(1)po tym, jak dopuścili się jego zabójstwa i podpalenia mieszkania z jego zwłokami, podczas gdy ich działanie w tym momencie stanowiło wyłącznie element próby zmylenia osób prowadzących czynności ratownicze i wykrywacze bezpośrednio po zdarzeniu, a jako takie winno zostać uznane za okoliczność obciążającą przy wymiarze kary, - art. 53 §1, §

(1), do których w tym miejscu należy odesłać. Wbrew zarzutom apelacji, sąd nie dopuścił się dowolnej ani wybiórczej oceny dowodów, lecz przeprowadził ją zgodnie z wymogami art. 7 k.p.k., kierując się dyrektywami wynikającymi z treści poszczególnych dowodów, zasad racjonalnego rozumowania, wskazań wiedzy oraz doświadczenia życiowego. Argumenty przedstawione w apelacji oskarżyciela posiłkowego, mimo że zawierają odwołania do przepisów, nie wskazują, jakie konkretne reguły dowodowe miałyby zostać naruszone przez sąd meriti. Poza zbiorczym przytoczeniem przepisów, skarżąca nie wyjaśnia również, na czym miałoby polegać naruszenie art. 410 k.p.k. Nie sposób również ustalić, na jakiej podstawie oraz według jakich kryteriów oskarżyciel posiłkowy zarzuca sądowi naruszenie art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k., ponieważ nie wskazuje on, który konkretnie fakt został – jego zdaniem – błędnie ustalony. Odniesienie się do przytoczonych w apelacji czterech okoliczności pozwala jedynie na częściowe przyznanie racji skarżącemu, mianowicie w zakresie pierwszej z nich – że rzeczywiście uznanie przez sąd meriti zachowania oskarżonego B. S.

(1), polegającego na rzekomej próbie udzielenia pomocy J. F.

(1), za okoliczność łagodzącą, należy uznać za sprzeczne z zasadami zdrowego rozsądku. Jakkolwiek bowiem sama sytuacja miała miejsce w rzeczywistości, to jednak motywacja oskarżonego, jakoby chciał on rzeczywiście pomóc pokrzywdzonemu, nie wydaje się wiarygodna w świetle innych obiektywnie ustalonych faktów dotyczących wcześniejszego zachowania. Poza tą jedną okolicznością, która została oceniona przez sąd pierwszej instancji nieprawidłowo, pozostałe zarzuty oskarżyciela posiłkowego, dotyczące m.in. braku szczerości w wyrażeniu skruchy przez oskarżonych, są nieprzekonujące, gdyż nie zostały poparte żadnymi dowodami pozwalającymi stwierdzić, że wypowiedzi obu oskarżonych złożone podczas rozprawy sądowej były nieprawdziwe lub nieszczere. Z pewnością nie stanowią takich dowodów argumenty oskarżyciela posiłkowego, że były to jedynie elementy strategii procesowej, gdyż wcześniej oskarżeni wzajemnie przerzucali na siebie winę, próbując umniejszyć swoją odpowiedzialność, co miałoby wynikać z treści zabezpieczonego grypsu. Należy w tym miejscu podkreślić, że polskie prawo procesowe dopuszcza każdą formę obrony, nie przewidując negatywnych konsekwencji procesowych dla oskarżonych z tytułu korzystania z przysługującego im prawa do obrony. Dlatego też, choć gryps oskarżonego P. G.

(1), skierowany do B. S.

(1), może być brany pod uwagę przy ocenie wiarygodności składanych przez nich wyjaśnień, to nie może on być uznany za okoliczność obciążającą w kontekście wymiaru kary. Nie sposób również zgodzić się z tezą, iż oświadczenia złożone w toku postępowania przed sądem pierwszej instancji, w których oskarżeni wyrazili chęć przeproszenia rodziny pokrzywdzonego, deklarowali żal z powodu zaistniałego zdarzenia, bądź wypowiedzi przed sądem odwoławczym, w rodzaju: „bardzo żałuję i przepraszam” (P. G.

(1)) czy „przepraszam najbliższą rodzinę, nie czuję się bez winy ” (B. S.

