KPC poprzez dokonanie oceny dowodów w sposób dowolny, który skutkował wewnętrznymi sprzecznościami w uzasadnieniu wyroku, w którym Sąd podnosi, iż przyznaje walor wiarygodności, spójności oraz prawdziwości opinii biegłego, z której wynika brak zaniedbań po stronie pozwanego szpitala, a mimo to orzeka o odpowiedzialności Szpitala za szkodę, której doznała powódka. 5) art. 233 KPC w zw. Z 189 KPC poprzez uznanie, iż istnieje po stronie pozwanego szpitala odpowiedzialność za mogące wystąpić u powódki w przyszłości skutki leczenia z dnia 16 marca 2016r., w sytuacji gdy, jak podano wyżej brak jest podstaw do uznania odpowiedzialności szpitala, a ponadto choroba, na którą cierpi powódka może dawać objawy i dolegliwości skórne, które w żadne sposób nie powinny być wiązane z przeprowadzonym zabiegiem. 6) art. 231 KPC poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie, skutkujące uznaniem odpowiedzialności pozwanego Szpitala, podczas gdy biorąc pod uwagę całokształt okoliczności zachodzących w przedmiotowej sprawie, nie było podstaw do zastosowania domniemania faktycznego, z uwagi na chorobę powódki- która przyczyniła się do powstania zmian chorobowych, a nie jak ustalił to Sąd- wadliwe naświetlanie w pozwanym Szpitalu - naruszenie prawa materialnego, tj.: 1) art. 444 KC w zw. Z 445 KC poprzez jego zastosowanie w sytuacji gdy brak jest podstaw do uznania istnienia odpowiedzialności za rozstrój zdrowia powódki po stronie pozwanego szpitala, a co za tym idzie zasądzenie nienależnego zadośćuczynienia i odszkodowania; 2) Art. 6 K.c. przez uznanie, że brak ustalenia przyczyny reakcji uczuleniowej powódki po zabiegu (...) winno obciążać stronę pozwaną podczas gdy w świetle art. 6 k.c. ciężar udowodnienia spoczywa na osobie, która ze zdarzenia wywodzi skutki prawne; 3) Art. 113 ust. 4 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o kosztach sądowych poprzez jego zastosowanie, w sytuacji gdy w przedmiotowej sprawie nie zachodzą nadzwyczajne okoliczności lub przypadek szczególnie uzasadniony, w sytuacji gdy powódka występując z pozwem winna liczyć się z możliwością przegrania procesu i poniesienia z tego tytułu kosztów, w szczególności, gdy przegrała proces w 56 %. W konkluzji skarżący wniósł o oddalenie powództwa w zaskarżonej części- t.j. w pkt 1 ppkt. a i b, pkt 2, 4, 6 oraz o zasądzenie od powódki na rzecz pozwanego kosztów postępowania za obie instancje, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. W odpowiedzi na apelację pozwanego powód wniósł o jej oddalenie w całości oraz o zasądzenie od pozwanego na swoją rzecz kosztów postępowania apelacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Wniósł również o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja pozwanego okazała się zasadna w niewielkim zakresie, wobec czego skutkowała zmianą zaskarżonego orzeczenia. W pozostałym zakresie jako bezzasadna podlegała oddaleniu. Ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd Rejonowy w zakresie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia w przedmiocie procesu nie są obarczone błędem i znajdują oparcie w materiale dowodowym zgromadzonym w toku postępowania. Sąd Okręgowy podziela i przyjmuje zatem wskazane ustalenia za własne. Zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. nie zasługiwał na uwzględnienie. Formułując zarzut uchybienia art. 233 k.p.c., odnoszący się do błędów w ocenie materiału dowodowego, konieczne jest wskazanie, który dowód został nieprawidłowo oceniony przez niezasadne danie mu wiary czy przypisanie mocy dowodowej bądź też przez bezpodstawną odmowę obdarzenia go przymiotem wiarygodności, czy mocy dowodowej. Zarzut ten mógłby zostać uwzględniony tylko wówczas, gdyby skarżący wykazał, jakie kryteria oceny naruszył sąd przy ocenie konkretnych dowodów, uznając brak ich wiarygodności i mocy dowodowej lub niesłuszne im je przyznając, a także w przypadku, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami lub gdy wnioskowanie sądu wykracza poza schematy logiki formalnej albo, wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia jednoznacznych praktycznych związków przyczynowo – skutkowych (tak wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 30 maja 2022 r., I ACa 107/21, Legalis nr 2712599, wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 8 czerwca 2022 r., I ACa 771/21, Legalis nr 2712624). Wbrew przekonaniu skarżącego, dokonana przez Sąd Rejonowy ocena dowodów czyniła zadość wymaganiom art. 233 § 1 k.p.c. Zebrany w sprawie materiał dowodowy był wystarczający dla rozstrzygnięcia sprawy. Przeprowadzona przez Sąd ocena tegoż materiału jest w całości logiczna i zgodna z zasadami doświadczenia życiowego, zaś podniesiony w tym zakresie zarzut stanowi w istocie jedynie niczym nieuzasadnioną