k.w., karze podlega ten, kto prowadząc pojazd, nie stosuje się do ograniczenia prędkości określonego ustawą lub znakiem drogowym. Osoba kierująca pojazdem mechanicznym, wymagającym posiadania stosownych uprawnień, ma obowiązek znać przepisy regulujące poruszanie się po drogach i w ruchu drogowym, w tym ma posiadać wiedzę o znaczeniu znaków drogowych oraz ustawowych ograniczeń prędkości i innych zasad ujętych w przepisach o ruchu drogowym. Warto dodać, że ograniczenia prędkości wynikające z ustawy – nie wspominając już o ograniczeniach wynikających z oznakowania drogowego – są podstawową wiedzą każdego uczestnika ruchu drogowego i ograniczeniom tym należy się bezwzględnie podporządkować. W dyspozycji przepisu art.
ustawodawca użył określenia "nie stosuje się do ograniczenia prędkości", co w tym przypadku oznacza niepodporządkowanie się ograniczeniu prędkości obowiązującemu w ruchu drogowym nakazanemu znakiem drogowym lub wynikającym z przepisów ustawy, nieprzestrzeganie go czy też niestosowanie się do niego. Ograniczenie prędkości wynikające z ustawy (przypadki opisane w art. 20 Prawa o ruchu drogowym) lub znaku drogowego wiąże wszystkich uczestników ruchu drogowego na danej trasie (wyjąwszy pojazdy uprzywilejowane). Ograniczenie obejmuje odcinek drogi od miejsca ustawienia znaku lub miejsca stanowiącego początek drogi określonego rodzaju do miejsca znaku, od którego przestaje obowiązywać ograniczenie, lub do końca drogi, od punktu, od którego rozpoczyna się droga wyższej kategorii. Przepis art.
przewiduje kwalifikowany typ przedmiotowego wykroczenia, przewidując znamię przekroczenia prędkości o ponad 30 km/h. W świetle wiarygodnego materiału dowodowego i poczynionych na jego podstawie ustaleń faktycznych, nie budziło wątpliwości Sądu, że P. S. w dniu 28 marca 2023 roku w miejscowości D. o godz. 17:08 prowadząc pojazd marki B. (...) o nr rej. (...), nie zastosował się do ograniczenia prędkości określonego ustawą, przekraczając obowiązującą administracyjnie na danym odcinku drogi (90 km/h) prędkość o 44 km/h. Zgodnie z brzmieniem art. 20 ust 3 pkt 1 lit. d ustawy prawo o ruchu drogowym prędkość dopuszczalna samochodu osobowego, motocykla lub samochodu ciężarowego o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 t poza obszarem zabudowanym na pozostałych drogach wynosi 90 km/h. Obwiniony wyczerpał zatem znamiona strony przedmiotowej omawianego tu wykroczenia (art.
Pomiar prędkości dokonany przez policjanta był prawidłowy (wykonany zgodnie z zasadami określonymi instrukcją obsługi urządzenia, bez błędów wpływających na jego dokładność w sposób sugerowany przez obronę). Obwiniony P. S. w chwili czynu był poczytalny, miał pełną zdolność do rozpoznania znaczenia swoich czynów i pokierowania swym postępowaniem; nie zachodziła żadna anormalna sytuacja motywacyjna; obwiniony nie działał pod wpływem emocji. Obwiniony działał w tych warunkach, w których można było od niego oczekiwać zgodnego z prawem i zasadami ruchu drogowego zachowania. Reasumując, stopień winy obwinionego jest znaczny. Oceniając stopień społecznej szkodliwości czynu Sąd miał na uwadze wskazania zawarte w art. 47 § 6 k.w. Należy zwrócić uwagę, że oskarżony poruszał się w poza obszarem zabudowanym (gdzie obowiązuje administracyjnie ograniczenie prędkości do 90 km/h) z prędkością 134 km/h, a zatem przekraczając dopuszczalną prędkość pojazdu o 44 km/h. Tym samym zwiększał wydatnie ogólne ryzyka związane z prowadzeniem pojazdu mechanicznego, przez co stopień społecznej szkodliwości czynu obwinionego jest wysoki. Przystępując do wymiaru kary Sąd Rejonowy w Lipsku zważył, co następuje: Sąd na podstawie art.
w zw. z art. 24 § 1a i 3 kw grzywnę w wysokości 1000 zł, czyli jedynie 200 zł powyżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia. Wymierzając obwinionemu karę Sąd kierował się ustawowymi dyrektywami wynikającymi z art. 33 k.w. Sąd miał na uwadze w szczególności znaczny stopień winy sprawcy oraz wysoki stopień społecznej szkodliwości popełnionych czynów. Jako okoliczność łagodzącą Sąd przyjął fakt, iż obwiniony w przeszłości zasadniczo przestrzegał porządku prawnego w zakresie ruchu drogowego. W ocenie Sądu wymierzona kara grzywny będzie sprawiedliwa, jak również adekwatna do stopnia winy i społecznej szkodliwości popełnionych wykroczeń. Jednocześnie uwzględnia ona możliwości zarobkowe i sytuację materialną obwinionego. Obwiniony posiada stałe źródło dochodów- jest zdrowy i może swoją pracą je generować. Będzie też wystarczająca dla osiągnięcia celów prewencji ogólnej ukazując społeczeństwu, że tego rodzaju zachowanie kierowców spotyka się z reakcją stosownych organów państwa. Z drugiej strony, w ocenie Sądu kara ta będzie dla sprawcy wystarczająco dolegliwa, by osiągnąć wobec niego cele zapobiegawcze i wychowawcze. Na podstawie art. 118 § 1 k.p.w. w zw. z art. 118 § 1 k.p.w. w zw. z § 2 i § 3 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.12.2017 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty sądowej od wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia Sąd zasądził od obwinionego P. S. na rzecz Skarbu Państwa kwotę 120 zł tytułem zryczałtowanych wydatków postępowania, kwotę 5217,11 zł tytułem zwrotu wydatków na opinię biegłego oraz na podstawie art. 3 ust. 1 w zw. z art. 21 pkt. 2 ustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnych wymierzył mu opłatę w wysokości 100 zł. Obwiniony prowadzi działalność gospodarczą, uzyskując dochód około 3000 zł netto miesięcznie. Jest zdrowym, młodym człowiekiem zdolnym do podejmowania różnorodnych zajęć zarobkowych. Jest obwiniony zatem w stanie ponieść koszty postępowania w niniejszej sprawie. Na oryginale właściwy podpis.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.