Sygn. akt VIII U 1449/23 UZASADNIENIE Decyzją z dnia 2 sierpnia 2023 r. znak (...) Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Ł. po rozpatrzeniu wniosku z dnia 29 maja 2023 r., odmówił G. D. prawa do świadczenia uzupełniającego. Organ rentowy wskazał, że w orzeczeniu z dnia 12 lipca 2023 r. Komisja Lekarska orzekła, że ubezpieczona nie jest niezdolna do samodzielnej egzystencji. Wobec powyższego ubezpieczona nie spełnia jednej z przesłanek przyznania prawa do przedmiotowego świadczenia. (decyzja z dnia 2 sierpnia 2023 r. znak (...) - k. 17 pliku II akt ZUS) Decyzją z dnia 2 sierpnia 2023 r. znak (...) Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Ł. po rozpatrzeniu wniosku z dnia 29 maja 2023 r. odmówił G. D. prawa do dodatku pielęgnacyjnego. Organ rentowy wskazał, że podstawę wydania decyzji stanowiło Orzeczenie Komisji Lekarskiej z dnia 12 lipca 2023 r., która uznała, że ubezpieczona nie jest niezdolna do samodzielnej egzystencji. Wobec powyższego brak jest podstaw do przyznania dodatku pielęgnacyjnego. (decyzja z dnia 2 sierpnia 2023 r. znak (...) - k. 42 pliku I akt ZUS) Odwołanie od obu w/w decyzji złożyła G. D. wskazując, że nie zgadza się z opinią Komisji Lekarskiej ZUS. Wnioskodawczyni podkreśliła, że decyzje organu rentowego są krzywdzące z uwagi na jej faktyczny stan zdrowia. (odwołanie od decyzji z dnia 2 sierpnia 2023 r. znak (...) oraz decyzji z dnia 2 sierpnia 2023 r. znak (...) - k. 3 akt VIII U 1449/23, k. 3 akt VIII U 1450/23) W odpowiedzi na odwołania organ rentowy wniósł o ich oddalenie wywodząc, jak w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji. (odpowiedź na odwołania - k. 5 akt VIII U 1450/23, k. 4 akt VIII U 1450/23) Zarządzeniem z dnia 5 września 2023 r. sprawa VIII U 1450/23 została połączona do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia ze sprawą VIII U 1449/23 (art. 219 k.p.c.). (zarządzenie - k. 6 akt VIII U 1450/23) Sąd Okręgowy w Łodzi ustalił następujący stan faktyczny: G. D. urodziła się (...) Ubezpieczona ma przyznaną emeryturę od 1 października 2017 r., tj. od daty nabycia uprawień do emerytury. (bezsporne, a nadto decyzja z dnia 3 listopada 2017 r. - k. 29-30 pliku I akt ZUS) Orzeczeniem (...) ds. Orzekania Niepełnosprawności w Ł. z dnia 6 maja 2023 r. G. D. została zaliczona do znaczonego stopnia niepełnosprawności. Orzeczenie zostało wydane do 31 maja 2025 r. Niepełnosprawność istnieje od wczesnego dzieciństwa. Ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od 12 kwietnia 2023 r. (orzeczenie o stopniu niepełnosprawności - k. 4-4 verte) W dniu 29 maja 2023 r. ubezpieczona złożyła w organie rentowym wnioski o przyznanie prawa do świadczenia uzupełniającego dla osób niezdolnych do samodzielnej egzystencji oraz dodatku pielęgnacyjnego. (wnioski - k. 38-38 verte pliku I akt ZUS, k. 12-13 verte pliku II akt ZUS) W toku postępowania wnioskodawczyni została zbadana przez Lekarza Orzecznika ZUS, który rozpoznał u niej niedowład wiotki lewej kończyny dolnej po przebytej w dzieciństwie chorobie H.