← Polska

II Ca 490/24

Sygn. akt II Ca 490/24 POSTANOWIENIE Dnia 10 lipca 2024 r. Sąd Okręgowy w Krakowie II Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: Sędzia Marzena Szymańska po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 202

§ 2

k.p.c., rozpoznając wniosek o wpis do księgi wieczystej, sąd bada jedynie treść i formę wniosku, dołączonych do wniosków dokumentów oraz treść księgi wieczystej (jeżeli taka księga istnieje). Przepis ten wyznacza możliwy zakres kognicji sądu w postępowaniu wieczystoksięgowym. Chodzi tu o kognicję znacznie zawężoną, ograniczoną bowiem jedynie do badania tych elementów, które są wymienione wyraźnie w art.

§ 2k.p.c., tj.

treści samego wniosku, treści i formy dołączonych do wniosku dokumentów oraz treści księgi wieczystej. Tak zredukowany zakres kognicji sądu wieczystoksięgowego wynika z celu tego postępowania w postaci prawidłowego ustalenia stanu prawnorzeczowego nieruchomości. Przepis art.

§ 2k.p.c.

określa także zakres kognicji sądu drugiej instancji rozpatrującego apelację. Oznacza to, że również sąd drugiej instancji rozstrzyga jedynie, czy wpis (lub jego odmowa) pozostaje w zgodzie z prawem w świetle treści zgłoszonego wniosku, treści i formy przedłożonych dokumentów, stanowiących podstawę wpisu oraz treści księgi wieczystej. Kontrola zaskarżonego orzeczenia (wpisu lub jego odmowy) dokonywana przez sąd drugiej instancji na skutek wniesionej apelacji powinna być zatem ograniczona tylko do tego, czy w świetle dokumentów załączonych do wniosku i którymi dysponował sąd pierwszej instancji, była podstawa do dokonania bądź odmowy wpisu, zgodnie z wnioskiem o wpis (tak Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 31 stycznia 2014 r., II CSK 225/13, LEX nr 1460722). Zgodnie z treścią art. 924 k.p.c., jeżeli egzekucja jest skierowana do nieruchomości/udziału w nieruchomości, z chwilą wydania zawiadomienia o wszczęciu egzekucji wraz z wezwaniem do zapłaty długu komornik jest obowiązany do złożenia wniosku o wpis o wszczęciu egzekucji w księdze wieczystej. Zgodnie z art. 29 ustawy z dnia 6.07.1982r. o księgach wieczystych i hipotece wpis w księdze wieczystej ma moc wsteczną od chwili złożenia wniosku o dokonanie wpisu. Sąd Najwyższy w składzie siedmiu sędziów w dniu 16.12.2009 r., III CZP 80/09 (OSNC 2010/6/84) podjął uchwałę, iż: „Sąd rozpoznając wniosek o wpis w księdze wieczystej związany jest stanem rzeczy istniejącym w chwili złożenia wniosku i kolejnością jego wpływu i nadał jej moc zasady prawnej”. Natomiast, badanie tego stanu rzeczy, jak wyjaśnił przebiega tylko w oparciu o przepis art. 626