polemikę z prawidłowymi i nieobarczonymi błędami ustaleniami Sądu I instancji. Natomiast nadanie określonego znaczenia ustalonym faktom, dokonanie oceny tych okoliczności bądź pominięcie ich jako nieistotnych na etapie rozstrzygania sprawy odnosi się już do przyporządkowania (podciągnięcia) stanu faktycznego pod ogólną normę (regułę) prawną czyli subsumpcji określonej normy prawnej tj. stosowania prawa materialnego i nie ma żadnego związku ze stosowaniem do oceny wiarygodności i mocy dowodów (w kontekście dokonywanych ustaleń faktycznych) w/w przepisów. Wnioski wyciągnięte ze wskazanych ustaleń i kwestionowane przez skarżącego podlegają więc ocenie w kontekście zgłoszonych zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego, zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. należy więc uznać za bezzasadny. Niezasadny jest zarzut art. 231 k.p.c. Zgodnie z art. 231 k.p.c. Sąd może uznać za ustalone fakty mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, jeżeli wniosek taki można wyprowadzić z innych ustalonych faktów (domniemanie faktyczne). Zastosowanie tego przepisu podlega kontroli w toku instancji pod względem poprawności logicznej i faktycznej (por. post. SN z 26.7.2000 r., I CKN 582/00, L.; wyr. SN z 23.7.2004 r., III CK 71/03, Lex Nr 174147). Skarżący nie wykazał, że skonstruowane przez sąd domniemanie faktyczne pozostaje w sprzeczności z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, prawidłowo sąd uznał odpowiedzialności pozwanego Szpitala za zdarzenie z dnia 16 marca 2016 roku. rację ma Sąd Rejonowy, że Szpital (...) nie przeprowadził procesu leczenia w sposób prawidłowy. Powyższe odnosi się bowiem do wysokości dawki promieni (...) zastosowanych wobec D. R. przy zabiegach (...) bath. Zgromadzony materiał dowodowy w sposób jednoznaczny wskazywał, że dawka promieniowania przy tego typu zabiegach powinna w początkowej fazie wynosić około 0,2 dżula na centymetr kwadratowy. Wskazywał na to biegły sądowy w swojej ustnej uzupełniającej opinii. Na powyższe wskazywał również świadek J. B.. Również dokumentacja w postaci załączonej do akt tabeli przeliczeniowej obowiązującej w pozwanym szpitalu, a także wyciąg z zaleceń dotyczących tego typu zabiegów pochodzący z publikacji medycznej wskazywały na podobne wartości. Jednocześnie zeznająca w sprawie P. W. podała, iż zastosowana wobec powódki dawka wynosiła 5 dżuli na centymetr kwadratowy. Wszystkie powyższe okoliczności świadczą o tym, iż wobec D. R. zastosowano zbyt wysoką dawkę promieni (...) jak na tak wczesny etap leczenia. Należy podkreślić, iż biegły dermatolog w ustnej uzupełniającej opinii zaznaczył, iż przy braku znajomości dawki wyjściowej promieniowania na skórę powinno być ono rozpoczęte od początku, ponieważ nie jest znana dawka skuteczna. Wobec tego, że brak było dokumentacji medycznej dotyczącej dwóch pierwszych zabiegów (...) bath zastosowanych u powódki, w szczególności w zakresie ilości natężenia promieniowania, kolejne winno być rozpoczęte od dawki wyjściowej 0,2 dżuli na centymetr kwadratowy. U powódki natomiast trzecie naświetlanie nastąpiło dawką 5 dżuli na centymetr kwadratowy, a więc w dawce znacznie przewyższającej dawkę początkową, co spowodowało poparzenia u powódki. Wnioski do jakich doszedł Sąd I instancji mają oparcie w ustnej opinii biegłego, w której biegły wskazał, że nie można wykluczyć, że była omyłkowo wystawiona błędna dawka i można przyjąć, że powódka dostała za dużą dawkę. Przy użyciu psolarenów można przyjąć, że mogła spowodować u powódki taką reakcję. Ponadto biegły wskazywał na niekompletność dokumentacji medycznej powódki, brak w tej dokumentacji pierwszych wpisów, co miało znaczenie dla zastosowania niewłaściwej dawki promieniowania. (ustna opinia biegłego k.381- 386). Wskazywany zarzut naruszenia art.
jest bezzasadny. Powołanie się na naruszenie art.
jest usprawiedliwione tylko wówczas, gdy z uzasadnienia orzeczenia nie daje się odczytać, jaki stan faktyczny lub prawny stanowił podstawę rozstrzygnięcia, co uniemożliwia kontrolę instancyjną. Inaczej rzecz ujmując, zarzut wadliwego sporządzenia uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia może okazać się zasadny tylko wówczas, gdy z powodu braku w uzasadnieniu elementów wymienionych w art.
zaskarżone orzeczenie nie poddaje się kontroli, czyli gdy treść uzasadnienia orzeczenia sądu I instancji uniemożliwia całkowicie dokonanie toku wywodu, który doprowadził do jego wydania (por. postanowienie Sadu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2001 r., IV CKN 970/00; wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 20 kwietnia 2021 r., I ACa 560/20). Sąd odwoławczy nie podziela twierdzeń apelującego pozwanego, iż Sąd I instancji dopuścił się naruszenia art.
