opłatę za zrefinansowanie na kwotę 541,09 zł, całkowity koszt pożyczki na kwotę 625,34 zł, całkowitą kwotę do zapłaty na 6 166,43 zł, okres kredytowania określono na 30 dni, zaś termin spłaty oznaczono na 10 lutego 2024 roku. Rzeczywista roczna stopa oprocentowania pożyczki wynosiła 312,03 %.
umowy pożyczki refinansującej nr (...) – tytułem refinansowania pożyczki, pożyczkobiorca ponosi opłatę za refinansowanie (541,09 zł). Wraz z opłatą za refinansowanie, pożyczkobiorca powinien uregulować kwotę odsetek kapitałowych (76,03 zł) oraz odsetek za opóźnienie jeżeli takie były naliczane. Umowę pożyczki refinansującej uważa się za zawartą pod warunkiem uznania rachunku bankowego pośrednika przelaną kwotą opłaty za refinansowanie w dacie stanowiącej termin spłaty pożyczki podlegającej zrefinansowaniu. Do zawarcia umowy pożyczki refinansującej dochodzi w momencie uznania opłaty za zrefinansowanie na rachunku pośrednika. (umowa pożyczki refinansującej k. 32) Zgodnie z postanowieniami umowy odsetki kapitałowe należne są w wysokości dwukrotności sumy stopy referencyjnej NBP i 3,5 punktów procentowych. tj. dwukrotności odsetek ustawowych wskazanych w art. 359 § 2 k.c. (odsetek maksymalnych ), w wymiarze 18,5 % w stosunku rocznym. Odsetki kapitałowe naliczane są od kwoty pożyczki od dnia przelewu kwoty pożyczki zgodnie z dyspozycją pożyczkobiorcy do dnia wyznaczonego jako termin spłaty (§ 3 pkt umowy) Odsetki zwiększają sumę zadłużenia z tytułu pożyczki i spłacane są łącznie z kwotą pożyczki w terminie spłaty. Wysokość odsetek maksymalnych ustalona jest zgodnie z art. 359 § 2 1k.c. (§ 3 pkt 4 umowy). Spłata pożyczki dokonana przez pożyczkodawcę wyczerpuje roszczenia pożyczkobiorcy o wypłatę kwoty pożyczki (§ 3 pkt 5 umowy). W sprawach nieuregulowanych w umowie pożyczki refinansującej zastosowanie znajdują zapisy Ramowej Umowy pożyczki oraz Regulaminu Strony Internetowej oraz Regulaminu profilu Klienta (§ 9 umowy). (umowa pożyczki refinansującej k. 32) W dniu 11 stycznia 2024 roku R. C. dokonał przelewu kwoty 617,12 zł (541,09 zł + 76,03 zł) z rachunku nr (...), tytułem refinansowania pożyczki nr (...). (szczegóły transakcji k. 39) W dniu 11 stycznia 2024 roku na adres poczty e-mail przypisany do pozwanego R. C. przesłana została wiadomość od (...) potwierdzająca zawarcie umowy refinansującej. Jednocześnie w treści wskazano, iż dotychczasowa pożyczka (...) została spłacona przez nowego pożyczkodawcę. Do wiadomości dołączono dokumenty w postaci: umowy pożyczki (...), umowy ramowej. (wydruk wiadomości e-mail k. 72) W wykonaniu w/w umowy o refinansowanie - (...) Sp. z o.o. z siedzibą w B. przelała w dniu 18 stycznia 2024 roku na konto (...) Sp. z o.o. kwotę 5.277.406,99 zł tytułem spłaty pożyczek zrefinansowanych od 11.01.2024 r. do 15.01.2024 r., w tym kwotę 5 541,09 zł (poz. 75) tytułem spłaty pożyczki nr (...) wynikającej z umowy zawartej przez R. C. z (...) Sp. z o.o. wykonując umowę pożyczki nr (...). (potwierdzenie realizacji transakcji wraz z załącznikiem nr 3/01/2024 k. 73-75). Z uwagi na brak terminowego regulowania zobowiązania wynikającego z umowy, pismem z dnia 17 lutego 2024 roku (...) Sp. z o.o. z siedzibą w B. wezwała R. C. do dobrowolnej spłaty należności w kwocie 5 649,23 zł zgodnie z warunkami ramowej umowy pożyczki (...) oraz umowy pożyczki nr (...) zawartej drogą elektroniczną za pośrednictwem strony internetowej www.smartpozyczka.pl - w terminie 3 dni od dnia otrzymania wezwania. Ponadto poinformowano, iż w razie braku możliwości spłaty całości wymaganej kwoty istnieje możliwość weryfikacji dostępności oferty REFINANSOWANIA pożyczki po zalogowaniu się na (...) Klienta na stronie internetowej www.pozyczkaplus.pl. (wezwanie do