I ACz 1119/14

(1)o separację z podziałem majątku na skutek zażalenia pozwanej na postanowienie Sądu Okręgowego w Tarnowie z dnia 3 kwietnia 2014 roku, sygn. akt I C 388/13 postanawia: oddalić zażalenie. Sygn. akt I ACz 1119/14 UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w Tarnowie udzielił powodowi A. K. zabezpieczenia roszczenia w ten sposób, że zasądził od pozwanej K. K.

(1)tytułem alimentów na rzecz małoletnich K. K.

(2)i J. K. kwoty po 300 zł miesięcznie, tj. łącznie 600 zł miesięcznie począwszy od kwietnia 2014 r. - płatne do rąk powoda z góry do 10 - go dnia każdego po sobie następującego miesiąca z ustawowymi odsetkami na wypadek opóźnienia w płatności którejkolwiek z rat - do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie. W uzasadnieniu wydanego orzeczenia Sąd Okręgowy wskazał, że powód uprawdopodobnił roszczenie alimentacyjne, gdyż dzieci stron są małoletnie, uczęszczają do szkoły podstawowej a nadto pozostają pod opieką powoda, przy którym ustalono ich miejsce pobytu. Określając zakres obowiązku alimentacyjnego stron zwrócił uwagę, że powód realizuje swój obowiązek alimentacyjny także poprzez osobiste starania w wychowanie i opiekę nad małoletnimi, z którymi mieszka w domu jednorodzinnym. Powód pracuje jako instruktor nauki jazdy i zarabia z tego tytułu 1.131 zł miesięcznie, ponadto otrzymuje rentę inwalidzką w kwocie 730 zł miesięcznie. Uzyskane z tytułu pracy środki przeznacza na utrzymanie rodziny. W utrzymaniu pomagają rodzice powoda. Małoletnia córka korzysta z odpłatnych zajęć, za które powód płaci 50 zł. Sąd Okręgowy uznał za wiarygodne twierdzenia powoda w zakresie kosztów utrzymania małoletnich dzieci, zwłaszcza, że pozwana nie zaprzeczyła okolicznościom podanym przez powoda w tym zakresie. Zdaniem Sądu Okręgowego zasądzona kwota 600 zł miesięcznie nie pokrywa wszystkich uzasadnionych potrzeb małoletnich. Możliwości zarobkowe i majątkowe pozwanej są porównywalne do tych powoda, a bywały i większe. Ustalając wymiar obowiązku alimentacyjnego Sąd Okręgowy wziął pod uwagę hipotetyczne dochody jakie strona by uzyskiwała gdyby w pełni wykorzystywała możliwości zarobkowania stosownie do wykształcenia, posiadanego zawodu, umiejętności, dotychczasowego zatrudnienia. Pozwana jest technologiem żywienia i była zatrudniona w lokalach gastronomicznych przy organizacji m in. wesel. Wówczas zarabiała ok. 3.000 - 3.500 zł miesięcznie. W okresie ostatnich 3 lat sytuacja pozwanej pogorszyła się na skutek problemów zdrowotnych. Zarabiała już tylko równowartość minimalnego wynagrodzenia za pracę. Aktualnie pozwana nie pracuje, gdyż nie przedłużono jej umowy. W związku z tym utrzymuje się z prac dorywczych, osiągając dochody w kwocie ok. 500 zł miesięcznie. Nadto otrzymuje zasiłek chorobowy w kwocie 1.000 zł. Dotychczasowe mieszkanie sprzedała za kwotę 130.000 zł a otrzymaną kwotę przeznaczyła na zakup nowego mieszkania (100.000 zł) oraz na remont. Pozwana ponosi koszty utrzymania tego lokalu tj. czynsz i media łącznie ok. 500 zł miesięcznie. Ponadto pozwana ponosi koszty swojego leczenia w wysokości 120 zł miesięcznie. Pozwana dotychczas przekazała kwotę 500 zł dla dzieci oraz zapłaciła za obóz dla córki kwotę 1.400 zł. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła pozwana, zaskarżając je w całości i zarzucając mu naruszenie art. 730 1 par 3 k.p.c. poprzez nieuwzględnienie sytuacji majątkowej i finansowej pozwanej i udzielenie zabezpieczenia w sytuacji, gdy nie jest w stanie realizować swojego obowiązku alimentacyjnego względem dzieci, bez uszczerbku dla własnego utrzymania. W konkluzji pozwana wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia i oddalenie wniosku powoda o udzielenie zabezpieczenia w całości ewentualnie uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sadowi I instancji do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że w okresie od 2013 r. do lutego 2014 r. była zatrudniona w restauracji (...) w T., jednakże umowa nie pracodawca nie przedłużył z pozwaną umowy. Z tytułu tej pracy uzyskiwała dochód w wysokości najniższej gwarantowanej pensji krajowej. Aktualnie przebywa na zwolnieniu chorobowym, otrzymując z tego tytułu zasiłek chorobowy w kwocie 1.000 zł miesięcznie. Nie posiada żadnych oszczędności, gdyż z kwoty uzyskanej za sprzedane mieszkanie, nabyła inne mniejsze mieszkanie, w którym obecnie mieszka. Poniosła również koszty transakcyjne i koszty remontu nabytego mieszkania. Ponosi następujące miesięczne koszty utrzymania mieszkania: 261,79 zł tytułem czynszu, 100 zł za prąd, 33 zł za gaz, 40 zł za Internet, 200 zł za telefon. W marcu 2014 r. odcięto jej prąd z powodu zaległości. Ponosi również wydatki na zakup lekarstw w kwocie 100 zł miesięcznie oraz na wizyty lekarskie 100 zł kwartalnie. Spłaca pożyczki w wysokości ok. 200-400 zł miesięcznie, które zaciągnęła z przeznaczeniem na bieżące utrzymanie. Na skutek zabezpieczenia kontaktów z małoletnim synem J., ponosi koszty tych kontaktów w kwocie ok. 300 zł miesięcznie. W miarę swoich możliwości kupuje dzieciom ubrania, daje kieszonkowe. Nadto wskazała, że powód, pracując w ograniczonym wymiarze czasu pracy, nie wykorzystuje w pełni swoich możliwości zarobkowych, choćby poprzez udzielanie prywatnych lekcji nauki jazdy. W piśmie procesowym z dnia 6 czerwca 2014 r. pozwana wskazała, że obecnie uzyskuje dochód w wysokości 1.680 zł brutto, na dowód czego załączyła umowę o pracę z dnia 7 maja 2014 r. Pozwana została zatrudniona w restauracji w T. w pełnym wymiarze czasu pracy. Ponosi koszty swojego utrzymania: 800 zł miesięcznie tytułem raty spłacanego kredytu, 260 zł czynszu, 140 zł za media, 50 zł za internet. W odpowiedzi na zażalenie powód wniósł o oddalenie zażalenia, podnosząc, że pozwana opuszczając dom powinna zdawać sobie sprawę z obowiązku partycypowania w kosztach utrzymania małoletnich dzieci, które nie są w stanie samodzielnie się utrzymać. Wskazał, że w związku z orzeczonym stopniem niepełnosprawności, jest bowiem rencistą, ma ograniczone możliwości dodatkowego zarobkowania. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest nieuzasadnione. Sąd Apelacyjny akceptuje stanowisko Sądu Okręgowego, iż zabezpieczona tytułem roszczenia alimentacyjnego kwota w łącznej wysokości 600 zł, jaką pozwana ma łożyć miesięcznie, jest adekwatna do zakresu przyczyniania się pozwanej do usprawiedliwionych potrzeb małoletnich dzieci stron w oraz do możliwości majątkowych i zarobkowych pozwanej. Nie sposób podzielić stanowiska skarżącej, domagającej się uchylenia obowiązku alimentacyjnego, gdyż spowodowałoby to przerzucenie całego ciężaru utrzymania i wychowania wspólnych dzieci stron na powoda. Nietrafny jest zarzut naruszenia art. 730 1 § 3 k.p.c. Wskazać należy, że zarówno przepis art. 730 1 § 1 k.p.c., jak i art. 753 § 1 k.p.c. za wystarczające dla udzielenia zabezpieczenia uznaje jedynie uwiarygodnienie roszczenia; w wypadku małoletnich dzieci stron jest to wypadkowa ich uzasadnionych potrzeb i możliwości obowiązanego. Tymczasem obowiązek alimentacyjny pozwanej względem dzieci, które nie są w stanie utrzymać się samodzielnie nie budzi wątpliwości. Zgodnie bowiem z art. 133 § 1 k.r.o. oboje rodzice są zobowiązani do świadczeń alimentacyjnych wobec