(1)), można było w sposób niebudzący żadnych wątpliwości uznać za nieszczere i wyłącznie podyktowane interesem procesowym. Argumenty apelującego w tym zakresie są jedynie subiektywną i dowolną oceną zachowania oskarżonych. W odniesieniu do zarzutu dotyczącego nieprzypisania oskarżonym działania w warunkach szczególnego okrucieństwa, należy stwierdzić, że argumenty oskarżyciela posiłkowego również nie są przekonujące i nie wykraczają poza te, które zostały już omówione przy apelacji oskarżyciela publicznego, do których w tym zakresie należy odesłać. Nie sposób uznać, aby przywołane cztery okoliczności, z których tylko jedna okazała się być zasadna w ocenie sądu odwoławczego, mogły wpłynąć na zasadniczą zmianę stanowiska, co do potrzeby wymierzenia surowszej kary pozbawienia wolności. Odnosząc się natomiast do zarzutu opisanego w punkcie 2 apelacji, dotyczącego obrazy przepisów prawa materialnego, należy podnieść, iż zarzuty te są całkowicie niezasadne. Skarżący bowiem pomija fundamentalną, niekwestionowaną zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie, zasadę, zgodnie z którą zarzut naruszenia przepisu prawa materialnego – w tym przypadku art. 148 § 2 pkt 1 kodeksu karnego poprzez jego niezastosowanie – może być skutecznie postawiony jedynie wówczas, gdy skarżący nie kwestionuje ustaleń faktycznych sądu. W sytuacji, gdy ustalenia te są jednocześnie podważane, jak ma to miejsce w niniejszym przypadku, gdzie skarżący sam używa sformułowania: „przy prawidłowo ocenionym stanie faktycznym”, zarzut taki jest niedopuszczalny jako przedwczesny. W tym kontekście sąd odwoławczy odsyła do utrwalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego. Zob. np. V KK 340/19 - postanowienie SN - Izba Karna z dnia 01-10-2020 „Zarzut naruszenia prawa materialnego ma rację wyłącznie wówczas, gdy nie są kwestionowane ustalenia faktyczne, w odniesieniu do których prawo to stosowano”, opubl. L. Odnosząc się do kolejnych zarzutów dotyczących naruszenia art. 53 § 1, §

(1)i P. G.

(1)uznaje za winnych popełnienia zarzucanego im czynu opisanego w pkt 2 części wstępnej wyroku z tym, że w miejsce ustalenia, że oskarżeni zaprószyli ogień ustala, że podłożyli ogień oraz dodatkowo ustala, że zniszczone mienie miało wartość nie mniejszą niż 50 000 zł, a oskarżeni byli uprzednio skazani wyrokiem Sądu Rejonowego w Görlitz w RFN z dnia 8 listopada 2019r. w sprawie o sygn. akt 9 Ls 120 Js 14345/19 za przestępstwo podobne napadu rabunkowego w zbiegu z niebezpiecznym uszkodzeniem ciała tj. występku z art. 288 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym przed zmianą ustawy z dniem 14 marca 2023r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to, na mocy art. 288 § 1 k.k. wymierza obu oskarżonym kary roku pozbawienia wolności; VIII. na mocy art. 624 § 1 k.p.k. zwalnia oskarżonych B. S.

(1)i P. G.

(1)od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych od nich przypadających. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Sąd Apelacyjny utrzymał w mocy wyrok Sądu I instancji w zakresie punktów IV oraz VIII wyroku, uznając apelacje stron postępowania – w szczególności obrońców oskarżonych – za bezzasadne. W punkcie IV wyroku Sąd Apelacyjny podzielił ustalenia faktyczne Sądu I instancji co do popełnienia przez oskarżonych B. S.

(1)i P. G.