-M., przebyte złamanie obu nasad dalszych kości promieniowych leczone operacyjnie z utrzymującym się niewielkim upośledzeniem sprawności ruchowej oraz stan po artroskopii kolana lewego. Orzeczeniem z dnia 27 czerwca 2023 r. Lekarz Orzecznik ZUS stwierdził, że ubezpieczona nie jest niezdolna do samodzielnej egzystencji. (opinia Lekarza Orzecznika ZUS z dnia 27 czerwca 2023 r. - k. 105-106 dokumentacji medycznej akt ZUS, orzeczenie Lekarza Orzecznika ZUS z dnia 27 czerwca 2023 r. - k. 15-15 verte pliku II akt ZUS) Od powyższego orzeczenia wnioskodawczyni złożyła sprzeciw do Komisji Lekarskiej ZUS. (sprzeciw - k. 107-108 dokumentacji medycznej akt ZUS) Komisja Lekarska ZUS rozpoznała u ubezpieczonej niedowład wiotki lewej kończyny dolnej ze skróceniem tej kończyny w przebiegu w dzieciństwie choroby H.-M., przebyte złamanie obu nadgarstków, przebytą artroskopię kolana lewego z powodu uszkodzenia łąkotki oraz nadciśnienie tętnicze. Orzeczeniem z dnia 12 lipca 2023 r. Komisja Lekarska ZUS stwierdziła zaocznie, że nie znajduje podstaw do orzeczenie o niezdolności do samodzielnej egzystencji. (opinia Komisji Lekarskiej ZUS z dnia 12 lipca 2023 r. - k. 109-110 dokumentacji medycznej akt ZUS, orzeczenie Komisji Lekarskiej ZUS z dnia 12 lipca 2023 r. - k. 16-16 verte pliku II akt ZUS) W oparciu o powyższe orzeczenie organ rentowy odmówił G. D. prawa do świadczenia uzupełniającego i dodatku pielęgnacyjnego. (bezsporne) W sądowym badaniu neurologicznym biegła, po przejrzeniu dokumentacji medycznej i przeprowadzeniu badania, rozpoznała u wnioskodawczyni niedowład wiotki lewej kończyny dolnej po przebytej w dzieciństwie chorobie H.-M.. Wnioskodawczyni w dzieciństwie przebyła chorobę H.-M. i od tego czasu ma niedowład wiotki lewej kończyny dolnej ze skróceniem tej kończyny, z zanikami mięśniowymi. W wywiadzie liczne urazy układu ruchu (złamanie obu nadgarstków, złamanie piątej kości śródstopia, uszkodzenie łąkotki kolana lewego). Oceniając sprawność w skali B., biegła stwierdziła, że odwołująca się jest w stanie samodzielnie spożywać posiłki, samodzielnie przemieszczać się z łóżka na krzesło i z powrotem, jest niezależna przy utrzymaniu higieny osobistej i korzystaniu z toalety, zależna przy kąpieli całego ciała. Po powierzchniach płaskich porusza się przy pomocy kuli łokciowej, potrzebuje pomocy przy wchodzeniu i schodzeniu ze schodów. Jest w stanie ubrać się i rozebrać się samodzielnie. Kontroluje oddawanie moczu i stolca. W ocenie biegłej naruszenie sprawności z przyczyn neurologicznych nie powoduje niezdolności do samodzielnej egzystencji. Odwołująca się nie wymaga stałej lub długotrwałej opieki i pomocy w zaspokajaniu podstawowych potrzeb życiowych, tj. takich, które warunkują życie w biologicznym znaczeniu tego słowa. Podstawowe potrzeby to przyjmowanie pokarmu, załatwianie potrzeb fizjologicznych, utrzymanie higieny osobistej i poruszanie się po domu. Ewentualnie dla osoby mieszkającej samotnie zaopatrzenie w artykuły żywnościowe. (opinia biegłej specjalisty neurolog J.-W. B. - k. 15-17) Z punktu widzenia kardiologicznego i lekarza chorób wewnętrznych u ubezpieczonej, po przeprowadzeniu jej badania, rozpoznano nadciśnienie tętnicze leczone farmakologiczne, astmę oskrzelową, a także niedowład wiotki lewej kończyny dolnej po przebytej w dzieciństwie chorobie H.