Sygn. akt III AUa 554/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 8 stycznia 2025 r. Sąd Apelacyjny w Lublinie III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący Sędzia del. Iwona Jawor-Piszcz Protokolant: starszy sekretarz sądowy Krzysztof Wiater po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 stycznia 2025 r. w L. sprawy M. C. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w L. o wysokość podstawy wymiaru składek na skutek apelacji M. C. od wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 19 września 2024 r. sygn. akt VIII U 602/24 I. zmienia częściowo zaskarżony wyroku w punkcie II i obniża zasądzoną kwotę zwrotu kosztów procesu do wysokości 180 (sto osiemdziesiąt) złotych; II. oddala apelację w pozostałym zakresie; III. zasądza od M. C. na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w L., tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego, kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych z odsetkami, w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia o kosztach postępowania do dnia zapłaty. Iwona Jawor-Piszcz Sygn. akt III U AUa 554/24 U Z A S A D N I E N I E Uzasadnienie Sąd Okręgowy w Lublinie wyrokiem z dnia 19 września 2024 roku, po rozpoznaniu odwołania M. C. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w L. z dnia 28 lutego 2024 roku znak (...) o wysokość podstawy wymiaru składek w pkt I oddalił odwołanie, w pkt II zasądził od M. C. na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w L. kwotę 900 złotych tytułem zwrotu kosztów procesu. Swoje rozstrzygnięcie Sąd pierwszej instancji oparł na następujących ustaleniach faktycznych i rozważaniach prawnych. M. C. od dnia 1 września 2011 roku jest zgłoszony do obowiązkowych ubezpieczeń społecznych z kodem tytułu ubezpieczeń (...), tj. jako osoba prowadząca pozarolniczą działalność gospodarczą dla której podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne stanowi zadeklarowana podstawa nie niższa niż 60% przeciętnego wynagrodzenia. W miesięcznych raportach rozliczeniowych ZUS (...) za 2022 r. i 2023 r. (tj. do 9.2023 r.) Wnioskodawca wykazał formę opodatkowania przychodów zasady ogólne - podatek liniowy, wykazane zostały również kwoty dochodu uzyskanego w miesiącu poprzedzającym miesiąc, za który dokonywane było rozliczenie. W dokumentach rozliczeniowych ZUS (...) za październik, listopad i grudzień 2023 roku M. C. wykazał jedynie podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie zdrowotne w wysokości 5 224,46 złotych, co stanowiło 75% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia oraz kwotę składki zdrowotnej w wysokości 470,20 złotych, co stanowiło 9% od kwoty 5224,46 złotych. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L. wydał zaskarżoną w niniejszym postępowaniu decyzję z dnia 28 lutego 2024 roku, na podstawie art. 83 ust. 1 pkt. 3 ustawy z dnia 13 października 1998 roku o systemie ubezpieczeń społecznych w związku z art. 81 ust. 2c i 2d ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 roku o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L. stwierdził, że M. C. od dnia 1 października 2023 roku, jako osoba prowadząca pozarolniczą działalność gospodarczą ma obowiązek opłacać składkę na ubezpieczenie zdrowotne w przypadku miesięcznej podstawy wymiaru składki od dochodu z działalności gospodarczej uzyskanego w miesiącu poprzedzającym miesiąc, za który opłacana jest składka, ustalonego zgodnie z art. 81 ust. 2c ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Powyższych ustaleń faktycznych Sąd Okręgowy dokonał w oparciu o zgromadzone dokumenty oraz dane znajdujące się na koncie płatnika składek M. C. prowadzonym w formie elektronicznej, które zostały przytoczone w uzasadnieniu decyzji oraz w odpowiedzi na odwołanie. Nie były one kwestionowane przez wnioskodawcę. Dokonując oceny prawnej Sąd pierwszej instancji wskazał, że stan faktyczny nie był sporny między stronami. Istotą sporu była możliwość zastosowania wobec płatnika, pełniącego służbę jako komornik sądowy, przy ustalaniu wysokości składki na ubezpieczenie zdrowotne ma zastosowanie dyspozycja art. 79 ust. 1 w zw. z art. 81 ust. 2za ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 roku o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz.U. 2024 poz. 146 tekst jednolity, zwanej dalej ustawą o świadczeniach opieki zdrowotnej). Zgodnie z art. 79 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej składka na ubezpieczenie zdrowotne wynosi 9% podstawy wymiaru składki, z zastrzeżeniem art. 79a, art. 80, art. 82 i art. 242. Składka na ubezpieczenie zdrowotne osób prowadzących działalność pozarolniczą, o których mowa w art. 8 ust. 6 pkt 1, 3, 4 i 5 ustawy z dnia 13 października 1998 roku o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. 