(1)czynu opisanego w punkcie 2 części wstępnej wyroku, gdzie wprowadzono drobną korektę dotyczącą przyjęcia, że oskarżeni nie tyle „zaprószyli ogień”, co „podłożyli ogień”, oraz doprecyzowano wartość zniszczonego mienia jako nie niższą niż 50 000 zł. Dodatkowo prawidłowo ustalono, że obaj oskarżeni byli uprzednio skazani prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Görlitz (RFN) z dnia 8 listopada 2019 r. (sygn. akt 9 Ls 120 Js 14345/19) za przestępstwo podobne – napad rabunkowy w zbiegu z niebezpiecznym uszkodzeniem ciała – co miało znaczenie dla kwalifikacji prawnej czynu w niniejszej sprawie. W związku z powyższym, Sąd Apelacyjny utrzymał w mocy wymierzone każdemu z oskarżonych kary jednego roku pozbawienia wolności. Wbrew zarzutom podniesionym w apelacjach obrońców, Sąd Apelacyjny nie dopatrzył się ani uchybień w zakresie poczynionych ustaleń faktycznych, ani błędów w subsumpcji prawnej tego czynu. Ocena materiału dowodowego dokonana przez Sąd I instancji była rzetelna, zgodna z zasadami logiki, doświadczenia życiowego oraz dyrektywami wynikającymi z art. 7 k.p.k. Ustalenia w zakresie winy i sprawstwa oskarżonych zostały oparte na spójnym i logicznie powiązanym materiale dowodowym, który został należycie oceniony i omówiony w uzasadnieniu wyroku. Podniesione w apelacjach argumenty dotyczące niewspółmierności kary również nie zasługiwały na uwzględnienie, albowiem kara jednego roku pozbawienia wolności została wymierzona w dolnych granicach ustawowego zagrożenia, z uwzględnieniem wszystkich istotnych okoliczności – zarówno obciążających, jak i łagodzących – przy czym nie sposób było uznać jej za rażąco surową. Wymierzona kara spełnia swoje cele zarówno w zakresie prewencji indywidualnej, jak i ogólnej. W zakresie punktu VIII wyroku, Sąd Apelacyjny utrzymał również w mocy rozstrzygnięcie o zwolnieniu oskarżonych od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych na podstawie art. 624 § 1 k.p.k., uznając, że sytuacja majątkowa oskarżonych, jak i charakter orzeczonej wobec nich kary, uzasadniają zastosowanie tego przepisu. Reasumując, apelacje wniesione przez obrońców oskarżonych oraz oskarżyciela posiłkowego nie zawierały argumentów, które podważałyby prawidłowość ustaleń faktycznych ani trafność zastosowanej kwalifikacji prawnej, a także nie wykazały rażącej niewspółmierności wymierzonej kary za przypisany oskarżonym występek z art. 288§1 k.k. w zw. z art. 64§1 k.k. W konsekwencji, Sąd Apelacyjny nie znalazł podstaw do ingerencji w zaskarżony wyrok w omawianym zakresie. 1.8. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 5.2.1. Przedmiot i zakres zmiany Sąd Apelacyjny zmienił wyrok Sądu I instancji w następujący sposób: I. zmienia zaskarżony wyrok wobec B. S.

(1)i P. G.

(1)w ten sposób, że: 1. w granicach czynu przypisanego w pkt I wyroku uznaje oskarżonych B. S.

(1)i P. G.

(1)za winnych tego, że w dniu 12 marca 2023 roku w Z., działając wspólnie i w porozumieniu w zamiarze dokonania pobicia J. F.

(1), uderzali go pięściami po głowie i pozostałych częściach ciała, kopali po całym ciele narażając go na bezpośrednie niebezpieczeństwo nastąpienia skutku z art. 156§1 pkt 2 k.k., powodując obrażenia ciała w postaci licznych podbiegnięć krwawych i otarć naskórka na głowie i twarzy w tym w okolicach oczodołowych, podbiegnięć krwawych i ran tłuczonych w przedsionku ust, powierzchownej rany ciętej w okolicy ciemieniowej głowy, rany tłuczonej okolicy czołowo-skroniowej lewej, podbiegnięć krwawych powłok miękkich czaszki, ograniczonego wylewu krwawego podpajęczynówkowego w obrębie móżdżku, podbiegnięć krwawych tkanek miękkich twarzy, złamania trzonu żuchwy w linii pośrodkowej ciała oraz obustronne w obrębie górnych części obu gałęzi żuchwy, skośnego złamania trzonu szczęki prawej oraz wyrostka czołowego kości jarzmowej prawej, podbiegnięć krwawych tkanek miękkich szyi, złamania lewego rogu większego kości gnykowej, podbiegnięcia krwawego w tkankach pleców po stronie prawej, podbiegnięcia krwawego na prawym podudziu, po czym po powzięciu zamiaru bezpośredniego zabójstwa zadali mu 5 ciosów nożem w okolicę ciemieniową głowy, lewą stronę karku, lewą i prawą stronę szyi oraz łokciową krawędź lewej ręki, trzech ran kłutych karku po stronie lewej drążących poprzecznie na głębokość około 2,5 do 4 centymetrów od strony lewej do prawej w obręb mięśni karku, rany kłutej szyi po stronie lewej o wymiarach 1,6 na 0,8 centymetra z kanałem o długości około 7 centymetrów drążącym ku dołowi i nieco do przodu na głębokość około 7 centymetrów w obręb tkanek miękkich szyi z przekłuciem żyły szyjnej wewnętrznej lewej, płytkiej rany kłutej szyi po stronie prawej, powierzchownej rany ciętej na łokciowej krawędzi lewej ręki, które to obrażenia skutkowały jego zgonem, przy czym B. S.

