← Polska

II Ca 1203/24

Sygn. akt II Ca 1203/24 POSTANOWIENIE Dnia 20 grudnia 2024 r. Sąd Okręgowy w Krakowie II Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: Sędzia Zbigniew Zgud po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 20

§2k.p.c.

poprzez domaganie się przez Sąd I instancji dokumentów i wyjaśnień wykraczających poza przedmiot wniosku, podczas gdy dokumenty dołączone do wniosku pozostawały wystarczające do uwzględnienia zgłoszonego żądania w całości. W związku z powyższym skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia w części oddalającej wniosek oraz dokonanie sprostowania księgi wieczystej nr (...) zgodnie ze zgłoszonym żądaniem (tj. ujawnienie działki nr (...)) oraz przyznanie na rzecz pełnomocnika Wnioskodawczyni kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, które to koszty nie zostały dotychczas pokryte ani w całości, ani w części. Sąd Okręgowy zważył co następuje: Sąd Okręgowy wskazuje, że granice rozpoznania sprawy w postępowaniu wieczystoksięgowym wyznacza treść art.

§ 1i 2 k.p.c.

Zgodnie z tym przepisem wpis dokonywany jest jedynie na wniosek i w jego granicach, chyba że przepis szczególny przewiduje dokonanie wpisu z urzędu. Rozpoznając wniosek o wpis, sąd bada jedynie treść i formę wniosku, dołączonych do wniosku dokumentów oraz treść księgi wieczystej. W orzecznictwie Sądu Najwyższego wyrażono pogląd, że art.

§ 2k.p.c.

zawiera pełną regulację przebiegu postępowania wieczysto-księgowego, tak w zakresie przebiegu postępowania dowodowego, jak i podstaw orzekania. W związku z tym wyłączną podstawą ustaleń faktycznych i prawnych sądu przy rozpoznawaniu wniosku o wpis w księdze wieczystej jest jedynie treść wniosku, treść dołączonych do niego dokumentów i treść księgi wieczystej (zob. uchwała składu 7 sędziów z dnia 16 grudnia 2009 r. - zasada prawna - III CZP 80/90, OSNC 2010/6/84, wyrok z dnia 19 marca 2003 r., I CKN 152/01, OSNC 2004, Nr 6, poz. 92). Tym samym, aby wpis mógł być dokonany, wnioskodawca powinien przedłożyć takie dokumenty, które mogą stanowić podstawę wpisu. Z dokumentów tych musi wynikać ponadto stan prawny księgi wieczystej, którego ujawnienia żąda wnioskodawca. Wbrew twierdzeniom skarżącej dokumenty załączone do wniosku oraz przedłożone do akt sprawy na kolejnych etapach postępowania nie dają podstaw do ujawnienia działki (...) w księdze wieczystej (...). We wniosku wskazano, że wpis ma polegać na ujawnieniu działki ewidencyjnej nr (...) obręb jednostka ewidencyjna K. o powierzchni 0,111 ha (k.119). Dalej wskazano również, że stosownie do wykazu synchronizacyjnego z dnia 19 lipca 2019 r. działka ewidencyjna nr (...) wcześniej objęta była LWH (...) T.. Tymczasem z wykazu zmian ewidencyjnych (k. 125) wynika, że działka (...) objęta wieloma księgami wieczystymi (w tym księgami dawnymi) odpowiada między innymi działce (...) obręb (...). Jednakże z wykazu synchronizacyjnego o identyfikatorze ewidencyjnym P. (...).(...). (...) z 31 października 2019 r. wynika z kolei, że w wyniku zmian ewidencyjnych to parcela gruntowa (...) objęta lwh(...) T. odpowiada działce ewidencyjnej nr (...) (k.126/2-127). Brak w tym dokumencie odniesienia do działki (...). Jednocześnie w uwagach do tego wykazu wskazano, że błędnie wykazem zmian nr ks. R.. (...) oraz (...) parcele I. kat (...) o pow. 0.6692 ha oraz (...) o pow. 0.4718 ha obj. Lwh(...) KW (...) T. zmieniły oznaczenie na działki (...) obr (...) (mały) T.. Zaznaczono jednak również, że w rzeczywistości pgr. (...) powstała z podziału parceli (...) ale podział ten nastąpił „do działki (...) obr. (...) K. (k.126/2-127). Już na podstawie tych tylko dokumentów pojawiają się wątpliwości co do ustalenia jakie ciała hipoteczne powstały w wyniku modernizacji operatu ewidencji gruntu i jaka jest relacja oznaczenia działek (...). W szczególności brak informacji co do tego czy i kiedy działka (...) zmieniła oznaczenie. Jest to o tyle istotne, że poza brakiem ciągłości w numeracji działek istnieje także rozbieżność co do oznaczenia obrębu. Z jednego dokumentu wynika wejście pgr (...) do działki (...) w obrębie (...), a z drugiego do działki (...) w obrębie (...). Wątpliwości tych nie usuwa dowód dołączony do pisma wnioskodawczyni z dnia 4 września 2023 r. w postaci dokumentu o nazwie „Równoważniki nie nadające się do ujawnienia w Księgach Wieczystych”, które zostały wykonane w roku 2000 przez (...) Sp. z o.o. BIURO MIERNICZE (k.168 i k.169/2). Pomijając kwestię, że sam tytuł dokumentu wskazuje, że nie może on stanowić podstawy ujawnienia opisanych tam zmian w księgach wieczystych, to treść równoważników nie usuwa wskazanych wyżej wątpliwości. Z tego dokumentu (poza wejściem pgr (...) w skład działki (...)) wynika, że wykazem zmian nr ks. rob. (...) z dn. 15.08.1975 r. parcela l.kat. (...) o pow. 252 m2 (...). KW. (...) 170 T.została wraz z l.kat. (...) zmieniona na dz. 6 obr 2, którą ujawniono w kw. (...) 170 T., a następnie przeniesiono do kw (...). Przy sporządzaniu w/w równoważnika błędnie pominięto część dz. 7 obr. (...). Obecnie operatem założenia ewidencji nr (...) parc. L.kat (...) o pow. 252m2, obj.kw. (...).(...).170 T. podzieliła się (...) o pow. 54 m2 i (...) o pow. 198 m

