w zw. z art. 278 § 1 k.p.c. poprzez bezzasadne oddalenie wniosku dowodowego o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego sądowego rzeczoznawcy majątkowego i geodety; w tym zakresie powód zgłosił również zastrzeżenia do protokołu – dotyczące postanowienia dowodowego z dnia 21 kwietnia 2023 r. b) naruszenie przepisu prawa materialnego art. 225 k.c. poprzez jego błędna wykładnię. Pozwany wniósł o przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego na podstawie art. 382 k.p.c., przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego geodety oraz z opinii biegłego rzeczoznawcy majątkowego. Zarzuty apelacji wraz z uzasadnieniem znajdują się w aktach na k. 124 – 128 akt. Pozwany wniósł o oddalenie apelacji i zasadzenie od powoda na rzecz pozwanego zwrotu kosztów procesu w instancji odwoławczej. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja powoda okazała się bezzasadna. Sąd Rejonowy prawidłowo ocenił dowody i na tej podstawie ustalił właściwie stan faktyczny, który Sąd Okręgowy na podstawie art. 382 k.p.c. przyjmuje za podstawę swego rozstrzygnięcia. Na aprobatę zasługują również poczynione przez Sąd Rejonowy rozważania prawne. W apelacji powoda zostały zgłoszone zarzuty naruszenia prawa procesowego art. 233 k.p.c. poprzez dowolną zdaniem apelującego a nie swobodną ocenę materiału dowodowego, polegająca na uznaniu, iż pozwany nie korzystał po wypowiedzeniu umowy dzierżawy z nieruchomości powoda oraz na uznaniu, że powód był w zwłoce w zakresie odbioru nieruchomości. Trzeba podkreślić, że formułując powyższy zarzut apelujący nie wskazał precyzyjnie jakie dowody zostały przez sąd ocenione niewłaściwie i w dowolny sposób. Należy wskazać że ocena dowodów należy do zasadniczych kompetencji sądu orzekającego i nawet sytuacja, w której z treści dowodu można wywieść wnioski inne, niż przyjęte przez Sąd, nie stanowi jeszcze o naruszeniu art. 233 § 1 k.p.c. W orzecznictwie i literaturze wielokrotnie podkreślano, że skuteczne postawienie zarzutu naruszenia przepisu art. 233 § 1 k.p.c. wymaga wykazania, że Sąd wywodząc wnioski faktyczne z przeprowadzonych dowodów, uchybił zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego. Za naruszające normę art. 233 § 1 k.p.c. uznać należy też dokonanie oceny niekompletnej (a więc niewszechstronnej - pomijającej istotne dla poczynienia prawidłowych ustaleń fragmenty materiału procesowego). Dla skuteczności zarzutu naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. konieczne jest wskazanie przyczyn dyskwalifikujących rozumowanie sądu. W szczególności strona skarżąca powinna wskazać, w jaki sposób sąd naruszył opisane kryteria przy ocenie konkretnych dowodów, uznając brak ich wiarygodności i mocy dowodowej lub niesłuszne im je przyznając, względnie wskazać jakie dowody wskazujące na fakty istotne dla rozstrzygnięcia zostały przez Sąd pominięte. Wywodu takiego w apelacji nie przedstawiono. Sąd Okręgowy nie dopatrzył się uchybień w dokonaniu przez sąd oceny dowodów. Sąd Rejonowy w należyty sposób umotywował dokonaną ocenę dowodów. Zastrzeżeń nie budzi ocena dowodów z dokumentów jak i ocena dowodu w zeznań pozwanego K. Z.. Analiza zarzutów apelacji dotyczących naruszenia prawa procesowego art. 233 k.p.c. prowadzi do wniosku, że w istocie nie odnoszą się one do ustaleń faktycznych, ale raczej stanowią próbę zakwestionowania poprawności przeprowadzonego przez sąd orzekający procesu subsumcji ustalonego stanu faktycznego pod właściwe przepisy, co należy do sfery wykładni i stosowania prawa materialnego. Chybiony okazał się również zarzut naruszenia art. 227 k.p.c. w zw. z art.
w zw. z art. 278 § 1 k.p.c. poprzez bezzasadne oddalenie wniosku dowodowego o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego sądowego rzeczoznawcy majątkowego i geodety. Sąd Rejonowy w sposób należyty umotywował z jakich przyczyn pominął wniosek powoda o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłych. Podstawę rozstrzygnięcia w tym zakresie stanowił art.