dzieci, a zakres tego obowiązku wyznacza z jednej strony poziom usprawiedliwionych potrzeb osób alimentowanych, z drugiej zaś - zarobkowe i majątkowe możliwości każdego z zobowiązanych ( art. 135 § 1 k.r.o.). Niekwestionowane przez pozwaną koszty utrzymania dzieci stron wskazują, że powód nie jest w stanie przyczyniać się finansowo do ich pokrycia w całości, bowiem jego możliwości zawodowe, orzeczony stopień niepełnosprawności, na to nie pozwalają, zarobki powoda wynoszą bowiem ok. 1.850 zł miesięcznie. Dzieci stron mieszkają wspólnie z powodem i to on na co dzień dba o ich utrzymanie i wychowanie czym w przeważającej części realizuje swój obowiązek alimentacyjny. Zatem w pozostałym zatem zakresie to pozwana winna partycypować w kosztach utrzymania dzieci. Skoro pozwana osiąga zarobki w wysokości 1.680 zł brutto, ok. 1.200 zł netto miesięcznie, to nie ma podstaw, aby wyłącznie powód miał ponosić finansowe koszty utrzymania wspólnej małoletnich dzieci stron, skoro usprawiedliwione koszty ich utrzymania wyczerpują niemal osiągane przez niego dochody, tak, że powód musi korzystać ze wsparcia innych osób, by pokryć koszty swojego utrzymania. Potrzeby małoletnich dzieci oraz związane z tym wydatki wynikają nie tylko z realizacji przez dzieci obowiązku szkolnego, ale także generowane są przez rozwój dziecka zarówno fizyczny, jak i duchowy oraz daleko wykraczają poza dotychczasowe czynności podejmowane przez pozwaną względem małoletnich w zakresie realizacji obowiązku alimentacyjnego. Niezasadny jest zarzut pozwanej sprowadzający się do udzielenia zabezpieczenia roszczenia w wysokości przekraczającej jej możliwości majątkowe. Należy przy tym zauważyć, iż nie kwestionuje ona miesięcznego kosztu utrzymania dzieci. Pozwana nie kwestionuje również ustaleń w części dotyczącej jego dochodów, a stanowisko zaskarżenia opiera się na twierdzeniu, że przy zarobkach tej wysokości pozwana nie jest w stanie łożyć zabezpieczonych kwot na rzecz dzieci, gdyż naraziłoby ją to na uszczerbek w kosztach własnego utrzymania. Stanowiska powyższego nie sposób zaaprobować Zakres usprawiedliwionych potrzeb dziecka powinien być ustalony w ten sposób, aby w razie ich zaspokojenia stopa życiowa dziecka była taka sama jak stopa życiowa rodziców. Nawet jednak trudna sytuacja rodziców nie zwalnia z obowiązku łożenia na konieczne utrzymanie małoletnich dzieci stron. Rodzice winni podzielić się z dziećmi każdym, nawet najszczuplejszym dochodem. Sam fakt, iż przyczynianie się do kosztów utrzymania rodziny stanowi dla pozwanej niedogodność finansową, nie zwalnia jej z obowiązku spełniania, swych zobowiązań alimentacyjnych. Wykazywane przez pozwaną zobowiązania kredytowe nie mogą bowiem wyprzedzać zobowiązań alimentacyjnych. Wydatek pozwanej w postaci spłaty zaciągniętych pożyczek, kredytów nie ma charakteru stałego, gdyż jak przyznała pozwana, koszt zakupu nowego mieszkania i jego wyposażenie, remont został sfinansowany w całości ze środków pochodzących ze sprzedaży dotychczasowego mieszkania pozwanej. Pozwana powinna tak gospodarować kwotą, która pozostaje w jej dyspozycji, także poprzez choćby rozłożenie kredytu na większą ilość mniejszych miesięcznych rat, by miesięcznie mogła wygospodarować kwotę potrzebną do zaspokojenia uzasadnionych potrzeb małoletnich. Wskazać należy, że pozwanej po opłaceniu należności alimentacyjnych pozostaje kwota ok. 600 zł na pozostałe koszty własnego utrzymania, tj. nie mniej niż powodowi na jego własne utrzymanie. Z uwagi na powyższe, Sąd Apelacyjny, na podstawie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. zażalenie pozwanej oddalił.