  1. Parcela l.kar. (...) o pow. 1987 m2 stanowi część dz.(...) obr. (...), natomiast parc. 1 kat (...) o pow. 54 m2 weszła w skład dz. (...) obr.(...) ujawnionej już w kw. (...) (k.169). Z dokumentu tego wynika również, że wykazem zmian gruntowych nr ks. rob. (...) z dn. 22.01.1986 parcela l.kat. (...) o pow. 234 m2 obj. lwh (...) T. zmieniła oznaczenie na dz.(...) obr.(...) ujawnioną w kw (...). Przy sporządzaniu w/w równoważnika błędnie pominięto część dz. (...) obr (...). Obecnie operatem ewidencji nr (...) parc. L. kat. (...) o pow. 234m2 obj. lwh (...) T. podzieliła się na (...) o pow. 84m2 i (...) o pow. 150 m
  2. Parcela l kat. (...) o pow. 150 m
  3. stanowi część dz. (...) obr.(...) a parcela l. kat. (...) o pow. 84 m2 stanowi dz. (...) obr. (...) ujawnioną w kw. (...). Nadto z dalszej części dokumentu „Równoważniki nie nadające się do ujawnienia w Księgach Wieczystych” wynika, że wykazem zmian nr ks. R.. (...) oraz (...) parcela l.kat (...) o pow. 6692 m2 obj. lwh. (...) cd kw. 3264 T. została zamieniona na działki (...) w obr. (...) i ujawnione w kw. (...), kw. (...) i w kw. (...). (...) T.. Przy sporządzaniu w/w równoważnika błędnie pominięto część dz. (...) obr. (...). Obecnie operatem ewid. parc. L kat (...) o pow. 6692m2 obj. lwh (...) cd kw. (...) podzieliła się na (...) pow. 1100 i (...) o pow. 5592 m
  4. Parcela l.kat. (...) pow. 1100 m2 stanowi część d. (...) obr. (...) natomiast parc. l.kat. (...) o pow. 5592 m2 weszła w skład działek (...) obr. (...) ujawnionych już w kw (...), kw (...)cd kwh (...) T. i kw. (...) (k.170/2). Na podstawie ww. dokumentu można stwierdzić po pierwsze przynależność pgr (...) do obrębu (...) (a nie 25), a nadto, że parcela ta wraz z szeregiem innych parcel weszła w skład działki (...). Żaden z przedłożonych dokumentów nie wskazuje relacji zachodzącej między działką (...) w obrębie (...), w skład której miałaby wejść parcela (...) z obecną działką (...) w obrębie (...), czy też z wskazaną na samym początku działką (...). Wskazany brak spójności i ciągłości zmian gruntowych uniemożliwia jednoznaczne ustalenie czy działka (...) rzeczywiście obejmuje w całości dawną pgr (...) i ją wyczerpuje, czy też jakieś części tej parceli pozostają w działce (...). Te rozbieżności uniemożliwiają dokonanie wpisu, albowiem nie wynika z nich jednoznaczny stan własności wynikający z braku jednoznaczności w tożsamości gruntu oznaczonego historycznie w różny sposób. W związku z powyższym zarzut naruszenia art. 626 9 k.p.c. nie jest zasadny, Zarzut ten byłyby uzasadniony jedynie wówczas, gdyby w wyniku błędnej wykładni lub zastosowania prawa materialnego sąd niezasadnie oddalił wniosek o wpis. Skoro jednak zgodnie z przedstawioną powyżej argumentacją dokumenty przedłożone przez wnioskodawczynię wzbudzają tyle wątpliwości to tut. Sąd ocenił, że nie sposób było przychylić się do zarzutów poniesionych w apelacji, a wniosek skarżącej należało oddalić. Mając powyższe na uwadze apelacja jako bezzasadna podlegała oddaleniu w pkt. 1 sentencji na zasadzie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. Wobec oddalenia apelacji Sąd Okręgowy orzekł w pkt. 2 sentencji o kosztach postępowania w myśl art. 520 § 1 k.p.c. Z kolei w pkt. 3 przyznano pełnomocnikowi z urzędu radcy prawnemu M. K. reprezentującego wnioskodawczynię wynagrodzenie na podstawie § 11 pkt. 5 w zw. z § 16 ust. 1 rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu. Przyznana stawka w wysokości 120 zł netto (240 x 50%) została powiększona o podatek VAT co ostatecznie prowadziło do przyznania wynagrodzenia w wysokości 147,60 zł. SSO Zbigniew Zgud

🔗 Do źródła urzędowego

Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.