kc [Maksymalna wysokość pozaodsetkowych kosztów pożyczki] §
, dający pożyczkę informuje biorącego pożyczkę w sposób jednoznaczny i zrozumiały o łącznej wysokości pozaodsetkowych kosztów, wysokości odsetek oraz kwocie należnej z tytułu odsetek, którą jest on zobowiązany zapłacić w związku z zawarciem umowy. Oceniając żądanie pozwu sąd miał na względzie, że dokonanie przez pozwanego wyboru sposobu udostępnienia pożyczki poprzez wydanie karty przedpłaconej (a nie poprzez wypłatę środków na rachunek bankowy pozwanego) świadczy – z dużą dozą prawdopodobieństwa - o nietypowości sytuacji, w której znajdował się pozwany. Konstrukcja prawna karty przedpłaconej polega na odróżnieniu klienta banku (który jest stroną umowy z bankiem o wydanie karty przedpłaconej) od faktycznego użytkownika karty przedpłaconej (który nie jest stroną umowy z bankiem o wydanie karty przedpłaconej). W konsekwencji to klient banku (a nie faktyczny użytkownik karty przedpłaconej) jest posiadaczem rachunku (tzw. rachunku zasileniowego) powiązanego z daną kartą przedpłaconą. Nawet więc jeśli użytkownik karty jest bankowi znany co do tożsamości (a taki wymóg regulaminy (...) S.A. w W. przewidują od lipca 2021 roku) to nadal posiadaczem rachunku zasileniowego jest klient, a nie użytkownik karty. Rozróżnienie to utrudnia komornicze zajęcie wierzytelności użytkownika jako dłużnika egzekwowanego. Jego uprawnienie do korzystania z karty przedpłaconej (tj. dokonywania za jej pomocą płatności u akceptantów tej karty) nie jest bowiem wierzytelnością z rachunku bankowego, która to wierzytelność – typowo – bywa zajmowana w toku egzekucji komorniczej. Sąd analizował relację stron w świetle art. 720 4 kc, zgodnie z którym przed zawarciem umowy, o której mowa w art.
c , dający pożyczkę informuje biorącego pożyczkę w sposób jednoznaczny i zrozumiały o łącznej wysokości pozaodsetkowych kosztów, wysokości odsetek oraz kwocie należnej z tytułu odsetek, którą jest on zobowiązany zapłacić w związku z zawarciem umowy. Powód nie wykazał, że te wymogi spełnił, czyli że przed zawarciem umowy doręczył pozwanemu wykaz pozaodsetkowych kosztów. W pozwie wskazano, że w przeddzień zawarcia umowy pożyczki pozwany wystąpił o jej udzielenie. A to winien był powód wykazać w sytuacji, gdy umowa nie została jeszcze podpisana, a cała korespondencja między stronami odbywała się mailowo. A więc, o ile faktu zawarcia umowy nie można podważyć gdyż powód uzasadnił, iż pozwany podpisał umowę podpisem elektronicznym - to sąd ma obowiązek badać w szczególności, w dążeniu do ochrony biorącego pożyczkę przed lichwą – czy wszystkie na pewno wymogi ustawowe związane z udzieleniem pożyczki zostały spełnione. Opłaty i prowizje już na wstępie wynosiły 40% tego, co określono jako udzieloną pożyczkę (15 000 zł). Oprocentowanie pożyczki ustalone zostało na maksymalnym dopuszczonym przez prawo poziomie. Odsetki kapitałowe umówione zostały bowiem na poziomie odsetek maksymalnych w rozumieniu art. 359 § 2 1 k.c. (§ 2 ust. 2 umowy pożyczki) a odsetki za opóźnienie ustalono na poziomie odsetek maksymalnych w rozumieniu art. 481 § 2 1 k.c.