2024, poz. 497, tekst jednolity zwanej dalej ustawa systemową) oraz w art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 roku - Prawo przedsiębiorców ( Dz.U. 2024, poz. 236 tekst jednolity), opłacających podatek dochodowy na zasadach określonych w art. 30c ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. 2024, poz. 226 tekst jednolity). wynosi 4,9% podstawy wymiaru składki, jednak nie mniej niż kwota odpowiadająca 9% (art. 79a ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej). Roczną podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie zdrowotne osób prowadzących działalność pozarolniczą, o których mowa w art. 8 ust. 6 pkt 1, 3, 4 i 5 ustawy systemowej oraz w art. 18 ust. 1 ustawy Prawo przedsiębiorców, opłacających podatek dochodowy na zasadach określonych w art. 27, art. 30c lub art. 30ca ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, stanowi dochód z działalności gospodarczej ustalony za rok kalendarzowy jako różnica między osiągniętymi przychodami, w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, z wyłączeniem przychodów niepodlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym innych niż określone w art. 21 ust. 1 pkt 63a, 63b, 152-154 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a poniesionymi kosztami uzyskania tych przychodów, w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, z uwzględnieniem art. 24 ust. 1-2b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, pomniejszony o kwotę opłaconych w tym roku składek na ubezpieczenia emerytalne, rentowe, chorobowe i wypadkowe, jeżeli nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów. Podstawa wymiaru składki w nowej wysokości obowiązuje od 1 lutego danego roku do 31 stycznia roku następnego, zwanego dalej „rokiem składkowym" (art. 81 ust. 2 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej). Roczną podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie zdrowotne osób prowadzących działalność pozarolniczą, o których mowa w art. 8 ust. 6 pkt 1, 3, 4 i 5 ustawy systemowej oraz w art. 18 ust. 1 ustawy Prawo przedsiębiorców, które stosują opodatkowanie w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych zgodnie z przepisami ustawy z dnia 20 listopada 1998 roku o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz.U 2024, poz. 776 tekst jednolity) stanowi kwota wyliczona w sposób wskazany w ustawie w zależności od wysokości uzyskanych przychodów (art. 81 ust. 2e ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej). Podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie zdrowotne osób prowadzących działalność pozarolniczą, o których mowa w art. 8 ust. 6 pkt 1 i 3 systemowej oraz w art. 18 ust. 1 ustawy Prawo przedsiębiorców, które stosują opodatkowanie w formie karty podatkowej zgodnie z przepisami ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, stanowi kwota minimalnego wynagrodzenia obowiązującego w dniu 1 stycznia danego roku (art. 81 ust. 2z ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej). Za podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie zdrowotne pozostałych osób prowadzących działalność pozarolniczą wymienionych w art. 8 ust. 6 ustawy systemowej, innych niż wskazane w ust. 2, 2e, 2z i 2zaa, stanowi kwota przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw w czwartym kwartale roku poprzedniego, włącznie z wypłatami z zysku, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski". Składka w nowej wysokości obowiązuje od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia danego roku kalendarzowego (art. 81 ust. 2za ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej). Natomiast do osób prowadzących działalność pozarolniczą wymienionych w art. 8 ust. 6 pkt 2 ustawy systemowej, które jednocześnie prowadzą inną działalność pozarolniczą wymienioną w art. 8 ust. 6 tej ustawy, z której opłacają podatek dochodowy z działalności gospodarczej na zasadach określonych w art. 27, art. 30c lub art. 30ca ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych lub na zasadach