(8)§ 2 k.p.c. – sąd prowadzący księgi wieczyste, rozpoznając wniosek o wpis, bada jedynie treść i formę wniosku, dołączonych doń dokumentów oraz treść księgi wieczystej. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że badaniu podlegał jedynie wniosek komornika i dołączone do niego zawiadomienie o wszczęciu egzekucji oraz treść księgi wieczystej, do której skierowano wniosek. Innymi słowy, dla dokonania wpisu istotne było, czy w chwili składania wniosku istniały podstawy do wpisania w księdze wieczystej ostrzeżenia o wszczęciu egzekucji. W zawiadomieniu o wszczęciu egzekucji podpisanym przez komornika, wskazano dane wierzyciela i dłużnika, tytuł wykonawczy, w oparciu o który prowadzona jest egzekucja oraz podano dane nieruchomości, do której skierowano egzekucję. Z treści księgi wynika, iż dłużnikowi przysługuje prawo własności nieruchomości, do której skierowano egzekucję. Zawiadomienie o wszczęciu egzekucji ma moc dokumentu urzędowego. Badanie przesłanek do dokonania wpisu nastąpiło zatem według stanu rzeczy z chwili złożenia wniosku, tj. 13 stycznia 2023 r. Skoro egzekucja została skierowana przeciwko dłużnikowi, któremu przysługuje prawo do lokalu objęte przedmiotową księgą wieczystą i komornik zawiadomił sąd o wszczęciu takiej egzekucji, to były podstawy do dokonania w księdze wieczystej wpisu o wszczęciu takiej egzekucji. Na podkreślenie zasługuje, iż sama data dokonania wpisu nie ma znaczenia prawnego, ponieważ wpis ma skutki z data wsteczną tj. z datą złożenia wniosku. Nawet jeśli w czasie pomiędzy złożeniem wniosku a dokonaniem wpisu (jak również po jego dokonaniu a przed rozpoznaniem apelacji) zaszłoby ewentualne zdarzenie, skutkujące odpadnięciem podstawy prowadzenia postępowania egzekucyjnego, to przepis art. 924 § 2 k.p.c. obliguje komornika do złożenia wniosku o wykreślenie w księdze wieczystej wpisu o wszczęciu egzekucji, do którego załącza on stosowny dokument. Innymi słowy, dla dokonania wpisu ostrzeżenia istotne było, że komornik złożył stosowne zawiadomienie przewidziane w wyżej powołanych przepisach. Bez znaczenia jednak dla skuteczności wpisu tego ostrzeżenia jest rozpoznanie skarg na czynności Komornika - zawiadomienie o wszczęciu postepowania egzekucyjnego, zawiadomienie o wszczęciu egzekucji i wezwanie do zapłaty długi oraz doręczenie zawiadomień i wezwań. Gdyby bowiem wszczęcie egzekucji zostało uchylone w wyniku wniesienia skargi, to nie stanowi to podstawy do odmowy wpisu ostrzeżenia a podstawę do złożenia przez Komornika wniosku o wykreślenie tego ostrzeżenia. Należy ponownie bowiem podkreślić, iż w niniejszej sprawie kwestie spełnienia wymogów formalnych wniosku Komornika bada się wg stanu na dzień złożenia wniosku o wpis. Chybiony jest także zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 233 § 1 k.p.c albowiem z uwagi na zakres kognicji sądu wieczystoksięgowego trudno w sprawie o wpis w księdze wieczystej, wprost mówić o postępowaniu dowodowym, które regulowane jest wspomnianym przepisem. Wspomniany już ograniczony z mocy art. 626
(8)§ 2 k.p.c. charakter kognicji Sądu rozpoznającego sprawę z wniosku o wpis nie pozwala mu na prowadzenie badania w kierunku ustalania (poznania) stanu faktycznego. Zawarte w tym przepisie sformułowanie "bada jedynie" jest podkreśleniem ograniczonego charakteru kognicji sądu w tym postępowaniu, w którym sąd nie posiada uprawnień ani też możliwości do prowadzenia postępowania dowodowego. Pozbawiony jest zatem możliwości weryfikacji informacji podanych przez strony. Wobec powyższego, Sąd Rejonowy prawidłowo dokonał wpisu opierając się na dokumentach złożonych wraz z wnioskiem o wpis. Z powyższych względów Sąd Okręgowy na podstawie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. oddalił apelację. O kosztach postępowania odwoławczego orzeczono na podstawie art. 520 § 3 k.p.c. , zasądzając od uczestniczki na rzecz wnioskodawcy, na rzecz którego działał Komornik kwotę 240 zł. tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego ustaloną na podstawie § 5 pkt. 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych. Sędzia Marzena Szymańska

🔗 Do źródła urzędowego

Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.