Sąd uznał dowód z opinii biegłych za nieprzydatny dla rozstrzygnięcia sprawy wobec ustalenia przez Sąd, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do ziszczenia się przesłanek uzasadniających co do zasady żądanie zapłaty z tytułu bezumownego korzystania z nieruchomości. Sąd Okręgowy podziela argumentację, że wniosek o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłych był dowodem nieprzydatnym i zbędnym dla rozstrzygnięcia sprawy. Skoro nie doszło do ziszczenia się przesłanek uzasadniających co do zasady żądanie zapłaty z tytułu bezumownego korzystania z nieruchomości to nie zachodziły przesłanki do przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego w celu określenia powierzchni terenu zajmowanego przez pozwanego i ustalenia należnego z tytułu zajmowania nieruchomości wynagrodzenia. Pozwany zgłosił w apelacji zastrzeżenia do protokołu w związku z pominięciem powyższego dowodu jednak Sąd Okręgowy w pełni podziela argumentację Sądu I instancji co do braku przydatności wspomnianych dowodów dla rozstrzygnięcia sprawy. W tej sytuacji nie zachodziły przesłanki do zmiany w trybie art. 380 k.p.c. kwestionowanego postanowienia dowodowego i przeprowadzenia przez Sąd Okręgowy dowodu z opinii biegłych zgodnie z wnioskiem powoda. Niezasadny okazał się również podniesiony w apelacji zarzut naruszenia prawa materialnego art. 225 k.c. Przepis ten reguluje zakres odpowiedzialności samoistnego bezumownego posiadacza rzeczy będącego w złej wierze. Z uwagi na to, że posiadacz ten wykonywał władztwo nad rzeczą jak właściciel, nie będąc uprawnionym do żadnego z uprawnień właściciela, obowiązany jest – oprócz przywrócenia posiadania i wydania rzeczy – wydać także wszystkie korzyści ekonomiczne, jakie w tym czasie należały się właścicielowi i wynagrodzić mu pozbawienie go uprawnienia do korzystania z rzeczy, do jej używania, zużywania i zniszczenia zgodnie z własną wolą, a także do pobierania pożytków, jakie rzecz przynosi. Oprócz tego „karą" za posiadanie w złej wierze jest zaostrzona odpowiedzialność posiadacza za przypadkowe pogorszenie i utratę rzeczy w tym czasie ( casus mixtus) – komentarz do art. 225 k.c. red. serii Osajda/red. tomu Borysiak 2023 – System Informacji Prawnej Legalis. Trzeba przypomnieć, że z niekwestionowanych ustaleń Sądu Rejonowego wynika, że w dniu 19 września 1978 r. pomiędzy Spółdzielnią Mieszkaniową (...) „(...)” w P. a L. Z. i M. Z. została zawarta umowa dzierżawy, w której Spółdzielnia jako wieczysty użytkownik wyraziła zgodę na budowę na wydzierżawionym gruncie obiektu handlowo – usługowego. Zgodnie z § 2 wskazanej umowy przedmiotowy obiekt miał zostać wybudowany przez dzierżawcę ze środków własnych, lecz jako obiekt wzniesiony na gruncie, do którego tytuł prawny posiada Spółdzielnia stanie się z momentem jego wzniesienia własnością Spółdzielni powiększając jej majątek trwały. Jednocześnie strony w § 7 wskazanej umowy zgodnie postanowiły, że po upływie okresu 10-letniego wygasają wszelkie roszczenia dzierżawcy w stosunku do Spółdzielni z tytułu poniesionych nakładów na budowę obiektu, a dzierżawcy przysługuje prawo pierwszeństwa do zawarcia ze spółdzielnią umowy najmu lokali znajdujących się w przedmiotowym obiekcie. Przedmiotowy pawilon handlowy zlokalizowany w rejonie ul. (...) w P. został wybudowany na podstawie decyzji wydanej na rzecz Spółdzielni Mieszkaniowej (...) „(...)” w P. o nr (...) z dnia 5 września 1978 roku o pozwoleniu na budowę pawilonów handlowych. Powód 4 grudnia 1998 r. zawarł z L. i M. Z. umowę dzierżawy nr (...), obejmującą część działki nr (...) o powierzchni 286 m 2, gdzie powierzchnia 125 m 2 została przeznaczona na pawilon handlowy położony na os. (...), a pozostały obszar wydzierżawionej nieruchomości położony przy ul. (...) (tj. 162 m 2) na teren przyległy. Pismem z 17 sierpnia 2001 r. M. Z. poinformowała powoda o śmierci L. Z. i poprosiła o zmianę stron umowy dzierżawy poprzez wykreślenie zmarłego męża i dopisanie dwóch nowych współdzierżawców w osobach P. Z.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.