określonych w ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, stosuje się przepisy ust. 2 lub 2e oraz odpowiednio przepisy art. 82 ust. 2a lub 2b. (art. 81 ust. 2zaa ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej). Punktem wyjścia dla Sądu pierwszej instancji stała się właściwa wykładnia przepisów ustawy z dnia 22 marca 2018 roku o komornikach sądowych (Dz.U. 2024 poz. 1458 tekst jednolitych). Jak wiadomo wnioskodawca pełni służbę jako komornik sądowy. Zgodnie zaś z art. 33 ust. 3 ustawy o komornikach sądowych do komornika stosuje się przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy systemowej oraz ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej - dotyczące osób prowadzących pozarolniczą działalność gospodarczą. Sąd Okręgowy wskazał, iż w pełni akceptuje wykładnię art. 33 ust. 3 ustawy o komornikach sądowych zaprezentowaną w uzasadnieniu wyroku Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 15 maja 2024 roku III AUa 17/24 (LEX nr 3737842). Sąd ten wskazał, że stosując ten przepis należy, po prostu, w odpowiednich ustawach odnaleźć przepisy dotyczące osób prowadzących pozarolniczą działalność gospodarczą i zastosować je do komorników, chyba, że jakiś szczególny przepis (inny niż art. 33 ust. 3 ustawy o komornikach sądowych) wyłączałby zastosowanie do komorników regulacji odnoszącej się do osób prowadzących pozarolniczą działalność gospodarczą. Sąd Apelacyjny w Białymstoku podkreślił spójność terminologiczną ustawy systemowej oraz ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej. Wyjaśnił, że wynika to z zastosowanej techniki legislacyjnej, polegającej na odwołaniu się w ustawie o świadczeniach opieki zdrowotnej do ustawy systemowej. Zgodnie z art. 5 pkt 21 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej użyte w ustawie określenie „osoba prowadząca działalność pozarolniczą" oznacza osobę, o której mowa w art. 8 ust. 6 ustawy systemowej Ten ostatni przepis stanowi natomiast, że za osobę prowadzącą pozarolniczą działalność uważa się: osobę prowadzącą pozarolniczą działalność gospodarczą na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców lub innych przepisów szczególnych, z wyjątkiem ust. 6a (pkt 1); twórcę i artystę (pkt 2); osobę prowadzącą działalność w zakresie wolnego zawodu w rozumieniu przepisów o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne lub z której przychody są przychodami z działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych (pkt 3 a i 3 b); wspólnika jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością oraz wspólników spółki jawnej, komandytowej lub partnerskiej (pkt 4); akcjonariusza prostej spółki akcyjnej wnoszącego do spółki wkład, którego przedmiotem jest świadczenie pracy lub usług (pkt 4a); komplementariusza w spółce komandytowo-akcyjnej (pkt 4b); osobę prowadzącą publiczną lub niepubliczną szkołę, inną formę wychowania przedszkolnego, placówkę lub ich zespół, na podstawie przepisów ustawy z dnia 14 grudnia 2016 roku - Prawo oświatowe (Dz.U. 2024, poz. 737) (pkt 5). Dalej Sąd Apelacyjny w Białymstoku wyjaśnił, że na gruncie ustawy systemowej jak i ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej osoba prowadząca pozarolniczą działalność gospodarczą jest jedną z osób prowadzących pozarolniczą działalność. W przypadku, gdy spośród osób prowadzących pozarolniczą działalność przepisy wyróżniają osobę prowadzącą pozarolniczą działalność gospodarczą, poprzez wskazanie takiej nazwy lub odwołanie się do osób wymienionych w art. 8 ust. 6 pkt 1 ustawy systemowej, to wówczas przepisy te odnoszą się również do komorników. Podkreślił, że w art. 8 ust. 6 ustawy systemowej, poza pkt 1, nie wymieniono innych kategorii osób, które można by uznać za osoby prowadzące pozarolniczą działalność gospodarczą. Odnosząc się do kwestii wysokości składek na ubezpieczenie zdrowotne wskazał, że jest ona regulowana w Dziale IV i Rozdziale 2 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej. Wysokość składki na ubezpieczenie zdrowotne osób prowadzących pozarolniczą działalność wyznaczają art. 79a i art. 81 ust. 2-2zd. Spośród tych przepisów do komornika należy zastosować te które odnoszą się osób prowadzących pozarolniczą działalność gospodarczą. Zauważył, że skomplikowanie regulacji dotyczącej wysokości składek na ubezpieczenie zdrowotne osób prowadzących pozarolniczą działalność wynika z umieszczenia w jednym artykule