-M., przebyte złamanie obu nasad dalszych kości promieniowych leczone operacyjnie z utrzymującym się niewielkim upośledzeniem sprawności ruchowej oraz stan po artroskopii lewego stanu kolanowego. Biegły stwierdził, że niewątpliwie wnioskodawczyni jest dość dobrego ogólnego stanu zdrowia z punktu widzenia biegłego kardiologa i internisty. Dominują problemy w poruszaniu się - chodzi samodzielnie, ale z kulami łokciowymi. Na co dzień skarżąca jest samodzielna w zakresie korzystania z ubikacji, spożywania posiłków, wykonywania prostych czynności, załatwiania spraw urzędowych, zorientowana prawidłowo co do miejsca i czasu. Nie jest osobą przewlekle leżącą, nie wymaga karmienia, podawania płynów. Ubezpieczona jest obciążona schorzeniami kardiologicznymi i internistycznymi (choroby przewlekłe). Ma rozpoznane nadciśnienie tętnicze oraz astmę oskrzelową. Wnioskodawczyni jest pod stałą opieką poradni POZ (w przeszłości była pod opieką poradni kardiologicznej). Co ważne, nie była hospitalizowana z powodów kardiologicznych (w tym internistycznych) w ostatnim czasie. Nie była też kwalifikowana do inwazyjnego leczenia (tj. zabiegi angioplastyki tętnic wieńcowych). Na chwilę obecną brak danych na zaawansowaną niewydolność serca, czy cech znacznego uszkodzenia mięśnia sercowego. Odwołująca miała wykonane badanie ECHO - wykazano zachowaną dobrą globalną funkcję skurczową mięśnia lewej komory serca z frakcją wyrzutową EF 60%, bez wad zastawkowych (całościowo oznacza to wynik praktycznie w zakresie normy). Ubezpieczona ma rozpoznane nadciśnienie tętnicze. Statycznie, obecnie w Polsce nadciśnienie tętnicze stwierdza się u ok. 35% mężczyzn i 29% kobiet w grupie wiekowej 18 - 79 rż. U przeważającej większości pacjentów (generalnie patrząc na problem) można uzyskać dobrą kontrolę wartości ciśnienie tętniczego, zależy to od determinacji pacjenta (redukcja wagi ciała, nieużywanie użytek np. tytoń, unikanie alkoholu, soli itp.), systematycznego przyjmowania leków (przy braku dostatecznej kontroli modyfikowanie leków przez lekarza prowadzącego). Ilość leków, metody farmakoterapii u zdecydowanej większości pacjentów pozwalają na unormowanie (kontrolowanie ciśnienia tętniczego). Tylko, u relatywnie patrząc, bardzo niewielu pacjentów, pomimo optymalnej terapii nie udaje się uzyskać dobrych wartości ciśnienia tętniczego (np. pacjenci z nadciśnieniem wtórnym, opornym). U wnioskodawczyni okresowo stwierdza się dość dobrą kontrolę ciśnienia tętniczego (przy braku należytego wyrównania wskazana korekta leczenia, obecnie przyjmuje umiarkowaną ilość leków: Co-P. 5/5 i B. 2.5). Celem oceny powstania ewentualnej przedmiotowej niezdolności do samodzielnej egzystencji biegły szczegółowo przeanalizował dostępną dokumentację medyczną. Podsumowując schorzenia wnioskodawczyni - ogólnie patrząc, wymagają przewlekłego leczenia i stałej kontroli (celem zmniejszenia np. ryzyka sercowo-naczyniowego i opóźnienia momentu wystąpienia dalszych powikłań), nie stanowi to jednak o konieczności stałej lub długotrwałej opieki i pomocy innej osoby w zaspokajaniu podstawowych potrzeb życiowych. Z kardiologicznego i internistycznego punktu widzenia odwołująca nie jest osobą niezdolną do samodzielnej egzystencji. (opinia biegłego kardiologa/lekarza chorób wewnętrznych dr. n. med. R. G. - k. 25-27) Z punktu widzenia ortopedycznego u ubezpieczonej rozpoznano niedowład wiotki lewej kończyny dolnej po przebytej w dzieciństwie chorobie H.