(1)czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa, albowiem wyrokiem Sądu Rejonowego w Goerlitz (Niemcy) z dnia 8 listopada 2019 roku o sygnaturze 9 LS 120 JS 14345/19 za przestępstwo podobne napadu rabunkowego w zbiegu z niebezpiecznym uszkodzeniem ciała został skazany na karę 2 lat 6 miesięcy i 2 tygodni pozbawienia wolności, którą odbył w okresach od 6 czerwca 2019 do 17 grudnia 2019 roku oraz od 28 grudnia 2019 do 31 marca 2022 roku oraz od 1 czerwca 2022 do 31 sierpnia 2022 roku, zaś P. G.

(1)czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa, albowiem wyrokiem Sądu Rejonowego w Goerlitz (Niemcy) z dnia 8 listopada 2019 roku o sygnaturze 9 LS 120 JS 14345/19 za przestępstwo podobne napadu rabunkowego w zbiegu z niebezpiecznym uszkodzeniem ciała został skazany na karę 2 lat pozbawienia wolności, którą odbył w okresach od 6 czerwca 2019 do 4 czerwca 2021 roku oraz od 19 listopada 2022 do 14 stycznia 2023 roku tj. przestępstwa z art. 148 §1 k.k. w zw. z art. 158§ 1 k.k. w zw. z art. 11§2 k.k. i w zw. z art. 64 § 1 k.k. w brzmieniu ustawy obowiązującej do 30 września 2023r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 148 §1 k.k. przy zast. art. 11§3 k.k. wymierza oskarżonym kary po 25 (dwadzieścia pięć) lat pozbawienia wolności,

1. stwierdza utratę mocy kar łącznych pozbawienia wolności wymierzonych oskarżonym w pkt V części rozstrzygającej,
2. uchyla orzeczenie o środkach karnych pozbawienia praw publicznych orzeczonych w pkt III części rozstrzygającej,
3. przyznane obrońcom adw. M. K. i adw. P. D. wynagrodzenie za obronę oskarżonych z urzędu podwyższa do kwot po 10.332 zł w tym należny podatek od towarów i usług; II. w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; III. na podst. art. 46 § 1 k.k. zasądza solidarnie od oskarżonych B. S.

(1)i P. G.

(1)na rzecz T. M. i M. C. w związku ze skazaniem za czyn przypisany w pkt I.1. po 100 000 (sto tysięcy) złotych tytułem zadośćuczynienia; IV. na podst. art. 88 k.k. łączy orzeczone wobec oskarżonych B. S.

(1)i P. G.

(1)kary 25 lat pozbawienia wolności orzeczone w pkt I.1. wyroku i kary roku pozbawienia wolności orzeczone w pkt IV. części rozstrzygającej zaskarżonego wyroku i wymierza obu oskarżonym kary łączne po 25 (dwadzieścia pięć) lat pozbawienia wolności; V. na podst. art. 63 § 1 k.k. zalicza oskarżonym B. S.

(1)i P. G.

(1)na poczet orzeczonych kar łącznych pozbawienia wolności okresy tymczasowego aresztowania w sprawie: oskarżonemu B. S.

(1)od dnia 12 marca 2023r. godz. 2.50 do dnia 8 sierpnia 2023r., godz. 2.50 i od dnia 6 stycznia 2024r., godz. 2.50 do dnia 26 listopada 2024r., godz. 2.50 i od dnia 29 listopada 2024r. godz. 2.50 do dnia 11 kwietnia 2025r.; oskarżonemu P. G.