większości, odnoszącej się do tego, regulacji. Zastosowana technika legislacyjna utrudnia percepcję, jednakże analiza art. 81 ust. 2 i 2b-2zd pozwala na ustalenie do jakich grup podmiotów odnoszą się poszczególne przepisy. Wyróżnienie poszczególnych grup osób prowadzących pozarolniczą działalność, do których mają zastosowanie te czy inne przepisy art. 81 ust. 2 i 2b-2zd zostało dokonane ze względu na: 1) rodzaje działalności, o których mowa w art. 8 ust. 6 ustawy systemowej, 2) zasady opłacania podatku PIT. Aby ustalić do której grupy należy zaliczyć wnioskodawcę należy ustalić jakie przepisy odnoszą się do osób prowadzących pozarolniczą działalność gospodarczą (przepisy te będą się odnosiły zarazem do komorników z mocy art. 33 ust. 3 ustawy o komornikach sądowych). Następnie należy ustalić według jakich zasad wnioskodawca opłaca podatek dochodowy od osób fizycznych. W ocenie Sądu Okręgowego stanowisko prezentowane przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L. w zaskarżonej decyzji jest prawidłowe. M. C. jako komornik, winien być zaliczony do osób prowadzących działalność pozarolniczą, o których mowa w art. 8 ust. 6 pkt 1, 3, 4 i 5 ustawy systemowej oraz w art. 18 ust. 1 ustawy Prawo przedsiębiorców, opłacających podatek dochodowy na zasadach określonych w art. 27, art. 30c lub art. 30ca ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych - do tych osób zastosowanie ma art. 81 ust. 2 (a także art. 81 ust. 2b-2d). Trafnie podnosił organ rentowy, że stosuje się do niego przepisy dotyczące osób prowadzących pozarolniczą działalność gospodarczą, czyli inaczej mówiąc dotyczące osób wymienionych w art. 8 ust. 6 pkt 1 ustawy systemowej oraz opłaca on podatek liniowy, czyli określony w art. 30c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W konsekwencji komornika na potrzeby ubezpieczeń społecznych potraktowano jako podmiot spełniający definicję określoną w pkt 1 art. 8 ust. 6 pkt 1 ustawy systemowej. Komornik nie jest przy tym definiowany jako osoba prowadząca pozarolniczą działalność gospodarczą na podstawie ustawy Prawo przedsiębiorców i nie musi spełniać przesłanek tej ustawy, do których odsyła pkt 1 art. 8 ust. 6. Ferowana przez płatnika interpretacja prezentowana w stanowisku Krajowej Rady Komorniczej również nie zasługuje na uwzględnienie. W opinii Krajowej Rady Komorniczej przy interpretacji art. 81 ust. 2za pominięto część tego przepisu. Organ komorniczy podnosi, że chodzi o pozostałe osoby niewymienione w art. 81 ust. 2, 2e, 2z, ale pomija jednocześnie, że chodzi o osoby spośród wymienionych w art. 8 ust. 6 ustawy systemowej. Poprzez to w sposób nieuprawniony rozszerza krąg osób wymienionych w art. 8 ust. 6 ustawy systemowej (a tylko tego kręgu dotyczy art. 81 ust. 2za ustawy o świadczeniach zdrowotnych) o jakąś niezidentyfikowaną kategorię podmiotów wbrew brzmieniu art. 81 ust. 2za ustawy o świadczeniach zdrowotnych. Nie było zatem podstaw do zastosowania wobec płatnika art. 81 ust. 2za ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej. Przepis ten nie tworzy dodatkowej, nowej kategorii osób prowadzących pozarolniczą działalność, która nie zostałaby wymieniona w art. 8 ust. 6 ustawy systemowej. Komornik nie jest oczywiście twórcą, artystą, akcjonariuszem spółki akcyjnej wnoszącym do spółki wkład, którego przedmiotem jest świadczenie pracy lub usług, czy też komplementariuszem w spółce komandytowo-akcyjnej oraz co oczywiste nie jest też osobą prowadzącą pozarolniczą działalność gospodarczą. Przepisy art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c czy też art. 81 ust. 2 ustawy o świadczeniach zdrowotnych mają do nich zastosowanie jak wskazano wyżej, nie z samego faktu prowadzenia przez nich działalności gospodarczej, ale na podstawie konkretnego przepisu - art. 33 ust. 3 ustawy o komornikach sądowych. To sama ustawa o komornikach na potrzeby ubezpieczeń społecznych wprowadza fikcję prawną i przypisuje komornikowi status osoby prowadzącej pozarolniczą działalność gospodarczą. Mając na uwadze powyższe Sąd Okręgowy uznał, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa i odpowiada prawu, wobec czego na podstawie art. 477 14 § 1 k.p.c. oddalił odwołanie M. C. (pkt I). W zakresie rozstrzygnięcia o kosztach procesu Sąd pierwszej instancji podniósł, iż generalną zasadą prawa procesowego jest, że strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (art. 98 § 1 k.p.c.) Zgodnie