-M., pourazową dysfunkcję nadgarstków umiarkowanego stopnia, przebyte złamania V kości lewego i prawego śródstopia oraz uszkodzenie MM kolana lewego po leczeniu operacyjnym. (pisemna opinia biegłego ortopedy lek. P. S. - k. 39-42, uzupełniająca pisemna biegłego ortopedy lek. P. S. - k. 73-75, pisemna opinia biegłego ortopedy dr. n. med. Z. T. - k. 116, uzupełniająca pisemna opinia biegłego ortopedy dr. n. med. Z. T. - k. 204, pisemna opinia biegłego ortopedy dr. M. S. - k. 163-165, uzupełniająca pisemna opinia biegłego ortopedy dr. M. S. - k. 214-214 verte) Ubezpieczona jest samodzielna w większości czynności niezbędnych życiowo. Podczas kąpieli ciała potrzebuje pomocy innej osoby. Toaletę wykonuje samodzielnie. Samodzielnie spożywa posiłki. Samodzielnie załatwia potrzeby fizjologiczne. Rozbiera się i ubiera samodzielnie, ewentualnie z pomocą córki. Podczas wizyt lekarskich pomaga jej córka. (pisemna opinia biegłego ortopedy dr. n. med. Z. T. - k. 115-116, uzupełniająca pisemna opinia biegłego ortopedy dr. n. med. Z. T. - k. 204) Stwierdzony stan wydolności narządów ruchu z punktu widzenia ortopedycznego nie daje podstaw do uznania ubezpieczonej za niezdolną do samodzielnej egzystencji. (pisemna opinia biegłego ortopedy dr. n. med. Z. T. - k. 115-116, uzupełniająca pisemna opinia biegłego ortopedy dr. n. med. Z. T. - k. 204, pisemna opinia biegłego ortopedy dr. M. S. - k. 163-165, uzupełniająca pisemna opinia biegłego ortopedy dr. M. S. - k. 214-214 verte) Powyższy stan faktyczny Sąd Okręgowy w Łodzi ustalił na podstawie powołanych dowodów, na które składała się dokumentacja załączona do akt przedmiotowej sprawy, dokumentacja znajdująca się w aktach organu rentowego, dokumentacja medyczna G. D., a nadto pisemne opinie biegłych neurologa J. B., kardiologa R. G., ortopedy Z. T. oraz ortopedy M. S., które Sąd uznał za wiarygodne w całości. Zostały one sporządzone w przepisanej formie, przez kompetentne osoby, w ramach przysługujących im uprawnień. W celu wyjaśnienia spornych okoliczności dotyczących ustalenia czy ubezpieczona jest osobą niezdolną do samodzielnej egzystencji, Sąd dopuścił dowód z opinii biegłych sądowych. W sprawie opiniował biegły z zakresu neurologii, kardiologii/chorób wewnętrznych oraz trzech biegłych lekarzy specjalistów z zakresu ortopedii, albowiem nie dysponując specjalistyczną wiedzą medyczną Sąd musiał posiłkować się przy rozstrzyganiu istoty sprawy opinią biegłych sądowych (art. 278 § 1 k.p.c.). Po zapoznaniu się z aktami sprawy, dokumentacją medyczną odwołującej oraz po przeprowadzeniu badania przedmiotowego biegli: neurolog J. B., kardiolog/lekarz chorób wewnętrznych R. G., ortopeda Z. T. oraz ortopeda M. S. w pisemnych opiniach stwierdzili, że wnioskodawczyni nie jest niezdolna do samodzielnej egzystencji. Zdaniem Sądu opinie w/w specjalistów są wiarygodne i sporządzone zostały przez biegłych o specjalnościach właściwych z punktu widzenia schorzeń, na jakie cierpi wnioskodawczyni, w oparciu o analizę przedłożonej dokumentacji lekarskiej i bezpośrednie badanie odwołującej się oraz aktualne badania przedstawione w toku postępowania sądowego. Biegli w sposób wyczerpujący określili schorzenia, jakie występują u wnioskodawczyni i ocenili ich znaczenie dla zdolności do samodzielnej egzystencji. Z opinią w/w specjalistów nie zgodził się biegły ortopeda P. S. zdaniem, którego