zapłaty k. 34; nadanie korespondencji k. 33) Następnie pismem z dnia 25 lutego 2024 roku (...) Sp. z o.o. z siedzibą w B. skierowała do R. C. ostateczne wezwanie do zapłaty kwoty 5 676,54 zł z tytułu umowy pożyczki zawartej drogą elektroniczną za pośrednictwem strony internetowej (...) - w terminie 3 dni od dnia otrzymania wezwania. (ostateczne wezwanie do zapłaty k. 35) W dniu 16 marca 2024 roku (...) Sp. z o.o. z siedzibą w B. zawarła z (...) z siedzibą w T. (Estonia) umowę cesji wierzytelności Nr 1L/ (...), na mocy której nabywca wierzytelności nabył przysługujące zbywcy pozbawione wad prawnych, bezsporne i wymagalne, wierzytelności pieniężne szczegółowo określone w Załączniku do umowy, sporządzonym według stanu wierzytelności an dzień 15 marca 2024 roku w stosunku do osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej, w tym m.in. wierzytelność w kwocie 5 441,39 zł wynikającą z umowy pożyczki refinansującej nr (...) z dnia 11 stycznia 2024 roku pod pozycją
umowy pożyczki refinansującej nr (...) – tytułem refinansowania pożyczki, pożyczkobiorca ponosi opłatę za refinansowanie (541,09 zł). Wraz z opłatą za refinansowanie, pożyczkobiorca powinien uregulować kwotę odsetek kapitałowych (76,03 zł) oraz odsetek za opóźnienie jeżeli takie były naliczane. W ramach materiału dowodowego zaproponowanego przez stronę powodową przedłożone zostało również potwierdzenie przelewu opłaty za refinansowanie w wysokości 617,12 zł (k.39). Kwota wskazana w przedłożonym potwierdzeniu przelewu odpowiada tej o której mowa w § 3 umowy pożyczki refinansującej.
umowy opłat za refinansowanie wyniosła 541,09 zł natomiast kwota odsetek kapitałowych jaka został wskazana w umowie refinansowej obejmowała wartość 76,03 zł (k. 76) i wartość ta
powołanego przepisu umowy powinna zostać uregulowana przez pożyczkobiorcę dając tym samym wartość 617,12 zł. Ponadto rachunek z którego pochodziła opłata za refinansowanie pożyczki był tym samym, z którego pozwany w toku niniejszego postępowania po wytoczeniu powództwa w ramach (...) uiścił dwa przelewy na rzecz strony powodowej w wysokości po 400 zł każdy. Ponadto kwota pożyczki refinansującej odpowiadała spłacie wartości kwoty pożyczki oraz prowizji należnej instytucji finansowej spłacanej tj. P. Sp. z o.o (5 000 zł + 541,09 zł (k.32 w zw. z k. 76) Zaznaczyć ponownie należy, iż na potwierdzenie wykonania przez pożyczkodawcę umowy pożyczki refinansującej nr (...), powód przedłożył zbiorcze potwierdzenie spłaty pożyczek wraz z załącznikiem (k. 73-75). Jak również przedłożone zostały wiadomości e-mail pozostające w związku z umową pożyczki refinansującej oraz zrefinansowanej, w ramach których potwierdzone zostają okoliczności związane ze złożeniem wniosku o pożyczkę oraz otrzymaniem dokumentów związanych z udzieloną pożyczką. W konsekwencji całość materiału dowodowego przedłożonego przez stronę powodową wzajemnie ze sobą współgrało oraz tworzyło spójny chronologiczny układ postępujących po sobie czynności towarzyszących zawarciu pożyczki, której spłaty domaga się strona powodową w toku niniejszego postępowania. Pozwany zanegował fakt zawarcia umowy pożyczki, jednakże nie przedstawił żadnych dowodów przeciwnych na potwierdzenie swoich twierdzeń. Nie wskazał np. aby padł ofiarą kradzieży tożsamości lub miał w jej życiu miejsce incydent wskazujący na możliwość takiej kradzieży. Należy przypomnieć, że zgodnie z art. 3 k.p.c. strony postępowania powinny dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek oraz przedstawiać dowody. Jeśli strona nie wypowie się co do twierdzeń strony przeciwnej o faktach, sąd, mając na uwadze wyniki całej rozprawy, może fakty te uznać za przyznane (art. 230 k.p.c.). Ogólne zaprzeczenie