(§ 4 ust. 10 umowy pożyczki). Wyżej opisane okoliczności – oceniane w świetle zasad logiki i doświadczenia życiowego - wskazują, że pozwany w chwili zawarcia umowy pożyczki ze stroną powodową był osobą z poważnymi trudnościami finansowymi. Na tak skrajnie niekorzystne warunki finansowe (jak wyżej opisane) mogła zgodzić się tylko osoba nieposiadająca faktycznego wyboru gdy chodzi o pozyskanie nowego źródła finansowania (niewiarygodna finansowo dla tradycyjnego systemu bankowego). Co więcej, skorzystanie z mechanizmu karty przedpłaconej wskazuje – z dużą dozą prawdopodobieństwa – że pozwany był wówczas dłużnikiem egzekwowanym lub liczył się z ryzykiem wszczęcia przeciwko niemu egzekucji. Powód nie wykazał, aby zawiadomił pozwanego przed zawarciem umowy o łącznej wysokości pozaodsetkowych kosztów prowizji – w tym w szczególności chodzi o koszty prowizji i opłaty administracyjnej za czynności związane z realizacją umowy. Powód nie wyjaśnił jakie to były czynności, a z jej tabeli opłat i prowizji wynika że miały to być czynności związane z przyjmowaniem, ewidencjonowanie i księgowanie wpłat oraz pozostałe czynności związane z obsługą pożyczki. Czynności określonych jako związanych z obsługą wpłat powód nie podejmował, gdyż pozwanej pożyczki nie spłacał. Powód nie wyjaśnił jakie miały być te pozostałe czynności. Ostatecznie sąd przyjął, że zdaniem Sądu kwota pożyczki faktycznie udostępniona pozwanemu to 15 000 zł. Odsetki ustawowe kapitałowe od kwoty 15 000 zł (za okres od dnia zawarcia umowy pożyczki do dnia jej wypowiedzenia) wyniosły 452,36 zł. Ich dwukrotność – a takie odsetki umówiono w § 2 ust. 2 umowy pożyczki - to 904,72 zł. W ocenie Sądu pozwany z tytułu umowy pożyczki faktycznie był zobowiązany do zapłaty na rzecz powódki kwoty 15 904,72 zł (15000 zł + 904,72 zł). Na poczet pożyczki pozwany w okresie trwania umowy nie zapłacił nic. Zdaniem Sądu biorąc pod uwagę kwotę pożyczki z tytułu umowy pożyczki pozwany zobowiązany był do zapłaty kwoty 15904,72 i w ocenie Sądu to od tej kwoty winny być liczone odsetki maksymalne za opóźnienie od dnia następnego po dniu wypowiedzenia umowy pożyczki do dnia wniesienia pozwu. Kwota odsetek maksymalnych za opóźnienie wyliczona w taki właśnie sposób wynosi 1862,81 zł. Zasadne okazało się także żądanie pozwu w zakresie kwoty 10,5 zł z tytułu kosztów upomnienia, za monit nie - bo brak przesyłki poleconej (co wynika z tabeli opłat). Łącznie (do dnia wniesienia pozwu) dawało to kwotę 17 769,03 zł, którą zasądzono na zasadzie art. 720 § 1 k.c. wraz z odsetkami maksymalnymi za opóźnienie na przyszłość (art. 481 § 2 1 k.c.) od dnia następnego po dniu wniesienia pozwu tj. od dnia 4 września 2024 r. (data początkowa naliczania odsetek zgodna z żądaniem pozwu). W pozostałym zakresie Sąd powództwo oddalił. Sąd nie zasądził od pozwanego na rzecz powoda pozaodsetkowych kosztów pożyczki albowiem powód nie wykazał, że zrealizował art. 720 4 kc, czyli że przed zawarciem umowy doręczył pozwanemu wykaz pozaodsetkowych kosztów. Na marginesie sąd wskazuje, że nawet jeśliby przyjąć, iż powód może domagać się pozaodsetkowych kosztów pożyczki wyliczonych zgodnie z art.
kc to powodowi z kwoty 6030 zł należałoby zasądzić kwotę 6000zł Koszty procesu poniesione przez stronę powodową to 4680 zł. Skoro strona powodowa wygrała sprawę w 71%, to od pozwanego zgodnie z zasada odpowiedzialności za wynik postepowania z art. 98 k.p.c. należało na rzecz powódki zasądzić kwotę 3450,6 zł (tj. 71% z kwoty 4680 zł.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.