u ubezpieczonej istnieje niezdolność do samodzielnej egzystencji od 12 kwietnia 2023 r., czyli od dnia orzeczenia znacznego stopnia niepełnosprawności, a niezdolność do samodzielnej egzystencji należy przyznać wnioskodawczyni do 31 maja 2025 r. W ocenie biegłego tylko holistyczna ocena stanu funkcjonalnego ubezpieczonej pozwala na stwierdzenie, że jest ona osobą całkowicie niezdolną do samodzielnej egzystencji, która właściwie jest zdolna jedynie do samodzielnego zjedzenia wcześniej przygotowanego posiłku. Pozostałe czynności takie jak ubieranie, rozbieranie, toaleta, przygotowania posiłków, przemieszczanie się, załatwianie spraw poza domem, robienie zakupów wnioskodawczyni musi wykonywać z pomocą. Zdaniem biegłego dodatkowym argumentem potwierdzającym zasadność uznania skarżącej za osobę niezdolną do samodzielnej egzystencji jest fakt posiadania orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności. Należy jednak zauważyć, że jest to opinia jednostkowa i odosobniona. Podkreślenia przy tym wymaga, że dwóch biegłych lekarzy posiadających tę samą specjalizację co lek. P. S. nie zgodziło się z jego stanowiskiem. Ich zdaniem stwierdzony stan wydolności narządów ruchu nie daje podstaw do uznania ubezpieczonej za niezdolną do samodzielnej egzystencji. Na powyższe wskazywali również biegli z zakresu neurologii i kardiologii. W ocenie biegłych wnioskodawczyni jest samodzielna w zakresie korzystania z ubikacji, spożywania posiłków, wykonywania prostych czynności, załatwiania spraw urzędowych, zorientowana prawidłowo co do miejsca i czasu. Nie jest osobą przewlekle leżącą, nie wymaga karmienia, podawania płynów. Potrzebuje pomocy w niektórych czynnościach. Nie wymaga jednak stałej lub długotrwałej opieki i pomocy w zaspokajaniu podstawowych potrzeb życiowych, tj. takich, które warunkują życie w biologicznym znaczeniu tego słowa. Powyższe oznacza, że ubezpieczona nie może zostać uznana za osobę niezdolną do samodzielnej egzystencji. Nie można również tracić z pola widzenia, że lek. P. S. podnosił, iż dodatkowym argumentem potwierdzającym zasadność uznania wnioskodawczyni za osobę niezdolną do samodzielnej egzystencji jest fakt posiadania orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności. Z twierdzeniem tym nie sposób się zgodzić. Na gruncie obowiązującego stanu prawnego brak jest bowiem podstaw do utożsamiania pojęć prawnych "niezdolności do samodzielnej egzystencji" oraz "niepełnosprawności w stopniu znacznym”, o czym będzie szerzej w dalszej części uzasadnienia. Zauważenia również wymaga, że organ rentowy zgłosił zarzuty do opinii biegłego ortopedy P. S. wskazując, że opinia biegłego została wydana bez należytej staranności, co najmniej w zakresie analizy opinii wydanych wcześniej przez biegłego neurologa i kardiologa. Zdaniem Zakładu wszystkie protokoły z badań dowodzą, że albo doszło do istotnego pogorszenia sprawności ubezpieczonej albo biegły niedostatecznie zobiektywizował deklarowane i demonstrowane ograniczenia. Mając na względzie powyższe Sąd dopuścił dowód z uzupełniającej opinii biegłego. Organ rentowy, po sporządzeniu pisemnej opinii uzasadniającej przez biegłego, w dalszym ciągu kwestionował treść tej opinii. W ocenie organu podstawą kwestią różniącą stanowiska biegłych neurologa i kardiologa oraz