z cytowanym przepisem żądanie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w L. zasądzenia na jego rzecz kosztów procesu od wnioskodawcy zasługuje na uwzględnienie. Art. 109 § 2 k.p.c. wskazuje, że orzekając o wysokości przyznanych stronie kosztów procesu, sąd bierze pod uwagę celowość poniesionych kosztów oraz niezbędność ich poniesienia z uwagi na charakter sprawy. Przy ustalaniu wysokości kosztów poniesionych przez stronę reprezentowaną przez pełnomocnika będącego adwokatem, radcą prawnym lub rzecznikiem patentowym, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy pełnomocnika oraz czynności podjęte przez niego w sprawie, w tym czynności podjęte w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu, a także charakter sprawy i wkład pełnomocnika w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Stawki wynagrodzenia radców prawnych ustalono rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych z dnia 22 października 2015 roku (Dz.U. 2023 roku, poz. 1935, tekst jednolity ze zmianami). Rozporządzenie reguluje stawki minimalne różnicując je dla spraw poszczególnych kategorii. W niniejszej sprawie dotyczącej wysokości postawy wymiaru składek znajduje zastosowanie § 2 cytowanego rozporządzenia, albowiem wynagrodzenie pełnomocnika ustala się według wartości przedmiotu sporu (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 3 października 2019 roku, sygn. akt III UZP 9/19, LEX nr 2727395) Z § 2 pkt 3 rozporządzenia wynika, że stawki minimalne przy wartości przedmiotu sporu powyżej 1 500 złotych do 5 000 złotych wynoszą 900 złotych. Jednocześnie Sąd Okręgowy wskazał, że wobec powyższego zasadnym było zasądzić od M. C. na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L. kwotę 180 złotych tytułem kosztów procesu. O odsetkach Sąd pierwszej instancji orzekł na podstawie art. 98 § 1 1 k.p.c. Apelację od wyroku wniósł wnioskodawca. Zaskarżył wyrok w całości. W samodzielnie sporządzonej apelacji podniósł zarzut obrazy prawa materialnego poprzez niewłaściwą wykładnię art. 81 ust. 2 za ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 roku o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w pkt I , jak też o zmianę poprzedzającej wyrok decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L. z dnia 28 lutego 2024 roku poprzez stwierdzenie, że M. C. jako komornik sądowy przy ustalaniu składki na ubezpieczenie zdrowotne podlega dyspozycji art. 81 ust. 2za ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 roku o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Nadto wniósł o nie obciążanie go kosztami procesu za pierwszą instancję ewentualnie ustalenie tych kosztów na poziomie kwoty minimalnej 180 złotych. Apelant wnioski swoje poparł opinią Krajowej Rady Komorniczej, oraz argumentacją zawartą w uzasadnieniu wyroku Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 15 maja 2024 roku III AUa 17/24 oraz stanowiskiem Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 28 września 2023 roku, III AUa 230/23, Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 16 maja 2024 r., III AUa 14/24 , wyroku Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 18 kwietnia 2024 roku III AUa 15/24. W zakresie orzeczenia o kosztach procesu wskazał, iż Sąd pierwszej instancji nieprawidłowo ustalił wysokość tych kosztów. Argumentował, iż koszty te winny być ustalone wg. stawki minimalnej rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku, co uzasadnione jest niskim stopniem skomplikowania merytorycznego sprawy, jej powtarzalnością (aktualnie toczy się przynajmniej klika podobnych postępowań) jak i istotą sporu, zasadzającą się jedynie na odmiennej interpretacji przepisów prawa. Pozwany organ rentowy wniesionej odpowiedzi na apelację wniósł o: 1. oddalenie apelacji w całości jako bezzasadnej, 2. zasądzenie na rzecz organu rentowego kosztów postępowania apelacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, z uwzględnieniem odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu tego świadczenia pieniężnego,za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty. Jednocześnie pełnomocnik ZUS wskazał, iż wartość przedmiotu sporu wskazana w odpowiedzi na odwołanie została wskazana jako różnica między wysokością podstawy wymiaru ustaloną wg. reguł art. 81 ust. 2c, a wskazaną przez płatnika, przyznając, iż decyzja nie określa kwoty ustalonej wysokości podstawy wymiaru składek. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje. Apelacja wnioskodawcy jest niezasadna co do zasady, jedynie w zakresie kosztów postępowania zasądzonych w pkt II zaskarżonego wyroku należało to orzeczenie zmienić. Sąd pierwszej instancji zgromadził pełny i wystarczający materiał dowodowy dla ustalenia wszystkich istotnych dla sprawy faktów, pozwalających na rozstrzygnięcie zawisłego sporu. Trzeba też pokreślić, iż ustalenia faktyczne nie były kwestionowane przez strony i znajdują pełne oparcie w materiale dowodowym, dlatego Sąd Apelacyjny przyjmuje je za własne. Analiza prawna Sądu pierwszej instancji, przywołująca argumentację Sądu Apelacyjnego w Białymstoku zawartą w wyroku z dnia 15 maja 2024 roku III AUa 17/24 jest także w pełni akceptowana przez Sad Apelacyjny w Lublinie. Wobec podniesienia przez apelanta co do istoty sporu zarzutu tylko w zakresie obrazy prawa materialnego, rozważania prawne należy rozpocząć od przypomnienia treści art. 33 ustawy z dnia 22 marca 2018 roku o komornikach sądowych (Dz.U.2023 poz.1691 tekst jednolity). Komornik zgodnie z powołanym artykułem nie jest przedsiębiorcą w rozumieniu przepisów regulujących podejmowanie, wykonywanie i zakończenie działalności. Nie może prowadzić działalności gospodarczej. Te kwestie są zatem, wobec wyraźnych stwierdzeń ustawodawcy oczywiste. Natomiast powstaje pytanie jak należy umiejscowić komornika jako podmiot w ramach obowiązującego systemu prawnego, w tym z zakresu zabezpieczenia społecznego, ubezpieczenia zdrowotnego, prawa podatkowego. Ustawodawca w art. 33 ust. 3 ustawy o komornikach sądowych zawarł normę jednoznacznie regulującą to zagadnienie: "Do komornika stosuje się przepisy ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych (...), ustawy z dnia 13 października 1998 roku o systemie ubezpieczeń społecznych (…) oraz ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 roku o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (…), dotyczące osób prowadzących pozarolniczą działalność gospodarczą”. Zdaniem Sądu Apelacyjnego przytoczony przepis nie pozostawia wątpliwości - odsyła do regulacji prawnych tych, które znajdują zastosowanie dla kategorii podmiotów zidentyfikowanych jako „osoby prowadzące pozarolniczą działalność gospodarczą”. System prawa również w zakresie zabezpieczenia społecznego i ubezpieczenia zdrowotnego należy traktować jako spójny. Ustawodawca w ustawie o świadczeniach opieki zdrowotnej , wprost wiąże zasady, zakres podlegania ubezpieczeniu zdrowotnemu z zabezpieczeniem społecznym, regulowanym ustawą systemową. Dla przykładu przytoczyć należy, iż w ustawie o świadczeniach opieki zdrowotnej wielokrotnie ustawodawca odwołuje się do pojęć prawnych jakie zawarł w ustawie systemowe. Np. w art. 3 ust. 1 pkt 4a ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej ustawodawca stwierdza, iż ubezpieczonym w rozumieniu tej ustawy jest osoba (…) objęta ubezpieczeniami emerytalnym i rentowym na podstawie przepisów ustawy z dnia 13 października 1998 roku o systemie ubezpieczeń społecznych, zaś w art. 5 pkt 21 definiuje osobę prowadzącą działalność pozarolniczą jako „osobę, o której mowa w art. 8 ust. 6 ustawy z dnia 13 października 1998 roku o systemie ubezpieczeń społecznych”. Określając zaś obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego w art. 66 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej odnosi się do tytułów podlegania ubezpieczeniom społecznym. I tak w art. 66 ust. 1 pkt 1c ustawodawca sprecyzował tytuł podlegania ubezpieczeniu zdrowotnemu odwołując się do tytułu określonego w art. 6 ust. 1 pkt 5 ustawy systemowej. Zaznaczyć trzeba, iż tytuł ubezpieczeniowy z art. 6 ust. 1 pkt 5 ustawy systemowej został przez prawodawcę jednoznacznie doprecyzowany, poprzez zdefiniowanie w art. 8 ust. 6 ustawy systemowej kręgu podmiotowego. W powołanym przepisie art. 8 ust. 6 ustawy systemowej odnajdujemy w pkt 1 pojęcie użyte przez ustawodawcę w art. 33 ust. 3 ustawy o komornikach sądowych: osobę prowadzącą pozarolniczą działalność gospodarczą na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców lub innych przepisów szczególnych, z art. 6a. Następne przepisy art. 8 ust. 6 ustawy systemowej precyzują kolejno, iż za osobę prowadząca pozarolniczą działalność uważa się także: 2) twórcę i artystę; 3) osobę prowadzącą działalność w zakresie wolnego zawodu:
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.