☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Warto rozpocząć omawianie przedmiotowego zarzutu od wyjaśnienia, iż rażąca niewspółmierność kary, uzasadniająca uwzględnienie zarzutu z art. 438 pkt 4 kpk, występuje wtedy, gdy kara orzeczona nie uwzględnia w należyty sposób stopnia społecznej szkodliwości przypisywanego czynu oraz nie realizuje wystarczająco celów kary, ze szczególnym uwzględnieniem tych zapobiegawczych i wychowawczych. Pojęcie niewspółmierności rażącej oznacza znaczną, wyraźną i oczywistą, a więc niedającą się zaakceptować dysproporcję między karą wymierzoną a karą sprawiedliwą (zasłużoną). Tak orzeczona kara może być wynikiem bądź to nie dostrzeżenia występującej in concreto okoliczności istotnej z punktu widzenia dyrektywy wymiaru kary z art. 53 kk i nast. lub też nie nadania im adekwatnej wagi. Oceniając współmierność kary w relacji do dyrektyw i okoliczności wyznaczających jej wymiar, nie wolno zapominać, że art. 53 § 1 kk pozostawia wymiar kary sędziowskiemu uznaniu, nakazując, aby mieściła się ona w granicach przewidzianych przez ustawę. Przy ocenie kary przez pryzmat jej rażącej niewspółmierności nie można zatem nie uwzględniać granic, w jakich kara za dane przestępstwo może być orzeczona i w jakich niejako "proporcjach" pozostaje kara orzeczona względem granic pozostawionych sędziowskiemu uznaniu. W konsekwencji miarą surowości kary polegającej na pozbawieniu wolności, nie może być jedynie ilościowe oznaczenie czasu pozbawienia wolności ale stopień wykorzystania sankcji karnej przewidzianej za dane przestępstwo, także z uwzględnieniem występujących w danym postępowaniu, zwykle niepowtarzalnych w danym układzie, okoliczności uzasadniających wymiar orzeczonej kary ( wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 27 maja 2022 r., sygn. akt II AKa 489/21, Legalis nr 2714830). Mając na względzie powyższe, Sąd Okręgowy uznał, że obrońca oskarżonego nie wykazał by kara 10 miesięcy ograniczenia wolności polegająca na obowiązku wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin miesięcznie za czyn ciągły z art. 158 § 1 kk w zw. z art. 12 § 1 kk była rażąco surowa w stosunku do wagi i okoliczności osądzanego czynu. Sąd Rejonowy rozważając nad wymiarem kary wziął pod uwagę wszystkie występując w kontrolowanej sprawie okoliczności łagodzące oraz obciążające. Trafnie również został ustalony stopień winy oraz społecznej szkodliwości czynu, jakiego dopuścił się J. W. w dniu 10 kwietnia 2020 r. działając wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami. Zauważyć należy, że skarżący wytykając organowi meriti niewspółmierność orzeczonej kary nie przedstawił rzeczowej argumentacji uzasadniającej słuszność prezentowanego w apelacji stanowiska. Omawiany zarzut był więc w istocie pozbawiony odpowiedniego uzasadnienia i sprowadzał się jedynie do polemiki ze słusznym stanowiskiem Sądu Rejonowego w tym zakresie. Za rzeczowy argument nie sposób uznać porównania kary orzeczonej wobec J. W. z karą orzeczoną wobec B. K.. Pamiętać bowiem należy, że w postępowaniu karnym obowiązuje zasada indywidualizacji wymiaru kary (art. 55 kk), zgodnie z którą okoliczności wpływające na wymiar kary uwzględnia się tylko co do osoby, której dotyczą. Pamiętać również należy, że w przypadku każdego z oskarżonych mamy do czynienia z zupełnie inaczej ukształtowanym zbiegiem okoliczności obciążających, łagodzących, a także stopniem społecznej szkodliwości czynu oraz winy sprawcy. Nie sposób więc w prosty sposób przyrównać ze sobą kar orzeczonych wobec dwóch różnych oskarżonych, występujących w różnych rolach, jak to miało miejsce w przypadku oskarżonych J. W. oraz B. K.. Na marginesie można zaznaczyć, że orzeczenie wobec sprawcy kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania nie oznacza, wbrew odmiennym chybionym uwagom zawartym w apelacji, że sprawca taki nie poniesie żadnych negatywnych konsekwencji popełnionego przestępstwa. Zastosowanie wspomnianego wyżej środka probacyjnego oznacza dla sprawcy konieczność poddania się orzeczonym wobec niego obowiązkom przez cały okres próby. Ponadto należy pamiętać, że kara pozbawienia wolności (nawet z zastosowaniem warunkowego zawieszenia wykonania kary) jest karą rodzajowo surowszą aniżeli kara ograniczenia wolności, oraz że nie był to jedyny element karny zastosowany wobec tego podsądnego, czego apelujący