wszystkim okolicznościom nie przyznanym nie można uznać za skuteczne odniesienie się do poszczególnych twierdzeń przeciwnika (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 listopada 2014 r., sygn. V CSK 78/14; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 lipca 2009 r., sygn. III CSK 341/08; wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 8 listopada 2006 r., sygn. I ACa 1059/06). Pozwany – opierając swoją obronę na zarzutach co do jakości materiału dowodowego przedstawionego przez powoda – nie przedstawiła żadnej wersji zdarzeń wyjaśniającej dlaczego umowa pożyczki mogła zostać wystawiona na jego dane osobowe. W ocenie Sądu pozwany spełnił wszelkie warunki niezbędne do otrzymania pożyczki. Powyższe wynika również z samej okoliczności udzielenia pozwanemu pożyczki – gdyby pozwany nie dopełnił formalności związanych z rejestracją, a następnie nie zawnioskowałby o pożyczkę, nie mógłby jej otrzymać. Dla Sądu w świetle zasad doświadczenia życiowego, ale i logicznego rozumowania oczywiste jest również, że gdyby pozwany nie wnioskował o pożyczkę, to pożyczkodawca, będący profesjonalistą, nie zrefinansowałby kwoty 6 166,43 zł dokonując przelewu na rzecz innego pożyczkodawcy kwoty prowizji oraz kapitału. Byłoby to nie tylko całkowicie nieracjonalne, ale i sprzeczne z profilem jego działalności, która przecież jest nastawiona na zysk. W przypadku pożyczek oferowanych przez podmioty pozabankowe w przeważającej większości sam proces zaciągnięcia pożyczki sprowadza się do wybrania oferty przez pożyczkobiorcę i jej akceptacji. Proces zawierania umowy jest zatem uproszczony i odformalizowany. Co do zasady brak jest w szczególności pisemnego wniosku o pożyczkę w postaci, jaki znany jest choćby z umów bankowych, ten bowiem, o czym była mowa wyżej, wnosi się elektronicznie poprzez „kliknięcie” – wybór oferty – po uprzednim wybraniu jej parametrów. Powyższe oznacza, że pożyczkodawca nie ma realnej możliwości przedstawienia takiego wniosku w toku procesu. Przechodząc dalej uwypuklenia wymaga, że w treści umowy zostały wpisane dane osobowe pozwanego, jego PESEL oraz numer i seria dowodu osobistego, a więc niewątpliwie dane wrażliwe, które nie są powszechnie znane i musiały zostać wprowadzone przez pożyczkobiorcę na etapie rejestracji i zakładania profilu klienta na portalu pożyczkodawcy. Gdyby pozwany sam nie wskazał danych i nie podjął wymaganych umową czynności pożyczkodawca nie mogłoby udostępnić spornej kwoty pożyczki. Pozwany zanegował fakt zawarcia umowy pożyczki, jednakże nie przedstawił żadnych dowodów przeciwnych na potwierdzenie swoich twierdzeń. Nie wskazała np. aby padł ofiarą kradzieży tożsamości lub miał w jej życiu miejsce incydent wskazujący na możliwość takiej kradzieży. Ponadto w żaden sposób nie zaprzeczył aby wskazane w umowie pożyczki dane osobowe należały do niego jak również nie podniósł zarzutu bezprawności pozyskania danych przez powoda. Zważyć również należy, iż strona powoda przedłożyła również do akt sprawy dokumenty w postaci wydruku z profilu pozwanego. Dokument ten zawierał, jak wyżej wskazano, dobrowolnie podane przy składaniu wniosku o pożyczkę, przez stronę pozwaną dane, w tym dane osobowe. Pozwany przy tym w żaden sposób nie zaprzeczył aby wskazane w umowie pożyczki dane osobowe należały do niego jak również nie podniósł zarzutu bezprawności pozyskania danych przez powoda. Jednocześnie nie budzi wątpliwości, że przyjęty na gruncie przedmiotowego stanu faktycznego sposób weryfikacji jest powszechnie stosowany przez instytucje działające na rynku finansowym, w tym banki. Dla powodzenia weryfikacji niezbędnym jest, aby pożyczkobiorca posiadał założony dla siebie rachunek bankowy, co w zasadzie wyklucza