biegłego ortopedy nie jest odmienna sprawność ubezpieczonej w trakcie badań, ale jedynie inne kryteria przyjęte przez lek. P. S.. Mając na uwadze powyższe i uznając, że biegły nie zastosował przyjętych zasad orzeczniczych, jak również fakt, że opinia tego biegłego ortopedy jest sprzeczna z pozostałymi dwiema opiniami biegłych ortopedów, a także z opinią biegłego neurologa i kardiologa, Sąd uznał ją za nieprzydatną do ustalenia stanu faktycznego. Należy zaznaczyć, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem, przyczynami mogącymi przemawiać za koniecznością uzyskania dodatkowej opinii od innego biegłego są na przykład nielogiczność wyciągniętych przez niego wniosków, zawarcie w opinii sformułowań niekategorycznych, niejednoznacznych czy też brak dostatecznej mocy przekonywającej opinii (tak m. in. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 12 lutego 2013 roku w sprawie I ACa 980/12, LEX 1293767; wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 3 kwietnia 2013 roku w sprawie I (...) 148/13, LEX 1313335). Wnioskodawczyni zakwestionowała natomiast treść opinii biegłych: neurolog J. B., kardiologa R. G., ortopedy Z. T. oraz ortopedy M. S.. W przypadku opinii biegłych z zakresu neurologii i kardiologii ubezpieczona wskazała jedynie, że w jej ocenie są to opinie dodatkowego, oparte na jednorazowym badaniu, ponieważ w aktach nie ma dokumentów od neurologa, a od kardiologa jest ich niewiele. W ocenie Sądu wnioskodawczyni nie wskazała na uchybienia w/w biegłych przy wydawaniu opinii i formułowaniu wniosków, które mogłyby je podważać. Należy bowiem podkreślić, iż podstawą zakwestionowania opinii nie może być fakt, iż treść wydanej w sprawie opinii nie jest zbieżna z zapatrywaniami oraz stanowiskiem w sprawie danej strony. Innymi słowy, nie można kwestionować opinii tylko dlatego, że de facto strona nie jest zadowolona z opinii przedstawionej przez dotychczasowego biegłego. Słusznie wskazuje się w judykaturze, że opowiedzenie się za odmiennym stanowiskiem oznaczałoby bowiem przyjęcie, że należy przeprowadzić dowód z wszelkich możliwych biegłych, by upewnić się, czy niektórzy z nich nie byliby takiego zdania, jak strona kwestionująca (vide m. in.: wyrok S. Apelacyjnego w P. z dnia 28 lutego 2013 roku w sprawie III AUa 1180/12, LEX 1294835; wyrok Sądu Apelacyjnego w Lodzi z dnia 22 lutego 2013 roku w sprawie I ACa 76/12, LEX 1312019). W przypadku opinii biegłego ortopedy Z. T. skarżąca podnosiła, iż została ona wydana na podstawie niestarannie przeprowadzonego badania. Opinia jest niekompletna, zawiera błędy, które powodują pojawienie się wątpliwości podważających całą opinię. Skarżąca zwróciła m.in. uwagę na fakt, że wizyta trwała jedynie 20 min, biegły nie przeprowadził weryfikacji pomiaru skrócenia kończyny dolnej o 4 cm, pomylił stan cywilny odwołującej oraz nie odniósł się do możliwości wykonywania przez nią elementarnych spraw życia codziennego. Dodatkowo, w ocenie odwołującej, powoływanie się w wydanej opinii tylko na orzeczenie Lekarza Orzecznika ZUS i Komisji Lekarskiej ZUS, bez odniesienia się do opinii innych lekarzy sądowych, wskazuje na naruszenie bezstronności. Zdaniem wnioskodawczyni, z uwagi na fakt, że opinia biegłego ortopedy P. S. była skrajnie różna od opinii biegłego ortopedy Z. T., dla