obrońca J. W. wcale nie uwzględnił. Uwagi te mają jednak jedynie charakter poboczny albowiem jak wspomniano wyżej, orzeczenie kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania wobec B. K. nie mogło w żaden sposób determinować wymiaru kary orzeczonej J. W., skoro wymienieni zostali skazani za czyny zabronione inaczej popełnione, każdego z nich dotyczyły odmienne okoliczności łagodzące i obciążające, a również stopień społecznej szkodliwości przypisanych im czynów oraz winy nie były tożsame. W świetle powyższego absolutnie zbędne było odwoływanie się w apelacji obrońcy J. W. do wymiaru kary orzeczonej wobec B. K.. Natomiast takie przyrównanie co do wymiaru kary nie byłoby błędem gdyby dotyczyło pozostałych współsprawców i zbadania wewnętrznej sprawiedliwości wyroku. W tym wypadku zaś Sąd Rejonowy równo potraktował oskarżonych o ten sam czyn ciągły z art. 158 § 1 kk M. P., D. H. i K. I., o czym już apelujący w imieniu J. W. nie wspomina. Skarżący nie wykazał zatem aby okoliczności dotyczące jego mandanta przemawiały za wyraźnie łagodniejszym jego potraktowaniem niż tych biorących udział w pobiciu wymienionych powyżej. Wracając do badania współmierności kary orzeczonej wobec J. W. warto zwrócić uwagę, że czyn z art. 158 § 1 kk zagrożony jest wyłącznie karą pozbawienia wolności (do 30 września 2023 r. to kara do 3 lat, a po nowelizacji Kodeksu karnego od dnia 1 października 2023 r. to kara od 3 miesięcy do 5 lat). Mając na względzie ustawowe granice kary za ten występek, wg regulacji sprzed nowelizacji jako względniejszej dla sprawcy według przepisów obowiązujących w dacie czynu, liczne okoliczności obciążające wskazane przez Sąd I instancji, mniej liczne okoliczności łagodzące oraz znaczny stopień winy i społecznej szkodliwości czynu przypisanego J. W., nie sposób uznać za niewspółmiernie surową orzeczoną wobec tego oskarżonego z zastosowaniem przepisu art.
kk karę 10 miesięcy ograniczenia wolności polegającej na obowiązku wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne po 30 godzin miesięcznie. Rodzaj kary oraz jej wymiar zostały należycie dostosowane przez Sąd Rejonowy do wszystkich okoliczności wpływających na określenie wymiaru kary, odpowiedniej do czynu jakiego dopuścił się oskarżony J. W.. Kara ograniczenia wolności zrealizuje cele w zakresie prewencji generalnej, a szczególnie pozytywnie należy ją ocenić w świetle celów prewencji indywidualnej, gdzie ma spełnić rolę wychowawczą. Obowiązek wykonywania pracy społecznej przez J. W. przez 10 miesięcy unaoczni mu naganność zachowania jakiego dopuścił się wobec współwychowanków Ośrodka (...) w Ł. w dniu 10 kwietnia 2020 r. i uzmysłowi mu konieczność życia w zgodzie z przepisami prawa. Oskarżony jako młody człowiek, powinien zrozumieć, że każde zachowanie naruszające normy prawa karnego materialnego spotyka się z odpowiednio dolegliwą reakcją organów wymiaru sprawiedliwości, że dokonał złego wyboru stając przy człowieku z Dyrekcji Ośrodka, który zamiast pomagać trudnej młodzieży jeszcze bardziej ją deprawował. Tej funkcji nie spełniłaby zaś kara o charakterze ekonomicznym, nieoddająca wysokiego stopnia społecznej szkodliwości czynu. Tak łagodna rodzajowo sankcja (najłagodniejsza w Kodeksie karnym) byłaby niesprawiedliwa w odbiorze społecznym ale też dla samego sprawcy mogłaby zostać odebrana jako swego rodzaju ciche przyzwolenie na tego typu postępki. Wniosek Zmiana zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie oskarżonemu kary grzywny w dolnych granicach ustawowego zagrożenia z zastosowaniem art.
☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wobec uznania bezzasadności zarzutu rażącej niewspółmierności orzeczonej kary Sąd odwoławczy nie stwierdził podstaw do uwzględnienia powyższego wniosku o wydanie wyroku reformatoryjnego w zakresie wymiary kary orzeczonej wobec J. W. za przypisane mu w zaskarżonym wyroku przestępstwo. Kara orzeczona przez Sąd Rejonowy w kontrolowanej sprawie była współmierna do wagi czynu przypisanego J. W. popełnionego wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami. Przeciwne stanowisko obrońcy oskarżonego nie spotkało się z aprobatą organu odwoławczego. Nie było żadnych powodów aby organ odwoławczy ingerował w treść zaskarżonego orzeczenia w zakresie dotyczącym wymiaru kary zasadniczej.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.