możliwość, aby weryfikacja taka została dokonana przez osobę podszywającą się pod kogoś innego. Co oczywiste, weryfikacja danych klienta jest wykonywana przez pożyczkobiorcę wyłącznie jednokrotnie, jej celem jest bowiem potwierdzenie danych pożyczkobiorcy oraz należącego do niego numeru rachunku bankowego (k.37). Wbrew twierdzeniom strony pozwanej doszło również do dokonania oceny zdolności kredytowej pozwanej na co wskazuje jednoznacznie przedłożony do akt raport z oceny zdolności kredytowej (k.40). Dodatkowo zauważyć należy, iż pozwany dokonując spłaty należności w kwocie 800,00 zł już w trakcie postępowania, dokonał tejże spłaty z rachunku bankowego o tym samym numerze jak wskazany przy zawieraniu umowy pożyczki, a także następnie umowy pożyczki refinansującej. Ten sam numer rachunku również widnieje na potwierdzeniu uiszczenia opłaty za refinansowanie. Także dokumenty dołączone do umowy pożyczki refinansującej odzwierciedlają kwoty i podmiot na rzecz którego udzielono pożyczki. Nie bez znaczenia pozostaje również okoliczność, iż strona pozwana w odpowiedzi na pisma strony powodowej w ramach, którego załączone zostały potwierdzenia przelewów na kwoty po 400 zł – nie odniosła się w żadnym zakresie do tej kwestii. Sąd tym samym uznał wskazaną okoliczność za przyznaną. Na podstawie powyższego Sąd doszedł od wniosku, iż w istocie to pozwany zawarł umowę pożyczki wskazaną w pozwie, a powód sprostał ciężarowi dowodów i wykazała zasadność roszczenia w zasądzonej części (por. wyrok SO w Łodzi, z dnia 2 czerwca 2021 r., sygn. akt III Ca 259/21). Sąd uznał ponadto, że dowody zgromadzone w sprawie są wystarczające do przyjęcia, że pożyczkodawca wywiązał się również ze swojego zobowiązania umownego. Powód powinien bowiem wykazać fakt wypłaty pożyczki i to czyni – składa do akt umowę pożyczki oraz wydruki potwierdzający przelew kwoty pożyczki refinansującej na konto poprzedniego pożyczkodawcy, który udzielił pożyczki refinansowanej. Podkreślić należy, że sąd stosownie do art. 233 § 1 k.p.c. ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. Sąd może uwzględniać jako dowód również wydruki komputerowe, które mogą być uznane za ,,inny środek dowodowy” w rozumieniu art. 309 k.p.c., którego moc dowodową sąd ocenia kontekście całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału. Mając na uwadze to, że w umowie pożyczki podano szereg danych identyfikujących pozwanego, w posiadaniu których był pożyczkodawca, przyjąć należało na zasadzie domniemania faktycznego, że pożyczkodawca dysponował tymi danymi legalnie, a zatem że zostały one udostępnione przez pozwanego. W tym miejscu Sąd odniesie się do kwestii stosowania w treści umowy będącej źródłem roszczeń powoda klauzul niedozwolonych. Wskazać należy, iż w uzasadnieniu sprzeciwu od nakazu zapłaty pozwany w sposób ogólnikowy powołuje, na niedozwolone postanowienia umowne. W ramach przedmiotowej umowy opłatą jaką pozwany został obciążony była opłata za zrefinansowanie w kwocie 541,09 zł. Uwzględniając treść art. 36a ustawy o kredycie konsumenckim, który wyznaczał maksymalną wartość pozaodsetkowych kosztów kredytu w całym okresie kredytowania jako nie przekraczające całkowitej kwoty kredytu, zdaniem Sądu nie sposób uznać, że wskazana opłata miała zawyżony charakter (około 10% wartości kredytu). Wyjaśnienia wymaga, że obowiązujące przepisy prawa nie zabraniają stronom stosunku zobowiązaniowego umawiania się na „prowizję”, która obok odsetek stanowi wynagrodzenie dla pożyczkodawcy z tytułu udostępnienia pożyczkobiorcy środków finansowych i jest powszechnie stosowana przez instytucje pożyczkowe jak i bankowe. Oczywiste jest również, że skoro ustawodawca przewidział możliwość naliczania