rozstrzygnięcia sporu powinna zostać wydana opinia przez innego biegłego. W związku z kwestionowaniem wniosków orzeczniczych przez odwołującą, Sąd dopuścił dowód z pisemnej opinii uzupełniającej biegłego ortopedy Z. T., w celu odniesienia się do sformułowanych przez ubezpieczoną zarzutów. Biegły w pisemnej opinii uzupełniającej w pełni odniósł się do wszystkich zastrzeżeń i wątpliwości strony skarżącej podtrzymując wnioski zawarte w pierwotnie wydanej opinii. Przede wszystkim biegły podkreślił, że szczegółowo zapoznał się z aktami sprawy, a wpis o stanie cywilnym był omyłką. Jego zdaniem ubezpieczona wykonuje samodzielnie niezbędne czynności życiowe. Nie można do nich zaliczyć robienia zakupów, uiszczania opłat na poczcie. W ocenie biegłego zrozumiałym jest, że podczas wizyt lekarskich ubezpieczonej towarzyszy córka. Wizyty nie odbywają się jednak codziennie. Wnioskodawczyni nie musi też codziennie przemierzać schodów w górę i w dół, chyba że czuje się na tyle dobrze, by wyjść na spacer. Biegły podkreślił również, że przeprowadził badanie w sposób typowy, a skrócenie kończyn zmierzył przy pomocy miarki centymetrowej. Z uwagi na powyższe odmienne stanowiska dwóch biegłych ortopedów, Sąd dopuścił dowód z opinii trzeciego biegłego sądowego z zakresu ortopedii, który w pełni zgodził się z opinią biegłego Z. T. i zakwestionował stanowisko biegłego P. S.. Powołany biegły ortopeda M. S. wskazał, że upośledzenie narządu ruchu wnioskodawczyni powoduje częściową konieczność pomocy osób trzecich. Nie stanowi to jednak podstaw do uznania wnioskodawczyni za osobę niezdolną do samodzielnej egzystencji. Ubezpieczona zakwestionowała również w/w opinię wskazując, że badanie zostało przeprowadzone niewłaściwie, niestarannie i w pośpiechu. Pomimo stwierdzenia u niej szeregu schorzeń biegły nie uznał jej za osobę niezdolną do samodzielnej egzystencji. Ponadto biegły był nieobiektywny, ponieważ nie zlecił badania pomiaru kości udowej w kończynach określając, że różnica wynosi ok. 4 cm. Biegły nie wziął również pod uwagę, że od dnia 12 kwietnia 2023 r. stwierdzono u skarżącej znaczny stopień niepełnosprawności. W związku z kwestionowaniem wniosków orzeczniczych przez ubezpieczoną, Sąd dopuścił dowód z pisemnej opinii uzupełniającej biegłego ortopedy M. S., w celu odniesienia się do sformułowanych przez wnioskodawczynię zarzutów. Wobec pisemnego uzupełnienia opinii biegłego ortopedy, w którym biegły odniósł się do zarzutów wnioskodawczyni, Sąd Okręgowy uznał, że opinia ta jest pełna i daje wystarczający i rzetelny obraz stanu zdrowia wnioskodawczyni oraz rozwiewa wątpliwości podniesione w zarzutach przez ubezpieczoną. W pisemnej opinii uzupełniającej biegły wyjaśnił, że opisane ograniczenia nie powodują u ubezpieczonej niezdolności do samodzielnej egzystencji. Dodatkowo biegły zaznaczył, że nie jest zobowiązany do przepisywania stwierdzeń zawartych w orzeczeniu o niepełnosprawności. Natomiast badania pomiaru kości udowej nie da przeprowadzić się z gabinecie. Nie zmienia to jednak faktu, że opinia biegłego jest zgodna z wynikami badań, które przedłożyła sama ubezpieczona. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 235 2 § 1 pkt 5 k.p.c., Sąd pominął wniosek dowodowy zgłoszony przez pełnomocnika skarżącej o dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego ortopedy oraz o dopuszczenie oceny fizjoterapeutycznej. W ocenie Sądu wskazany wniosek zmierzał jedynie do przedłużenia postępowania. Nie ulega wątpliwości, że dowód z opinii biegłego ma szczególny charakter, korzysta się z niego w wypadkach wymagających wiadomości specjalnych. Do dowodów tych nie mogą, więc mieć zastosowania wszystkie zasady o prowadzeniu dowodów. W konsekwencji nie można przyjąć, że Sąd obowiązany jest dopuścić dowód z kolejnych biegłych w każdym wypadku, gdy złożona opinia jest niekorzystna dla strony. Sąd ma obowiązek dopuszczenia dowodu z opinii kolejnych biegłych lub z opinii instytutu, jedynie wtedy, gdy zachodzi tego potrzeba, a więc wówczas, gdy opinia złożona już do sprawy zawiera istotne braki, względnie też nie wyjaśnia istotnych okoliczności (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 lutego 1974 roku II CR 817/73, niepubl.). W ocenie Sądu wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia sporu okoliczności wymagające wiadomości specjalnych zostały już w sposób wyczerpujący wyjaśnione w dotychczas złożonych przez biegłych opiniach nie wymagających dalszego uzupełnienia. Podkreślić również należy, że opiniujący w sprawie biegli sądowi nie znaleźli podstaw, aby w stosunku do wnioskodawczyni koniecznym było wydanie opinii przez biegłego z zakresu fizjoterapii czy rehabilitacji. Sąd na podstawie art. 235 2 § 1 pkt 3 i 5 k.p.c. pominął także dowód z przesłuchania wnioskodawczyni oraz świadków, jako nieprzydatny i zmierzający jedynie do przedłużenia postępowania. Podkreślenia bowiem wymaga, że w przedmiotowej sprawie decydujące znaczenie miały opinie biegłych lekarzy. Zauważyć należy, że wobec tego, że biegłym może być jedynie osoba, która posiada wiadomości specjalne potrzebne do wydania opinii i daje rękojmię należytego wykonania czynności biegłego, do zakwestionowania jej stanowiska posłużyć nie może opinia innej osoby nie posiadającej wiedzy w tym zakresie, choćby była osobą bliską wnioskodawcy czy uczestniczącą w jego życiu codziennym. Tym samym wskazany wniosek w żadnym razie nie mógł podważyć opinii biegłych lekarzy specjalistów. Ostateczne konkluzje Sądu sprowadzają się zatem do stwierdzenia, iż opinie biegłych neurolog J. B., kardiologa R. G., ortopedy Z. T. oraz ortopedy M. S., sporządzone zostały zgodnie z wymaganiami fachowości oraz niezbędną wiedzą w zakresie stanowiącym ich przedmiot, a wynikające z nich wnioski są logiczne, prawidłowo uzasadnione, a nadto odpowiadają postawionej tezie dowodowej. Sąd uznał zatem, że opinie te stanowiły rzetelną podstawę dla merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie, nadając im tym samym istotną wartość dowodową. Sąd Okręgowy w Łodzi zważył, co następuje: W świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego i poczynionych na jego podstawie ustaleń faktycznych, odwołania skarżącej nie są zasadne i podlegają oddaleniu. Zgodnie z art. 1 ust. 3 ustawy z dnia 31 lipca 2019 roku o świadczeniu uzupełniającym dla osób niezdolnych do samodzielnej egzystencji (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 256) świadczenie uzupełniające przysługuje osobom zamieszkującym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli są:
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.