(1)od dnia 12 marca 2023r. godz. 2.50 do dnia 27 października 2023r. i od dnia 26 listopada 2023r. do dnia 20 grudnia 2023r.; Zwięźle o powodach zmiany Powodów do zmiany wyroku sądu pierwszej instancji w zakresie zarzutu zabójstwa pokrzywdzonego w postaci kwalifikowanej było kilka, które ostatecznie skutkowały przyjęciem odpowiedzialności obu oskarżonych za przestępstwo zabójstwa w typie podstawowym, pozostające w zbiegu z przestępstwem pobicia pokrzywdzonego, dokonanym w warunkach recydywy. Przede wszystkim należy ponownie przywołać argumenty, które zostały częściowo podniesione przy rozważaniu zasadności zarzutów apelacji prokuratora okręgowego, a mianowicie brak zaskarżenia przez żadną ze stron postępowania na niekorzyść oskarżonych ustaleń faktycznych poczynionych przez sąd pierwszej instancji. Należy raz jeszcze przypomnieć, że sąd ten ustalił w sposób jednoznaczny, iż oskarżeni, z powodu urojenia zachowań pedofilnych przypisywanych pokrzywdzonemu, udali się do jego mieszkania celem swoistego „ukarania” go, tj. pobicia, zaś następnie, po powzięciu nagłego zamiaru zabójstwa, doprowadzili do jego śmierci poprzez zadanie mu na przemian kilku ciosów oraz spowodowanie ran kłutych. Tego rodzaju ustalenia faktyczne, sąd meriti zamieścił w kilku fragmentach swojego uzasadnienia — między innymi wskazując, że „w trakcie brutalnego zadawania ciosów, popijając wódkę, oskarżeni zdecydowali, że pozbawią pokrzywdzonego życia” (karta 5 uzasadnienia) — są jednoznaczne. W dalszej części pisemnego uzasadnienia sąd meriti stwierdza, „oskarżeni, idąc do miejsca zamieszkania pokrzywdzonego, mieli zamiar wyłącznie pobicia go, jednakże zmienił się on w trakcie zadawania mu silnych ciosów w organy newralgiczne dla życia” (karta 19). Wreszcie, w części dotyczącej oceny prawnej i przyjętej kwalifikacji prawnej, sąd pierwszej instancji wskazuje, iż „oskarżeni razem udali się do mieszkania pokrzywdzonego z zamiarem pobicia go, gdyż uznali, że pokrzywdzony — będąc pedofilem — zasługuje na karę, którą oni mu wymierzą, to jest pobiją go. Zamiar pobicia, w trakcie zadawania pokrzywdzonemu uderzeń nogami i rękami po całym ciele, w tym po głowie, przekształcił się w zamiar pozbawienia go życia” (karta 23). Skoro ustalenia, iż oskarżeni nie mieli od początku zamiaru zabójstwa — w tym także w jego postaci kwalifikowanej — nie zostały skutecznie zaskarżone przez żadną ze stron postępowania, to w postępowaniu odwoławczym nie można ich zmieniać na niekorzyść oskarżonych. Ustalenia te, które nie zostały zaskarżone, wskazują natomiast, że prawidłową subsumpcją prawną tak ustalonego stanu faktycznego może być przestępstwo kwalifikowane z art. 148 § 1 k.k. w zw. z art. 158 § 1 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k. oraz art. 64 § 1 k.k. Aktualne pozostają w tej sytuacji wywody sądu odwoławczego dotyczące braku możliwości przypisania oskarżonym działania ze szczególnym okrucieństwem, bowiem ich okrutne, brutalne i całkowicie nieuzasadnione zachowanie względem pokrzywdzonego, polegające na kopaniu go nogami, biciu pięściami, przewracaniu i przeciąganiu, miało miejsce w związku z realizacją pierwotnego zamiaru „ukarania” pokrzywdzonego w ramach swoistego, prywatnego wymiaru sprawiedliwości. Sąd pierwszej instancji nie ustalił i — w związku z ograniczeniem kierunku oraz zakresu apelacji — niemożliwe było w postępowaniu odwoławczym poczynienie takich ustaleń, które wiązałyby to drastyczne, naganne zachowanie z zamiarem dokonania zabójstwa pokrzywdzonego. Brak jest również jakichkolwiek dowodów wskazujących, że wykonanie zabójstwa było motywowane przesłankami, które zasługiwałyby na szczególne potępienie. Należy raz jeszcze podkreślić, że w świetle ustaleń sądu meriti motyw taki przyświecał oskarżonym nie w zakresie dokonania zabójstwa, lecz wyłącznie dotkliwego pobicia. Brak jest dowodów, by po podjęciu decyzji o zabiciu, akt woli oskarżonych był nadal motywowany tymi samymi elementami, które legły u podstaw decyzji o pobiciu pokrzywdzonego. W postępowaniu karnym każdy element obiektywnej rzeczywistości, a tym bardziej element wypełniający określone znamię typu przestępstwa — jak w tym wypadku art. 148 § 2 pkt 3 k.k. — nie może być jedynie domniemany, lecz musi być udowodniony ponad wszelką