Wbrew zapatrywaniom skarżącego, uzasadnienie wydanego wyroku Sądu Rejonowego zawierało wskazanie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, obejmującej ustalenie faktów, które sąd uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, i przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Sąd Rejonowy odniósł się dlaczego w ocenie Sądu istnieje po stronie pozwanego szpitala odpowiedzialność za mogące wystąpić u powódki w przyszłości skutki leczenia z dnia 16 marca 2016r., ocenił zasadność powództwa oraz przyczyny jego uwzględnienia. Na marginesie jedynie należy zauważyć, iż o skutecznym postawieniu zarzutu naruszenia art.
można mówić tylko wtedy, gdy uzasadnienie orzeczenia nie zawiera elementów pozwalających na weryfikację stanowiska sądu, a braki uzasadnienia w zakresie poczynionych ustaleń faktycznych, oceny dowodów i oceny prawnej muszą być tak znaczne, że sfera motywacyjna orzeczenia pozostaje nieujawniona, bądź ujawniona w sposób uniemożliwiający poddanie jej ocenie instancyjnej. Zarzut ten może znaleźć zastosowanie jedynie w tych wyjątkowych sytuacjach, w których treść uzasadnienia orzeczenia sądu pierwszej instancji uniemożliwia całkowicie dokonanie oceny toku wywodu, który doprowadził do wydania zaskarżonego orzeczenia, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Zasadny jest wskazywany zarzut naruszenia art. 233 k.p.c. w zw. z 189 k.p.c., choć w istocie doszło do naruszenia art. 189 k.p.c. Należy wskazać, że uwzględnienie żądania ustalającego, opartego na art. 189 k.p.c., które odnosi się do przyszłych następstw deliktu, dla stanu zdrowia i jakości życia osoby uprawnionej, wymaga wykazania istnienia wysokiego stopnia prawdopodobieństwa wystąpienia w przyszłości dalszych następstw deliktu w odniesieniu znajdującej ochronę prawną sytuacji takiego osoby, czyli takich jego skutków, które nie zostały ujawnione na etapie rozstrzygania o zasadności wielu innych roszczeń, które zostały zgłoszone w sprawie dotyczącej skutków danego deliktu. Na tle okoliczności sprawy wiązałoby się to koniecznością wykazania przez powódkę, z zachowaniem rygorów postępowania dowodowego, dużego prawdopodobieństwa wystąpienia w przyszłości innych jeszcze skutków w stanie zdrowia i jakości życia powódki. Przede wszystkim to opinią właściwego biegłego, musiałoby zostać w sprawie wykazane, że jest wielce prawdopodobne, iż z tej przyczyny powódka będzie musiała być poddana w przyszłości innemu zabiegowi albo operacji lub że zapadnie na inne dolegliwości wymagające leczenia, rehabilitacji albo choćby utrudniające życie powódce albo funkcjonowanie w określonym wymiarze lub w zakresie danej aktywności życiowej czy też zawodowej. Natomiast w przedmiotowej sprawie biegły sądowy z zakresu dermatologii, dermatologii estetycznej i chorób zawodowych skóry dr n. med. A. W. w przeprowadzonej opinii nie stwierdził aktualnie istniejących żadnych zmian chorobowych mających jakikolwiek związek przyczynowo-skutkowy z reakcją fototoksyczną i mogących mieć wpływ na ogólny stan zdrowia (opinia k. 312). Zatem, z opinii nie wynika w żadnym stopniu, aby zachodziło jakiekolwiek prawdopodobieństwo wystąpienia u powódki innych, jeszcze nieznanych skutków leczenia z dnia 16 marca 2016 roku za których odpowiedzialność ponosi pozwany. Rację ma skarżący, że powódka choruje na chorobę skóry, która w pewnych okresach może dawać objawy i dolegliwości skórne. W konsekwencji, nie zostało więc wykazane, aby powódka miała interes prawny w uzyskaniu rozstrzygnięcia ustalającego tę odpowiedzialność na przyszłość. Zdaniem Sądu Odwoławczego, nie występuje w tej sprawie i nie został wykazany stan niepewności, z którego ten interes by wynikał. Wbrew rozumowaniu Sądu pierwszej instancji, zasadnicza przesłanka zasadności powództwa opartego na art. 189 k.p.c. nie została wykazana w tym postępowaniu, przez co punkt
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.