pozaodsetkowych kosztów kredytu w wysokości oznaczonej w art. 36a ustawy o kredycie konsumenckim, a jednocześnie brak jest przepisów prawa, które zabraniałyby stronom stosunku zobowiązaniowego umawiania się na prowizję, nie sposób przyjąć, aby zastrzegając wskazaną opłatę powód działał w sposób sprzeczny z ustawą, bądź też dążył do jej obejścia. Jak wyjaśnił Sąd Okręgowy w Łodzi w wyroku z dnia 19 czerwca 2018 roku w sprawie III Ca 686/18, z woli ustawodawcy, takie działanie powoda, które przejawia się naliczeniem pozaodsetkowych kosztów kredytu w wysokości przewidzianej art. 36a ustawy o kredycie konsumenckim, jest w pełni dopuszczalne. Nie można zatem stwierdzić, że tego rodzaju zastrzeżenia umowne w istocie mają na celu obejście przepisów o odsetkach maksymalnych. skutkując nieważnością umowy w tej części czy też bezskutecznością tego zastrzeżenia z uwagi na jego abuzywny charakter (tak też m.in. Sąd Okręgowy w Kielcach w wyroku z dnia 5 czerwca 2018 roku, II Ca 340/18, L.; Sąd Okręgowy w Lublinie w wyroku z dnia 26 lipca 2018 roku, II Ca 171/18, L.). Wskazać również należy, iż umowa pożyczki została zawarta na okres 30 dni. Termin spłaty został w sposób jasny i precyzyjny oznaczony w umowie na dzień 10 lutego 2024 roku. Pozwany nie dokonał spłaty pożyczki w terminie wskazanym w umowie i z tego względu, roszczenie powoda stało się wymagalne. Pozew w elektronicznym postępowaniu upominawczym został wniesiony w dniu 4 lipca 2024 roku, tym samym przed upływem przedawnienia tj. okresu 3 lat z uwzględnieniem przedłużenia okresu do końca roku tj. 31 grudnia.
umowy ramowej, kwota do spłaty staje się wymagalna w dniu następującym po terminie spłaty określonym w umowie pożyczki a pożyczkodawca jest prawiony do naliczania odsetek od kwoty spłaty od dnia wymagalności do dnia faktycznej spłaty. Całość powyższych rozważań prowadzi do wniosku, że przedmiotowa umowa pożyczki czyniła zadość przepisom ustawy z 12 maja 2011 roku o kredycie konsumenckim , a przedłożone dokumenty potwierdzają fakt zaciągnięcia przez pozwanego przedmiotowego zobowiązania. Skoro zatem powód udowodnił fakt zawarcia przez pozwanego umowy pożyczki i jej wykonania przez pożyczkodawcę, powinnością pozwanego było udowodnienie, że takiej pożyczki nie zawierała (art. 6 k.c., art. 232 k.p.c.). Powinności tej pozwany nie sprostał, dlatego też Sąd uznał, że powód ma prawo żądać zwrotu niespłaconego kapitału pożyczki oraz odsetek, których sposób naliczenia został w sposób jednoznaczny opisany w treści pozwu oraz w ramowej umowie pożyczki jak i umowie pożyczki refinansującej. Zaznaczyć również należy, iż Sąd nie mógł zgodnie z wnioskiem strony pozwanej pominąć dokumentów złożonych przez stronę powodową na późniejszym etapie postępowania mając na uwadze, iż ich złożenie stanowiło poniekąd odpowiedź na zgłoszone przez pozwanego w sprzeciwie od nakazu zapłaty zarzuty. Ponadto sam pozwany w sprzeciwie od nakazu zapłaty wnosił aby Sąd zobowiązał stronę powodową do przedłożenia poszczególnych dokumentów. Tym samym Sąd uznał za zasadne zasądzenie na rzecz powoda kwoty roszczenia głównego w kwocie 3 864,41 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 4 lipca 2024 roku, tj. od dnia wytoczenia powództwa w elektronicznym postępowaniu upominawczym – zgodnie z żądaniem pozwu. W przypadku kwot spłaconych przez pozwanego w toku postępowania, Sąd uznał za uzasadnione zasądzenie od nich odsetek ustawowych za opóźnienie za okres od dnia wytoczenia powództwa w elektronicznym postępowaniu upominawczym 4 lipca 2024 roku do dnia wpłaty, tj. kolejno do 13.08.2024 roku (400 zł) i 11.09.2024 roku (400 zł). Z powyższych względów orzeczono, jak w pkt
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.