wątpliwość. W niniejszej sprawie sąd pierwszej instancji takich dowodów nie przywołał, gdyż w stanie faktycznym ustalonym po przeprowadzeniu postępowania dowodowego trudno odnaleźć ustalenie, by aktu zabójstwa oskarżeni dokonywali pod wpływem motywacji zasługującej na szczególne potępienie. W części dotyczącej oceny prawnej zachowania oskarżonych sąd I instancji, jakkolwiek przyjął istnienie tego znamienia przestępstwa, to uczynił to poprzez analizę dotychczasowego orzecznictwa sądowego w podobnych sprawach. W tym miejscu trzeba jednak zaznaczyć, że każda sprawa jest inna i w każdej z nich tego rodzaju okoliczności — z natury ocenne — muszą być jednoznacznie wykazane. Bez wątpliwości należy przyjąć, że motywem pierwotnym zachowania oskarżonych było urojone przekonanie, iż pokrzywdzony dopuszcza się czynów pedofilnych, a w związku z tym, w ich subiektywnym wyobrażeniu, konieczne było „ukaranie” takiego zachowania. Oczywiście ocena takiej motywacji jest jednoznacznie negatywna, nieakceptowalna i zasługująca na napiętnowanie w ramach zasad wymiaru kary pozbawienia wolności, jednakże przyjęcie jej jako motywacji zasługującej na szczególne potępienie wymagałoby przedstawienia konkretnych, przekonujących argumentów, których w tej sprawie nie przedstawił ani sąd pierwszej instancji, ani skarżący prokurator, ani też oskarżyciel posiłkowy. Zgodnie z przyjętą w doktrynie prawa karnego zasadą, że wyjątki od ogólnych reguł muszą być interpretowane ściśle, bez dopuszczania interpretacji rozszerzającej, to w taki właśnie sposób należy oceniać również znamię motywacji zasługującej na szczególne potępienie. Muszą więc zaistnieć wyjątkowe, szczególne okoliczności, które pozwalałyby w sposób konkretny przypisać taką motywację oskarżonym, przy zachowaniu zasady swobodnej, lecz nie dowolnej oceny ich zachowania. Ponieważ sąd odwoławczy nie znalazł wystarczających podstaw do przypisania oskarżonym takiej motywacji przy podjęciu decyzji o dokonaniu zabójstwa pokrzywdzonego, przyjął podstawowy typ czynu zabronionego, kwalifikowany z art. 148 § 1 k.k w zbiegu z art.158§1 kk. Ponieważ jednak zmieniony został zarówno opis czynu, jak i kwalifikacja prawna, a zatem istotnie zmodyfikowano rozstrzygnięcie sądu pierwszej instancji, zgodnie z zasadami „techniki redakcyjnej wyroku” konieczne było orzeczenie kary na nowo, stwierdzenie utraty mocy kar łącznych pozbawienia wolności wymierzonych oskarżonym oraz uchylenie orzeczenia o środkach karnych w postaci pozbawienia praw publicznych, których nie było podstaw orzec przy przyjęciu przestępstwa kwalifikowanego na podstawie art. 148 § 1 k.k. i art. 158 § 1 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k. i art. 64 § 1 k.k. W związku z nowo przyjętą kwalifikacją prawną przypisanego czynu konieczne było ponowne orzeczenie kary, którą Sąd Apelacyjny wymierzył oskarżonym w wysokości po 25 lat pozbawienia wolności. Na nowo rozstrzygnięto również o zasądzeniu zadośćuczynienia na rzecz T. M. i M. C., które sąd zasądził solidarnie od obu oskarżonych w kwotach po 100 000 zł, tym samym uznając wysokość przyjętą przez sąd pierwszej instancji za prawidłową. Następnie, na podstawie art. 88 k.k., połączono kary jednostkowe i wymierzono karę łączną, również w wysokości 25 lat pozbawienia wolności. Zgodnie z zasadami konieczne było ponowne zaliczenie oskarżonym na poczet wymierzonych kar łącznych okresu zatrzymania i tymczasowego aresztowania zastosowanego w niniejszej sprawie. Ponieważ uwzględniono częściowo zarzut dotyczący wynagrodzenia obrońców z urzędu w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, przyznane im wynagrodzenie podwyższono do kwot po 10 332 zł, w tym należny podatek VAT. W zakresie kary 25 lat pozbawienia wolności, wymierzonej obu oskarżonym za przestępstwo pobicia i zabójstwa pozostające w zbiegu kumulatywnym, sąd odwoławczy, podobnie jak sąd pierwszej instancji, nie znalazł wystarczających podstaw do wymierzenia kary najsurowszej, tj. eliminacyjnej. Jakkolwiek w zakresie orzeczenia przez sąd odwoławczy znajdowała się także kara dożywotniego pozbawienia wolności — z uwagi na wywiedzione apelacje istniała bowiem możliwość jej orzeczenia — to jednak z powodów częściowo wskazanych przy odniesieniu się do stosownego zarzutu apelacji prokuratora okręgowego, brak było podstaw do jej zastosowania. Z tych samych powodów, o których była już mowa, sąd nie znalazł podstaw do ograniczenia możliwości warunkowego przedterminowego zwolnienia oskarżonych po odbyciu części kary. 1.9. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 1.1.7. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 5.3.1.1.1. ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 5.3.1.2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 5.3.1.3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia 5.3.1.4.1. ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 1.1.8. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania 1.10. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności VI. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. M. K. i adw. P. D. po 1476 zł, w tym należny podatek od towarów i usług, tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu w postępowaniu odwoławczym; VII. wydatki związane z apelacją prokuratora zalicza na rachunek Skarbu Państwa; VIII. zwalnia oskarżycielkę posiłkową od przypadających od niej wydatków postępowania odwoławczego i opłaty; IX. zwalnia oskarżonych z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, poniesionymi wydatkami obciążając Skarb Państwa. Wysokość wynagrodzenia zasądzonego od Skarbu Państwa na rzecz obrońców za obronę z urzędu oskarżonych w postępowaniu odwoławczym została wyliczona w oparciu o treść § 17 pkt 2 ppkt 5 w zw. z § 4 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 14 maja 2024 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu. Z uwagi na nieuwzględnienie apelacji prokuratora na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. poniesionymi wydatkami w postępowaniu odwoławczym związanymi z apelacją prokuratora obciążono Skarb Państwa. Podstawą zwolnienia oskarżycielki posiłkowej od przypadających od niej wydatków postępowania odwoławczego i opłaty jest przepis 624§1 k.p.k w zw. z art. 633§1 k.p.k. w części dotyczącej zasad słuszności; Podstawę rozstrzygnięcia o wydatkach poniesionych w postępowaniu odwoławczym stanowił przepis art. 624 § 1 k.p.k. Uznano, iż fakt wymierzenia skazanym długotrwałej kary pozbawienia wolności jest na tyle dolegliwy i wyłączający możliwości zarobkowania, że nie będą oni w stanie ponieść nakładów finansowych, co uprawnia do stwierdzenia, że uiszczenie tych wydatków byłoby zbyt uciążliwe z uwagi na sytuację rodzinną i majątkową. 7. PODPIS Cezariusz Baćkowski Jarosław Mazurek Jerzy Skorupka Janusz Godzwon Piotr Kaczmarek 1.11. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego P. G.

(1)adw. M. K. Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja całość rozstrzygnięcia na korzyść 0.1.1.3.

1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.1.1.3.
2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 0.1.1.
3. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 1.
4. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 2 Podmiot wnoszący apelację obrońca oskarżonego B. S.

(1)adw. P. D. Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja całość rozstrzygnięcia na korzyść 0.1.1.3.

1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.1.1.3.
2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 0.1.1.
3. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 1.
4. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 3 Podmiot wnoszący apelację Prokurator Okręgowy w Jeleniej Górze Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja rozstrzygnięcia w zakresie pkt. I oraz pkt. V na niekorzyść oskarżonych 0.1.1.3.
5. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☒ co do kary ☒ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.1.1.3.
6. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 0.1.1.
7. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 1.
8. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 4 Podmiot wnoszący apelację pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej T. M. adw. M. J. Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja całość rozstrzygnięcia na niekorzyść oskarżonych 0.1.1.3.
9. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.1.1.3.
10. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 0.1.1.
11. Wnioski ☒ uchylenie ☐ zmiana